Á hjólum Sigurður Jónsson, prentari á tíræðisaldri, gerði sér lítið fyrir og hjólaði í gegnum göngin ásamt ásamt barnabarni og barnabarnabarni frá Ísafirði til Bolungarvíkur að heimsækja dóttur sína.
Á hjólum Sigurður Jónsson, prentari á tíræðisaldri, gerði sér lítið fyrir og hjólaði í gegnum göngin ásamt ásamt barnabarni og barnabarnabarni frá Ísafirði til Bolungarvíkur að heimsækja dóttur sína. — Morgunblaðið/Halldór Sveinbjörnsson
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Sviðsljós Kristján Jónsson kris@mbl.is Ósvikin hátíðarstemning ríkti í Bolungarvík á laugardaginn þegar Bolungarvíkurgöngin voru tekin í notkun með mikilli viðhöfn.

Sviðsljós

Kristján Jónsson

kris@mbl.is

Ósvikin hátíðarstemning ríkti í Bolungarvík á laugardaginn þegar Bolungarvíkurgöngin voru tekin í notkun með mikilli viðhöfn. Flaggað var á hverri stöng og bros á hverju andliti, enda leysa göngin af hólmi veginn um Óshlíð sem var með þeim hættulegustu á landinu.

„Það snertir mig tilfinningalega, sem gamlan Vestfirðing, að finna gleðina sem ríkir hér í dag. Þetta er ekki bara einhver venjuleg vegaframkvæmd. Þetta er samfélagshátíð sem fólkið skilur að getur orðið burðarás í bjartri framtíð. Þess vegna er gaman að vera hér og finna þennan anda,“ sagði Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, í samtali við Morgunblaðið í Bolungarvík á laugardaginn.

„Gerbreytir lífi fólks“

Ögmundur Jónasson samgönguráðherra tók í sama streng. „Þetta er mjög stór stund. Þetta er sigurstund fyrir alla þá sem hafa lagt hönd á plóg og stuðlað að þessum miklu samgöngubótum. Ekki síður fyrir hina sem koma til með að njóta samgöngubótanna því þetta gerbreytir lífi fólks hér um slóðir, hvað öryggi í vegasamgöngum áhrærir. Samkvæmt tölum frá Vegagerðinni má búast við að um þau fari að meðaltali 650-800 bílar á dag sem er umtalsverð umferð. Nú er þessi umferð í öryggi en ekki því óöryggi sem Óshlíðin bauð upp á,“ sagði Ögmundur við Morgunblaðið. Ögmundur vígði göngin formlega og fékk að eigin ósk fyrirrennara sinn, Kristján L. Möller, til að klippa með sér á borðann.

Elías Jónatansson, bæjarstjóri í Bolungarvík, hefur bæði sótt nám og vinnu til Ísafjarðar á einhverjum tíma. Hann segir hættuna sem Óshlíðinni fylgdi hafa hamlað því að fólk keyrði á milli þessara bæja til að sækja atvinnu og þjónustu. „Fyrir mig var það aldrei mikið mál að keyra á milli. Ég var ekki smeykur við „Hlíðina“ en hins vegar er það þannig að mjög margir hafa verið smeykir við Óshlíð. Það hefur einfaldlega þýtt að hjá mörgum bæjarbúum kom ekki til greina að sækja vinnu annað þótt hún byðist. Með þessu er Bolvíkingum að opnast vinnumarkaður sem er í rauninni miklu stærri en verið hefur. Fólk hefur því aðgang að mun fjölbreyttari störfum.“

FÓR DAGLEGAR ÁÆTLUNARFERÐIR UM ÓSHLÍÐ Í 46 ÁR

Slapp við skriður en fauk út af

Valdimar Lúðvík Gíslason segist telja að hann hafi keyrt Óshlíðina oftast allra, sem er ekki ólíklegt því hann hefur verið með áætlunarferðir á milli Bolungarvíkur og Ísafjarðar allar götur síðan 1964.

„Ég fauk einu sinni út af á Óshlíðinni um miðjan tíunda áratuginn. Þá var grenjandi rigning og hálagler á veginum ásamt gríðarlega hvassri vestanátt. Ég var á leið að sækja skólakrakkana í Menntaskólann á Ísafirði. Mér leist ekki á blikuna og sneri við í Seljadalnum. Ég keyrði upp við hliðina á vitlausum vegarhelmingi á leiðinni til baka. Þá kom bíll á móti mér og ég þurfti þá vitaskuld að fara yfir á minn helming. Þá fékk ég hviðu á mig og það skipti engum togum að bíllinn tókst á loft og lenti niðri í fjöru á hvolfi. Þar hékk í beltinu en ég var bara einn í bílnum sem betur fer. Ég var ekki meira krambóleraður en það að ég fór að keyra aftur strax næsta morgun. Þetta er hins vegar það eina sem hefur hent mig. Ég hef aldrei fengið stein á bílinn og aldrei lent í snjóflóði í öll þessi ár. Það hefur verið mikið lán,“ sagði Valdimar þegar Morgunblaðið tók hann tali. Hann rifjaði upp að fljótlega eftir að vegurinn var tekinn í notkun varð hörmulegt slys þegar stórt grjót féll á rútu og tveir menn fórust. „Ég bar alltaf þann ótta í brjósti að þetta slys myndi endurtaka sig.“ kris@mbl.is

