13. október 2010 | Minningargreinar | 3204 orð | 1 mynd

Hörður Haraldsson

Hörður Haraldsson fæddist í Vestmannaeyjum 11. september 1929. Hann lést á dvalar- og hjúkrunarheimilinu Grund 5. október 2010.

Foreldrar hans voru hjónin Solveig Soffía Jesdóttir húsmóðir og yfirhjúkrunarkona, f. 12. október 1897 á Eyvindarhólum, A- Eyjafjallahreppi, d. 6. febrúar 1984 og Haraldur Eiríksson rafvirkjameistari, f. 21. júní 1896 í Vestmannaeyjum, d. 7. apríl 1986.

Bræður Harðar eru Eiríkur f. 12. mars 1931, kennari og Ágúst Pétur f. 13 október 1935, tæknifræðingur.

Hörður lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík 1951, teiknikennaraprófi frá Myndlista- og handíðaskólanum 1954 og cand. oecon. prófi frá Háskóla Íslands 1955. Hörður var kennari við Samvinnuskólann í Bifröst frá 1956-1992, þá var Samvinnuskólinn orðinn háskóli.

Hörður var ókvæntur og barnlaus.

Á fimmta áratugi síðustu aldar var Hörður í hópi fræknustu frjálsíþróttamanna landsins, margfaldur Íslandsmeistari í sprett- og boðhlaupum. Hann keppti við góðan orðstír bæði innanlands og utan, var oft valinn í landsliðið, fyrst gegn Dönum 1950. 1951 var haldin í Osló landskeppni Norðmanna, Dana og Íslendinga. Þar sigruðu Íslendingar og Hörður var stigahæsti keppandinn. Hann keppti á Ólympíuleikunum 1952. Glímufélagið Ármann var hans félag og keppti hann með boðhlaupssveitum þess vel fram yfir þrítugt. 12 ára gekk Hörður í Skátafélagið Faxa í Eyjum. Eftir að hann fór þaðan starfaði hann til æviloka í flokki brottfluttra Eyjaskáta, Útlögum. Hörður var drátthagur, skopmyndir hans hittu í mark. Samhliða menntaskóla var hann í myndlistarnámi hjá danska myndhöggvaranum Aage Edvin, síðan í Myndlista- og handíðaskóla Íslands. Þaðan lauk hann teiknikennaraprófi 1954. Hann hélt nokkrar málverkasýningar, teiknaði meðal annars áratugum saman myndir af nemendum Samvinnuskólans í Bifröst í árbók þeirra, Ecce homo. Einnig gerði hann Trölla, fyrstu teiknuðu íslensku auglýsingakvikmyndina fyrir sjónvarp. Hörður var og liðtækur hljómlistamaður, lærði ungur á gítar hjá Oddgeiri Kristjánssyni í Eyjum og lék löngum með skólahljómsveitum í Bifröst. Hann hafði mikinn áhuga á kvikmyndum og útvarpsleikritum, en þeim safnaði hann af kappi. Hann las mikið og hafði ómælda ánægju af því að ferðast. Síðustu áratugina naut hann samvistar, vináttu og umhyggju æskuvinkonu sinnar úr Vestmannaeyjum, Sigurbjargar Stellu Sigurðardóttur. Undir lokin var Hörður vistmaður á dvalar- og hjúkrunarheimilinu Grund.

Hörður verður jarðsunginn frá Dómkirkjunni í dag, 13. október 2010, og hefst athöfnin kl. 15.

Í dag kveðjum við kæran vin okkar, Hörð Haraldsson.

Hörður kom inn í líf Stellu móður minnar fyrir 17 árum. Þau voru jafnaldrar og höfðu verið bekkjarsystkini í barna og gagnfræðaskóla Vestmannaeyja á sínum yngri árum.

Hörður var ljúfmenni. Hann var hógvær og kurteis, en engu að síður óvenjumiklum hæfileikum gæddur. Hann var afbragðs teiknari. Hann teiknaði m.a. skopteikningar af öllum nemendum og kennurum fyrir ECCO HOMO, skólablað nemenda Bifrastar, þar sem Hörður starfaði sem kennari allan sinn starfsaldur. Hörður hélt áfram að teikna eftir að hann veiktist af Alzheimer-sjúkdómnum og virtist það oft veita honum gleði og stytta honum stundir. Eftir Hörð liggja mörg stór og falleg listaverk sem geyma munu minningu hans vel.

