Halldór Guðbjörnsson fæddist í Reykjavík 30. janúar 1961. Hann lést á heimili sínu í Vestmannaeyjum 15. febrúar 2012. Forerldrar hans voru Guðbjörn Guðmundsson, f. 21.6. 1941, d. 15.12. 2000, og Jóhanna Halldórsdóttir, f. 3.5. 1940. Þau skildu. Albróðir Halldórs er Guðmundur. Með sambýliskonu sinni, Kristínu Sigurðardóttur, eignaðist Guðbjörn Erling og Gunnar Þór, dóttir Kristínar er Hlíf Helga Káradóttir.

Halldór kvæntist 5.4. 1980 Helgu Símonardóttur, f. 13. maí 1962. Foreldrar hennar voru Símon Kristjánsson og Anna Tómasdóttir sem bæði eru látin. Systir Helgu er Líney Símonardóttir. Börn: Símon, f. 19.1. 1980, kvæntur Jónu Guðlaugu Þorvaldsdóttur. Jóhann, f. 19.1. 1980, kvæntur Guðnýju Ólafsdóttur. Dóttir þeirra er Bríet Eva. Anna, f. 28.1. 1983, gift Halldóri Sölva Haraldssyni. Börn þeirra eru Helga Lind og Halldór Atli, d. 25.11. 2010.

Halldór lauk skipstjórnarnámi frá Stýrimannaskólanum í Vestmannaeyjum 1979 og farmannaprófi frá Stýrimannaskólanum í Reykjavík 1980. Hann var skipstjóri á Frá VE 78, var áður til sjós á öðrum skipum frá Eyjum. Hann var framkvæmdastjóri Skipstjóra- og stýrimannafélagsins Verðandi í Vestmannaeyjum síðan 1995. Halldór var félagi í Kiwanisklúbbnum Helgafelli frá 1992 og í Frímúrarareglunni á Íslandi frá 2001.

Útför Halldórs fer fram frá Landakirkju í dag, 24. febrúar 2012, kl. 16.

Þegar ég var ellefu ára gömul kom ég eitt sinn heim og mætti Helgu stóru systur minni við útidyrnar heima ásamt ungum pilti með sítt hár í gallajakka. Hæ, sagði hún, þetta er Dóri, vinur minn. Þá var Helga systir 15 ára og Dóri 16 ára. Upp frá þessum degi hefur Dóri verið stór partur af fjölskyldunni okkar. Allt gerðist mjög hratt, trúlofun, gifting og tvíburarnir Símon og Jóhann fæddir áður en þau náðu tvítugu. Í fyrstu bjuggu þau heima hjá foreldrum okkar á Túngötunni í Vestmannaeyjum og ekki veitti þeim nú af hjálpinni með tvo hressa drengi. Fljótlega bættist svo hún Anna litla pabbastelpa í glaðlyndan krakkahópinn. Dóri kláraði stýrimannaskólann og varð sjómaður af lífi og sál, duglegur og ábyrgur. Lífið brosti við fjölskyldunni, krakkarnir stækkuðu og fengu að kenna á stríðni föður síns, en það var eitt af aðaleinkennum Dóra, beittur húmor og góðlátleg stríðni. Þá varð Dóri fyrir því óláni að slasast við störf úti á sjó og varð upp frá því að hætta til sjós. Bakið var ónýtt og hann spengdur eftir áralanga bakverki. Það voru erfið ár fyrir fjölskylduna, en hann dó ekki ráðalaus og fór að baka flatkökur og selja í búðir í Eyjum um skeið. Lífsgleðin skein þó alltaf í gegn og má segja að ákveðið jafnvægi hafi náðst. Eftir að ég flutti endanlega upp á land hittumst við auðvitað minna, en þó reglulega á mörgum ferðalögum ykkar Helgu.

Dóri hafði mikinn áhuga á veiðimennsku og stundaði hana eins mikið og heilsan leyfði og tók einnig að sér heilmörg félagsstörf. Ég gerði svolítið grín að þeim hjónum og sagði að þau væru farin að lifa eins og eftirlaunaþegar, löngu fyrir fimmtugt, sem fólst í langdvölum yfir vetrarmánuðina á Kanaríeyjum og svo í Þjórsárdalnum á sumrin. Alls staðar eignuðust þau marga vini, enda gestrisin mjög og félagslynd bæði tvö. Þá tóku áföllin við, ný veikindi og meðferðir og það tekur á. Með þrautseigju og bjartsýni hélstu þetta ótrúlega lengi út. En þegar þið misstuð barnabarnið voru tímarnir erfiðir. Von um framtíð með nýtt líffæri stóð stutt og gríðarleg vonbrigði þegar séð varð að sjúkdómurinn myndi ná yfirhöndinni. Ég verð að segja að við höfðum öll gott af því að umgangast jafn jákvæðan og heilsteyptan mann og hann Halldór, hans verður sárt saknað.

