Katrín Jónsdóttir fæddist í Reykjavík 9. september 1941. Hún lést 28. janúar 2012.

Útför Katrínar fór fram frá Garðakirkju 7. febrúar 2012.

Elsku amma Katrín. Takk fyrir allar samverustundirnar. Þú varst alltaf svo góð og skemmtileg. Lummurnar þínar voru alltaf í uppáhaldi hjá mér og verða það alltaf. Það var alltaf svo gott að koma til þín að kúra og spjalla. Ég elska þig af öllu mínu hjarta og mun sakna þín svo mikið eins og allir í fjölskyldunni. Ég mundi gera allt til að láta þér batna, elsku amma mín.

Þín ömmustelpa,

Jóhanna Freyja.

Með hlýju í hjarta verður mér hugsað til Katrínar, sem ég kynntist bæði sem móður vinkonu minnar og nágranna. Katrín var einstaklega glæsileg og falleg kona. Hún hafði einstaka nærveru og í hvert sinn sem við hittumst voru mín málefni henni alltaf ofarlega í huga og það sem var að gerast hjá mér og mínum nánustu. Þannig var Katrín, henni var eðlislægt að láta sér annt um náungann. Katrín var stolt af stelpunum sínum og fjölskyldum þeirra sem hún átti einstakt samband við og var þeim góð móðir, amma, tengdamóðir og vinkona. Missir þeirra er mikill og sár en minningar um fallega og yndislega konu lifir í hjörtum þeirra.

Er sárasta sorg okkur mætir

og söknuður huga vorn grætir

þá líður sem leiftur úr skýjum

ljósgeisli af minningum hlýjum.

(HJH)

Elsku Sigurlaug, Hanna Lilja, Hjördís Hildur og fjölskyldur, ég votta ykkur mína innilegustu samúð.

Ykkar

Auður Lind.

Stórt skarð hefur nú verið höggvið einu sinni enn í okkar litla hóp stúdenta sem útskrifaðist frá Verzló vorið 1962 og sem innan nokkurra mánaða mun halda upp á hálfrar aldar útskriftarafmæli. En því miður mun ekki sú gleði ríkja sem til stóð, nú þegar Kötu okkar vantar í hópinn. Við stöndum nú hnípin og raunamædd hjá. Ekki þýðir að deila við almættið og mitt í sorginni má þó gleðjast yfir að nú er okkar kæra vinkona laus við kvalir sem fylgja baráttu við hinn illvíga sjúkdóm og komin til æðri og fegurri heima.

Á unglingsárum finnst flestum tíminn oft líða fremur hægt, óþreyjufullir eftir að komast út í lífið. Því var ljóst eftir sex ára samveru í Verzlunarskólanum að öll vorum við, skólasystkinin, orðin mjög áfjáð og alveg tilbúin að taka okkur eitthvað nýtt og spennandi fyrir hendur. Sé hins vegar litið tilbaka er sem tíminn hafi liðið með örskotshraða.

Það verður að játast að þegar komið var að ákvörðun um stúdentsferðalagið okkar, sem við höfðum baki brotnu safnað fyrir allan seinasta veturinn og hlakkað mikið til, þá náðist lítil samstaða í hópnum. Það varð því úr að við þrjár, Kata, Björg Eysteinsdóttir og ég, tókum okkur far með Heklunni sem sigldi til Stavanger í Noregi. Þar kvöddum við Kata Björgu og vinkonu hennar, en þær héldu för sinni viðstöðulaust áfram áleiðis til Þýskalands. Eftir nokkurra daga dvöl í Stavanger héldum við stoltar upp í okkar langþráða stúdentsferðalag með hvítu kollana. Brunuðum áfram með lestum um skóglendi, firði, fjöll og firnindi og skoðuðum okkur um í helstu borgum á leiðinni, svo sem Osló, Gautaborg og Kaupmannahöfn. Sigldum loks til Helgolands að heimsækja Helgu Guðjónsdóttur, gamla skólasystur okkar, sem var þar í sumarvinnu og auðvitað fengum við hinar ljúfustu móttökur.

Til að gera langa sögu stutta þá enduðum við loks í Hamborg, þar sem við höfðum mælt okkur mót við kærastana okkar sem biðu þar í ofvæni eftir okkur. Þar skildi um sinn leiðir okkar Kötu eftir stórskemmtilega og viðburðaríka daga, sem liðu auðvitað allt of fljótt.

Á þessum tímapunkti vorum við, hvor um sig, að hefja algerlega nýtt líf, fullar af tilhlökkun og væntingum um nánustu framtíð okkar. Síðan liðu árin og áratugirnir við alls konar annir eins og tíðkast hjá ungu fólki. Við hittumst þó reglulega á skólaafmælum og rifjuðum þá upp hvað hefði nú gerst áhugavert í lífi hvor annarrar. Þetta voru góðar stundir.

Þegar svo fór að halla á seinni hlutann í lífinu og meiri tími gafst til tómstunda höfum við nokkuð margar skólasysturnar, okkur til mikillar gleði og ánægju, hist reglulega nú í meira en áratug og hefur það verið okkur mjög svo dýrmætt.

Kæru systur, Sigurlaug, Hanna Lilja og Hjördís, nú þegar þið sjáið á bak ykkar ástríku móður vil ég fyrir hönd okkar skólasystkina votta ykkur og fjölskyldum ykkar mína dýpstu samúð.

Hvíl í friði, kæra vinkona og skólasystir.

Ingibjörg G. Haraldsdóttir.