Hörður var músikalskur og frábær gítarleikari. Það var ánægjulegt að fylgjast með honum spila á gítarinn sinn fyrir vistmenn og starfsfólk Grundar, á 4a, eftir að hann var þó orðinn það veikur að hann gat ekki tjáð sig á annan hátt.

Á sínum yngri árum var Hörður mikill íþróttamaður. Hann var ólympíufari, 100 og 200 metra hlaupari, og á seinni árum göngugarpur hinn mesti. Hann var óvenju hávaxinn og í sérlega góðu líkamlegu formi alla tíð.

Það var gæfa Harðar að tengjast Stellu svo góðum vinarböndum. Þau áttu góð ár saman. Ferðuðust bæði innanlands og utan, sóttu leikhús, myndlistasýningar, söfn og aðra menningarviðburði, auk þess að njóta samskipta við fjölskyldu Stellu. Hörður eignaðist sjálfur hvorki börn né fjölskyldu, en eftir að samband hans við Stellu hófst varð hann hluti af okkar fjölskyldu og varð eðlilegur hluti af okkar lífi á gleði og hátíðarstundum svo og í hvunndagslífi. Hörður var einstaklega barngóður og fékk strax hlutverk afans á okkar heimili þar sem Embla dóttir okkar var þá 5 ára og eignaðist hún kæran vin og afa þar sem Hörður var. Það vakti oft aðdáun mína hversu viljugur og ósérhlífinn Hörður var þegar kom að leikjum og uppátækjum Emblu. Alltaf var Hörður til í feluleik, hlutverkaleik eða annað sem litla vinkona hans stakk upp á. Þau nutu sín svo vel saman.

Eftir að Hörður var orðinn sjúkur og kominn á Grund heimsótti Stella hann flesta daga og annaðist hann af mikilli elsku og alúð.

Við fjölskyldan, Uggi, Embla, Ísold og Úlfur sendum starfsfólki Alzheimer-deildar Grundar okkar innilegustu þakkir fyrir alla þá ósérhlífni, alúð og hjúkrun sem þau veittu Herði í veikindum hans

Hvíl í friði, kæri Hörður.

Margrét Guðnadóttir.

Eftir ævilanga viðkynningu og góða vináttu langar mig að minnast frænda míns Harðar Haraldssonar. Fyrsta sameiginlega minningin er frá því ég var send í pössun til foreldra Harðar en móðir hans var móðursystir mín. Bjuggu þau á Steinsstöðum í Vestmannaeyjum. Steinsstaðir voru ævintýrastaður sem stóð fyrir utan bæinn. Bærinn stóð við álfhól sem virðing var borin fyrir. Þar voru mörg skemmtileg leikföngin sem voru heimagerð af foreldrum þeirra sem voru bæði hagleiksfólk. Þau smíðuðu, saumuðu, prjónuðu og hekluðu ótrúlega skemmtilega hluti. Þarna naut ég mikillar góðmennsku og maturinn var einstakur. Hörður var fyrsta barnabarn Jes A. Gíslasonar, og varð honum að orði er hann horfði á litla drenginn í baði og sá kröftugar hreyfingar hans: „Hann verður góður sundmaður.“ Afi var sannspár um íþróttagetuna en það var ekki sundið heldur hlaupin sem áttu hug hans allan. Á leiðinni milli Steinsstaða og skólans voru nokkrar forynjur sem betra var að rekast ekki á. Hann spretti því ætíð úr spori. Nítján ára var hann einn af sex Íslendingum sem höfðu hlaupið 100 metrana á innan við 11 sekúndum. Hann setti Íslandsmet í hlaupum og var í hópi frjálsíþróttamanna sem báru hróður Íslands víða í kringum 1950. Hörður keppti fyrir Íslands hönd á Ólympíuleikunum í Helsinki árið 1952.