FORSETI BÆJARSTJÓRNAR MUN NOTA GÖNGIN MIKIÐ

Orrustan við grjótið tapaðist

,,Mér fannst aldrei mikið mál að keyra Óshlíðina þar til fyrir þremur árum þegar ég fór að vinna hjá Vegagerðinni á Ísafirði. Þá fór ég að heyra meiri umræðu um hættuna en ég kom til starfa hjá Vegagerðinni í sömu viku og útboðsgögnin fyrir forvalið fóru í sölu,“ sagði María Elísabet Jakobsdóttir, forseti bæjarstjórnar í Bolungarvík, þegar Morgunblaðið ræddi við hana. María fór á kostum í ræðu sinni í hátíðardagskránni á laugardaginn en hún er væntanlega á meðal yngstu sveitarstjórnarmanna landsins, 29 ára gömul.

„Ég lenti í því að fá smáskriðu á bílinn og móðir mín fékk tvívegis gríðarlega stóra grjóthnullunga á húddið á bílnum á sama árinu. Hún var heppin að sleppa tiltölulega vel í bæði skiptin. Það er ekki fyrr en maður sér þetta sem maður áttar sig á því hve hættan er raunveruleg. Hættan við snjóflóðin á „Hlíðinni“ er ekki eins mikil því mikið hefur unnist í þeim bardaga en það má kannski segja að orrustan við grjóthrunið hafi tapast. Líklega var þess vegna ráðist í að bora göngin,“ sagði María ennfremur og segist vera ein þeirra bjartsýnu. „Það eru skiptar skoðanir um hvaða áhrif þetta mun hafa á mannlíf í Bolungarvík. Ég ætla alla vega að halda í þá von að nágrannar okkar muni í ríkari mæli nýta sér þjónustu í Bolungarvík, þar til annað kemur í ljós.“

Skálinn nötraði og skalf

• Einar Kristinn Guðfinnsson samþykkti göngin á sínum fyrsta ríkisstjórnarfundi • Slapp naumlega á Óshlíðinn

Alþingismaðurinn Einar Kristinn Guðfinnsson fagnaði opnun Bolungarvíkurganga á laugardaginn og Morgunblaðið bað hann að rifja upp þegar hann lenti í lífsháska á Óshlíð. „Því gleymi ég aldrei. Ég var að koma frá Reykjavík 1. maí 1990. Mikill snjór hafði verið þennan vetur og hafði hlánað. Þegar ég lenti á Ísafirði var mér sagt að Óshlíðin væri lokuð. Mér fannst það ekki mikil fyrirstaða og fékk Héðin, leigubílstjóra í Hnífsdal, til að keyra mig út að skriðu. Ég bað konuna mína að koma á móti mér. Ég ætlaði þá að ganga yfir skriðuna og fara með henni út í Bolungarvík.

Þegar ég kom út á Óshlíðina blasti við meira snjóflóð en ég hafði gert ráð fyrir. Ég varð því að fara yfir nokkrar skriður og þegar ég var kominn nokkuð áleiðis sá ég bíl konunnar minnar keyra inn í stærsta og elsta vegskálann. Einnig kom ég auga á konu sem var að skima eftir moksturstækjum, Elínu Guðmundsdóttur frá Ósi. Ég var stöðugt með augun á Óshlíðinni og skyndilega áttaði ég mig á því að það væri að falla skriða. Ég kallaði til Elínar og sagði henni að fylgja mér. Ég var bæði með skjalatösku og þunga tösku en henti hvoru tveggja af mér því ég taldi það tefja mig of mikið. Ég þekkti frá gamalli tíð að við þessar aðstæður er mikilvægt að koma sér frá giljunum og inn að einhverjum bökkum sem gæti verið vörn í. Það gerðum við og síðan féll þessi óskaplega skriða og vegskálinn nötraði allur og skalf.

Inni í honum biðu kona mín, börnin tvö, maður Elínar og börn þeirra. Þau héldu að við hefðum týnt lífi í snjóflóðinu. Flóðið var svo stórt að það var rétt einungis manngengt inn í skálann og mér skilst að þetta hafi verið einhver mestu skriðuföll í sögu Óshlíðarinnar. Þetta kenndi mér að bera virðingu fyrir Óshlíðinni. Þess vegna var það mér óumræðilega mikil gleði að taka þátt í því með öðrum ráðherrum að samþykkja tillögu Sturlu Böðvarssonar að hefjast handa við undirbúning að jarðgöngum um Óshlíð á mínum fyrsta ríkisstjórnarfundi, 27. september 2005. kris@mbl.is