Halldór Hafsteins Hafsteinsson Brekkubæ 40, fæddist í Reykjavík 5. maí 1939. Hann lést á heimili sínu 7. desember 2011.

Halldór var sonur hjónanna Stefaníu Auðbjargar Halldórsdóttur, f. 1915, húsmóður og verkakonu frá Mel í Stykkishólmi, og Hafsteins Jónssonar bílamálarameistara, f. 1917, frá Hafnarfirði. Halldór var næstelstur átta systkina en hin eru; Dagbjört verslunardama og húsmóðir, gift Sveini Jónssyni bifreiðastjóra. Búsett í Reykjavík; Edda húsmóðir og verkakona, gift Jóni Hjörleifssyni rafvirkja sem er látinn. Búsett í Reykjavík; Svanhvít húsmóðir gift Níelsi Ingólfssyni fyrrum skrifstofustjóra. Búsett í Hafnarfirði; Kristján Jón bílamálarameistari kvæntur Rósu Gestsdóttur húsmóður. Búsett í Mosfellsbæ; Vilhjálmur bílamálarameistari kvæntur Þórdísi Guðmundsdóttur skólaliða. Búsett í Mosfellsbæ; Hilmar vaktstjóri hjá Strætó, kvæntur Guðbjörgu Hákonardóttur húsmóður. Búsett í Reykjavík, og Ingibjörg sjúkraliði gift Bjarna Ágústssyni múrarameistara. Búsett í Reykjavík.

Börn Halldórs eru; Sæunn snyrti- og fótaaðgerðafræðingur, gift Gunnari Helga Stefánssyni lögreglumanni og eiga þau tvo syni og eitt barnabarn. Búsett í Reykjavík. Móðir Sæunnar er Sigríður Guðmundsdóttir í Reykjavík.

Fyrri kona Halldórs (skildu) Hrafnhildur Stella Stephens húsmóðir búsett í Reykjavík, þau eiga tvo syni; Björn Hafstein framkvæmdastjóra Sorpu, sem kvæntur er Kristbjörgu Stephensen borgarlögmanni, þau eiga tvö börn. Fyrir átti Björn stúlku með Jónínu Freydísi Jóhannesdóttur lyfjafræðingi. Sverrir Daníel líffræðingur hjá Hafrannsóknarstofnun, kvæntur Elinóru Friðriksdóttur hjúkrunarfræðingi og sölufulltrúa hjá Lundbeck, þau eiga tvær dætur. Búsett í Kópavogi.

Eftirlifandi kona Halldórs er G. Lilja Hannibalsdóttir hjúkrunarfræðingur og eiga þau þrjú börn sem lifa, en yngsti sonur þeirra, Heimir Snær, lést árið 1979 á sjötta ári. Hin börnin eru; Guðmundur Smári (fóstursonur Halldórs) ráðgjafi hjá Hugur/Ax, kvæntur Ingveldi Sæmundsdóttur viðskiptafræðingi hjá Hátækni og eiga þau tvær dætur. Búsett í Reykjavík. Stefanía Auðbjörg, félagsliði, flokksstjóri félagslegrar heimaþjónustu hjá Reykjavíkurborg. Sambýlismaður Guðni B. Guðnason bifreiðastjóri (slitu samvistir), þau eiga tvær dætur. Búsett í Reykjavík. Lilja Jóna stuðningsfulltrúi á Selfossi en sambýlismaður hennar er Skúli Frans Hjaltason framkvæmdastjóri upplýsinga- og tæknisviðs hjá Íslenska gámafélaginu og eiga þau tvær dætur.

Útför Halldórs fer fram frá Selfosskirkju í dag, 17. desember 2011, og hefst athöfnin kl. 13.30.

Það er mikið áfall að greinast með illvígan sjúkdóm og það er stór biti fyrir tvær afastelpur að kyngja að „afi Dóri“ verði ekki lengur meðal okkar. Haustið og veturinn gekk í garð og heimilið okkar var hálflamað af sorg. Mikið grátið og rætt um lífið og tilveruna, þær vildu hafa afa hjá sér þegar stórir viðburðir væru á næstu árum, ferming, stúdentspróf og fleira en sáu að það var óraunsætt að óska þess.