Fjölskylda Harðar bjó á Ásvallagötu 18, eftir að þau fluttu til Reykjavíkur. Þar vorum við systkinin ætíð velkomin. Sérstaklega voru jólaboðin eftirminnileg. Á jóladag var jólaboð hjá okkur og var þá mikið spilað en á annan í jólum fórum við til þeirra. Það var hreint ótrúlegt hverju þeir bræður gátu fundið upp á til að skemmta okkur. Þeir léku leikrit, fluttu tónlist, sýndu kvikmyndir og útvörpuðu úr heimagerðri útvarpsstöð. Þetta voru þættir sem fjölluðu um fjölskylduna og þá sérstaklega yngstu meðlimina. Hann var viðskiptafræðingur og gerðist kennari í Bifröst og kenndi þar í mörg ár. Ég kenndi í Borgarnesi. Hittumst við oft á þessum tíma. Það kom fyrir að hann hljóp frá Bifröst niður í Borgarnes. Við áttum margar skemmtilegar stundir saman. Hann tók þátt í mínum fyrsta kleinubakstri og skemmtum við okkur vel. Mikið var spjallað og þá sérstaklega um kvikmyndir, bókmenntir og listir en þetta voru sameiginleg áhugamál okkar beggja. Hörður var fær myndlistarmaður og sýndi víða verk sín. Á efri árum var hann svo lánsamur að eignast góða vinkonu hana Stellu. Það var mikil gæfa Harðar að kynnast þessari stórkostlegu og hjartahlýju konu og hennar fjölskyldu. Hún stóð við bakið á Herði með vináttu og hlýju fram á síðustu stundu. Síðast hittumst við þegar hann varð áttræður. Afmælisveislan var haldin heima hjá Stellu og var það falleg og notaleg stund. Ég sendi mínar bestu samúðarkveðjur til fjölskyldu Stellu og bræðranna; Eiríks og Péturs og fjölskyldna þeirra.

Hildur Þorsteinsdóttir.

Kveðja frá Útlögum

Í dag kveðja Útlagar félaga sinn Hörð Haraldsson kennara sem andaðist á Dvalar- og hjúkrunarheimilinu Grund 5. október sl.

Hörður fæddist í Vestmannaeyjum 11. september 1929 og átti heima á Steinsstöðum fyrir ofan Hraun. Löng leið er neðan úr kaupstaðnum þangað upp eftir. Faðir Harðar, Haraldur Eiríksson, reisti húsið og fór á milli á bíl sínum. Þegar veðrið var gott kusu drengirnir heldur að ganga heim en bíða eftir pabba. Þegar Hörður var í efsta bekk barnaskólans flutti fjölskyldan niður í bæ og tók á leigu íbúð í Vöruhúsi Einars Sigurðssonar og þá breyttist margt, stutt ganga í skólann, á skátafund, í spilatíma til Oddgeirs Kristjánssonar og til vina og ættfólks.

Uppvaxtarárin í Eyjum liðu við leiki og störf og skólagangan var markviss, fyrst barnaskólinn og svo gagnfræðaskólinn og þegar kom að framhaldsnámi fór Hörður til Reykjavíkur ásamt móður sinni Solveigu Soffíu Jesdóttur og bræðrum, Eiríki og Pétri og settist í Menntaskólann í Reykjavík 1947 að afloknu landsprófi við Héraðsskólann á Laugarvatni. Lauk stúdentsprófi 1951, teiknikennaraprófi frá Handíðaskólanum 1954 og viðskiptafræðiprófi frá Háskóla Íslands 1955. Varð svo kennari við Samvinnuskólann á Bifröst 1956 og endaði starferil sinn þar 1992 sem háskólakennari. Fór þá á eftirlaun.

Á meðan á námi stóð vann Hörður fyrir sér í fiskvinnu, vegavinnu, bókhaldi og endurskoðun og síðar veiðivörslu við Norðurá í Borgarfirði.

Hörður gekk í Skátafélagið Faxa, þegar hann hafði aldur til. Forystumenn félagsins voru allir nátengdir Herði: Friðrik Jesson, fyrsti félagsforingi var móðurbróðir hans, Þorsteinn Einarsson, sá næsti var kvæntur móðursystur hans og þriðji séra Jes A. Gíslason var afi Harðar. Allir voru þeir kennarar og höfðu mikil og mótandi áhrif. Hörður fór tvisvar í Skátaskólann á Úlfljótsvatni og hafði Eirík bróður sinn með sér í seinna skiptið. Til liðs við Útlaga, flokk Eyjaskáta í Reykjavík, gekk hann 1947 og var þar á meðan heilsan leyfði í meira en 60 ár. Útlagar minnast Harðar sem ljúflings og listamanns. Hann lagði alltaf gott til mála og lék á gítar á samkomum og stjórnaði fjöldasöng. Í viðverubók flokksins eru fjölmargar pennateikningar Harðar og skopmyndir af flokksbræðrum hans.

