Þríeykið góða Saman á borpallanámskeiðinu í Skotlandi. Einar Kári situr á milli Anthonys og Philippes.
Þríeykið góða Saman á borpallanámskeiðinu í Skotlandi. Einar Kári situr á milli Anthonys og Philippes.
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Á tímum óleystra Icesave-mála getur verið skondin staða fyrir Íslending að deila íbúð með Breta og Hollendingi í sex vikur. Einar Kári kafari lét það ekki á sig fá og varði stöðu hins íslenska almúgamanns.

Eftir Kristínu Heiðu Kristinsdóttur

khk@mbl.is

Ég fékk úthlutað plássi í íbúð með tveimur prýðismönnum, þeim Philippe Meijers og Anthony Nolan, en það vill svo skemmtilega til að Anthony er Breti og Philippe er Hollendingur. Við vorum svo sem ekkert að spá í það fyrr en örfáum dögum eftir að ég kom hingað út, þá kom Philippe, sá hollenski, stormandi til mín með tölvuna sína og skelfingarsvip á andlitinu. Hann sýndi mér þar tölvupóst sem honum hafði borist með þeim ógnartíðindum að forseti Íslands hefði neitað að samþykkja Icesave-samninginn. Hann frétti þetta á undan mér og honum var verulega mikið niðri fyrir, hann hafði miklar áhyggjur af því hvernig þetta færi fyrir Hollendinga,“ segir Einar Kári Björgvinsson sem nú er staddur í Skotlandi á sex vikna köfunarnámskeiði.

Táknræn friðarþrenna

„Ég stóð þarna sem fulltrúi minnar neitandi þjóðar og tjáði Philippe mína hlið á málinu. Sagði honum að ég gæti alveg skilið hans viðhorf en ég væri óbreyttur Íslendingur sem hefði engan áhuga á að borga klúður einhverra manna sem höfðu verið að reka einkafyrirtæki, og að ég kærði mig ekki um að þessar skuldir lentu líka á börnunum mínum. Ég útskýrði fyrir honum hvernig málið liti út frá mínum bæjardyrum séð og hann tók það gott og gilt. Við rifumst ekki eða neitt slíkt en þetta hefur ekki verið rætt síðan. Þetta var óneitanlega svolítið skondin uppákoma og eftir á að hyggja er ótrúleg tilviljun að við þrír, fulltrúar þessara deilandi þjóða, skulum hafa lent saman í íbúð sem við eigum að deila í sex vikur. En þessir íbúðarfélagar mínir eru yndislegir menn, báðir tveir, alveg frábærir félagar. Við, þetta kostulega þríeyki, erum þá kannski ágæt fyrirmynd, táknræn friðarþrenna, því það fer svo vel á með okkur. Þetta snýst kannski alltaf um að tala saman og koma hreint fram og virða sjónarmið allra aðila.“

Hafdjúpin eru vinnustaðurinn

Einar Kári hefur verið í fullri vinnu hér heima á Íslandi sem atvinnukafari undanfarin 12 ár. Hann segir atvinnukafara sinna fjölbreyttum störfum, nánast öllu sem viðkemur köfun.

„Þetta er mjög fjölbreytt starf og engir tveir dagar eins. Við sinnum hafnarviðgerðum, skipaviðgerðum, losum til dæmis netadræsur úr skrúfum skipa og gerum við skipsskrúfur. Við sinnum líka viðgerðum fyrir raforkuverin og þá þurfum við meðal annars að kafa ofan í lón, þrífa til dæmis ísgrindur sem eru skaddaðar þar sem inntökin eru. Núna vinn ég hjá fyrirtæki sem heitir Köfunarþjónustan en hún er með marga kafara á sínum snærum sem sendir eru í þau verkefni sem til falla. Áður en ég hóf störf hjá Köfunarþjónustunni tók ég líka þátt í því að leita að fólki sem hafði drukknað í sjó eða vötnum, en ég geri það ekki lengur.“

Draumurinn að komast á olíuborpall í Noregi

Einar hefur oft farið á hin ýmsu námskeið að tileinka sér sérþekkingu í starfi. „Á námskeiðinu hér í Skotlandi er ég núna að næla mér í þekkingu til að geta unnið sem kafari við olíuborpalla. Alls konar tæki og tól eru neðansjávar á þessum pöllum, til dæmis eru akkeri sem halda pöllunum föstum og það þarf að vera stöðugt eftirlit með þeim. Svo sest þari og gróður á allt sem er neðansjávar og það þarf að þrífa reglulega. Borholan sjálf þarf líka viðhald og eftirlit, við þurfum að setja upp lagnir úti um allt í sjónum og ýmislegt fleira. En hér í Skotlandi er mikil áhersla lögð á að kenna okkur að bjarga öðrum kafara í háska af því að það getur alltaf komið upp á,“ segir Einar og bætir við að kafararnir vinni ekki á pöllunum sjálfum, heldur hjá ákveðnum fyrirtækjum sem eru með kafara á sínum snærum sem hafa sérhæft sig í borpöllum. Þessi fyrirtæki eru með báta þar sem öll tæki og búnaður er til staðar og selja sína þjónustu til pallafyrirtækjanna.

„Ég fór á þetta námskeið til að geta fengið vinnu við olíuborpalla og draumurinn er að komast til Noregs.“

Ekkert vesen og ekkert stress

Þó að námskeiðið standi yfir alla virka daga frá fimm til níu, segir Einar að þetta sé á vissan hátt eins og frí fyrir hann.

„Þetta er búinn að vera alveg frábær tími og það er gott að vera hér í Skotlandi og allir mjög almennilegir. Ég hef ofboðslega gaman af þessu, hér er ekkert vesen og ekkert stress. Og það er gaman að læra nýja hluti og kynnast nýju fólki. Við erum tólf saman í mínum bekk og allt strákar, en oftast eru tvær til þrjár stelpur á kafaranámskeiðum. Þetta er frábær hópur og enginn áberandi leiðinlegur eða erfiður eins og oft vill vera í svona hóp. Ég er eini Íslendingurinn en mest eru þetta Skotar, Írar og Bretar og svo Hollendingurinn, vinur minn.“

Þeir vilja íslenska ull

Flestir á námskeiðinu eru um þrítugt en þó eru nokkrir um tvítugt, en á þeim aldri má byrja að stunda köfun í Bretlandi. „Við erum tveir sem deilum því að vera þeir elstu, 37 ára,“ segir Einar og bætir við að vinir hans tveir, Hollendingurinn og Bretinn sem hann deilir íbúð með, séu aðaldriffjaðrirnar í hópnum. „Það er allt að gerast í kringum þá, þeir eru alltaf að bjóða mönnum í mat og partí. Þeir eru félagslega virkastir allra í hópnum.“

Einar segir heldur hafa verið kalt í Skotlandi, frost yfir tíu gráðum en hann er að sjálfsögðu með íslenska lopapeysu, sokka og vettlinga með sér.

„Og nú eru félagar mínir þeir Philippe og Anthony búnir að sannfærast um ágæti íslensku ullarinnar og þeir eru svo hrifnir af lopaplöggum mínum að þeir hafa beðið mömmu mína um að prjóna á þá lopapeysur og sokka.“