Þóra Gunnarsdóttir fæddist á Moshvoli í Hvolhreppi 19. ágúst 1919. Hún lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þann 19. september 2011.

Foreldrar hennar voru Gunnar Guðmundsson, f. 26. sept. 1879, d. 1. nóv. 1964 og Guðrún Eiríksdóttir, f. 5. jan. 1878, d. 10. des. 1943. Systkini Þóru voru Guðmundur Halldór, f. 7. feb. 1910, d. 26. feb. 1978, Guðlaug f. 21. feb. 1914, d. 29. apríl 2007, Guðmundur, f. 26. mars 1916, d. 27. mars 2011, Guðni, f. 8. ágúst 1917, d. 19. júní 2001. Eftir lifir yngsta systirin Jónheiður, f. 20 nóv. 1921. Hinn 31. des. 1944, giftist Þóra Markúsi Grétari Guðnasyni frá Kirkjulækjarkoti, f. 9. feb. 1921, d. 3. apríl 2001. Barn hennar frá fyrra sambandi er Þórir Rúnar Jónsson, f. 26. feb 1941. Maki Kristín S. Pétursdóttir, börn þeirra eru Guðmunda Signý, Þóra Gréta, Valgerður Guðrún, Þórir Kristján og Sigurður Rúnar, d. 2006. Börn Þóru og Markúsar Grétars eru: 1) Hjörtur Guðni, f. 10. júlí 1945. 2) Guðrún, f. 31. des. 1947. Börn hennar eru Grétar Þór, Valves og Hilmar. 3) Esther, f. 23. des 1950, maki Árni Jónsson. Börn þeirra eru Svava Þuríður, Jón, Sigurður Gétar og Sandra. 4) Davíð, f. 20. ágúst 1952, maki Elísabet Björnsdóttir Brown. Dóttir þeirra er Eva Laxmi, Davíð á dótturina Álfheiði frá fyrra hjónabandi og Elísabet á synina Guðbjörn og Björgvin. 5) Gunnar Sigurþór, f. 7. des 1953, maki Britt Eva Irené Klasson. Þeirra sonur er Tim Alexander. 6) Anna María, f. 5 feb 1955, maki Ólafur G. Jósefsson. Börn þeirra Guðmundur Vignir, Svandís Björk, Kristinn Þór, Birgir Örvar og Sara Andrea. 7) Margrét, f. 13. sept 1957, maki Örn Elvar Hreinsson. Margrét á dæturnar Berglindi og Þóru frá fyrra sambandi en börn þeirra saman eru Sunna Dögg og Atli Már. 8) Gylfi, f. 8. sept. 1959, maki Christina M. Bengtson. Þeirra börn eru Emilía Christina, Eyrún Aníta, Viktor Bertil, Ívar Karl og Klara Lind. Þóra á stóran hóp langömmubarna og 2 langalangömmubörn. Þóra Gunnarsdóttir réð sig ung að árum sem vinnukona til Reykjavíkur og var þar í um 2 ár. Seinna var hún ráðin sem vinnukona á Efra-Hvoli í Hvolhreppi og kynnist svo eiginmanni sínum Markúsi Grétari, en þau hefja svo búskap árið 1944 í Kirkjulækjarkoti Fljótshlíð. Þar hefur Þóra búið alla tíð síðan.

Útför Þóru Gunnarsdóttur fer fram frá Hvítasunnukirkjunni í Kirkjulækjarkoti, í sal Arkarinnar, í dag, 1. október 2011, og hefst athöfnin kl. 14.

Yndisleg móðir okkar Þóra Gunnarsdóttir er látin. Það er sorg og söknuður í hjörtum okkar systra en á móti kemur djúpt þakklæti fyrir móður sem yljaði og gaf af kærleika sínum fyrir börnin sín og fjölskyldu og fyrir það erum við henni ævinlega þakklát. Þegar við lítum yfir farinn veg koma upp í hugann minningar um móður sem átti sterka trú á frelsara sinn Jesú Krist sem hún treysti fyrir velferð fjölskyldu sinnar og vina. Við minnumst hennar með kærleika og þökkum fyrir að hafa fengið að eiga hana fyrir móður og kveðjum hana með söknuði og uppáhaldssálmi hennar.

