Halldór Fannar fæddist í Reykjavík 28. apríl 1948. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu 15. febrúar 2012.

Foreldrar hans eru Valur Fannar Marteinsson gullsmiður, f. 24. júní 1927, d. 1. okt. 2000, og Hanna Aðalsteinsdóttir húsfreyja, f. 16. júní 1930. Halldór var elstur fimm systkina en þau eru: Þór verslunarmaður, f. 29. júlí 1950, Heimir, vélaverkfræðingur í Bandaríkjunum, f. 26. desember 1951, Valur byssusmiður í Bandaríkjunum, f. 17. nóvember 1958, og Hanna Mjöll sjúkraliði, f. 27. október 1962.

Hinn 25. mars 1970 kvæntist Halldór Kristrúnu O. Stephensen kennara, f. 18. febrúar 1949. Þau skildu árið 1981. Dætur Halldórs og Kristrúnar eru 1) Soffía Dögg tannsmíðameistari, f. 5. desember 1969, eiginmaður Daði Friðriksson framkvæmdastjóri, f. 10. maí 1967, börn þeirra eru Goði Már, f. 2. janúar 1995, og Nína Margrét, f. 23. mars 1999. 2) Halla Dóra, svæfingalæknir við Karolinska sjúkrahúsið í Stokkhólmi, f. 4. desember 1973, sambýlismaður Bjarni Adolfsson viðskiptafræðingur, f. 23. janúar 1970, dóttir þeirra er Brynja, f. 21. apríl 2008.

Hinn 29. mars 1997 kvæntist Halldór Fríði Garðarsdóttur sjúkraliða, f. 23. október 1950. Þau skildu árið 2006. Synir Halldórs og Fríðar eru 1) Halldór Fannar lífsstílsleiðbeinandi, f. 1. mars 1984. 2) Róbert Fannar eðlisfræðingur, f. 24. ágúst 1985.

Halldór varð stúdent frá Verslunarskóla Íslands 1969 og lauk prófi í tannlækningum frá Háskóla Íslands 1977. Hann hefur rekið eigin tannlækningastofu í Reykjavík frá september 1978. Halldór gegndi ýmsum trúnaðarstörfum fyrir Tannlæknafélag Íslands og var í fjölmörg ár stundakennari við tannlæknadeild Háskóla Íslands og Tannsmíðaskóla Íslands.

Halldór Fannar ólst upp í Kópavogi, kom að stofnun Ríó tríós, spilaði og söng með þeim í nokkur ár. Halldór var alla tíð afkastamikill textasmiður og eftir hann liggur aragrúi vísna um allt land í gestabókum og í huga þeirra sem nutu samvista við hann gegnum árin.

Halldór var ötull stuðningsmaður knattspyrnudeildar FH eftir að beinni þátttöku hans lauk á yngri árum. Hann var mikill útivistar- og veiðimaður og elskaði að fylgjast með náttúrunni og sitja með veiðistöngina við vatnið eða ána. Hann var virkur félagsmaður í jeppa- og fjallgöngudeildum Útivistar og hrókur alls fagnaðar með gítarinn í höndunum.

Útför Halldórs fer fram frá Hallgrímskirkju í dag, 24. febrúar 2012, og hefst athöfnin kl. 15.

