Bárður Brynjólfsson fæddist 10. janúar 1928 á Þykkvabæjarklaustri í Álftaveri. Hann lést á líknardeild Landakotsspítala fimmtudaginn 14. janúar sl.

Foreldrar hans voru Brynjólfur Oddsson og Guðrún Þórðardóttir. Bárður átti þrjú hálfsystkin. Guðjón Bárðarson, f. 18. apríl 1915, d. 17. júní 1999, Þuríður Bárðardóttir f. 25. nóvember 1913, d. 20. júní 1988, og Þórhildur, f. 8. júní 1916, d. 7. júlí 1988. Alsystkin Bárðar voru Gísli, f. 13. mars 1921, d. 7. febrúar 2008, Halldóra, f. 7. nóvember 1922, d. 2. ágúst 2008, Hilmar Jón, f. 22. október 1924, d. 23. september 2001, Katrín, f. 14. september 1926, d. 2. janúar 2004, og Oddur, f. 2. júní 1930. Uppeldissystir Bárðar var Guðríður Jónsdóttir, f. 25. febrúar 1931.

10. janúar 1956 gekk Bárður að eiga Rósu Magnúsdóttir frá Lágu-Kotey í Meðallandi. Hún er fædd 13. apríl 1932. Bárður og Rósa eignuðust þrjár dætur. Margrét, f. 30. apríl 1957, d. 17. ágúst 2005. Eiginmaður hennar var Bjarni Áskelsson. Þau eignuðust tvo syni, Ágúst Elvar, sambýliskona er Hildur María Valgarðsdóttir. Þau eiga eina dóttir, Margrét Rós. Áskell Fannar, sambýliskona hans er Bryndís Eir Kristinsdóttir. Guðrún Brynja f. 31. október 1960. Eiginmaður hennar er Rúnar Ásbergsson. Þau eiga tvo börn, Tinna Berg, sambýlismaður hennar er Marinó Magnús Guðmundsson og Ómar Berg. Ágústa, f. 13. apríl 1967. Eiginmaður hennar er Einar Jónsson. Þau eiga tvo börn, Svein og Ástrós.

Þau Bárður og Rósa hófu sinn búskap í Vestmannaeyjum. Bárður starfaði lengst af sem vörubílstjóri, fyrst í Vestmannaeyjum en síðan í Þorlákshöfn, en þangað flutti hans ásamt fjölskyldu sinni vorið 1967. Eftir að hann hætti akstri stundaði hans ýmis störf. Síðustu árin áður en hann lét af störfum vann hann m.a. við afskurð af netum og við netafellingar. Árið 1999 fluttu þau hjónin til Reykjavíkur og bjuggu sér heimili á Dalbraut 16.

Útför Bárðar fer fram frá Laugarneskirkju í dag, fimmtudaginn 28. janúar, kl. 13.

Kæri pabbi

Nú hefur þú fengið hvíldina. Á þessari stundu eru óteljandi minningar sem rifjast upp. Ferðir á Þykkvabæjarklaustur, ferðalög um landið, stundirnar í vörubílnum, stússast í hesthúsinu. Allt eru þetta minningar sem ég ylja mér við. Þú varst einstakur faðir og ekki síður afi. Á mínum yngri árum var ég oft að sniglast í kringum þig þar sem þú varst við vinnu þína eða að sinna áhugamálinu, garðinum. Þú leyfðir mér að taka þátt og kenndir mér vinnubrögðin. Þegar ég var unglingur fórst þú út í hestamennsku og fékk ég að vera með. Stundunum í hesthúsinu mun ég seint gleyma.

Ég mun aldrei gleyma ferðinni okkar austur í Álftaver, þegar við fórum með hestana í sumarbeit. Hestakerran var hengd aftan í Volvo og síðan var lagt af stað. Ferðin gekk vel, en þegar við komum að Gatnabrú lentum við í lausamöl og ljóst var að Volvo hefði ekki upp. Við brugðum því á það ráð að taka hestana úr kerrunni og ég teymdi þá upp á meðan þú keyrðir í rólegheitum á eftir mér. Í Vík stoppuðum við síðan í kaffi og kökum hjá Kötu, systur þinni, áður en haldið var síðasta spölinn yfir Mýrdalssand.

Í Þorlákshöfn áttuð þið mamma heima í 32 ár. Það átti að vera stutt stopp. Þið voruð afskaplega samhent hjón og þrátt fyrir ýmsa erfiðleika sem á ykkur dundu hélduð þið alltaf áfram. Garðurinn í kringum Reykjabraut 17 var algjört listaverk. Sum tré og plöntur sem þið mamma voruð með í garðinum datt ekki nokkrum manni í hug í Þorlákshöfn að hægt væri að rækta þar, en með alúð og natni tókst ykkur það.