Hörður var víðförull. Notaði sumarfríin til náms og uppbyggingar. Var á sumarskóla í Austurríki og nam þýsku, kynnti sér kvikmyndasöfn í París og myndlist í Madríd. Fór líka til fjarlægari landa, t.d. Jamaica og Hawaiieyja.

Á íþróttasviðinu skaraði Hörður fram úr. Var einn af mestu hlaupurum landsins um miðja síðustu öld. Keppti á Ólympíuleikum í Finnlandi 1952 og oft með landsliði Íslands í frjálsum íþróttum. Við félagarnir dáðumst að afrekum hans en undruðumst oft að þessi sallarólegi félagi okkar væri slíkur spretthlaupari. Nú hefur hann runnið skeiðið á enda.

Við minnumst hans með þökk og virðingu og sendum Sigurbjörgu, vinkonu hans, og Eiríki og Pétri og fjölskyldum samúðarkveðjur. Minning um góðan dreng lifir.

Óskar Þór Sigurðsson.

Það er alveg dæmalaust hvað tíminn getur verið afstætt hugtak. Í minningunni eru atburðir liðinna ára tiltölulega mun nær samtímanum en þeir eru í raunveruleikanum. Þannig hafði ég ekki eiginlega gert mér grein fyrir því að hartnær hálf öld er frá fyrstu kynnum okkar Harðar og rúmlega fjörutíu ár frá því við unnum náið saman sem samkennarar við Samvinnuskólann í Bifröst.

Hörður Haraldsson var mörgum hæfileikum búinn. Hann var um miðbik síðustu aldar afburða spretthlaupari, einn af gulldrengjunum svokölluðu sem gerðu garðinn frægan bæði hér á landi og erlendis. Þá var Hörður ágætur listamaður, teiknaði m.a. alla nemendur Samvinnuskólans í Ecco Homo, rit um brautskráða nemendur sem kom út árlega í lok skólaárs. Hörður var ekki síður flinkur gítarleikari, lék oft með skólahljómsveitum á Bifröst, auk þess var hann liðtækur sem banjóleikari. Síðast en ekki síst var Hörður farsæll kennari og vinsæll af nemendum skólans og öllu samstarfsfólki. Hörður og Samvinnuskólinn á Bifröst voru eiginlega ein samofin heild.

Varla verður svo minnst á skólastarfið á Bifröst á þessum árum að nafn Harðar komi ekki upp í hugann, enda kenndi Hörður við skólann, eiginlega allan sinn starfsferil eða frá því að hann brautskráðist sem viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands og þar til hann hætti störfum sökum aldurs. Ég sérstaklega ánægður með að hafa heimsótt Hörð nú í haust á Hjúkrunarheimilnu Grund, en á því ágæta heimili dvaldi Hörður hin seinni ár, þar sem hann háði erfiða baráttu við Alzheimersjúkdóminn. Nú er þeirri baráttu lokið og Hörður kominn á annað tilverustig, laus úr viðjum sjúkdómsins. Við Kristín sendum Stellu og öllum vandamönnum Harðar okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Hrafn Magnússon.

Nám í heimavistarskóla reynir ekki aðeins á kunnáttu í námsfögum, það vita allir sem reynt hafa. Nemendur bindast sterkum böndum sem líkja má við þátttöku í stórri fjölskyldu.

Við sem hófum nám í Samvinnuskólanum í Bifröst haustið 1962 urðum skyndilega hluti af samhentri fjölskyldu kennara, nemenda og starfsfólks. Hverjum og einum var ætlað hlutverk og allir lögðu sig fram um að skila því sem best. Við vorum svo lánsöm að koma inn í tiltölulega ungt samfélag í Bifröst. Kennararnir voru ungir og kraftmiklir, allir staðráðnir í að manna okkur og mennta. Í hópi þeirra voru afreksmenn í íþróttum, Vilhjálmur Einarsson í þrístökki, og sá sem við kveðjum í dag, Hörður Haraldsson hlaupari.

Hörður var einstaklega dagfarsprúður maður og náði sínu fram án þess að vera að æsa sig yfir hlutunum. Þetta kunnum við að meta, og ég held að mér sé óhætt að segja að ómeðvitað hafi Hörður náð því að vera vinur okkar allra, var einfaldlega einn úr hópnum.