Elsku pabbi, mér hefur aldrei verið eins illt í mínu hjarta sem nú. Þú ert ekki aðeins farinn frá mér sem pabbi heldur góður vinur og samstarfsfélagi til margra ára. Pabbastundirnar þar sem við spiluðum badminton, tennis, veggjatennis og stunduðum hugsanalestur með Höllu systur sitja fast í mér. Þú slasaðist alvarlega í bílslysi í árslok 1987 og það voru erfiðir dagar að heimsækja þig á gjörgæsluna í þrjá mánuði og sjá þig máttfarinn svona lengi. Þú sagðist hafa risið upp frá dauðum þá og værir tilbúinn í seinni hálfleik og hófst líf á ný. Ég hef alltaf dáðst að orku þinni og hve auðveldlega þú hefur getað tileinkað þér ný og ný áhugamál og kynnst þeim mörgum á þinni lífsleið. Sögur af þér hlaupandi á Sandbrekku fyrir austan sem lítill gutti, FH-ing í húð og hár, golfara í Keili, göngu- fjalla- og jeppaferðir með Útivist, silungs- og skotveiði, skíði, salsa og nýjasta áhugamálið hjólreiðar. En á Sandbrekku höfum við átt góðar stundir þar sem við höfum notið náttúrunnar og kyrrðarinnar með frændum og veiðifélögum okkar. Hvernig þú gast horfið á klossunum þínum í berjamó í nokkra klukkutíma og komið úthvíldur til baka þótti mér alltaf einstakt. Þú varst náttúruunnandi og hvað þú varst kátur ef leið lá út úr bænum, þá varstu alltaf búinn að pakka mörgum dögum fyrr, enda gat maður treyst á að þú værir með allt sem til þurfti: batterí, vasaljós, alls kyns spotta og bönd, harðfisk, bjór og berjasaft. Hvað þú naust þín í gæsa- og hreindýraveiðinni, annaðhvort liggjandi við Blána og finna daginn fjara út, með vísu í kollinum eða arkandi á eftir hreindýrahjörð. Þú varst bestur af okkur á gæsaflautuna og merkilegt hvað þú gast kallað gæsir inn, enda búinn að stúdera kvakið þeirra ásamt fleiri dýrahljóðum. Líklega ertu núna búinn að finna Dyrfjallabrand, kannski ég pikki hann upp fyrir þig seinna.

Ég minnist líka hinnar ýmsu sérvisku þinnar, margra samtala og ærslagangs okkar í Austurstræti og á Háteigsvegi þar sem við skiptumst á skoðunum um hin ýmsu mál og hlustuðum hvort á annað, svo var líka bara gott að þegja með þér. Ég hef alltaf sætt mig við að þú varst ekkert bara okkar, heldur allra! Þér fannst gaman að tjá þig í gegnum vísur eða limrur og jafnvel skartgripasmíði. Með brosi á vör held ég sérstaklega vel upp á allar vísurnar sem þú samdir til mín vegna hinna ýmsu atvika sem upp hafa komið í gegnum árin. „Margt fer öðruvísi en á horfðist“ stóð í dagbókinni þinni 1988 og á eins við núna og þá. Ég hef aldrei haft áhyggjur af þér, en þín á eftir að verða sárt saknað. Við tvö vorum sammála um að dauði er ekki til svo þú finnur ljósið þangað til við hittumst seinna. Við lifum með skemmtilegar og góðar minningar um þig og ég held áfram að lifa lífinu lifandi!

Soffía D. Halldórsdóttir.

Þeir eru ófáir kílómetrarnir yst utan af Kársnesi upp á Holt í Kópavoginum. Þeir höfðu kynnst í gagnfræðaskólanum Óli og Dóri og þegar músíktilraunir þeirra fóru að taka á sig alvarlegan blæ var mér kippt með. Við tóku 45 ára samskipti og vinátta sem aldrei gleymist.

Við æfðum þrisvar, fjórum sinnum í viku og þetta var löngu fyrir „keyra og sækja“. Dóri labbaði þetta þá með gítarinn og fyrir kom að við Óli gengum út á Nes. Sautján ára gáfum við út fyrstu plötu Ríó tríósins, en sumarið áður slógum við í gegn í Hallormsstaðarskógi með laginu „Blandaðu meira“. Það var blessunarlega aldrei hljóðritað.

Síðan rennur þetta saman í fínar samverustundir og eftirminnilega ræktarsemi Dóra við okkur Óla alla tíð, löngu eftir að hann hafði helgað sig tannlækningum. Hann mætti á alla meiri háttar konserta, mætti með blóm og skálaði við menn baksviðs. Hann var auðvitað tannlæknirinn okkar allra og gat t.d. spjallað mikið við mig í stólnum þegar hann þurfti að tjá sig um landsins gagn og nauðsynjar án þess að þurfa að hlusta á mig svara.

Krakkarnir okkar Birnu segjast t.d. aldrei hafa verið með tannlækni. Þau hafi haft Dóra.

