Jón Gísli Þórarinsson fæddist í Reykjavík 16. ágúst 1920. Hann andaðist á hjartadeild Landspítalans sunnudaginn 17. janúar síðastliðinn.

Foreldrar hans voru Þórarinn Jónsson skipstjóri, f. 24. maí 1894, d. 13. apríl 1937 og Sigríður Gísladóttir, f. 14. apríl 1892, d. 10. ágúst 1980. Systkini Jóns voru Sigþór Karl, Gyða Þórdís, Kristbjörn Borgþór og Hrefna Bryndís. Þau eru öll látin.

Jón kvæntist 18. desember 1943 Helgu Jónsdóttur, f. 5. febrúar 1916. Börn þeirra eru Sigrún Stella, Þórarinn og Magnús Þór. Barnabörn Jóns og Helgu eru fjögur og barnabarnabörnin níu.

Jón ólst upp í Reykjavík, stundaði ungur sjómennsku og sölumennsku auk annarra starfa. Hann lauk söngkennaraprófi frá Kennaraskóla Íslands 1953, nam orgelleik við Söngskóla þjóðkirkjunnar 1952-1954, og orgelleik við Tónlistarskólann í Reykjavík 1954-1957. Jón stundaði nám í kennslufræðum í Denver í Colorado 1957-1958, nám í kennslu á blásturs- og slagverkshljóðfæri við University of Toronto 1959-1960, og nám í orgelleik við Staatliche Hochschule für Musik Hamburg 1965 og 1967. Jón var söngkennari við Miðbæjarskólann 1953-1969. Kenndi við Álftamýrarskóla og Laugarnesskóla 1969-1971. Við Kvennaskólann í Reykjavík 1958-1965 og 1969-1983. Við Barnamúsíkskólann 1958-1961, og skólastjóri þar 1961-1962. Við Kennaraháskóla Íslands 1971-1987. Jón var organisti Bústaðasóknar 1952-1973 og Grensássóknar 1973-1982. Einnig starfaði hann við kirkju Óháða safnaðarins og á fleiri stöðum. Jón var félagi í Karlakórnum Fóstbræðrum og Útvarpskórnum, einnig stjórnaði hann um árabil Lúðrasveitinni Svan.

Jón verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju í dag, fimmtudaginn 28. janúar, og hefst athöfnin kl. 15.

mbl.is/minningar

Mig langar að kveðja og þakka tengdaföður mínum fyrir löng og góð kynni. Hann hefur nú kvatt þennan heim eftir langt og farsælt ævistarf. Strax vakti hann athygli mína hve hávaxinn og fyrirmannlegur hann var. Fljótlega við nánari kynni áttaði ég mig á því að þessi maður var búinn mörgum eftirsóknarverðum hæfileikum og mannkostum. Hann hafði ungur að árum orðið fyrir sárri reynslu, þegar hann missti föður sinn, sem tók út af togaranum Snorra goða árið 1937, og fátæk móðir hans stóð ein eftir með stóran barnahóp. Þá strax komu í ljós mannkostir hans. Hann lagði hart að sér og veitti móður sinni allan þann stuðning sem hann mátti og frestaði öllum framtíðaráformum sínum.

Draumar hans voru að mennta sig og þá helst á sviði tónlistar. Þeir draumar rættust þó ekki fyrr en hann hafði stofnað heimili og þá gat hann hafið tónlistarnám sitt og lauk námi frá tónlistarskóla með orgelleik sem aðalfag undir handleiðslu Páls Ísólfssonar.

Síðar, þegar aðstæður leyfðu, hélt hann til frekara náms erlendis. Hann þurfti að leggja hart að sér því ekki voru námslánin á þessum árum. En þess má þó geta að hann fékk námstyrk og var hann fyrsti Íslendingurinn sem fékk Fulbright-styrk.

Með kennslunni, organistastörfum og kórstjórn tók hann að sér margvísleg aukastörf til að drýgja tekjurnar til frekara náms, t.d. var hann starfsmaður Sanitas, strætisvagnastjóri, veiðivörður, sá um tónlistartíma fyrir börn í útvarpi, stjórnaði lúðrasveit og eitt sumarið kom hann með trilluna sína til Ólafsfjarðar og gerðist trillukarl, þannig að hann hefur víða komið við á lífsleiðinni.

Jón hafði mikinn áhuga og ánægju af hestamennsku og lét verða af því á efri árum að fá sér hesta og heyjaði sjálfur og annaðist allt sem að því laut. En þegar Jón veiktist snögglega og þurfti í mikla hjartaaðgerð í London í desember 1990 urðu kaflaskipti í lífi þeirra hjóna. Þau seldu hesta og hesthús og keyptu sér sumarhús á Spáni (Reynistað). Næstu 12 árin nutu þau dvalarinnar þar meðan heilsan leyfði og kynntust þar fámennum en einstaklega góðum hópi Íslendinga. Á Reynistað áttu þau margar ánægjustundir. Jón var fljótur að ná tökum á spænskunni og gat oft orðið öðrum að liði þegar á reyndi. Ég veit að þessi tími í lífi þeirra hjóna var þeim ákaflega dýrmætur.