Hljómsveit skólans var gott dæmi þar um. Vorið 1962 brautskráðust allir hljómsveitarmenn skólaársins 1961-1962, og úr vöndu var því að ráða haustið eftir. Svo fór að við tókum okkur nokkur saman og hófum æfingar undir stjórn Gylfa Gunnarssonar. Fljótt kom í ljós að við þyrftum að styrkja „bandið“, og hvað var þá eðlilegra en að leita til Harðar. Það vantaði góðan mann á rafmagnsbassann. Hörður tók beiðninni af stóískri ró, og við vorum alsæl með liðsaukann. Aldrei fundum við neinn stéttarmun á Herði og okkur hinum, öll staðráðin í að láta þetta samvinnuverkefni ganga sem best. Það tókst held ég ótrúlega vel og við vorum farin að spila á dansleikjum snemma um veturinn. Þann 1. febrúar lékum við meira að segja nokkur lög í útvarpinu þegar skólinn var þar kynntur.

Hörður tók þátt í þessu af lífi og sál, og lét ekki sitt eftir liggja næsta vetur þegar bítlalögin tóku völdin og voru æfð og leikin. Þau vöfðust ekkert fyrir honum.

Fyrir allt þetta góða samstarf við Hörð er ég þakklátur, og fyrir hönd okkar allra sem áttum með Herði ánægjulegar og gefandi samverustundir í Bifröst færi ég bræðrum hans og öðrum ástvinum hugheilar samhryggðarkveðjur.

Blessuð sé minning Harðar okkar Haraldssonar.

Óli H. Þórðarson.

Í dag er Hörður Haraldsson, samstarfsmaður í nítján, ár borinn til grafar. Þó að fundum fækkaði og samskiptaleiðir væru að miklu rofnar varaði vináttan og þær minningar sem við áttum saman frá glöðum og innihaldsríkum árum í Bifröst.

Haustið 1956 réðst hann kennari við Samvinnuskólann sem þá var á öðru starfsári í nýjum heimkynnum. Mótun náms og starfshátta á nýjum stað var krefjandi viðfangsefni. Verkefni Harðar voru þó í raun nýstárlegri og flóknari en annarra, því að aðalkennslugreinar hans, rekstrar- og þjóðhagfræði, höfðu til þessa aðeins verið kenndar í Háskóla Íslands og nokkuð í Verslunarskólanum. Í rekstrarhagfræði þurfti að styðjast við bækur á erlendu máli. Er ljóst að í upphafi hafi það ekki verið auðveld glíma að koma til skila inntaki efnis og skýra fyrir nemendum ný og framandi hugtök.

Það verkefni leysti Hörður með ágætum og tók upp ýmsa nýbreytni til að stuðla að skilvirkara starfi. Einnig leiðbeindi hann um grundvallaratriði í gerð auglýsinga. Þar naut sín listmenntun hans og smekkvísi. Starf hans í Bifröst varð ekki endasleppt. Hann kenndi þar til vors 1993. Þó að nafni skólans og markmiðum væri breytt, gerðu þekking hans og reynsla og hve vel hann fylgdist með í fræðunum honum auðvelt að laga kennslu sína að kröfum nýrra aðstæðna.

Lífið í Bifröst var ekki bara vinna og nám, lögð var áhersla á hreyfingu og útivist, félagslíf var jafnan blómlegt með reglulegum málfundum, kvöldvökum og dansæfingum. Hörður var afreksíþróttamaður, léttur í spori og naut þess að hreyfa sig. Hann var líka virkur og lifandi þátttakandi í félagslífi staðarins, spilaði á gítar og mandólín og lék allnokkra vetur með hljómsveit skólans, en hljómsveit var sjálfsögð nauðsyn fyrir þjálfun hljóðfæraleikara og til að leika fyrir dansi og við önnur tækifæri. Þar naut hinn hægláti kennari sín vel sem virkur félagi mun yngri nemenda. Þessum þætti í fari hans fengum við einnig að kynnast í félagslífi sveitarinnar. Hann lék undir söng á þorrablótum, bæði með hópum og sem meðleikari við söngva í revíu. Ekki fannst ljúfari maður í samstarfi og hann kunni vel að meta, ef gómsætur biti var tiltækur er tekið var hlé á æfingu.

