Jóhannes Bekk Ingason fæddist á Ísafirði 9. desember 1955. Hann lést á heimili sínu á Seltjarnarnesi fimmtudaginn 21. janúar sl. Foreldrar hans eru hjónin Ingi Einar Jóhannesson frá Dynjanda í Grunnavíkurhreppi, f. 19. janúar 1932, og Gunnur Guðmundsdóttir (Gógó) frá Oddsflöt í Grunnavíkurhreppi, f. 15. mars 1934, d. 8. desember 2007. Bræður Jóhannesar eru 1) Elvar Guðmundur f. 23. janúar 1959, maki Dagný Selma Geirsdóttir f. 26. maí 1959, börn a) Gunnar Ingi f. 14. janúar 1986. b) Dagbjört Sunna f. 13. maí 1995. 2) Brynjar f. 27. maí 1966, maki Guðbjörg Ragnheiður Jónsdóttir f. 5. ágúst 1969, börn a) Sævar Þór f. 4. ágúst 1992. b) Víðir Kári f. 3. apríl 1995. c) Laufey Lóa f. 2. júní 1997.

Jóhannes giftist 7. júlí 1991 í Staðarkirkju í Grunnavík eftirlifandi eiginkonu sinni Öldu Svanhildi Gísladóttur frá Hausthúsum í Eyjahreppi, f. 17. febrúar 1953, kennara við Hagaskóla. Foreldrar hennar voru Gísli Sigurgeirsson, f. 18. júní 1915, d. 12. ágúst 1994, og Auðbjörg Bjarnadóttir, f. 27. júlí 1915, d. 7. júní 1993, ábúendur í Hausthúsum. Sonur Jóhannesar og Öldu er Ingi Einar, f. 10. maí 1983, sambýliskona hans er Aðalbjörg Sigurðardóttir, f. 16. apríl 1984. Alda var áður gift Þorleifi Alexander Jónssyni frá Þverá í Eyjahreppi, f. 14. janúar 1950, d. 17. febrúar 1980, og áttu þau soninn Jón Þór, f. 7. september 1974, sem Jóhannes gekk í föðurstað.

Jóhannes ólst upp hjá foreldrum sínum og bræðrum í Túngötunni á Ísafirði og stundaði nám við Barna- og gagnfræðaskóla Ísafjarðar. Á Ísafirði stundaði hann öll almenn störf samhliða námi og eftir það, meðal annars við fiskvinnslu og í kjötvinnslu. Jóhannes var við nám í Samvinnuskólanum á Bifröst 1976-1978 og flutti eftir það til Reykjavíkur. Þar starfaði hann hjá Sveini Björnssyni hf. og síðar hjá tölvudeild Sambandsins. Jóhannes og Alda bjuggu allan sinn búskap á Lambastaðabraut 13 á Seltjarnarnesi að undanskildum árunum 1988-1997 þegar þau voru á Varmalandi í Borgarfirði þar sem Alda var aðstoðarskólastjóri við Varmalandsskóla. Jóhannes hóf þá nám við Viðskiptaháskólann á Bifröst þaðan sem hann útskrifaðist með BS-gráðu í viðskiptafræðum. Að námi loknu starfaði Jóhannes í Borgarnesi þar til þau Alda fluttu aftur á Seltjarnarnesið. Eftir það starfaði hann við tryggingaráðgjöf þar til hann hóf kennslu, fyrst við Valhúsaskóla og síðustu árin við Austurbæjarskóla. Síðustu árin vann hann auk kennslunnar við rútubílaakstur og þá mest hjá Kynnisferðum ehf. Árið 1989 komu þau Jóhannes og Alda sér upp sumarbústað í landi Helgavatns í Borgarfirði sem síðan hefur verið sælureitur fjölskyldunnar. Þar hafa skapast hefðir sem leitt hafa til þess að þar hefur oft á tíðum verið margmenni ættingja og vina. Síðustu tvö árin naut hann þess að eiga lítinn skemmtibát með Jóni Þór syni sínum sem veitti fjölskyldunni mikla ánægju. Þá hafði Jóhannes mikla ánægju af ferðalögum, bæði innanlands sem utan.

Útför Jóhannesar Bekk fer fram frá Grafarvogskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 15.

mbl.is/minningar

Elsku pabbi minn, nú er þessum kafla lokið og eitthvað nýtt tekur við hjá okkur öllum.

Fyrir 30 árum tókst þú að þér lítinn ofdekraðan dreng og lagðir þitt af mörkum til að gera þennan dreng að stoltum manni. Og...já, ég er stoltur maður í dag og ekki síst stoltur af þér.