Leiðir okkar Halldórs lágu saman árið 1988 þegar Dalli kynnti þau Lilju og Dóra fyrir mér, hún afskaplega hógvær og brosti blíðu brosi, hann með glott á vör og opinn, fór að spyrja hvurra manna ég væri eins og honum var lagið. Þetta var byrjun á góðum kynnum sem urðu bara betri með árunum.

Það er margs að minnast en efst í huga mér eru ferðalögin okkar saman um landið. Á hverju ári var farið í fjölskylduútilegu, oft í Berserkjahraun á Snæfellsnesi þar sem afi Dóri og amma Lilja mættu fyrst af öllum til að taka á móti fólkinu sínu. Þetta voru ævintýraferðir fyrir okkur og börnin. Hápunkturinn var þegar barnabörnin fengu draugasögur fyrir nóttina með afa og eitt skiptið komu þau kríthvít og öskrandi út úr draugasögutjaldinu því sagan var svo hryllilega spennandi, þarna var Dóri í essinu sínu að segja sögur af tröllum og forynjum á Snæfellsnesi. Hann var fróður um Íslendingasögurnar og um landið okkar. Ég minnist margra sumarferða sem við fórum í saman, afi Dóri og amma Lilja voru ferðaklúbburinn okkar, það var svo óendanlega gaman að ferðast með þeim tveim, þau vissu svo margt sem við vissum ekki, endalaus uppspretta af sögum og mikið hlegið og gert grín. Ferðirnar norður í Gröf á Höfðaströnd að heimsækja Eddu og Hafliða þegar þau komu til landsins var orðin hefð á hverju ári og hlakkaði Dóri alltaf mikið til að hitta þau heiðurshjónin eins og hann kallaði þau en okkur hjónin kallaði hann „krakka“. Ég hef oft sagt að ferðirnar norður í Gröf lækni líkama og sál, það var svo mikið hlegið og skemmtilegar sögur sagðar fram eftir kvöldi meðan við borðuðum góðan mat. Ferðirnar verða fleiri og amma Lilja heldur áfram að koma með okkur í Gröf. Sögurnar verða ekki eins fyndnar og það verður tómlegra að hafa hann ekki í kringum sig en minningarnar eru margar.

Það er hægt að nefna margt þegar maður hugsar um afa Dóra en það læt ég aðra um. Ég vil þakka honum fyrir allar skemmtilegu ferðirnar sem við fórum í saman, sérstaklega vil ég þakka honum fyrir hvað hann var góður við afastelpurnar sínar sem sáu ekki sólina fyrir honum. Það var lærdómsríkt að fylgjast með öllum barnabörnunum þessa síðustu mánuði sem hann lifði, hvað þau áttu falleg samskipti við afa og hvað afi skipti þau miklu máli, það þótti honum vænt um.

Nú ert þú kominn til litla drengsins þíns sem þú talaðir svo oft um. Ég sé ykkur feðga valhoppa fyndna valhoppið þitt saman um paradís.

Blessuð sé minning þín.

Elinóra Friðriksdóttir.

Halldór afi eða „afi brjál“ eins og hann var alltaf kallaður af okkur barnabörnunum hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér. Á móti kallaði hann mig alltaf Eikarflísina sína eða Karen spýtu.

Hann var mikill sögumaður, leikari, barnakarl, frekar stríðinn og mikill húmoristi og hafði sterkar skoðanir. Það er mikill missir að missa hann úr lífinu svona hratt.

Sumarið 2011 var mjög erfitt fyrir marga í fjölskyldunni og þá sérstaklega vegna veikinda afa og ég gerði allt sem ég gat gert fyrir afa brjál til að honum liði betur, þótt að það hafi ekki verið mikið, kaupa rakakrem, nudda handakremi á hendurnar, heimsækja hann oft og nýta tímann sem var eftir og eftir stutta en erfiða baráttu við krabbameinið er ég fegin að hann þurfti ekki að berjast við það lengur heldur hvílist hann nú á fallegum og betri stað og einn daginn hittumst við aftur, þótt það verði eftir langan tíma.