Þá er ógetið myndlistarmannsins, sem árum saman teiknaði myndir af nemendum og kennurum í minningabók skólans. Þær voru vel færðar í skoplegan stíl en gáfu oft eins skýra mynd af einstaklingi og ljósmynd á skólaspjaldi. Þátttaka Harðar í félagslífi nemenda og hlý og ljúfmannleg samskipti hans við þá var sterkur þáttur í sköpun notalegs andrúmslofts í skólanum sem nemendur muna eftir með gleði og treyst hefur bönd þeirra við hann.

Við hjónin þökkum ánægjustundir þegar Hörður leit inn og spjallaði á léttum nótum. Hann var víða heima og skemmtilegur í viðræðu og ekki var síður gaman er fundum bar saman við hann og Stellu æskuvinkonu hans.

Við sendum Stellu og bræðrunum, Eiríki og Pétri, einlægar samúðarkveðjur.

Snorri Þorsteinsson.

Hörður Haraldsson yfirkennari var fyrir löngu orðinn einn þekktasti og vinsælasti starfsmaður Samvinnuskólans þegar við hjónin settumst að á Bifröst. Hann tók okkur vel, umburðarlyndur, hæglátur og fyrirferðarlaus. Hann tók börnum okkar mjög vel enda barngóður. Brátt mynduðust góð vinatengsl milli okkar og þau héldust æ síðan. Hörður sinnti kennslu sinni af alúð og mótaði hana með eigin kennsluheftum. Hann var mjög vinsæll meðal nemenda enda samviskusamur, hlýr og vinsamlegur við alla.

Hörður tók virkan þátt í félagslífinu á skólasetrinu þótt hann tranaði sér aldrei fram í hæversku sinni. Það munaði um hann þegar hann greip banjóið á skemmtunum og þegar keppt var í badminton enda afreksmaður í íþróttum. Hörður var listrænn og teiknaði og málaði af miklu listfengi. Hann hafði lifandi kímnigáfu og teiknaði frábærar skopmyndir af öllum árgöngum nemenda og starfsmanna Samvinnuskólans um langt árabil. Þessar myndir eiga nemendurnir í árbókinni Ecce Homo og taka þær fram sér til gamans og yndis þegar minnst er liðinna gleðidaga. Meðal annars málaði Hörður stórfenglegar skopmyndir af okkur hjónunum sem prýða vegg á heimili okkar.

Um langt árabil var öryggi og festa um alla starfsemi og kennslu í Samvinnuskólanum á Bifröst. Þessu kunni Hörður vel og hafði mótað störf sín í fastan farveg. Að því kom að þessu öryggi var raskað og skólinn hóf djúptækar breytingar á námsefni, kennsluskipan og stöðu í skólakerfinu. Um þetta var rætt í bróðerni og hreinskilni við Hörð eins og aðra starfsmenn skólans. Hörður tók sér umhugsunartíma, en kom aftur innan tíðar og sagði: Ég sé að þessar breytingar eru tímabærar og óhjákvæmilegar og ég sé líka að það verður skemmtilegt að ganga út í þetta og fá að vera með í þessu.

Hörður var með á nótunum um þróun og nýjungar, áhugasamur og jákvæður. Hann umbylti eigin kennsluháttum, verkefnum og kennsluefni, og eftir nokkra mánuði var hann líka tekinn að leiðbeina öðrum um notkun tölvu og forrita. Hann var bráðgáfaður maður og samviskusamur. Og í öllu hæglæti sínu og hógværð var hann mjög metnaðarfullur fyrir hönd nemendanna og skólans.

Hörður var oft samferðamaður okkar hjóna, í sameiginlegum ferðum starfsmanna, á sérstökum skólafundum í nágrannalöndum, og um skeið dvaldist hann á heimili okkar þegar við bjuggum í San Diego í Kaliforníu. Hann var skemmtilegur ferðafélagi, hafði góða nærveru og þægilegur í öllu samneyti. Hann var athugull og hugsandi maður, en menn þurftu fyrst að ná góðum persónulegum tengslum við hann áður en hann færi að opna hug sinn. En að því fengnu áttum við iðulega skemmtileg og fróðleg samtöl við Hörð og fengum að kynnast því valmenni sem hann var.

Við andlát Harðar Haraldssonar kvikna margar góðar endurminningar. Við erum þakklát fyrir að hafa fengið að eiga hann að vini. Að lokum sendum við aðstandendum hans innilegar samúðarkveðjur.

Jón og Sigrún.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.