Fyrirgefningin er eitt það sem þú kenndir mér að væri mikilvægur hluti af lífinu. Það var þér mikið kappsmál að vera ekki ósáttur við neinn. Ég sé það núna hversu mikils virði það er fyrir okkur öll að þú hélst þig við þetta mottó allt fram á síðasta dag og kvaddir heiminn í fullri sátt við alla. Þetta lífsmottó þitt ætla ég að tileinka mér og ég veit að þá mun ég skilja jafn sáttur og þú við þennan heim.

Tvímælalaust voru okkar stundir um borð í Stóra Vísundi þær stundir sem við náðum langbest saman. Ferðir okkar um Ísafjarðardjúpið voru okkar bestu stundir þar sem „kallinn“ kenndi guttanum. Það er ekki spurning að þú munt vera með mér í anda í hvert sinn sem ég sigli hér eftir og mun ég auðvitað nýta hvert tækifæri sem gefst til að sigla inn í Lónafjörð.

Að lokum finnst mér nauðsynlegt að þakka þeim hjá Hjúkrunarþjónustunni Karitas fyrir ómetanlega hjálp og stuðning. Án þeirra hefðu þessar síðustu vikur okkar saman aldrei verið eins ljúfar og þær voru.

Elsku pabbi, ég veit að þér líður betur núna og þarft ekki að berjast. Við hin munum passa upp á hvert annað og vitum að þú munt fylgjast með okkur.

Ég hlakka mikið til að hitta þig aftur.

Þinn,

Jón Þór.

Fimm eða sex ára drengur „nuðar“ í stóra bróður sínum um að spila plöturnar með uppáhaldslögunum sínum, þar sem Ævintýri og bláa safnplata Bítlanna eru fremstar í flokki. Sælustundir þegar stóri bróðir gefst upp á „nuðinu“ og setur plöturnar á fóninn. Þegar hann er ekki heima stelst drengurinn í að spila sitt uppáhald þó að það hafi verið harðbannað. Þá og síðar á lífsleiðinni reynir stóri bróðir með lagni að koma öðrum lögum að og uppfræða drenginn og síðar fullorðinn manninn um sína uppáhaldstónlist, helst á töluverðum styrk. Drengnum finnst hún þó á köflum vera helst til tormelt fyrir sinn smekk en tekur þó sönsum með flest af þessu þegar fram líður og margt af því smýgur inn og er þar enn.

Tólf ára drengurinn flýgur einn til Reykjavíkur í boði stóra bróður og eyðir með honum páskafríinu. Farið er út um allt á Mini-inum sem drengnum finnst þó varla geta tekið neitt annað en bílstjórann. Margt ber fyrir augu og eyru og drengnum eru sýnd hin ýmsu undur og stórmerki stórborgarinnar. Til dæmis Bleiki pardusinn í bíó og síðan skundað á Fjarkann þar sem stóri bróðir pantar „hammara“, franskar, sósu og kók, setur fyrir framan drenginn og segir honum að borða. Drengurinn sem fram að þessu hafði lítið upplifað annað en hefðbundnar afurðir sjávar og sveita þorir ekki annað en að hlýða.

Stóri bróðir sem sótt hafði um inngöngu í háskóla „uppí sveit“ ýtir við drengnum, sem nú er orðinn fullorðinn, um að sækja um inngöngu í sama skóla. Stóri bróðir býr ásamt sinni fjölskyldu í aflögðum Húsmæðraskóla ekki langt frá og sækir skólann þaðan. Tengsl bræðranna verða sterkari og ýmislegt er brallað innan og utan skólans og með fjölskyldu stóra bróður. Þarna myndast „Varmelandsafdeling“ og Óli skans fer að festa sig í sessi sem árlegur viðburður.

Ótímabært andlát Jóa bróður hefur undanfarna daga leitt fram fjölda minninga um samferð okkar í gegnum lífið, allt frá barnæsku minni fram á síðasta dag. Þrátt fyrir aldursmun einkenndust samskiptin ávallt af hlýju og virðingu í garð hvor annars og aldrei minnist ég þess að við höfum skilið ósáttir. Hann vildi heldur aldrei skilja ósáttur við neinn fengi hann einhverju ráðið þar um. Væntumþykja einkenndi alltaf Jóa og þegar hann hitti og kvaddi fólk beið alltaf faðmlag og kossar. Árin okkar í Borgarfirðinum efldu og dýpkuðu tengslin og vináttuna. Þar kom betur í ljós hvað við vorum líkir með margt og vorum um margt svipað þenkjandi.