Síðustu æviár þín voru þér erfið. Árið 2005 sástu á eftir elstu dóttur þinni, Margréti. Þú gast ekki verið viðstaddur útför hennar vegna aðgerðar, en þú studdir okkur og stappaðir stálinu í okkur. Árið 2007 varð fyrst vart við meinið sem síðar átti eftir að draga þig til dauða. Í janúar 2008 hélstu upp á áttræðisafmælið þitt með því að bjóða allri fjölskyldunni út að borða. Það var sæll og ánægður pabbi, tengdapabbi, afi og langafi sem sat til borðs með fjölskyldu sinni þetta kvöld. Það var yndisleg stund sem við fjölskyldan áttum með þér síðasta Þorláksmessukvöld, þegar við hittumst öll í árlegu hangikjöti hjá þér og mömmu. Þrátt fyrir að þú værir orðinn mikið veikur varstu með okkur allt kvöldið. Spjallaðir við barnabörnin og litlu langafastelpuna þína, Margréti Rós.

Þú og mamma eruð búin að fylgja mér alla ævi og það er erfið tilhugsun að nú sért þú horfin á braut. Síðustu dagana hef ég rifjað upp margar minningarnar með mömmu og sagt börnum mínum sögur af þér og þínu lífi. Sögurnar munu lifa áfram. Barnabörnin minnast þín sem góðs afa.

Elsku pabbi, nú er komið að kveðjustund. Mig langar að kveðja þig með fyrstu hendingunni úr sálminum sem þú spilaðir svo oft á orgelið,

Ó, þá náð að eiga Jesú

einkavin í hverri þraut.

Hvíl í friði,

Ágústa.

Elsku afi.

Núna er kominn sá tími að ég kveð þig með tárum og söknuði en um leið rifjast upp allar góðu minningarnar sem við áttum saman. Allar voru þær yndislegar og ógleymanlegar, t.d. þegar við vorum saman á Reykjabraut 17 að dytta að litla bóndabænum bak við hús eða þegar við fórum að huga að uppskerunni þinni og fengum okkur nýjar gulrætur beint úr garðinum. Ógleymanlegar eru þær útilegur sem við fórum í saman og var alltaf í uppáhaldi að fá að gista í tjaldvagninum hjá Bárði afa og Rósu ömmu. Ég geymi óteljandi minningar í hjarta mínu um þig og þær stundir sem við áttum saman elsku afi. Við sátum ófáar stundir saman á Dalbraut og horfðum á Leiðarljós, fótbolta eða ræddum saman um allt milli himins og jarðar. Þegar veikindin tóku að herja á þig varstu alltaf jafn sterkur og duglegur, sagðist ávallt hafa það fínt, værir bara svolítið latur. Ég reyndi að vera dugleg við að heimsækja þig og Rósu ömmu og hafði oftar en ekki meðferðis sykurlaust súkkulaði sem við gæddum okkur á saman með kaffisopanum. Þegar sú stund rann upp að þú lagðist inn á Landakotsspítala kom ég í heimsókn til þín daglega. Við sátum og horfðum á fótbolta eða héldumst í hendur og sögðum ekki neitt. Ég trúi því, elsku afi, að þér líði betur á þeim stað sem þú ert á núna og sért eflaust duglegur að líta eftir okkur hinum. Þú varst besti afi sem nokkur hefði getað hugsað sér og ég mun sakna þín alla tíð.

Þín afastelpa,

Tinna Berg.

Sennileg speglar fátt betur okkar innri mann en framkoma okkar. Sumir sýna öllu og öllum hroka og stærilæti en aðrir koma fram með góðvild og af ljúfmennsku. Bárður er við kveðjum hér í dag var í hópi þeirra er tilheyrðu seinni hópnum. Vissulega gat hann verið fastur fyrir en þær skoðanir voru settar fram á vel grundaðan hátt og án yfirgangs.

Er undirritaður starfaði að sveitarstjórnarmálum í Þorlákshöfn var tekinn upp sá siður að velja fegursta garðinn í bænum. Fenginn var þekktur garðyrkjumaður sem formaður og síðan var farið garð úr garði. Eftir ítarlega skoðun var garður þeirra Rósu og Bárðar valinn sem fegursti garðurinn. Þar fór allt saman, fallegur trjágróður, vel hirt beð, fallegur grasbali og vel gerðir göngustígar. Snyrtimennskan var allsráðandi.

