25. janúar 2011 | Minningargreinar | 3308 orð | 1 mynd

Guðmundur Þorsteinsson

Guðmundur Þorsteinsson fæddist í Reykjavík 1. október 1942. Hann lést 16. janúar 2011.

Foreldrar hans voru hjónin Þorsteinn B. Jónsson og Margrét S. Magnúsdóttir, bæði frá Reykjavík. Hann var yngstur fjögurra systkina, en eldri systkin eru Magnea, f. 1932, Sigurður Hólm, f. 1935 og Hjördís, f. 1939.

Árið 1963 giftist Guðmundur lífsförunaut sínum Ásthildi Kristínu Þorkelsdóttur, f. 5. desember 1943 í Reykjavík. Foreldrar hennar voru hjónin Þorkell Guðjónsson frá Stokkseyri og Ósk Guðmundsdóttir frá Reykjavík. Guðmundur og Ásthildur eignuðust fjögur börn, Þorkel Þór, f. 1963, G. Steinar, f. 1968, Ósk, f. 1973 og Dögg, f. 1979. Þorkell er rafmagnsverkfræðingur, giftur Maríu Kjartansdóttur hagfræðingi og á fjögur börn, Jónas, Kára, Atla og Sunnu. Steinar er hjartalæknir, giftur Katrínu Heiðar liststjórnunarfræðingi og á þrjú börn, Alísi, Dag Tómas og Önnu Katrínu. Ósk er hjúkrunarfræðingur, gift Lars Imsland aðstoðarskólastjóra og á þrjú börn, Bjart Snæ, Ásthildi Rós og Sóleyju Lind. Dögg er mannfræðingur og löggiltur skjalaþýðandi og er sambýlismaður hennar Ólafur Rafnsson byggingatæknifræðingur. Guðmundur átti einnig Margréti Sigríði hárgreiðslumeistara, f. 1962, en Margrét er gift Þóri Friðriksyni þjónustufulltrúa og á tvö börn, Alexöndru Sif og Róbert Smára.

Guðmundur útskrifaðist frá Verslunarskóla Íslands árið 1960 og hóf fljótlega störf hjá Sjóvá - tryggingarfélagi Íslands, þar sem hann starfaði við erlendar endurtryggingar til 1977. Árið 1978 hóf hann störf hjá Hildu hf. sem sölustjóri fyrir Bandaríkin og Kanada og deildarstjóri útflutningsdeildar og starfaði þar til 1988. Hann var fjármálastjóri Útsýnar 1989 til 1990 og gerðist síðan þýðandi. Hann hlaut löggildingu sem skjalaþýðandi 1996 og starfaði á því sviði til dauðadags. Guðmundur hafði mikinn áhuga á íþróttum og félagsmálum. Hann var efnilegur körfuknattleiksmaður á sínum yngri árum, lék m.a. fyrir ÍR og íslenska landsliðið. Síðar þjálfaði hann landslið Íslands í körfuknattleik, auk fjögurra félagsliða, og átti sæti í stjórn Körfuknattleikssambands Íslands. Hann var mjög áhugasamur um fjallgöngur og útivist og fór víða um landið með fjölskyldu og vinum. Guðmundur fékk mikinn áhuga á golfi sín síðustu ár og lék það eins oft og hann gat komið því við.

Útför Guðmundar fer fram í Víðistaðakirkju í Hafnarfirði í dag, 25. janúar 2011, og hefst athöfnin kl. 15.

Elsku afi minn.

Nú er komið að kveðjustund og ég vil minnast þín með fáeinum orðum.

Þegar ég heyrði af andláti þínu kom ákveðin minning fljótt upp í huga mér, minning sem ég mun aldrei gleyma. Þetta er sennilega ein af fyrstu minningum mínum um þig en ég hef varla verið eldri en fimm ára.

Það er fallegur og bjartur vetrardagur og við tveir göngum saman þvert yfir gaddfreðna Reykjavíkurtjörn. Á miðri tjörn stoppa ég, lít upp þín og spyr þig hvað þú sért eiginlega stór. Þú lítur niður á mig brosandi og segir við mig að þú sért tveir núll fimm. Ég veit ekki hvort ég gerði mér einhverja grein fyrir hvað þessi tala þýddi en ég man hvað ég varð ánægður og stoltur. Ég átti sko stærsta og sterkasta afann í heiminum og þannig líður mér enn þann dag í dag.