Síðustu dagar og vikur hafa verið erfiðar og erfitt er að sætta sig við að þú skulir vera farinn. En mest finnst mér þó um vert að þið fjölskyldan á Nesinu skylduð hafa náð að vera saman þennan tíma þegar vitað var að hverju stefndi og að ég skyldi ná að kveðja þig, Jói minn, áður en þú fórst. Ég sakna þess að hafa ekki lengur tíma til að ræða það sem var órætt okkar á milli og ógert það sem við ætluðum og vildum hafa gert. En við finnum stað og stund til þess þó að síðar verði.

Hvíl í friði, elsku Jói minn.

Þinn bróðir,

Brynjar.

„Hæ gæ!“ Er kallað á móti mér þegar ég kem inn um dyrnar á Lambastaðabrautinni, lög með Jimi Hendrix eru á fullu inni í tölvuherbergi og við tölvuna situr Jói frændi og segir við mig að nú skuli ég fara að fíla almennilega tónlist í staðinn fyrir þetta rusl sem ég sé búinn að vera að hlusta á. Ég fæ mér sæti og eftir dágóða stund höfum við í sameiningu hlustað á og skoðað vel valin lög og vídeó með hinum ýmsu tónlistarmönnum og hljómsveitum sem hann náði síðan að stimpla inn í hausinn á mér með ýmsum brögðum. Þetta var aðeins ein af þeim mörgu stundum sem við áttum saman og eru þær ógleymanlegar.

Jói var sá sem ég gat alltaf leitað til þegar ég þurfti að fá einhver svör – hann hlustaði á allt sem mér lá á hjarta, sama hvað það var – þó svo að það væri ekki nema að hlæja saman og gera grín hvor að öðrum. Ég leit mikið upp til hans og geri það enn, hann var gull í mínum augum. Það var alltaf hægt að stóla á að hann væri til staðar, traustur vinur og fyrirmyndar frændi sem tók á móti manni með opnum örmum hvenær sem var.

Elsku Jói frændi, þín verður sárt saknað.

Þinn,

Gunnar Ingi.

Ég hef þekkt Jóhannes Bekk frá því ég man fyrst eftir mér. Við höfum verið samferða í gegnum lífið og þegar komið er að leiðarlokum er söknuðurinn sár. Þessi glæsilegi, hugdjarfi vinur og frændi skilur eftir sig margar fallegar minningar sem mig langar að þakka lítillega fyrir og minnast.

Jóhannes Bekk, eða Jói Bekk eins og hann var yfirleitt kallaður, ólst upp á Ísafirði. Foreldrar hans voru þau Ingi Einar Jóhannesson frá Dynjanda í Jökulfjörðum og Gunnur Guðmundsdóttir frá Oddsflöt í Grunnavík, en hún er látin. Þau byggðu sér heimili á Ísafirði og var Jói elstur af þremur bræðrum. Elvar Guðmundur næstur í röðinni og Brynjar yngstur.

Í febrúar á síðasta ári greindist Jói með æxli og var það tekið og kom þá í ljós við rannsókn að það reyndist illkynjað en talið var að tekist hefði að koma í veg fyrir útbreiðslu þess með aðgerðinni. Nú í nóvember fór Jói að finna aftur til og kom í ljós að æxli var farið að myndast aftur og byrjaði hann í lyfjameðferð í desember og var í meðferð þegar hann lést.

Ekki átti maður von á því að þú færir svona fljótt, frændi minn. Við hjónin sátum hjá þér síðasta sunnudag sem þú lifðir og spjölluðum saman um heima og geima. Rifjaðir voru upp gamlir tímar, sögur sagðar og skemmtum við okkur yfir ýmsum atburðum og atvikum sem átt höfðu sér stað. Þremur dögum seinna varstu allur. En nú ertu laus við þjáningarnar og tekinn við nýju hlutverki. Það er erfitt að horfa á eftir kærum vini og minningarnar hrannast upp. Mikið var brallað þegar við vorum púkar á eyrinni. Bátur smíðaður og róið á Pollinum. Ætli við myndum treysta okkar börnum að róa á Lífsháska eins og báturinn var síðar nefndur og bar hann nafnið með rentu. Stórhættuleg fleyta. Einnig var oft farið á skíði fyrir ofan gamla dagheimilið áður en farið var upp í Stóru-Urð. Síðar fullorðnir menn og alltaf var Jói mættur þegar verið var að fagna hjá mér hvort sem það var við fæðingu frumburðarins eða önnur tækifæri. Hann birtist bara allt í einu, öllum að óvörum og lífgaði upp á tilveruna.

Ég er þakklátur frænda mínum fyrir að hafa notið órofinnar vináttu hans þessa rúmu hálfu öld sem við áttum samleið, og jafnframt þakka ég og fjölskylda mín allar samverustundir nú þegar komið er að kveðjustund. Ekkju hans, Öldu Svanhildi Gísladóttur, sonum og tengdadóttur vottum ég og fjölskylda mín okkar innilegustu samúð.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

(Vald. Briem.)