Ég hef augu mín til fjallanna:

Hvaðan kemur mér hjálp?

Hjálp mín kemur frá Drottni,

Skapara himins og jarðar.

Hann mun eigi láta fót þinn skriðna,

Vörður þinn blundar ekki.

Nei, hann blundar ekki og sefur ekki,

hann, vörður Ísraels.

Drottinn er vörður þinn,

Drottinn skýlir þér,

Hann er þér til hægri handar.

Um daga mun sólarhitinn eigi vinna

Þér mein,

Né heldur tunglið um nætur.

Drottinn mun vernda þig fyrir öllu illu,

Hann mun vernda sál þína.

Drottinn mun varðveita útgöngu þín

og inngöngu

Héðan í frá og að eilífu.

(Sálmur 121.)

Þínar dætur,

Guðrún, Esther, Anna María og Margrét.

Trúfesti er fyrsta orðið sem kemur upp í hugann þegar ég hugsa um hana mömmu sem nú er farin frá okkur. Vissulega hefðum við viljað hafa hana hjá okkur miklu lengur, en það er víst eitthvað sem við getum ekki stjórnað. Mamma var mjög trúuð kona sem átti þá von að þegar þessu jarðneska lífi lyki tæki við annað og betra á himnum hjá Guði með þeim sem hafa farið á undan.

Það er sárt að kveðja þá sem manni þykir vænt um, en í bland við söknuðinn hlaðast upp allar þessar góðu minningar sem eiga eftir að ylja okkur um ókomin ár. Og talandi um trúfesti, þá var leitun að eins trúfastri manneskju og hún mamma var. Allan sinn búskap í Kirkjulækjarkoti vék hún ekki frá hlutverki sínu sem húsmóðir, eiginkona og mamma. Þegar ég var að alast upp vissi ég að ég gat gengið að einu vísu, en það var hún mamma, sem alltaf var til staðar hvernig sem allt annað snerist. Ég geri mér sífellt betur grein fyrir hvað við systkinin nutum mikilla forréttinda að eiga slíka móður.

Oft var kátt á hjalla í kotinu þegar krakkaormarnir voru litlir og mikil læti, en aldrei hnaut styggðaryrði af vörum mömmu þegar hún trúföst eldaði matinn, vaskaði upp, bakaði kökur sem hún var þekkt fyrir, saumaði föt á krakkana, eða kom þeim í rúmið. Seinna þegar ég og konan mín fluttum í gamla húsið við hliðina á pabba og mömmu héldum við áfram að njóta af gæðum mömmu sem ótrauð hélt áfram að miðla og gefa. Ég minnist sunnudaganna þegar lykt af steiktu lambalæri fyllti vitin, kökuhlaðborðsins sem við fengum svo oft að njóta af, og svo var auðvitað horft á Húsið á sléttunni í sjónvarpinu.

Við minnumst líka augnablikanna þegar við þurftum að skreppa að heiman, þá veifaði mamma úr glugganum eða opnaði gluggann og spurði hvert við værum að fara, því það vildi hún vita, þó sérstaklega þegar konan mín, Christina, var að fara, því ekki gekk að hún gleymdi skyldum sínum við heimilið. Seinna þegar pabbi féll frá og mamma þurfti að axla ábyrgðina ein gerði hún það með stakri prýði, hvort sem um var að ræða innkaup eða borgun reikninga en það sá hún um til dauðadags.