Sjaldan er ein báran stök. Undanfarið rúmt ár hafði Dóri tekið umönnun Óla vinar okkar föstum foringjatökum, stappað í okkur hin stálinu og meira að segja komið fram á styrktartónleikum fyrir Óla og Daddý með eftirminnilegum hætti. Allur sá hryggilegi ferill var þyngri en orð fá lýst og ég hélt satt að segja að nóg væri komið.

Við Dóri og Birna sóttum opnun á Listasafni Íslands fyrir nokkrum vikum. Ég sé brosandi andlit vinar míns í anda og geymi þá mynd.

Við Birna færum börnum Dóra og allri fjölskyldu hans innilegar samúðarkveðjur.

Birna og Helgi Pétursson.

Við gömlu félagarnir, Jói, Siggi, Ingi Þór og Halldór Fannar, ætluðum að hittast í dag en í 40 ár höfðum við ekki komið saman. Í staðinn kveðjum við Halldór óvænt.

Við Dóri urðum fljótt vinir þegar ég 13 ára gamall fluttist í Hlégerði í Kópavogi, og hélst sú vinátta alla tíð. Margt var brallað á þessum unglingsárum eins og gengur. Við gengum báðir í Gagnfræðaskóla Kópavogs. Hann fór síðan í Verslunarskólann en ég í MR. Þrátt fyrir það fylgdumst við félagarnir alltaf hvor með öðrum og hittumst reglulega.

Í Gagnfræðaskóla Kópavogs kynntust nokkrir góðir félagar, Jón Bragi Bjarnason, Guðmundur Einarsson, Helgi Pétursson, Ólafur Þórðarson og Halldór Fannar. Í þessum hópi var Ríó Tríó stofnað með þeim Helga, Óla og Dóra. Þeir áttu eftir að gera garðinn frægan en Dóri hætti þó stuttu eftir að hann hóf tannlæknanám. Það var gagn og gaman að fá að fylgjast með þeim félögum á þessum árum.

Við Halldór lukum stúdentsprófi vorið 1969 og fyrir próf var svokölluð „dimmitering“ á sama degi í Versló og MR. Slík veisluhöld byrjuðu snemma morguns í báðum skólunum og fékk hann þá hugmynd að fá lánað tveggja manna reiðhjól sem við notuðum til fararinnar til Reykjavíkur. Slík uppátæki voru í hans anda.

Halldóri var margt til lista lagt. Hann var músíkalskur og hafði unun af tónlist og dró upp gítarinn víða á ferð sinni, auk þess sem hann var hagmæltur og skildi eftir sig vísur víða. Halldór gaf mikið af sér og var gleðigjafi.

Hann var mjög handlaginn og þess vegna lá beint við að velja tannlækningar þegar hann ætlaði í háskólann að loknu stúdentsprófi. Það átti eftir að sýna sig að vera hárrétt val. Hann sýndi faginu mikinn áhuga og eftir útskrift kenndi hann við tannlæknadeild Háskóla Íslands og stóð sig með mikilli prýði.

Áhugamál Halldórs voru fjölmörg og lagði hann sig fram við hvert þeirra. Hann var einn þeirra sem smituðu mig af golfíþróttinni þó að hann seinni árin hefði lagt meiri áherslu á önnur áhugamál, eins og útivist, jeppaferðir, skotveiði og núna síðast hjólreiðar.

Halldór eignaðist snemma tvær stúlkur og síðar tvo drengi. Þegar við hittumst var augljóst hversu hreykinn hann var af þeim og talaði um afrek þeirra og hvernig þeim vegnaði.

Ég kveð vin minn með miklum söknuði og sendi öllum ástvinum hans samúðarkveðjur.

Guðmundur Vikar Einarsson.

Halldór bróðir er dáinn voru fyrstu orðin sem Hanna Mjöll sagði við mig í símann á miðvikudagsmorguninn. Þetta gat engan veginn passað, við sátum saman á föstudagskvöldið þar á undan og fengum okkur að borða á veitingahúsi og Halldór sagðist aldrei hafa verið hressari.

