Það sem gerir ástina svona sérstaka er sennilega það að manni finnst hún einhvern veginn svo bundin bara sjálfum sér.
Það sem gerir ástina svona sérstaka er sennilega það að manni finnst hún einhvern veginn svo bundin bara sjálfum sér. — Morgunblaðið/Golli
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Ekki halda að ég ætli mér að fara að verða eitthvað væminn hérna, síður en svo. Því það vil ég alls ekki vera.

Þetta mun vera síðasti pistillinn sem ég skrifa fyrir Morgunblaðið. Í bili í það minnsta. Í þessum pistlum mínum hingað til hef ég velt fyrir mér hinu og þessu. Til dæmis mikilvægi nektarstranda, hrifningu Íslendinga á ávísanaheftinu og nestisvenjum Norðmanna. Sem sagt aðallega verið að fjalla um svona stór og mikilvæg málefni.

Mér finnst því við hæfi að taka aðeins á mjúku málunum og velta fyrir mér ástinni nú á þessum tímamótum. Því við vitum jú öll að af litlum neista getur oft orðið mikið bál. Og ansi stórt bara. Og það getur orðið heitt í kolunum. Ótrúlegasta fólk getur orðið ástfangið, eins og mýmörg dæmi hafa sannað. Sem hlýtur að gera þessa dyggð, sem margir vilja kalla mikilvægustu dyggð heimsbyggðarinnar, einstaka og sérstaka. En það sem gerir ástina svona sérstaka er sennilega það að manni finnst hún einhvern veginn svo bundin bara sjálfum sér. Maður fer bara á einhverja sjálfstýringu og sér ekkert annað. Hugsar ekki um neitt annað. Og snerting skipar oft veigamikinn sess í ástinni, eða eins og hin íturvaxna breska söngkona Samantha Fox kyrjaði hér um árið: „Touch me, I wanna feel your body.“

Ekki halda að ég ætli mér að fara að verða eitthvað væminn hérna, síður en svo. Því það vil ég alls ekki vera. Einu skiptin sem ég sýni einhverjar tilfiningar að ráði eru yfir rómantískum gamanmyndum með Söndru Bullock. Og þá er ég einn. Heima.

En undirritaður hefur þurft að glíma við ástina eins og hver annar og því má ég til með að segja ykkur aðeins frá. Þannig var að fyrir nokkru hitti ég konu á mannamóti. Var reyndar búinn að hitta hana nokkrum sinnum áður. Vissi hvað hún hét og svona. Vissi hvað hún gerði og svona. Þetta var alveg afskaplega falleg og glæsileg kona. Sem hún er reyndar ennþá. Sko síðast þegar ég gáði. En þegar ég sá hana fyrst man ég að hún var með svona stóran hring sem passaði alveg merkilega vel við hálsmenið hennar. Nú hef ég ekkert sérstaklega mikla tilfinningu fyrir sétteringum, en þessu tók ég eftir. Guð minn almáttugur, ég tók eftir ýmsu öðru, ekki misskilja mig, en skartgripahönnuðurinn ég fór þarna greinilega á flug. Spes.

En svo bara gerðist eitthvað og neistinn kviknaði. Nú veit ég ekkert hvort það var sétteringunni að þakka en ég bara gat ekki hætt að hugsa um hana, hringinn og hálsmenið hennar. Og alltaf þegar ég hitti hana leið mér bara svona eins og 5 ára strák sem horfir fixeraður á Spiderman-kallinn ofan á afmælistertunni sinni, gersamlega dofinn fyrir öllu umhverfi sínu. Nú er ég alls ekki að líkja henni við súkkulaðiköku á einn eða annan hátt, hvað þá Spiderman, bara síður en svo, en þið skiljið vonandi hvert ég er að fara. Ég gat bara eiginlega ekki beðið eftir því að fá að taka þetta hálsmen af henni og háma í mig kökuna, svo ég segi nú bara alveg eins og er.

En svo gerðist það. Fyrsta snertingin. Alveg óvart. Eða þannig. Ég man þetta alveg eins og þetta hefði gerst í gær. Þetta var á gatnamótum Hverfisgötu og Lækjargötu. Og ég bara fór á sjálfstýringu. Allt varð svo kristaltært. Ég gekk á vatni í bókstaflegri merkingu. Leið eiginlega bara eins og ísmola í lagi eftir Billy Joel. Ég meina brasilíska kvennalandsliðið í strandblaki hefði getað gengið þvert yfir Lækjargötuna, nakið, og ég hefði ekki kippt mér upp við það. Og ég man ég hugsaði að ef þetta verður konan mín þá giftum við okkur hér. Á þessum gatnamótum. Og veislan verður í Stjórnarráðinu. Og öllum verður boðið. Meira að segja Ögmundi.

Nú veit ég ekkert af hverju ég var að segja þessa sögu, nema bara vegna þess að ég held nefnilega að lykillinn að ástinni sé að gleyma alls ekki fyrsta augnablikinu, fyrstu snertingunni og hvernig og hvar neistinn kviknaði. Því sama hvað á bjátar þá getur maður alltaf farið til baka og minnt sig þannig á hvernig þetta allt saman byrjaði.