Einar Rósinkar Óskarsson.

Fallinn er frá langt um aldur fram kær frændi minn og vinur Jóhannes Bekk Ingason. Frá því ég fyrst man eftir mér var Jói hluti af lífi mínu. Við ólumst upp eins og bræður og vorum saman öllum stundum. Í uppvextinum á Ísafirði hittumst við nær daglega og brölluðum ýmislegt eins og stráka er háttur. Við sulluðum í fjörunni, fórum í fjallgöngur og tókum þátt í leikjum og jafnvel styrjöldum milli efri- og neðribæjar.

Góðar minningar frá æskudögum norður í Jökulfjörðum við veiðiskap og leiki ylja mér á þessum erfiðu tímamótum, en fjölskyldur okkar voru með þeim fyrstu sem lögðu leið sína á hverju sumri í eyðibyggðirnar norðan Djúps, þangað sem ræturnar lágu. Við vorum ekki háir í loftinu þegar við fórum eitt sinn tveir í fjallgöngu inn í Dynjandisfjall og fórum upp undir Brattahjalla þar sem við sátum drykklanga stund og fylgdumst með tveimur kjóum gera atrennu hvað eftir annað að haferni, sem sveimaði í uppstreyminu hring eftir hring. Þeir glefsuðu í risastóra vængina og fipaðist þá risanum flugið stutta stund, en alltaf rétti hann sig af og hnitaði tígulega hringi þar til næsta atrenna hófst. Okkur fannst eins og við værum að horfa á orrustuþotur í návígi við fljúgandi virki. Löngu seinna hvarflaði að okkur að ef til vill hefði assa haft augastað á okkur sjálfum sem góðum bita fyrir unga sína. Líklegt má telja að návígið við náttúruna í Fjörðunum og leiðbeiningar eldra fólksins hafi mótað barnshugann þannig að ferðalög og náttúruskoðun voru jafnan ofarlega á baugi hjá Jóa. Ég trúi að hann hafi notið sín í störfum sínum við akstur með ferðamenn um landið.

Eins og gengur lágu leiðir okkar í sitt hvora áttina á unglings- og fullorðinsárum, en ávallt hélst vináttan sú sama. Við fundum það vel nú síðustu vikurnar í baráttunni að það þurfti ekki að hafa mörg orð til að tjá væntumþykju á milli okkar.

Veistu ef þú vin átt

þann er þú vel trúir

og vilt þú af honum gott geta.

Geði skaltu við þann blanda

og gjöfum skipta,

fara að finna oft.

(Úr Hávamálum.)

Jói var vinmargur og frændrækinn með afbrigðum. Hann kom sér sérlega vel við börn og unglinga, sem sóttust eftir návist hans, talaði við þau sem jafningja með hæfilegri blöndu af fróðleik og græskulausu gamni. Ég tel að hann hafi verið kominn á rétta hillu í lífinu við kennslu unglinga síðustu árin. Börnin mín minnast hans sem góðs vinar og félaga og veit ég að svo er um fleiri.

Ég vil þakka Jóa fyrir samfylgdina, hann hafði mikil áhrif á líf mitt og minnar fjölskyldu. Foreldrum mínum reyndist hann vel og veit ég að faðir minn saknar góðs vinar. Um leið og ég kveð frænda minn og bið honum Guðs blessunar, færum við fjölskylda mín Öldu, Jóni Þór, Inga Einari, Aðalbjörgu og Inga innilegar samúðarkveðjur.

Guðmundur Kr. Eydal.

Kveðja frá Koníaksklúbbnum

Í dag er lagður til hinstu hvíldar góður drengur, vinur okkar og félagi Jóhannes Bekk Ingason. Hann varð að játa sig sigraðan eftir stutta en afar snarpa baráttu.

Jóhannes var litríkur karakter og sannkallaður gleðigjafi. Hann umluktu jákvæðir straumar enda lundin létt og litrík. Hann var uppfinningasamur, átti auðvelt með að sjá aðstæður í kómísku ljósi og bjó yfir afburða skemmtilegri frásagnargáfu, þegar Jói sagði frá lagði fólk við hlustir.

Hann var Vestfirðingur og var mjög stoltur af þeim uppruna, hafði sterkar rætur og öflugt bakland.