Það eru margar minningar sem koma upp í huga minn sem tengjast Blöndubakkanum og veru minni hjá ömmu og afa þegar ég var yngri. Það var alltaf svo gaman að gista hjá þeim enda vissi ég að við myndum gera eitthvað skemmtilegt saman. Við fórum í ótal bíltúra og sumir þeirra enduðu í ísbúðinni og þá var sko gaman. Heimsóknir, gönguferðir, ýmiss konar íþróttaiðkanir sem afi vildi endilega að ég prófaði og helst að ég stundaði. Einnig fylgdist ég oft með afa vinna í tölvunni og stóð ég stundum yfir honum og vonaðist eftir að komast í tölvuna til að prófa einn eða tvo leiki. Venjulega þurfti afastrákurinn ekki að bíða lengi eftir því.

Farðu í friði vinur minn kær

faðirinn mun þig geyma.

Um aldur og ævi þú verður mér nær

aldrei ég skal þér gleyma.

(Bubbi Morthens.)

Ég kveð þig, afi minn, með miklum söknuði og bið Guð að styrkja þig, elsku amma mín.

Jónas Þorkelsson.

Elsku Guðmundur afi.

Þú varst svo góður og ljúfur og alltaf svo áhugasamur um það sem við vorum að gera. Ávallt varstu tilbúinn að hjálpa okkur og gerðir svo margt fyrir okkur. Það var svo skemmtilegt þegar þú kíktir í heimsókn og við áttum svo margar góðar og skemmtilegar stundir saman.

Við eigum eftir að sakna þín mikið, sakna þess að sjá þig brosa og geta spjallað við þig.

Guð passi þig og verndi, elsku afi.

Þín afabörn,

Bjartur Snær, Ásthildur Rós og Sóley Lind.

Sú var tíð að ég gat gætt hans Imma litla bróður míns og vei þeim sem vildu gera honum mein, því þá var stóru systur að mæta albúinni að berja á andstæðingunum. Hversu fegin hefði ég ekki viljað vera þess megnug að herja á þennan andstæðing sem að lokum reyndist ofurefli við að etja.

Við ólumst upp við mikið frjálsræði, þar sem Skólavörðuholtið var og ótal aðrir leikvellir voru til hinna ýmsu leikja, sem börn á fimmta tug síðustu aldar undu við og útivist var ekki bundin klukku. Ekki skemmdu nýbyggingar eins og Iðnskólinn og kór Hallgrímskirkju heldur fyrir, en þar iðkuðum við heljarstökk úr gluggum niður í sandbingi og sjálfsagt ekki okkur að þakka að ekki fór illa.

Þegar Immi bróðir minn var ungur maður greindist hann með Hodgkin's-krabbamein, en hann var svo lánsamur að um svipað leyti og hann barðist við þennan sjúkdóm fannst lækning við honum og náði hann sér vel eftir þá orrahríð.

Mér er minnisstætt eitt atvik frá þessum tíma, er hann kom og fékk lánaða stóra loðhúfu, því átrúnaðargoðin hans í körfunni, Harlem Globetrotters, voru að sýna listir sínar hér heima og gat hann ekki hugsað sér að fara hálfsköllóttur að horfa á þá, en hann hafði misst hárið vegna lyfjagjafanna.

Þegar kom að vali á íþróttum varð körfuboltinn ofan á, sem hentaði afar vel svo hávöxnum manni. Immi æfði körfubolta með ÍR og var í landsliði KKÍ í mörg ár og var talinn einn af bestu körfuboltamönnum landsins á þeim tíma.

Konuefnið sitt fann hann svo rétt handan við hornið, en við bjuggum á horni Lokastígs og Njarðargötu, en Ásthildur við hornið á Frakkastíg og Njarðargötu. Í Ásthildi fékk Immi lífsförunaut, sem frá upphafi hefur staðið sem klettur við hlið hans jafnt í blíðu og stríðu og er slíkt ekki sjálfgefið þegar ungt fólk er að leggja upp í sína lífsleið.

Immi var bæði vinmargur og vinfastur og sést það best á því að flesta vini sína átti hann frá því í skóla og svo aftur úr körfuboltanum. Þessir vinir hafa farið saman í göngur, fjallgöngur og svo síðar snúið sér að golfi og það er mikill fengur að slíkum vinagarði.