Síðustu árin, þegar kraftar mömmu tóku að dvína, sat hún oft við bóklestur eða hlustaði á útvarpið og þá helst Lindina sem er kristileg útvarpsstöð sem henni þótti afar vænt um og stundum þegar vel lá á henni, en það var oftast þegar bakverkirnir voru ekki að kvelja hana, þótti henni gaman að sitja við eldhúsborðið í góðum félagsskap og hnoða saman vísum. Hér er ein sem hún samdi að vísu þegar hún ung að árum var að fara í fjósið snemma morguns heima á Moshvoli þar sem hún fæddist og ólst upp:

Á bláum himni tunglið blikar

í skýjabólstra bing,

af stefnufestu það ávallt stikar

sinn aldurvana hring.

En fólkið á jörðu niðri flipar

í ótrúmennsku og lausleik sinn.

En nú er hún mamma farin sem svo trúföst bað fyrir fólkinu sínu. Eftir sitja ljúfar minningar um yndislega konu sem fá aukið vægi á kveðjustund.

Við blessum minningu hennar.

Gylfi og Christina.

Þóra Gunnarsdóttir, elskuleg móðir, tengdamóðir, amma, langamma og langalangamma, hefur nú kvatt afkomendur sína og er farin til fundar við Guð sinn. Hún átti sterka trúarvissu sem ekkert fékk haggað og Jesús Kristur var hennar leiðarljós. Góð kona og grandvör er gengin. Í Kirkjulækjarkoti í Fljótshlíð áttu þau hjónin, Þóra Gunnarsdóttir og Grétar Guðnason, heimili sitt.

Þóra var frá Moshvoli í Hvolhreppi, af Víkingslækjarætt. Þóra var falleg kona og greiddi svart hár sitt eftir sömu tísku og fyrr á árum, þegar hún var ung. Ég sé hana fyrir mér glæsilega og bjartleita, þar sem hún stendur úti undir vegg í Kotinu með birtu sumarsins í augunum, fallegur kjóllinn nemur við hné, hún er ung og á lífið framundan.

Fyrir átti Þóra drenginn sinn, hann Þóri Rúnar Jónsson. Hann var um fjögurra ára aldur þegar móðir hans settist að í Kirkjulækjarkoti og þar ólst hann upp með systkinum sínum. Árin liðu, börnin urðu níu talsins, mikið mannkostafólk. Tengdamóðir mín var mikil húsmóðir og móðir, sem vakti yfir börnum sínum og fylgdist vel með þeim á lífsbrautinni. Skarpgreind var hún og fjölhæf. Hún tengdamamma hafði líka yndislega bjarta og hreina söngrödd. Hún söng drottni til dýrðar og sér til ánægju. Þóra var ekki kona sem flíkaði tilfinningum sínum, hún var fremur dul og geymdi innra með sér það sem hún hugsaði. Hún átti hreint hjarta og talaði aldrei illa um nokkurn mann, en fann öllum eitthvað til ágætis. Þannig kona var hún tengdamamma mín. Mig langar að láta fylgja hér lítið stef til sem ég stakk í lófa hennar sl. vor þegar heilsu hennar var að hraka.

Tengdamóðir

Sól vermi veg þinn

þann er gengur þú enn

og enginn þig ami.

Guð hinn sami

og signdi þig fyrrum

haldi stormunum kyrrum

með birtu vonar og vissu

á efri ár þín

(Kpje.)

Það er með trega sem ég kveð mína góðu tengdamóður til fimmtíu ára. Hún var sérstök kona. Á síðustu stundum lífs hennar var Biblían hennar lúna við brjóst hennar. Milli blaðanna var minningarorð og mynd af Sigurð Rúnari Þórissyni barnabarni hennar sem lést fyrir fimm árum. Hún bar sorgina með okkur, hljóð og orðfá. Ég veit að nú er hún heima þar sem vinir okkar allir mætast, þeir ganga þar á grundum eilífðarinnar.

Kristín Pjetursdóttir.

Elsku amma, okkur langar til að minnast þín með orðum sálmaskáldsins.

Hærra, minn Guð, til þín,

hærra til þín,

enda þótt öll sé kross

upphefðin mín.