Hann var skemmtilegur maður og hrókur alls fagnaðar. Honum var einhvern veginn eiginlegt að grípa athygli viðstaddra ómeðvitað og fyrirhafnarlaust, hvar sem hann var, t.d. í margfrægum vísindaferðum, ferðum á erlenda grund, þorrablótum eða öðrum þeim samkomum af ýmsum toga sem viðhafðar voru. Landsfrægar eru fyrir löngu orðnar síðsumarveislur Jóa og Öldu á sumarsetri þeirra í Þverárhlíð þar sem bóndinn stóð við baunasúpupottinn í öllu sínu veldi og sauð í gesti sína sem gjarnan voru taldir í tugum. Það fór ekki framhjá neinum að þar fór maður sem kunni sitt fag og vissi hvað matur var.

Kynni okkar hófust á Bifröst fyrir rúmum 22 árum í fyrstu (og jafnframt bestu) frumgreinadeild sögunnar þar á bæ.

Við rifjum upp allar skemmtilegu dellurnar sem hann leyfði okkur að deila með sér. Áhugi á danskri menningu, Kim Larsen, Jibbí Larsen, Varmalandsafdelingen, Gammel dansk. Allt upp á dönsku – keyrt í skólann daglega með Kim Larsen á fóninum. „Vinnufundir“ jafnvel um helgar og þar voru dönsk áhrif í heiðri höfð í mat og drykk, að ógleymdum rússnesku karlakórunum.

Okkar félagsskapur hefur staðið óslitið í þessi rúmlega tuttugu ár og er nú stórt skarð fyrir skildi.

Við höfum allan þennan tíma haldið góðu sambandi og árshátíðir koníaksklúbbsins hafa frá upphafi verið afar vel heppnaðar. Síðasta árshátíð var haldin 9. janúar sl. og þó svo að þá hafi verið nokkuð ljóst í hvað stefndi, tók Jói þátt í henni eftir fremsta megni.

Í framhaldi fórum við í Borgarfjarðarferð 16 janúar sl. þar sem komið var við á helstu stöðunum, þ.e. gömlu óbreyttu setustofunni á Bifröst, Sumarhúsi Öldu og Jóa, fjósinu á Helgavatni og loks var endað í Hjarðarholti. Við vissum öll að þetta gat vel orðið síðasta ferðin okkar saman og verður hún öllum ógleymanleg.

Þú ert hér þó hljóðni rödd um stund,

hlátur þagni og grallarastrik bíði,

þín minning er um góðan gleðifund

og glettna sögu, – við sjáumst í næsta stríði.

Takk fyrir samveruna góði vinur, við vitum að þú bíður okkar við Gullna hliðið þegar þar að kemur og býður okkur velkomin með þínum hætti. Kannski með baunasúpu, Gammel dansk og góðri sögu.

Fjölskyldu Jóhannesar sendum við hugheilar samúðarkveðjur og treystum því að góður Guð styrki ykkur við erfiðar aðstæður. Minningin um góðan dreng lifir.

Sigurður Jack og Anna,

Ívar og Sesselja,

Stefán og Guðlaug,

Helgi og Helga,

Þorvaldur og Hrefna.

Væntumþykja er voldugt tvíeggjað sverð því um leið og hún getur fært ómetanlega gleði og ánægju getur hún falið í sér sársauka sem engu er líkur. Þrátt fyrir það dylst engum að hver sá sem opnar hjarta sitt og getur látið sér þykja vænt um aðra er ríkur.

Að finna fyrir skilyrðislausri væntumþykju annarra er ein besta og mikilvægasta tilfinning sem nokkur manneskja getur fundið.

Jóhannes Bekk kom, sem fósturfaðir, snemma inn í líf Jóns Þórs, eins allra besta vinar míns. Eins og ótal dæmi eru um er síður en svo sjálfsagt að slík sambönd þróist á heillavænlegan hátt. Þetta samband bar gæfu til þess. Þeim þótti vænt hvorum um annan. Þeir deildu gleði og sorg, þeir studdu hvor annan í leik og starfi. Þeir mynduðu lið. Sambandið skipti þá báða miklu máli og veitti þeim gleði.

En nú er komið að leiðarlokum. Annar liðsfélaginn er fallinn eftir hetjulega baráttu. Hans skarð verður ekki fyllt. Sársaukinn er engu líkur.

Mig langar til að þakka Jóhannesi Bekk innilega fyrir fyrir þann kjark og manndóm að láta sér þykja vænt um Jón Þór, minn góða og kæra vin, og vera honum styrk stoð í ölduróti lífsins.

Elsku Jón Þór, Alda og Ingi. Fyrir hönd okkar Laugu og Guðrúnar sendi ég okkar dýpstu samúðaróskir og megi almættið halda verndarhendi yfir ykkur og styrkja nú sem alltaf.

Páll Jakob Líndal.