Við vorum sammála um það systkinin að „óásættanlegt“ væri orðið sem lýsti best þeirri stöðu sem upp var komin þegar ljóst var að ekkert meira væri hægt fyrir hann að gera. Óásættanlegt að vinna ekki bug á andstæðingnum öðru sinni, þrátt fyrir að hafa gert allt sem mögulegt var og það hafði hann þó svo sannarlega gert. Strax daginn eftir erfiða lyfjagjöf var hann kominn á golfvöllinn, því hann trúði því statt og stöðugt að með því að halda sér í góðu formi tækist honum að lokum að sigra.

Ég veit að það var bróður mínum mikils virði og styrkur í lokin að hafa öll börnin sín hjá sér. Þorkell, Steinar og Dögg höfðu öll náð heim tímanlega, en Ósk og Margrét voru til staðar allan tímann.

Vol og víl voru bróður mínum ekki að skapi og þaðan af síður hefði hann viljað vera mærður um of að sér látnum. Læt ég því staðar numið í fullvissu um að strengur sá sem ávallt tengdi okkur mun ekki bresta, þrátt fyrir vistaskiptin.

Sjáumst.

Hjördís systir.

Guðmundur Þorsteinsson, Immi, lést þann 16. janúar síðastliðinn eftir erfið veikindi. Hann var alltaf traustur og vandaður fjölskyldufaðir og góður vinur. Guðmundur og Ásthildur Kristín kynntust ung og er hjónaband þeirra búið að vera afar farsælt og hafa þau verið mjög samhent. Þau hafa átt sameiginleg áhugamál, ferðast mikið og notið útiveru og gönguferða í hópi góðra félaga. Börn þeirra og barnabörn eru öll hið mesta myndarfólk.

Guðmundur varð að láta í minni pokann eftir erfið veikindi en þegar hann var yngri háði hann mikið veikindastríð sem hann sigraðist á með miklu harðfylgi. Maður spyr sig, hvernig hægt er að leggja svo mikið á einn mann því þetta tekur mikið á fyrir eiginkonu og fjölskyldu. Eiga þau mikla virðingu skilið fyrir einstaka umhyggju og samheldni á þessum erfiðu tímum.

Guðmundur var einn af betri körfuknattleiksmönnum á Íslandi hér á árum áður og lék hann með ÍR og einnig var hann í íslenska landsliðinu í körfuknattleik um áraraðir. Guðmundur var alveg einstakur maður og bar hann hag fjölskyldunnar fyrir brjósti þannig að hagur þeirra yrði sem bestur. Börnin okkar áttu vin, þar sem oft var leitað til Guðmundar þegar lesa þurfti yfir ritgerðir. Hann sem löggiltur skjalaþýðandi taldi ekki eftir sér að hjálpa þeim.

Frakkastígsfólkið kallast vinahópur fólks sem á rætur að rekja til Frakkastígs 24 og 24b og fjölskyldna þess. Hópurinn hefur haldið nokkur golfmót með tilheyrandi veislum eftir ánægjulega golfdaga og létu Ásthildur og Immi sig ekki vanta og voru þau oftar en ekki í „verðlaunasætum“. Einnig eru frænkuboðin ómissandi þáttur í vinatengslunum og skiptast frænkurnar á að halda þau.

Við vottum Ásthildi og fjölskyldu okkar innilegustu samúð og megi minning um góðan mann lifa.

Guðjón og Ingibjörg.

Við erum stödd í Leipzig í Austur-Þýskalandi á fögrum ágústdegi árið 1959, körfuknattleikslið ÍR er að hefja keppni á III. íþróttahátíð Leipzigborgar. Á miðju vallarins standa miðherjar liðanna, þýskur landsliðsmaður og 16 ára piltur úr ÍR, hávaxinn, grannvaxinn en stæltur. Dómarinn kastar upp boltanum og ÍR-ingurinn ungi gnæfir yfir þann þýska og blakar boltanum léttilega til samherja.