Hljóma skal harpan mín:

Hærra, minn Guð, til þín,

hærra til þín.

Lyfti mér langt í hæð

lukkunnar hjól,

hátt yfir stund og stað,

stjörnur og sól,

hljómi samt harpan mín:

Hærra, minn Guð, til þín,

hærra til þín.

(Matthías Jochumsson)

Guðmunda, Þóra, Valgerður og Þórir.

Nú eru þau bæði farin, amma Þóra og Grétar afi. Þegar ég leiði hugann til þeirra minnist ég góðu stundanna sem ég hef átt í sveitinni. Stundanna við eldhúsborðið, afi í sætinu sínu og amma að finna til kræsingarnar sem henni fannst kannski stundum vera heldur lítilfjörlegar en samt var borðið troðið af allskyns góðgæti. Þannig var hún amma, svo hógvær. Silfurte var drukkið mikið í sveitinni, gómsætir snúðarnir og vínarbrauðið og þykku brauðkökurnar með hangikjötinu og ekki má gleyma að minnast á allar kökurnar hennar. Eitt er víst að enginn hefur farið svangur heim úr kotinu, hún amma sá til þess. Amma og afi áttu bæði lifandi trú á Jesú Krist og veit ég til þess að þau báðu alltaf fyrir allri fjölskyldunni sinni og trúi ég því að þær bænir hafi skilað sínu.

Elsku Þóra amma mín, nú ertu komin á betri stað þar sem þér líður vel. Bið að heilsa afa.

Kristinn Þór Ólafsson.

Elsku amma mín, það er sárt að kveðja þig en ég veit að þú ert komin til afa og ykkur líður vel saman. Mínar fyrstu minningar um þig eru þegar ég kom til þín og afa í kotið og þið tókuð alltaf svo vel á móti mér. Það var alltaf svo gaman að koma og leika hjá ykkur að dótinu í skúffunni í eldhúsinu sem eflaust flestir muna eftir. Ég man þegar þið komuð saman í bæinn og gistuð hjá okkur í Rauðásnum af og til og það var alltaf jafngaman að fá ykkur í heimsókn og heyra um allt það skemmtilega sem þið höfðuð að segja. Svo má ekki gleyma hlýju góðu ullarsokkunum sem þú prjónaðir handa mér. Mikið á ég eftir að sakna þess að koma til þín í heimsókn og fá knús frá þér, yndislega amma mín. Hvíl í friði elsku amma mín.

Sara Andrea.

Fyrstu minningar mínar um ömmu mína eru að sjálfsögðu úr sveitinni, mikið hlakkaði ég alltaf til þegar við vorum að leggja af stað austur til ömmu og afa í sveitinni. Amma var alltaf með nýbökuð vínarbrauð með sultu og kanilsnúða sem við krakkarnir vorum alveg sólgin í og svo var svo gaman að það var alltaf kvöldkaffi eftir matinn. Ég suðaði svo oft um að fá að vera eftir í sveitinni og var alsæl þegar það var látið eftir enda svo margt skemmtilegt hægt að gera þar.

Amma var svo indæl og skemmtileg kona, hún hafði gaman af að setja saman vísur og sögur og hún prjónaði fullt af sokkum og vettlingum þá bæði handa mér og systkinum mínum og svo nú í seinni tíð fyrir dætur mínar.

Hún hafði rosalega gaman af blómum og naut þess að ganga með mér um stofuna og segja mér frá blómunum og nú síðast í afmælinu hennar hvað ætti að gera til að fá orkideu til að blómstra. Henni fannst líka voða notalegt að ganga um garðinn sinn og huga að blómunum og gantaðist með það fyrir stuttu að hún tók stunguskóflu og ætlaði að stinga upp eitt blóm tæplega 92 ára gömul.