Það sem mér finnst eftirminnilegast af okkar tímum saman voru sennilega útilegurnar og allar sögurnar sem hann sagði mér um tröll, álfa og huldufólk. Sem krakki trúði ég öllu því sem hann sagði. Honum þótti gaman að því að veiða og hann gaf mér fyrstu veiðistöngina mína.

Ástæðurnar fyrir því að hann var kallaður „afi brjál“ eru margar. Eitt skipti þegar við fórum saman að veiða sagði hann mér að ég ætti að passa hann rosalega vel af því að hann væri hræddur við að detta útí því honum þætti vatn „voða blautt“, mikið fannst mér afi mikill kjáni þá.

Afi reykti alltaf vindla, og núna í dag minnir vindlalykt mig alltaf á afa. Þegar ég var fjögurra ára var ég að rífast í honum fyrir að vera að reykja, þá rétti hann mér einn vindil og sagðist bara ætla að kenna mér að reykja, ég varð svo hneyksluð, en þetta var allt í gríni gert. Stundum var eins og hann kæmi frá annarri plánetu, sagði að ég og hann værum svo góðar vinkonur, og sagði að vinkonur mínar væru strákar, „hvað heitir þessi strákur?“ spurði hann vinkonur mínar þegar hann hitti þær og mikið hneyksluðust þær á honum. Minningarnar um hann eru mér mikils virði og munu lifa með mér það sem eftir er.

Guð geymi þig, afi minn.

Þín,

Karen Eik.

Elsku afi minn.

Afar eru englar í dulargervi stendur á skilti heima hjá afa og ömmu. Þú varst stríðinn og algjör púki. Ég hló í hvert skipti sem ég hitti þig. Allar sögurnar sem þú sagðir okkur, draugasögurnar voru bestar af öllum. Þú kallaðir mig oft Dáu því langa langamma var kölluð Dáa. Þegar ég var lítil man ég eftir því að þú varst að fara út að reykja og þá spurði ég hvað þú værir að fara að gera og þú sagðir „Ég er að fara að fá mér einn vindil, má bjóða þér?“ Nei nei, það er óhollt að reykja og það er líka ógeðsleg fýla sagði ég þá. Þú spurðir líka oft hvort við værum ekki vinkonur, við getum ekki verið vinkonur afi sagði ég, þú ert strákur og ég er stelpa. Ég á eftir að sakna þín óendanlega mikið og minningin um þig mun lifa með mér og mínum lengi, lengi, lengi.

Þín,

Dagbjört Edda.

Það var fyrir rétt tæpum tuttugu árum þegar ég kom inn í Hanhólsfjölskylduna að ég kynntist Dóra eiginmanni Lilju mágkonu minnar. Ég var nú ekki viss um hvað ég átti að halda um kappann enda átti hann til hnyttin og stundum kaldhæðin tilsvör og lá ekki á róttækum skoðunum sínum sem ekki fóru alltaf saman við mínar. Eftir því sem árin liðu og heimsóknir Dóra og Lilju urðu fleiri tókust þó með okkur góð kynni og voru Dóri og Lilja aufúsugestir að Hanhóli og dugleg að sækja okkur heim.

Heimsóknir þeirra voru eins og vorboðinn enda vildi Dóri ólmur komast út í á eða vatn í Dalnum með veiðistöng um leið og snjóa tók að leysa en Lilja leitaði grasa eða berja eða hlúði að fólkinu sínu enda með einstaka nærveru og umhyggjusöm og hafði gert hjúkrun að ævistarfi sínu. Naut Dóri þessara eiginleika konu sinnar er degi tók að halla í lífi hans núna á haustmánuðum. Það var ætíð tilhlökkun að fá Dóra karlinn í heimsókn enda með einstaka frásagnargáfu og leiklistarhæfileika. Sögurnar lifnuðu við og ósjaldan fléttaðar með kímni eða háði og oftar en ekki gullu við hlátursrokur við gamla eldhúsborðið frá búskap tengdaforeldra okkar beggja, Þorsteinu og Hannibals á Hanhóli. Lífið hafði þó ekki alltaf verið dans á rósum því að þau hjón stóðu frammi fyrir þeirri þungbæru raun að jarða ungan son sinn á lífsleiðinni. Sú reynsla tengdi okkur betur saman þegar við hjón stóðum frammi fyrir svipaðri raun þegar við áttum okkar fyrsta barn.

