Sigríður Laufey Einarsdóttir
Sigríður Laufey Einarsdóttir
Eftir Sigríði Laufeyju Einarsdóttur: "...flestir þekkja söguna um naglasúpuna er varð dýrindis máltíð, viðkomandi til mikillar gleði eftir að hafa yfirstigið nískuna..."

BÆJASTJÓRN Kópavogs hefur lagt fram fjárhagsáætlun er var einróma samþykkt af öllum bæjarfulltrúum. Gunnar Birgisson, fyrrverandi bæjarstjóri, hefur gagnrýnt að eldri borgurum er þar gert að greiða fyrir sundferðir sínar; virðing og hefð fyrir félagslegum gildum virt að vettugi.

Tveir bæjarfulltrúar hafa svarað í Morgunblaðinu: Ragnheiður Kristín Guðmundsdóttir Sjálfstæðisflokki (15.1.) og Guðríður Arnardóttir Samfylkingu (6.1.) Þeirra sterkustu rök eru að eldri borgarar greiði sama og börn. Börn greiða ekki í sund heldur fá foreldrar þeirra frítt fyrir þau til sex ára aldurs og skólasund innifalið í kennslu skólanna. Þá fá börn/unglingar styrk til íþróttaiðkunar en það getur ekki verið neinn samanburður um hvers vegna eldri borgarar greiða fyrir sundferðir eða var nauðsynlegt til bjargar fjárhagsstöðu Kópavogsbæjar.

Samfylking og Vinstri grænir settu velferðarkerfið á oddinn í síðustu kosningum en eftir valdatöku í stjórn landsins hefur slíkt „smámál“ vikið til hliðar og gengið á kjör eldri borgara sem aldrei fyrr. Guðfríður Arnardóttir, oddviti Samfylkingar í bæjarstjórn Kópavogs, fylgir „nýju vinstristefnunni“ trúverðuglega og stærir sig af samstöðu bæjarstjórnar í málefnum bæjarins; að eldri borgarar voru sviptir þeim rétti að geta sótt sund án þess að greiða fyrir eftir 67 ára aldur.

Núverandi formaður Íþrótta- og frístundaráðs, Ragnheiður Kristín Guðmundsdóttir, ætti að horfa inn á við og íhuga siðferðileg samfélagsgildi til áhrifa innan íþróttahreyfingarinnar, ekki síður mikilvægt en líkamlegar æfingar. Þótt hún þekki nokkra eldri borgara er telja sig ekki muna um gjaldið eru kjör eldri borgara almennt rétt til hnífs og skeiðar; ekki gert ráð fyrir tómstundaiðju.

Eldri borgarar eru vel að því komnir að bæta lífi við árin með hollri hreyfingu sér til lífsfyllingar og heilsubótar og geta að auki sparað bæjarsjóði/velferðarkerfinu umtalsverðar fjárhæðir í samfélagslegri umönnun.

Að eldri borgarar fái frítt í sund að loknum starfsdegi er prinsippmál um að halda siðferðileg gildi í heiðri fyrir velferð framtíðarinnar, jafnframt skilaboð út í samfélagið, ekki síst til ungu kynslóðarinnar.

Núverandi eldri borgarar eru sú kynslóð er byggði upp efnahagslega kjölfestu og velferðarkerfi er ennþá heldur þrátt fyrir kreppuna; rafmagn um öll byggðarlög, góðar samgöngur, blómlegan landbúnað, tæknivæddan fiskveiðiflota, orkuver; er gefur gjaldeyri í þjóðarbúið og mun bjarga þjóðinni út úr kreppunni.

Þá felldi bæjarstjórn Kópavogs niður árshátíð starfsmanna sinna í sparnaðarskyni, en hefði ekki heldur mátt minnka tilkostnað? Flestir þekkja söguna um naglasúpuna er varð dýrindis máltíð, viðkomandi til mikillar gleði eftir að hafa yfirstigið nískuna er kom í veg fyrir að gleðjast saman, er það ekki mergurinn málsins?

Vonandi verður Gunnar Birgisson leiðtogi í bæjarmálum enn um sinn, hann hefur mikla yfirsýn, bæði félagslega og fjárhagslega, manna líklegastur til að finna sparnaðarleiðir án þess að skerða grunngildi í velferð bæjarbúa og hafa samfélagsleg gildi umfram allt að leiðarljósi.

Höfundur er BA í guðfræði/djákni, félagskona eldriborgarafélags Kópavogs.