Eins og allir vita þá var Halldór mikið fyrir allskonar veiði og dag einn kom hann að máli við mig og sagðist hafa fundið veiðibíl, skunduðum við á bílasöluna og á leiðinni var ég upplýstur um ágæti þessa bíls. Jæja, á bílasölunni blasti við mikið breyttur Suzuki Fox-jeppi, og féllust mér hendur, þetta er of mikið hugsaði ég. En Halldóri var ekki snúið, jeppinn keyptur og fór hann með hann beint inn í skúr. Eftir nokkra skoðun og smáyfirlegu var fyrsta ferð ákveðinn. Ekki þótti ráðlegt að fara einbíla þannig að slegist var í för með bílaflokk F.B.S.R og farið upp á Kaldadal, þar reyndi á á hæfileikana og ferðagleðina. Fljótlega fékk jeppinn nafn og var skírður Zukki refur. Halldór kunni vel við sig á fjöllum og þar var hann oft og eignaðist fjölda vina í ferðum sínum. Ein ferð er mun minnisstæðari en aðrar. Farið var á Drangajökul um páska, ekki var annað í stöðunni en að kalla Zukka inn í skúr sem við félagarnir höfðum á leigu og kölluðum Grenið, til yfirferðar fyrir ferðina. Jeppinn fékk snögga yfirferð smurt í koppa og olíur mældar. Ekki var til setunnar boðið, halda skyldi af stað degi á undan ferðafélögum því það varð að koma við á Skagaströnd og færa Hallbirni tvo geisladiska sem Halldóri höfðu áskotnast fyrr í vikunni. Síðan var haldið á Drangajökul með stefnu á Reykjarfjörð sem gististað um páskana. Í fyrstu brekku varð allt dautt og var hafist handa við að finna bilunina, jú það hafði farið í sundur háspennuþráður sem auðvitað var í varahlutageymslunni. Áfram var haldið í mjög erfiðu færi og áfangastað náð um nóttina. Um kvöldið var farið í laugina og í staðinn fyrir að hlusta á tónlist var settur í spilarann diskur með fuglahljóðum og innan skamms heyrðist tófugagg allt í kring. Vegna mjög óhagstæðrar veðurspár var ákveðið að halda heim degi fyrr en áætlað var og kom það sér vel því nú upphófst eitt mest spennandi ferli slitinna mótorpúða og sundur skorinna vatnskassaslangna sem um getur í sögunni. En samt komumst við heim á bílnum, en hvíldinni vorum við fegnir á Hólmavík. Halldór varð fyrir því óhappi að velta Zukka. Fannst nú hvítur Fox-jeppi sem umsvifalaust átti að rífa til að laga þann græna. Þetta var nú ekki gert heldur var sá hvíti lagaður og fékk hann nafnið FOXY og var svo farið beint á fjöll.

Halldór tók þátt í störfum Jeppadeildar Útivistar og fór í 100 bíla ferðina, einnig fór hann á flesta jökla landsins ásamt fjölda annarra ferða skipulagðra sem óskipulagðra. Við þóttumst eiga ferðafélagið Tvísýn travel trobule tours skuldlaust. Allur sá tími sem við áttum saman er í minningabankanum og geymist þar.

Þín er sárt saknað, kæri vinur minn. Minningar um þig geymi ég í hjarta mínu að eilífu.

Vélstjórinn á „Zukka ref“,

Brynjólfur Wium.