Mig langar með örfáum orðum að minnast góðs vinar sem kvaddi þennan heim fyrir stuttu. Ég var nýflutt til Reykjavíkur þegar ég kynntist fjölskyldunni á Lambastaðabraut. Mér var strax tekið sem einni af fjölskyldunni enda með annan fótinn á neðri hæðinni þar æ síðan!

Jói var einstaklega hlýr maður sem hugsaði vel um fjölskyldu sína og vini, gaf mikið af sér og oftar en ekki var tekið á móti manni með heitu og góðu Jóa-faðmlagi. Það var líka alltaf stutt í húmorinn og einhvern veginn var ekki hægt að vera annað en jákvæður í kringum hann. Hann naut lífsins til síðasta dags og hefur með baráttu sinni kennt okkur sem eftir stöndum svo ótal margt um æðruleysi og hvað það er sem skiptir máli í lífinu.

Vináttan sem Jói og Alda hafa sýnt vinum sona sinna er ómetanleg; við finnum það öll að við erum ekki bara vinir strákanna heldur foreldra þeirra líka. Skemmst er að minnast afmælis Jóns Þórs síðasta sumar þar sem saman voru komin í Borgarfirðinum vinir, ættingjar og fjölskylda, um hundrað manns á öllum aldri. Þar stóðu Jói og Alda vaktina og sáu til þess að allir skemmtu sér vel og hefðu það gott. Þetta var að sjálfsögðu ógleymanlegt afmæli!

Þakklæti er mér efst í huga. Þakklæti fyrir að kynnst Jóa og fjölskyldu hans og eiga með þeim svona margar skemmtilegar stundir. Það auðgar lífið að kynnast svo góðu fólki.

Elsku Alda, Jón Þór, Ingi Einar og aðrir ættingjar og vinir, ég votta ykkur mína dýpstu samúð og bið Guð og góða vætti um að styrkja ykkur í sorginni. Einn daginn munum við öll dansa saman á ný. The Who mun spila fyrir dansi!

Elín Smáradóttir.

Jói, vinur minn, er dáinn. Við kynntumst árið 1997 þegar við urðum nágrannar á Lambastaðabraut á Seltjarnarnesi. Strax tókust með okkur góð kynni, sem urðu fljótt að einlægri vináttu. Hann var góður vinur og nágranni, sem var ekki aðeins tilbúinn að skiptast á skoðunum, heldur líka deila verkum og verkfærum. Best þóttu mér einlæg og hreinskiptin samskipti okkar. Jói var mikill húmoristi og oft hlógum við saman. Hann var líka traustur maður, sjáfum sér samkvæmur og fylginn sér. Við höfðum fyrir venju að faðmast þegar við hittumst og var faðmlag Jóa bæði þétt og traust og það einkenndist af einlægni, vináttu og virðingu.

Fyrir ári, þegar æxlið var fjarlægt, gladdist ég í hjarta mínu yfir því að aðgerðin hefði gengið vel og að Jói væri laus við meinið. Mér var því brugðið þegar ljóst var að krabbameinið hafði tekið sig upp aftur síðastliðið haust. Veikindin ágerðust hraðar en mig óraði fyrir og síðustu vikurnar sem Jói lifði hitti ég hann oft. Þrátt fyrir að af honum drægi, áttum við góðar samverustundir.

Daginn áður en Jói dó sat ég með honum um stund, við föðmuðumst og töluðum um lífið og dauðann. Mér fannst hann gera sér grein fyrir því að örlögin væru ráðin. Um nóttina dó Jói, vinur minn, í friði. Horfinn er á braut góður og einlægur vinur sem ég sakna. Elsku Alda. Við Brynja og börnin óskum þess af einlægni að þið Jón Þór og Ingi Einar finnið styrk í lífinu.

Ykkar vinur,

Ragnar Sigurðsson.

Það sópaði að honum Jóhannesi Bekk, bæði var hann hár á velli og hafði sterka rödd.

Á stundum minnti hann á sannan íslenskan víking eins og fornsögurnar lýsa þeim, rætur hans voru í þeim fögru fjörðum sem Vestfirðirnir geyma og þar ólst hann upp í faðmi íslenskrar náttúru þar sem hún gerist stórbrotnust á Íslandi.

Það er ekki að efa að sá uppruni hafði haft mikið að segja um þann karakter sem Jóhannes hafði að geyma. Hann var stórbrotinn eins og fjöllin og innrætið fagurt og blítt eins og vestfirsk náttúra.

Það sem prýddi Jóhannes þó mest voru hans einlægu og jákvæðu samskipti við okkur, því bæði var hann ljúfur við kynningu og skemmtilegur í viðræðu. Þær voru ófáar samræðurnar við Jóa bæði á gamansömum nótum og fræðilegar um menn og málefni en Jóhannes var hafsjór fróðleiks á svo mörgum sviðum.