Guðmundur Þorsteinsson, Immi eins og hann var ævinlega kallaður, er farinn frá okkur, alltof fljótt. Við vorum samtíða í Miðbæjarskólanum í Reykjavík upp úr miðri síðustu öld og urðum samferða þaðan í Verslunarskólann við Grundarstíg, þar sem við vorum stundum sessunautar. Saman byrjuðum við í körfubolta, fyrst í sama félagi, en hann fór fljótlega í ÍR þar sem hann gat notið leiðsagnar hins frábæra körfuknattleiksmanns og þjálfara, Helga Jóhannssonar. Undir hans handleiðslu tók Immi stórstígum framförum og varð á örfáum árum langbesti miðherji landsins, margfaldur Íslands- og Reykjavíkurmeistari með ÍR og fastamaður í landsliði og öðrum úrvalsliðum. Þegar erfið veikindi bundu enda á glæstan leikmannsferil sneri hann sér að þjálfun með góðum árangri, stýrði m.a. karlalandsliði okkar í þrettán leikjum á árunum 1968-1972.

Immi var athafnasamur og skilaði vel því sem hann tók að sér. Dæmi um það eru starf hans við Sögu körfuknattleiksins á Íslandi í hálfa öld sem og ítarleg frásögn af keppnisferð körfuknattleikmanna úr ÍR til Austur-Þýskalands árið 1959, sem hann setti saman í stórt albúm og færði ÍR að gjöf ásamt netútgáfu sem hægt er að skoða á vef félagsins. Atvikið sem lýst er hér að ofan segir einmitt frá Imma í fyrsta leik liðsins í þeirri ferð. Fyrir nokkrum árum kom hann að eigin frumkvæði af stað golfmóti fyrir Verzló 1960-árganginn sem hefur notið mikilla vinsælda og verður forsprakkans sárt saknað í þeim hópi.

Á yngri árum átti Immi í höggi við illskeyttan sjúkdóm sem hann vann bug á eftir stranga baráttu. Fyrir fáum misserum gerði vágesturinn vart við sig á ný. Við tók erfið læknismeðferð sem Immi kaus að ganga í gegnum þótt hann vissi að meðferðin gæti verið erfiðari en sjúkdómurinn sjálfur. Á síðustu vikum varð ljóst að sigur hefðist ekki að þessu sinni. Hann og Ásthildur tóku því sem að höndum bar með stillingu, æðruleysi og óbilandi kjarki. Stundum var rætt um að vont væri að vera veikur en jafnvel enn verra að horfa á og geta ekkert gert.

Harmur er að okkur öllum kveðinn, mestur þeim er næst standa; Ásthildi, börnum, barnabörnum, systkinum og fjölskyldu allri. Eftir lifir minning um vandaðan og góðan dreng.

Ég kveð vin minn í vissu um að hann sé kominn á nýjan stað og gnæfi þar yfir félaga sína á víðum völlum og björtum.

Einar Matthíasson.

Með þessum fáu orðum viljum við félagarnir minnast náins vinar og golffélaga, Guðmundar Þorsteinssonar, eða Imma eins og hann var ávallt kallaður. Á síðastliðnu ári voru fimmtíu ár síðan við útskrifuðumst frá Verzlunarskóla Íslands og var þess minnst af skólasystkinunum á margvíslegan hátt.

Að skóla loknum skildi leiðir eins og gengur og gerist, þó svo við höfum vitað ætíð hvert af öðru.

Það var svo fyrir nokkrum árum að við endurnýjuðum gamla vináttu og kynni og fórum að hittast reglulega. Í framhaldi af því var farið að skipuleggja fundi og ferðalög skólasystkinanna. Stofnað var til árlegra golfmóta og samverustunda. Við nokkrir skólafélagar Imma byrjuðum ásamt honum að spila golf saman, bæði innan- og utanlands, okkur til ómældrar ánægju og skemmtunar. Immi var að sjálfsögðu drifkrafturinn og skipuleggjarinn varðandi golfiðkun okkar og verðum við honum ætíð þakklátir fyrir það. Þrátt fyrir veikindi hans spiluðum við saman fram á síðastliðið haust, og dáðumst við oft að viljastyrk hans og annáluðu keppnisskapi, enda var hann gamall íþróttakappi og þjálfari. Við sendum þér Ásthildur mín og fjölskyldu þinni okkar innilegustu samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Guðmundar Þorsteinssonar.

Baldvin, Hallgrímur, Sturlaugur Grétar

og Valdimar.

Kveðja frá Körfuknatteikssambandi Íslands

Það er með virðingu og þakklæti sem við í körfuboltahreyfingunni kveðjum nú góðan félaga þegar Immi er kvaddur hinstu kveðju.