Kveðja frá FHákörlum

Fyrir 30 árum stofnuðum við tíu félagar, allir fyrrverandi knattspyrnumenn úr FH, félagsskapinn FHákarlar. Halldór Fannar var einn af stofnendunum. Hópurinn stækkaði og flestir urðum við sautján, en í dag eru tveir fallnir frá, Þórir Jónsson og nú Halldór. Það var okkur öllum mikið áfall er við fengum fréttir af skyndilegu andláti Dóra. Við vorum að undirbúa þorrablótið okkar og Dóri hafði tilkynnt komu sína á sinn eina og sanna hátt og allir hlökkuðu til. Eftir umhugsun ákváðum við að halda blótinu til streitu og hafa það í anda Dóra, sem þýðir gleði, söngur og góður matur. Fyrstu árin okkar spiluðum við innanhússfótbolta og héldum okkar „hátíðir“ og gerðum okkur dagamun eins og í útilegum, veiðiferðum o.fl. Ávallt var Dóri þá hrókur alls fagnaðar, með gítarinn í fanginu, syngjandi kvæðin sín, mörg frumort enda mjög góður hagyrðingur. Fljótlega þegar upp kom sú hugmynd í gríni, hvort ekki væri rétt að kjósa úr hópnum FHákarl ársins, svona í líkingu við það þegar verið er að kjósa íþróttamann ársins í fjölmiðlunum, þá var Dóri ekkert að tvínóna við hlutina og gaf félagsskapnum bikar, er þeim skyldi hlotnast til varðveislu er vegsemdina hlyti í það skiptið. Gripur þessi er svo veglegur og þungur að það er nánast tveggja manna tak að lyfta honum, þannig sýndi Dóri hug sinn í verki til félagsskaparins. Dóri var mikill FH-ingur, fyrst sem leikmaður og síðar sem t.d. aðstoðarmaður fyrsta erlenda knattspyrnuþjálfara félagsins. Þá var hann þjálfari meistaraflokks FH í knattspyrnu í fyrsta bikarúrslitaleik félagsins 1972. Dóri var mikill útivistarmaður og unni íslenskri náttúru, stundaði veiðimennsku af kappi auk þess að ganga um óbyggðirnar, þá var hann einnig mikill jeppaáhugamaður. Dóri var einstakur geðprýðismaður, alltaf í góðu skapi og jákvæður. Hann var mjög hugmyndaríkur og óhræddur við að reyna eitthvað nýtt á öllum sviðum. Það þurfti aldrei að dekstra hann eða draga til nokkurra hluta og hann var jafnan með fyrstu mönnum að tilkynna þátttöku í hinum og þessum uppákomum okkar félaganna. Það verður skarð fyrir skildi í okkar röðum með fráfalli Dóra, en við sem eftir erum munum halda á lofti minningu látins félaga meðan okkur endist þrek og ævi. Við félagarnir og makar okkar sendum börnum Dóra og fjölskyldum þeirra svo og ástvinum öllum okkar innilegustu samúðarkveðjur og vitum að minningin um góðan dreng mun lifa um langan aldur.

Albert, Ársæll, Ásgeir, Björn, Daníel, Dýri,

Gunnlaugur, Helgi,

Ingvar, Jón Már,

Jón Hinriks, Ómar,

Pálmi, Pétur, Viðar.

Við vorum fimm sem stóðumst inntökupróf í tannlæknadeildina vorið 1972. Þéttur var hópurinn næstu árin, í námi og leik. Halldór, okkar lífsreyndastur, stóð fyrir mörgum gleðistundunum, mörg voru uppátækin. En hann fór sínar eigin leiðir, hafði sinn stíl á hlutunum. Og nú skaut hann okkur illilega ref fyrir rass. Við, sem vorum að undirbúa ferð hópsins til Parísar, sitjum eftir. Dóri farinn í miklu lengri ferð. Horfinn, og óvíst hvenær, eða hvort, við náum honum. Það var oft nógu erfitt, hérna megin.

Dóri var skemmtilegur. Hann hafði skáldgáfu. Nýttist vel þegar við tókum það að okkur, hópurinn, að íslenska alla skapaða hluti sem notaðir voru í tannlækningum. Það hófst með því að eitthvert gáfnaljósið sagði okkur, fávísum nemendum, að spegill væri undratæki tannlækninga. Við vildum gera orðinu „spegill“ hátt undir höfði. Nýyrðin streymdu frá Dóra. Hryndill (le Croins eftir G. Hraundal, kennara okkar), hefill, skefill, skrepill, skerill, sendill og ótal fleiri. Ekki vafðist fyrir honum að fá okkar samþykki fyrir uppnefnum á starfsliðinu og skólafélögum: Fýsill, Peðill, Kerfill, Stamill, Sterill, en heldur fór nú að kárna gamanið þegar Geðill, Friðill, Kyndill og Riðill skutu upp kollinum. Okkar ágæti rótfyllingarkennari fékk að vera í friði. Enda hét hann Egill!