Í þau þrjátíu ár sem hann var samferða okkur í lífinu bar aldrei skugga á samskiptin í þeirri ferð sem var allt of stutt.

En það er oft að góð ferð endar of skjótt en minningin ljúfa um hana lifir.

Við viljum þakka samferðina með Jóa. Öldu, Jóni Þór, Inga Einari, Aðalbjörgu, föður, bræðrum og öðrum fjölskyldumeðlimum sendum við okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Kristín frá Þverá, börn hennar og tengdabörn.

Í dag kveðjum við kæran vin okkar, hann Jóa hennar Öldu. Jóa verður sárt saknað og það verður mikill missir í því að fá ekki lengur óvæntar heimsóknir í Mosfellsbæinn og viðbúið er að teið renni út þegar enginn verður til að drekka það. Það verður einnig skrýtið að kveikja varðeld á flötinni við sumarbústaðina í sumar þar sem „hreppstjórann“ mun vanta en þar stýrði Jói eins og honum einum var lagið. Súpan í töðugjöldunum næsta haust verður ansi þunn en undanfarin ár hefur öll sveitin ásamt öðru samferðafólki þeirra Öldu og Jóa komið í bústaðinn og þegið dýrindis baunasúpu að hætti þeirra hjóna.

Öldu, Jóni Þór, Inga, Aðalbjörgu, Inga, Brynjari, Elvari og fjölskyldum sendum við hugheilar samúðarkveðjur.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

(Vald. Briem.)

Guð geymi þig, kæri vinur,

Auðbjörg, Úlfar og Friðgeir.

Góðir nágrannar eru gulls ígildi og verða aldrei fullþakkaðir. Þannig nágrannar voru Alda og Jói, ásamt sínum litlu skemmtilegu kútum. Alltaf ljúf og elskuleg í samskiptum, en þó algjörlega afskiptalaus um okkar mál, en ég vissi og fékk að reyna að þegar á reyndi voru þau þarna og alltaf til staðar að veita styrk og sýna góðvild. Við fluttum svo í burtu, en alltaf var jafn gott að hitta þau og fá innilegt faðmlag og/eða ljúft bros ásamt fréttum af þeim og þeirra fólki.

Alda mín, orð mega sín lítils frammi fyrir þeirri staðreynd að þú ert ekki einungis að missa elskaðan maka nú heldur er þetta í annað sinn sem þú verður ekkja. Það er svo grimm staðreynd. Stundum gerir lífið mann orðlausan. Við sendum þér og þinni góðu fjölskyldu allar okkar samúðar- og blessunarbænir og biðjum þess að minningarnar um þennan góða dreng megi ylja ykkur um ókominn tíma.

Rúna og Þóroddur.

Ég man Jóa síðskeggjaðan með hár á herðar niður og líktist hann helst víkingi enda nýbúinn að leika í bíómynd þar sem hann var einn af fáum sem ekki var drepinn og hefði því komið til greina í framhaldsmyndinni sem aldrei var tekin. Ég man eftir Jóa töffara, hann var stór og stæðilegur, nýi maðurinn hennar Öldu móðu, fósturpabbi Jóns Þórs frænda og seinna pabbi Inga litla. Ég man eftir stríðnispúkanum Jóa. Ég man þegar ég flutti ruslið hans vestur á Hellissand, hann hlæjandi. Við munum Birnu okkar og Andreu frænku hennar skíthrædda við Jóa „stóra“ við fyrstu sýn en þær voru fljótar að jafna sig enda var Jói mikil barnagæla en hann var fljótur að átta sig á því að þær lágu vel við stríðni hans! Við munum eftir hjálpseminni þegar við réðumst inn á amtsvæði „hreppstjórans í Öldurdal“ Við munum stígvélin sem fylgja djobbinu. Við munum hjálpsemi þína og þolinmæði við okkur þá sérstaklega eftir að pabbi dó og þá gat ég leitað til þín til að fá leiðbeiningar um pípulagnirnar sem ég hef aldrei skilið neitt í! Við munum súpudaginn þar sem þið Alda buðuð heim öllum í sveitinni. Við munum þig, elsku Jói, í köflóttu buxunum að hræra í nornapottinum í flotta bolnum með áletruninni sem sagði svo margt. Jóhannes, við munum geyma góðar minningar í hjarta okkar, minningar um góðan dreng og einstakan vin.

Elsku Alda, Jón Þór, Ingi Einar og Aðalbjörg ásamt ástvinum öllum, sorg ykkar er mikil en munið að þið eigið fjölskyldur og vini sem munu styðja ykkur og styrkja. Elsku Jóhannes, það er okkur heiður að hafa kynnst þér og hafa fengið að vera þér samferða þennan allt of stutta spöl.