Það var gaman að fylgjast með Jóni hvað hann var opinn og fylgdist vel með því sem var að gerast í þjóðfélaginu, þótt aldurinn væri orðinn hár. Hann dreif sig t.d. á tölvunámskeið 84 ára gamall og var fljótur að ná tökum á þeirri tækni. Þá var hann á allra síðustu dögum lífs síns að spila og taka upp með sínum eigin tækjum orgelverk og setja á geisladiska, sem er fyrir þá sem eftir lifa góð minning um mætan listamann.

Fyrir mig hafa það verið forréttindi að eiga jafn yndislega tengdaforeldra og þau Jón og Helgu. Alla tíð hafa þau verið mér fyrirmynd. Ég hef dáðst að þeim kærleika og ást sem þau hafa sýnt hvort öðru alla tíð. Ég sendi ástvinum Jóns og Helgu mínar bestu kveðjur og bið guð að blessa minningu Jóns G. Þórarinssonar.

Jón Þorvaldsson.

Það var dóttir mín, Ragnheiður, sem hringdi og færði mér þau tíðindi af mági mínum, Jóni G. Þórarinssyni, að hann hefði fengið hjartastopp en verið kallaður til lífsins aftur og að búast mætti við að hann ætti stutt eftir ólifað. Það varð og raunin, því sólarhring síðar hringdi sonur hans, Þórarinn, og tilkynnti mér andlát föður síns.

Jón G. Þórarinsson, orgelleikari og söngstjóri, kom inn í mína fjölskyldu þegar hann um 1945 kynntist systur minni, Helgu. Ég held að segja megi að það hafi verið gæfa þeirra beggja. Jón var menntaður orgelleikari og tónlistarkennari. Hann sótti skóla í Þýskalandi og Kanada þangað sem fjölskyldan flutti meðan á námi hans stóð.

Við töluðumst oft við í síma á síðari árum og sagði hann mér fréttir af líðan systur minnar, sem misst hafði báða fætur og var því hreyfihömluð. Í síðasta samtali okkar fyrir um tveimur vikum sagði hann mér að hann hefði fengið sér rafmagnsorgel og ætlaði að spila inn verk og eiga. Þá lék lífið við mág minn og gaman að vera til. Þannig man ég mág minn, glaðan og ánægðan.

Árið 1948 keypti Jón tjónabíl af einhverju tryggingafélagi og þá hófst uppbyggingarstarf í gömlum bragga í Laugarnesinu. Ég hafði unnið við bílasprautun uppi á Skaga en réttingin var meira mál eins og síðar átti eftir að koma í ljós. Allt hafðist þetta samt og eftir nokkurra mánaða kvöld- og helgarvinnu birtist amerískur Plymouth, nýsprautaður og fínn að okkar mati. Um sumarið fóru Jón og Helga ásamt okkur Hallberu, kærustu minni, í langferð norður í land og austur á hérað eða eins langt og komist varð á þessum tíma. Í ferðinni komumst við að því að réttingunni á bílnum var eitthvað ábótavant. En í þessari ferð, sem tók um tvær vikur, kynntumst við raunverulega og þau kynni urðu bara betri með árunum.

Kæri vinur og mágur, við trúum því að þér líði vel og sért ánægður. Þú gerðir allt sem þú gast til að hlúa að Helgu þinni síðustu mánuðina svo ekki var hægt að gera betur. Farðu í friði, kæri vinur, hafðu þökk fyrir allt og allt.

Við Hallbera vottum systur minni og fjölskyldunni allri innilega samúð.

Ríkharður Jónsson.

Látinn er Fóstbróðir, Jón Gísli Þórarinsson. Jón gekk til liðs við kórinn árið 1945 og starfaði með honum til ársins 1954. Jón var vel lærður tónlistarmaður og því fengu Fóstbræður að kynnast er Jón raddæfði kórinn á stundum og kom þá vel í ljós hvílíkum tónlistargáfum hann var gæddur. Jón nam píanóleik og tónfræði hjá Róbert A. Ottóssyni og stundaði nám í Söngskóla þjóðkirkjunnar. Hann tók söngkennarapróf frá KÍ og lauk burtfararprófi frá Tónlistarskólanum í Reykjavík. Þar var aðalgrein hans orgelleikur. Hann stundaði einnig nám við Háskólann í Toronto í Kanada og lagði sérstaka stund á hljóðfærakennslu í skólum, söngstjórn og hljómsveitarstjórn og stundaði líka framhaldsnám í orgelleik hjá dr. Charles Packer í Torontó. Hann var við framhaldsnám í orgelleik og skólatónlist í Hamborg um tveggja ára skeið.

Af þessari stuttu upptalningu má glöggt sjá að hér fór listamaður sem setti mark sitt á allt sitt umhverfi. Jón stundaði kennslu í nokkrum skólum og var sömuleiðis orgelleikari í nokkrum kirkjum.

Karlakórinn Fóstbræður kveður gamlan vin og félaga og sendir fjölskyldu hans samúðarkveðjur.

Fyrir hönd Karlakórsins Fóstbræðra,

Gunnlaugur V. Snævarr formaður.

Hinsta kveðja

Jón G. Þórarinsson var stórbrotinn maður, ekki einasta á velli heldur og að innri gerð. Þess fengum við að njóta.

Við kveðjum hann með hjartansþökk fyrir ævarandi vináttu og tryggð við okkur og okkar fólk.

Jóna Ágústa og Margrét Elín Ragnheiðardætur.