Immi byrjaði að æfa körfubolta 15 ára gamall árið 1958, spilaði sinn fyrsta landsleik á stofnári KKÍ árið 1961, var landsliðþjálfari á sjöunda og áttunda áratugnum og hann tók fyrst sæti í stjórn KKÍ 1968 og sat í stjórn með hléum til ársins 1994.

Það má segja að Immi hafi komið að starfsemi KKÍ frá stofnun sambandsins og allt þar til hann lést. Þegar kom að því að rita sögu körfuboltans fyrir 40 ára afmæli KKÍ árið 2001 var Immi einn af fimm einstaklingum sem skipuðu ritnefndina. Mikil vinna var í þessari nefnd í nær tvö ár og úr varð mikið og gott rit sem kom út á afmælisárinu.

Immi var einn af þessum einstaklingum sem nauðsynlegt er fyrir hverja hreyfingu að eiga og var hann ávallt boðinn og búinn að koma að málum til að efla körfuboltann í landinu ef þörf væri. Meðal annars kom Immi nú að undirbúningi 50 ára afmælis KKÍ sem verður eftir örfáa daga eða 29. janúar næstkomandi

Fyrir hönd Körfuknattleikssambands Íslands sendi ég eftirlifandi eiginkonu hans, börnum og barnabörnum innilegar samúðarkveðjur stjórnar og starfsmanna og um leið þakkir fyrir allt það sem Immi gerði fyrir íslenskan körfubolta.

Hannes S. Jónsson

formaður KKÍ.

Immi minn, þá er kveðjustundin komin. Það er margs að minnast á þeim 50 árum sem liðin eru frá okkar fyrstu kynnum. Ég kynntist þér fyrst 15 ára stráklingur á körfuboltanámskeiði og þar varst þú fullorðinn að mér fannst, enda 18 ára gamall. Og hvað maður horfði upp til þín á öllum „sviðum“, hávaxinn, vel þjálfaður, tæknin og allt það sem prýða má góðan körfuboltamann, þér vildi ég líkjast. Því miður varð ferillinn alltof stuttur, aðeins 21 árs gamall varðstu að leggja skóna á hilluna vegna alvarlegra veikinda. Á þeim 3-4 árum sem þú lékst með meistaraflokki ÍR tapaði liðið ekki leik fyrir íslensku liði. En þú hættir ekki að vera fyrirmynd okkar, maður var svo lánsamur að fá að halda áfram að læra körfubolta af þér, þar sem fljótlega þjálfaðir þú bæði KR og landsliðið. Öll árin hefurðu ætíð verið tilbúinn til þess að sinna körfuboltanum. Þú varst í fjölmörg ár í stjórn Körfuknattleikssambandsins og þegar ég var kjörinn formaður KKÍ, varst þú fyrsti maðurinn sem ég leitaði til við stjórnarmyndun. Það eru ekki nema þrír mánuðir síðan ég leitaði til þín síðast um að þú tækir að þér að þýða körfuknattleikskennslubók fyrir KKÍ sem gefa á út í tilefni af 50 ára afmæli sambandsins og svarið var eins og venjulega já. Við hittumst í framhaldi af því og þú tókst það að þér með mikilli ánægju. Þetta var í síðasta skipti sem ég hitti þig, kæri vinur.

Vinskapur okkar hófst eftir að þú tókst við þjálfun landsliðsins og KR. Við fórum í útilegur saman með konum og börnum. En þú varst ekki alveg hættur í körfubolta. Þú varst 50 ára, þegar við í stjórn KKÍ fórum að bjóða íþróttafréttamönnum á körfuboltaæfingar í hádeginu á föstudögum. Þar kom upp gamla keppnisskapið, í upphafi áttirðu í erfiðleikum með að komast yfir völlinn en framfarirnar voru ótrúlegar á skömmum tíma. Þess má þó geta að það var betra að vera ekki að flækjast fyrir þér, keppnisskapið og viljinn alltaf á sínum stað. Í framhaldi af þessu fórstu og fjöldi körfuboltaæfinga jókst. Um þetta leyti stofnuðum við gömlu KR-ingarnir, þú varst orðinn einn af okkur, gönguhóp og fórum með mökum okkar í lengri og skemmri gönguferðir og meðal annars fórum við saman í ógleymanlega þriggja daga gönguferð frá Hvítárnesi að Hveravöllum. Og síðan var það golfið og það var ekki tekið neinum vettlingatökum. Ég var svo lánsamur að fara með þér nokkrum sinnum á golfvöllinn, í byrjun til þess að spila með þér en síðar til þess að læra af þér. Alltaf sama keppnisskapið og harkan við sjálfan sig.