Þórarinn, Ásdís Hrönn

og fjölskylda.

Morgunhanarnir í Austurbæjarskóla mæta til vinnu upp úr klukkan hálfátta, drekka kaffi saman, kíkja í blöðin, segja sögur og ræða landsmálin. Vestfirðingurinn Jóhannes Bekk var einn þeirra. Hann mætti alltaf kl. 7.40. Ef hann sökkti sér ekki niður í blöðin var hann tilbúinn að tjá sig um allt milli himins og jarðar. Hann var orðhagur mjög og sagnamaður góður enda hafði hann frá mörgu skemmtilegu að segja. Honum fylgdu ferskir vestfirskir vindar.

Hann ávarpaði samstarfskonur sínar ávallt með orðunum „sæl elskan“ og var góður vinnufélagi, samviskusamur og virkur í félagslífi nemenda og starfsmanna. Hrókur alls fagnaðar á góðri stund og eftirminnilegur ferðafélagi. Hann var tónelskur og lék á gítar í kennslustundum ef sá gállinn var á honum. Honum lét best að kenna unglingum enda virtur af mörgum þeirra. Það vakti athygli þegar hann gaf út bókina „Ljóð úr Austurbænum“ ásamt nemendum sínum. Ágóðinn rann í ferðasjóð þeirra.

Sem aðstandandi tók Jóhannes virkan þátt í baráttu samkynhneigðra á Íslandi. Þegar kennarar og starfsmenn fóru í náms- og kynnisferð til Montpellier í Suður-Frakklandi hittist svo vel á að hann gat tekið þátt í gaypride-göngu þarlendra. Mikil og einlæg var gleði hans þann dag. Um leið og hann sveiflaði litskrúðugum fána hafði hann augun opin fyrir ýmsu skrautlegu sem göngumenn báru um stræti og torg. Lýsti hann því síðar fyrir samstarfsfólki sínu og lagði til að sumu yrði bætt við gönguna sem jafnan er farin á vorhátíð Austurbæjarskólans. Var tillögum hans vel tekið. Ekki er ólíklegt að það skraut verði hér eftir kennt við Jóhannes.

Okkur vinnufélögum hans rann til rifja heilsuleysi hann síðustu vikur og mánuði. Við vissum að hugur hans stefndi suður á bóginn til móts við sumar og sól. Við reyndum að styðja hann örlítið til þeirrar ferðar og glöddumst með honum yfir hugmyndinni. En dagar hans voru taldir og sú ferð aldrei farin. Fólki var brugðið enda féll hann frá langt um aldur fram.

Hugur okkar er hjá eftirlifandi eiginkonu og fjölskyldu.

Fyrir hönd vinnufélaga,

Pétur Hafþór Jónsson og Einar Þór Karlsson.

Jóhannes Bekk Ingason var umsjónarkennarinn okkar á tveimur mjög mikilvægum árum í lífi okkar þegar við vorum fjórtán og fimmtán ára. Á þessum árum kenndi hann okkur miklu meira en ætlast var til að hann gerði, þá fyrst og fremst um lífið og tilveruna. Enn erum við honum þakklátar fyrir að hafa ekki gefist upp á þrjátíu krökkum smituðum af unglingaveiki.

Hann var fyrst og fremst góður kennari og stórkostlegur maður sem vildi allt fyrir alla gera. Hann var til staðar sama hvað bjátaði á og þrátt fyrir að við værum útskrifuð bauðst hann enn til að aðstoða okkur. Þó að sum okkar hafi lent upp á móti honum í skólanum vitum við að hann var ávallt með okkar hag efst í huga. Hann átti hlut í að móta okkur og gera að þeim manneskjum sem við erum í dag og erum við honum afar þakklátar fyrir það.

Alhæfingar okkar nemenda um strætóbílstjóra fundust Jóhannesi ansi skondnar og kenndi hann okkur að dæma ekki fólk út frá staðalímyndum. Núna finnum við fyrir sárum söknuði og sjáum eftir því að hafa ekki heimsótt gamla skólann okkar fyrr. Aldrei hefði manni dottið í hug að umsjónarkennarinn okkar í Austurbæjarskóla færi svona fljótt. Við fundum alltaf á okkur að honum þótti vænt um okkur og þykir okkur jafn vænt um hann. Hann mun alltaf eiga stað í huga og hjarta okkar.

Nemendur útskrifaðir úr Austurbæjarskóla 2009 og fyrrum nemendur í 8. og 9. JB,

Brynja, Hanna Alexandra, Perla, Sólbjört Vera, Vigdís og Viktoría.