Lungann af sinni starfsævi starfaði Bárður sem vörubifreiðastjóri og var gætinn og farsæll ökumaður. Bifreiðar hans voru ávallt vel hirtar og báru vitni um snyrtimennsku hans. Með Bárði er genginn grandvar og samviskusamur maður sem nálgaðist fólk og verk sín af samviskusemi og með virðingu. Við Birna sendum Rósu, Brynju og Ágústu og fjölskyldum þeirra okkar dýpstu samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Bárðar Brynjólfssonar.

Þorsteinn Garðarsson.

Mig langar í fáum orðum að minnast vinar míns Bárðar Brynjólfssonar sem lést 14. janúar sl.

Samstarf okkar stóð í um áratug, en hann sá um að fella og skera af þorskanetum fyrir bát minn Gulltopp ÁR – 321.

Það þurfti ekki að hafa áhyggjur af þeim verkum sem Bárði voru falin, slík var vandvirknin, snyrtimennskan og samviskusemin í öllu því sem hann tók sér fyrir hendur. Það var gaman að koma í bílskúrinn til þeirra hjóna Bárðar og Rósu þar sem þau með einstökum dugnaði og samheldni unnu netavinnuna í stórum stíl við frekar þröngar aðstæður. En með góðu skipulagi og útsjónarsemi tókst þeim að koma þessu öllu fyrir jafnvel þó að fleiri útgerðir væru í viðskiptum við þau.

Bárður var mjög áhugasamur um hvernig gekk að fiska í netin frá honum og fylgdist hann vel með því hvernig okkur gekk að afla í samanburði við aðra báta og var jafnan stoltur af sínum bát sem ég veit að hann hafði sterkar taugar til öll árin.

Þau ár sem þau Bárður og Rósa sáu um veiðarfærin voru ákaflega skemmtilegur tími sem ég er mjög þakklátur fyrir og þær góðu minningar sem þeim tengjast.

Kæra Rósa, við hjónin vottum þér og fjölskyldu þinni innilega samúð á þessum erfiða tíma.

Sveinn Steinarsson.

Okkur systkinin langar að kveðja Bárð, móðurbróðr okkar, með örfáum orðum.

Snyrtimennska og rólegheit einkenndu frænda okkar alla tíð. Við munum eftir honum í heimsóknum á Kirkjuveginum í Vík, með greiðuna á lofti og oft í ljósum fötum. Þótt hann væri bróðir mömmu var fas þeirra ólíkt. Gjarnan var mamma á mikilli hraðferð og víst að ljós klæðnaður hefði ekki hentað henni eins vel og Bárði.

Raggi og Pétur áttu ógleymanlega ferð með Bárði og fjölskyldu, foreldrum okkar og fleiri skyldmennum, austur yfir Skeiðarársand í júlí 1974 við opnun hringvegarins. Þrátt fyrir að ýmislegt kæmi upp á við akstur á malarvegum þeirra tíma, hélt Bárður ávallt ró sinni. Þegar komið var á áfangastað í Atlavík, áttum við góðar stundir við leiki, söng og aðra skemmtun.

Bárður og Rósa voru miklir félagar og af okkur alltaf nefnd í sömu andránni. Þau höfðu gaman af því að ferðast og um árabil fóru þau reglulega með foreldrum okkar á Kirkjubæjarklaustur, með tilheyrandi heimsóknum til Bryndísar, og að Heiðarvatni í heimasmíðaða fellihýsinu hans pabba. Þau áttu það sameiginlegt með pabba og mömmu að hafa gaman af ferðalögum, veiði, tónlist og dansi og nutu þess við hvert tækifæri.

Lína hafði mest samskipti við Bárð af okkur systkinum. Með árlegri fýlaveislu hennar, heimsóknum og símtölum náði Bárður að fylgjast með fjölskyldum okkar og vissi því ávallt hvað við vorum að fást við, jafnvel þótt ætla mætti að veikindin hefðu áhrif á hann síðustu misserin.

Í haust komst Bárður síðast í heimsókn á Kirkjuveginn á leið sinni austur í Álftaver. Þar fékk hann nýbakaðar Kötu-flatkökur þrátt fyrir að upphaflegu bakararnir hefðu einungis verið með í anda. Eitt aðalerindi hans austur var að sjá altarisdúk í Þykkvabæjarklausturskirkju sem Rósa hafði saumað og þau gefið kirkjunni.

Við systkinin þökkum Bárði samfylgdina á liðnum árum og erum þess fullviss að hans bíða góðar móttökur á nýjum stað.

Okkar innilegustu samúðarkveðjur sendum við Rósu, Brynju, Rúnari, Ágústu, Einari, Bjarna og fjölskyldum þeirra.

Bryndís, Egilína, Pétur

og Ragnar.