Mér þótti líka gaman að heyra sögur hjá henni um þegar hún var ung kona og með börnin sín 9, öll lítil. Hún var rosalega dugleg að ala upp öll þessi börn og fór fyrst á fætur og síðust að sofa, en aldrei heyrði ég hana tala um að þetta hefði verið erfitt eða neitt svoleiðis. Hún saumaði fötin á krakkana og sig sjálfa og hennar tími fór að mestu í að finna til mat og taka til og þvo þvott fyrir fjölskylduna.

Það verður sannarlega skrítið að koma núna í kotið og engin amma Þóra eða afi Grétar, en nú eru þau sameinuð á ný í faðmi Jésu Krists sem þau fylgdu allt sitt líf.

Amma mín var yndisleg í alla staði og mun ég sakna hennar mikið en ég hef þó minningarnar sem eru ógleymanlegar. Hvíl í friði, elsku amma mín

Kveðja

Svandís Björk.

Elsku amma, mikið rosalega finnst okkur skrýtið að þú sért farin frá okkur, einhvern veginn fannst manni að þú yrðir alltaf í kotinu góða. Mikið verður tómlegt að koma heim í sveitina og engin amma í glugganum að veifa þegar maður kemur gangandi niður gangstéttartröppurnar og engin lykt af nýbökuðum flatkökum. Við krakkarnir í kotinu vorum ekki lengi að þefa það uppi þegar hún amma var að baka og tók það okkur ekki langan tíma að birtast í eldhúsinu og sníkja smábita af bestu flatkökunum í bænum.

Mikið eigum við eftir að sakna þess að geta ekki hlaupið yfir til ömmu hvenær sem er dagsins bara til þess eins að spjalla um daginn og veginn, henni fannst oftast við hafa þarfari hluti að gera en hanga heima hjá henni að spjalla, svona eins og að hjálpa mömmu með húsverkin. En við vitum að þú hafðir lúmskt gaman af því þegar við krakkarnir komum yfir til þín og héldum þér félagsskap á meðan þú sast með prjónana á höndunum að prjóna sokka handa öllum barnabörnunum þínum til þess gefa í jólagjöf, og mikið fannst okkur nú gott að fá nýja lopasokka eða vettlinga frá ömmu og afa.

Í jólapakkanum leyndist alltaf það sama, lopasokkar eða vettlingar og koníakssúkkulaði. Þið höfðuð ekki hugmynd um hvers kyns súkkulaðið væri fyrr en við gáfum ykkur einn mola að smakka og var mikið fussað og sveiað yfir súkkulaðinu sem við höfðum fengið öll þessi ár.

Okkur systrunum fannst alltaf svo gaman að koma og leika í stóra rauða húsinu hjá ömmu og afa, það var svo mikið af herbergjum og fullt, fullt af skemmtilegum felustöðum og var það nú oftar en sjaldnar að þú heyrðir hlátursköst frá okkur systrunum og skildir ekkert í því hvaðan hljóðin bárust, við vorum nefnilega vanar að lauma okkur inn um dyrnar þegar þú varst inni í eldhúsi að útbúa mat fyrir afa þannig að þú hafðir ekki hugmynd um að við værum í feluleik inni í kústaskápnum undir tröppunum eða inni á baði að láta renna í bað handa okkur, þar sem okkur langaði svo mikið í bað og mamma hafði ekki leyft okkur að fara í bað heima þá var náttúrlega bara tekið á það ráð að hlaupa yfir til ömmu og afa. En best af öllu fannst okkur að fá að kúra heima hjá ömmu og afa og heyra fallegu söngröddina þína þegar þú söngst fyrir okkur vögguvísur. Mikið eigum við eftir að sakna þín, kotið verður ekki það sama án þín, en við reynum að hugga okkur við það að þú sért komin heim til afa á himnum og sért laus við þjáningarnar í bakinu. Við kveðjum þig, elsku amma, með miklum söknuði og munt þú ávallt vera í huga okkar.

Þínar sonardætur,

Emilía, Eyrún og Klara.