Immi minn, þú átt yndislega fjölskyldu, Ásthildur hefur reynst ómetanlegur förunautur og stoð þín og stytta í gegnum lífstíðina. Ríkidæmi ykkar er fjögur yndisleg börn auk barnabarna.

Ég kveð þig með miklum söknuði, kæri vinur, um leið og ég bið Guð að blessa þig og styðja Ásthildi og börnin og nákomna ættinga á erfiðum tíma. Guð blessi okkur öll og haldi verndarhendi yfir okkur.

Kæri vinur, þetta er kveðja til þín og þinna frá undirrituðum og gömlum og góðum KR-vinum.

Kolbeinn Pálsson.

Ég vil með nokkrum orðum minnast vinar míns Guðmundar Þorsteinssonar sem andaðist þann 16. janúar eftir erfiða baráttu við illvígan sjúkdóm. Við Immi kynntumst ungir í körfuboltanum þegar aðalkeppnisstaðurinn var Hálogalandið. Hann var í öflugu liði ÍR-inga sem voru ósigrandi um árabil og þar var hann hæstur. Stór og stæðilegur; var okkar fyrsti alvöru miðherji í íþróttinni. Hann var margfaldur Reykjavíkur- og Íslandsmeistari með félagi sínu en varð að hætta 1962 sökum veikinda. ÍR-liðið varð fyrst íslenskra körfuknattleiksliða til þátttöku í Evrópukeppni og skoraði Immi fyrstu stig Íslendinga í þeirri keppni. Og þá má nefna að hann var landsliðsmaður 1961-1962.

Immi var mikill áhugamaður um körfubolta og þegar tók fyrir iðkun sneri hann sér að öðrum málefnum á vettvangi íþróttarinnar. Hann var annar tveggja Íslendinga sem fyrstir sóttu námskeið milliríkjadómara á vegum FIBA. Immi þýddi útgáfu körfuknattleiksreglna sem komu út árið 1966. Hann var landsliðsþjálfari 1968-1969 og aftur 1972. Hann sat í stjórn KKÍ 1968-1969 og 1990-1994 og starfaði í nokkrum nefndum á vegum KKÍ hin síðari ár. Þá þjálfaði Immi meistaraflokka karla hjá okkur KR-ingum sem og hjá Njarðvík, Val og Haukum og sjálfsagt er ekki allt upptalið. Hann kom víða við á þessum vettvangi.

Fyrir rúmum 25 árum byrjuðu þau Ásthildur og Immi að ganga með okkur hjónum um óbyggðir landsins. Saman og oft í stærri hópi góðra vina fórum við lengri og skemmri ferðir. Þær eru ógleymanlegar stundirnar síðla dags í fjallaskálum, fjallate í krús, sigrar dagsins að baki og rætt um allt milli himins og jarðar. Um misalvarleg málefni af fullkomnu ábyrgðarleysi og hlegið dátt. Árvissar voru Jónsmessugöngur á fjöll suðvestanlands og sömuleiðis voru Esjuferðir ómissandi þáttur í tilveru okkar. Þótt hann gengi ekki heill til skógar var aldrei nein uppgjöf í Imma og aldrei kom annað til greina en að ná á tindinn og ljúka ferð. Hann fór bara á sínum hraða og lét ekkert trufla sig.

Við störfuðum saman í nokkrum nefndum á vegum KKÍ seinni árin og alltaf var hægt að reiða sig á örugga vinnu Imma. Hann var öflugur samstarfsmaður, í senn samviskusamur og afkastamikill og fram úr hófi ósérhlífinn. Þetta var eins og í fjallgöngunum, hann lauk þeim verkefnum sem hann tók að sér.

Nú þegar leiðir skilur er mér efst í huga þakklæti fyrir stundirnar sem við áttum saman og það er með söknuði sem við Harpa kveðjum ljúfan dreng og góðan vin. Við vottum Ásthildi, börnum, tengdabörnum og barnabörnum okkar dýpstu samúð.

Gunnar Gunnarsson.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.