Hópurinn litli er nú orðinn minni. Miklu minni. Hver bjargar nú kvöldinu þegar við villumst á götum stórra borga. Allt lokað og þorstinn skrjáfandi. „Jæja strákar mínir, nú er kominn tími á Remy vin okkar.“ Opnar hann ekki göngustaf sinn og býður okkur vænan sopa af þessu líka kætandi koníakki. Og allir glaðir á ný!

Hver sest með götuspilurum í undirgöngum lestanna eða undir gosbrunnum torganna og byrjar að kenna þeim gítargripin í „Ríðum , ríðum“ og fyrr en varir eru allir götuspilararnir komnir í hóp í kringum þennan smáa, knáa, eldfjöruga Íslending á axlaböndunum, og söngurinn glymur um göng og stræti.

Já, það verður einhversstaðar fjör. En ekki hér. Ekki í okkar hópi.

Far vel, kæri vin.

Sigurjón Benedikts-

son, tannlæknir.

Halldór vinur okkar varð bráðkvaddur í morgun tilkynnti Daði tengdasonur í símann.

Tíminn stöðvaðist drjúga stund. Einn minn besti vinur í rúm 40 ár farinn. Líf okkar var samofið, í námi, starfi og leik, sterkari böndum en orð fá lýst. Við kynntumst á fyrsta ári í tannlæknadeild árið 1970.

Halldór var fremur lágur vexti, grannur, kvikur í hreyfingum, bláeygður með glettið brosandi augnaráð. Hæfileikar hans voru óteljandi og fleiri en flestir hljóta, handlaginn, músíkalskur, ljóðrænn og margt fleira var honum til lista lagt.

Hann elskaði að vera úti í náttúrunni, við veiðar ýmiskonar, í fjallaferðum, uppi á jöklum og var alltaf hrókur alls fagnaðar meðal vina oftast með gítar við hönd. Hann kunni að spila á lífsins hörpu af mikilli snilld, naut þess besta sem lífið býður upp á og fór vel með.

Hann kvæntist tveimur frábærum konum og eignaðist með þeim fjögur yndisleg börn og þrjú barnabörn sem hann var afar stoltur af.

Við höfum verið félagar í vinahópi sem kallar sig Hektara í 37 ár. Við hittumst reglulega tvisvar sinnum í mánuði og höfum gert hluti saman sem nægja til frásagnar í heila bók. Þar fyrir utan vorum við þrír í þeim hópi í félagi, sem við nefndum Áttavitafélagið skynsemin ræður, við fórum árvisst á rjúpnaveiðar og frásagnir af þeim ferðum hefðu nægt í aðra bók. Við ösluðum snjó í klof, urðum nærri úti og kynntumst ýmissi vosbúð, sem Halldór kallaði þriggja fóta færi.

Halldór hefur nokkrum sinnum í sinni lífsgöngu þurft að glíma við þriggja fóta færi. Hann slasaðist lífshættulega í bílslysi árið 1987 og lá á gjörgæslu í margar vikur og dó tvisvar sinnum, hafði séð í gegnum rörið svarta ljósið við endann (hans lýsing á dauðanum).

Í einkalífinu sömuleiðis mátti tala á sömu nótum.

Dóri Fannar eins og við kölluðum hann alltaf orti vísur við hin ýmsu tækifæri og átti oftast auðvelt með. Limrur voru hans uppáhald. Einu sinni man ég eftir honum vakandi hálfa nóttina af því að hann vantaði niðurlag við vísu sem var í smíðum, á endanum heyrðum við í gegnum svefnrofann og virtist hann nú ánægður „Sælli ekki verið hef síðan í móðurkviði.“

Kæri vinur, ég vona að þú verðir þeirrar sælu aðnjótandi sem um getur þó svo að það sé langt um aldur fram

Við hjónin sendum aðstandendum öllum innilegustu samúðarkveðjur.

Tómas Á. Einarsson.