Listin varð ferðafélagi Dóra í gegnum lífið. Tómstundum varði hann í leiklistinni og eftir að hann hætti að vinna tók hann við að mála myndir. Fáeinum dögum fyrir andlátið sóttum við mæðgur þau hjón heim. Dóri tók á móti manni í málningargalla og linnti ekki látum fyrr en ég hafði valið mynd eftir hann enda sagðist hann aldrei hafa verið jafnduglegur á ævinni og þessar síðustu vikur og mánuði er hann mundaði pensilinn til að koma hugans myndum yfir á strigann. Fyrir valinu varð falleg mynd, sólskinsblettur á friðsælum stað en bæði birta og kyrrð einkenndi myndina og manninn sem hafði málað hana. Hann sagði mér við það tækifæri að hann væri sáttur og þakklátur fyrir þann tíma sem hann hafði fengið með konu sinni og þeim mannvænlegu börnum sem hann hafði komið á legg enda mátti hann vera stoltur af hópnum sínum sem nú sér á eftir föður og afa. Það stafar birtu á mynd og minningu Halldórs Hafsteinssonar. Fjölskyldan á Hanhóli sendir innilegar samúðar- og saknaðarkveðjur til Lilju og barnanna. Hugurinn er hjá ykkur á þessari stund.

Guðrún Stella

Gissurardóttir.

Hér stilltu guðir streng;

hann struku dægrin blíð;

þann óm til eyrna bar

mér árblær forðum tíð.

Ég nem hann ljósar nú

er nálgast rökkrið svalt.

Svo fer einn dag að flest

mun fullnað, næstum allt.

(Þorsteinn frá Hamri.)

Þessar ljóðlínur úr nýútkominni ljóðabók Þorsteins frá Hamri komu í hug minn þegar ég heyrði andlátsfregn Halldórs Hafsteinssonar eða Dóra eins og við kölluðum hann.

Ég kynntist Dóra í gegnum Lilju mágkonu mína og við upphaf okkar kynna varð mér ljóst að þar fór maður með sterkar skoðanir og sem lét þær í ljósi óhikað.

Dóri var mikill snyrtipinni, bar sig vel, hávaxinn og teinréttur. Hann var gæddur góðum gáfum, snjall að koma fyrir sig orði, víðlesinn og stálminnugur á menn og málefni. Hann var meðvitaður um að „hann struku dægrin blíð“ í lífinu eins og segir í textanum því honum auðnaðist að ganga lífsveginn með umhyggjusamri og skilningsríkri eiginkonu og góðri fjölskyldu. Hann gat einnig stundað sín áhugamál t.d. að renna fyrir fisk, taka þátt í leiksýningum, en á því sviði hafði hann allmikla hæfileika og að stunda grúsk og lestur áhugaverðra bókmennta. Allt þetta kunni hann að meta og lét það í ljósi á sinn einstaka hátt.

Hann vissi líka að hverju stefndi. „Svo fer einn dag að flest mun fullnað, jafnvel allt“ og á lokametrum lífsins fór hann að skapa listaverk, ótrúlega góð af leikmanni að vera.

Ég upplifði Dóra sem mikla tilfinningaveru og ég veit að hann var trúaður. Þetta birtast mér í samtölum okkar á síðari árum ævi hans.

Hér var ekki ætlunin að rekja hans æviferil heldur aðeins þakka honum samfylgdina í gegnum liðlega 40 ár.

Um leið og við Haukur kveðjum Dóra með djúpri virðingu og þökk biðjum við Lilju, börnunum þeirra öllum og fjölskyldum þeirra svo og öðrum syrgjendum blessunar.

Blessuð sé minning Halldórs Hafsteinssonar.

Sigurbjörg Björgvinsdóttir.

Nú er Dóri vinur minn allur. Mig langar til að minnast þessa góða drengs með nokkrum orðum. Aðrir verða til þess að rekja æviferil hans og helstu afrek í lífinu en mig langar til að dvelja við kynni okkar um dagana og þá ekki síst á æskuárunum. Faðir minn festi kaup á kjallaraíbúð á Njálsgötu 110 og fluttist þangað ásamt börnum sínum þremur árið 1946 en þá vorum við Dóri sjö ára peyjar.

Bakhlið hússins sneri að Skarphéðinsgötu og næsta gata var Karlagata.

Þar átti Halldór heima hjá foreldrum sínum ásamt stórum systkinahópi. Við Dóri kynntumst fljótt og urðum umsvifalaust aldavinir. Við vorum jafnaldrar og alltaf saman í öllum leikjum og prakkarastrikum ásamt öðrum tveimur, árinu yngri. Þeir voru Ingvar, bróðir minn, og Sigurður Þ. Guðmundsson. Við skiptumst í tvö lið í bófahasar og skylmingum, við Siggi á móti Dóra og Inga. Við vorum engir pörupiltar en fyrir kom að við héngum aftan í bílum þegar snjór var á jörð eða læddumst á glugga með blautan korktappa og strukum við rúðuna þannig að skerandi ískur kvað við. Þá kom sér vel að vera fljótur að forða sér þegar bálreiðir heimilisfeður birtust í útidyrunum.

Á stórhátíðum, jólum eða páskum, unnum við stórvirki. Eitt sinn settum við upp teiknimyndasýningu fyrir smáfólkið í hverfinu í bílskúrnum hjá Sigga og eina páskana smíðuðum við bát úr spýtum og segldúk sem við drösluðum suður í Nauthólsvík til að koma á flot.

Svo komu unglingsárin og hvor gekk sinn veg, ég til langskólanáms

og Halldór til iðnnáms. En sambandið hélst. 17 ára eignuðumst við bræður jeppa og á honum fórum við, þessir fjórir félagar, í ævintýralegar ferðir; í Þórsmörk og Landmannalaugar, yfir Kjalveg og allt austur á Seyðisfjörð.

Nokkur sumur unnum við Dóri saman. Eitt sinn á málningarverkstæðinu hjá Agli Vilhjálmssyni, sem faðir Halldórs stóð fyrir. Annað sumar réðum við okkur á handfærabát saman en það stóð stutt því að ekkert fiskaðist. Síðasta sumarvinnan okkar saman var á Siglufirði í síldarverksmiðju. Svo tóku fullorðinsárin við. Við kvæntumst og eignuðumst börn og buru. Fundunum fækkaði eins og von var. Alltaf héldum við þó sambandi þótt slitrótt yrði á köflum. Halldór átti sínar erfiðu stundir í lífinu en svo kynntist hann henni Lilju sinni sem varð honum sú stoð og stytta í lífinu sem hann þurfti á að halda. Þau settust að á Selfossi og störfuðu þar, Lilja að hjúkrunarstörfum en Halldór fyrst við bílamálun, síðar við uppeldismál þeirra sem minna mega sín.

Fáa hef ég þekkt sem höfðu jafnmikinn áhuga á íslenskum bókmenntum og Halldór. Hann las ósköpin öll og hann skrifaði á netið um íslenskt mál. Hann tók þátt í leiklistarlífi á Selfossi. Íslensk náttúra, bókmenntir og tunga voru honum hugleikin að ógleymdu veiðieðlinu. Marga góða stund átti hann með stöngina sína við veiðiá. Auk þess var hann listamaður. Síðustu mánuðina málaði hann hverja myndina af annarri sem sýndu hug hans til íslenskrar náttúrufegurðar.

Ellert Birgir

Sigurbjörnsson.