Elsku Helga systir, þetta verða miklar og erfiðar breytingar fyrir þig. Dóri var kletturinn í lífi ykkar allra. Símon, Jóhann, Anna og fjölskyldur megi þið öll hafa styrk til að takast á við þessar stóru breytingar í lífinu. Minningin um Halldór lifir með okkur.

Líney Símonardóttir.

Það er sárara en orðum verður að komið að lýsa til fulls hve erfitt það er að rita minningargrein um minn góða og trausta vin Halldór Guðbjörnsson. Að missa góðan vin á besta aldri er það sem enginn vill upplifa en enginn fær umflúið þegar kallið kemur. Vonin um að sigra er alltaf númer eitt en að lokum verður að gefa hana frá sér líka. Þannig var þetta hjá vini mínum, en það var þó aldrei uppgjöf hjá Dóra og hann brosti sínu hæverska brosi fram á síðustu stundu.

Dóri átti ótal marga vini úti um allt land. Ekki það að hann safnaði þeim, heldur laðaðist fólk að honum. Hann vildi gera vel við alla. Þó að við höfum ekki þekkst allt okkar líf var engu líkara en svo væri og deildum við hvor með öðrum málum sem við ræddum ekki við hvern sem er. Dóri var sjómaður og allt sem að sjónum snéri var hans heimavöllur. Hann varð þó að sætta sig við að fara snemma í land vegna afleiðinga slyss sem hann lenti í um borð í skipi sínu. Samverustundir okkar hjónanna með þeim Dóra og Helgu eru fjársjóður út af fyrir sig sem verða geymdar í minningum um góða daga. Helga mín, það verður öðruvísi en áður að hittast. En þegar við syngjum Einn ég stend nú við stýrið, þá höfum við aukastól fyrir Dóra, því ég veit að hann vill ekki missa af því.

Dóri var mikið náttúrubarn og naut þess að vera á árbakkanum með stöngina og þar áttum við sameiginlegt áhugamál. Hann var líka einstakur veiðifélagi að því leytinu til að það gladdi hann eiginlega meira að veiðifélaginn setti í vænan fisk en hann sjálfur. Þá var hann tilbúinn með háfinn og síðan var félaganum hrósað fyrir góða veiði. Það var einmitt með Dóra sem ég veiddi stærstu bleikju sem ég hef fengið. Þetta var í ánni hans eins og ég kallaði Fossána og þar fórum við líka síðasta veiðitúrinn saman sl. haust. Við vorum allan daginn. Byrjuðum á því að „fá okkur bita“ eins og hann sagði alltaf, svo var stefnan sett fram Þjórsárdal. Hann Dóri ætlaði að fara alla leið fram í gljúfur þar sem stóri urriðinn lá í djúpum hyljunum. Ekkert gat verið betra en að vera þarna símasambandslausir og það eina sem heyrðist var niður árinnar. Það fór þó ekki á milli mála að þrekið var orðið verulega skert og viljinn einn dreif hann áfram. Við komum til baka þreyttir en alsælir. Konurnar okkar sátu í fortjaldinu og biðu okkar, það var smásvipur á þeim. Við höfðum gleymt okkur eina ferðina enn úti í náttúrunni.

Ég mun sakna þess að fá ekki hringingu frá Dóra Vest, eins og hann er skráður í símaskránni minni. Það voru fáir dagar þar sem var ekki talað saman eða sent sms á milli. Elsku vinur, ég mun sakna þín mikið og ég mun aldrei gleyma þér. Ég kveð þig að sinni, gangi þér vel á nýjum slóðum. Far þú á Guðs vegum.

Elsku hetjan og kletturinn Helga Símonardóttir og fjölskylda, ykkar missir er mikill en minningin um góðan eiginmann, föður, tengdaföður og afa mun lifa.

Þorleifur og Lára, Bolungarvík.

Að eignast góða og trausta vini er eitt af því dýrmætasta í lífinu. Örlögin höguðu því svo, að leiðir okkar og Dóra og Helgu lágu saman á hinum sólríku Kanaríeyjum fyrir um 7 árum síðan.

Þá hófst kunningsskapur og vinátta, einlægari en við höfum áður kynnst.

Fljótt urðu samverustundirnar fleiri, okkur var boðið út í Eyjar, upp í Þjórsárdal, þau fóru með okkur vestur á Patró og kynntust okkar heimahögum, ógleymanlegar stundir þar sem glaðværðin réð ríkjum.

Dóri var þannig að ekki var hægt annað en að njóta hverrar mínútu í návist hans. Yfirvegaður með eindæmum, með skarpa sýn á alla hluti, gamansemi og síðast en ekki síst þessa eðlislægu stríðni sem hún Helga fékk svo oft að finna fyrir. Hann hafði svo gaman af því að ná henni aðeins upp og jafnskjótt og það hafði tekist kom stórt bros eða skellihlátur.

Það voru þungbærar fréttir sem við fengum fyrir nokkrum misserum að hann væri kominn með sjúkdóm sem yrði illviðráðanlegur. Hörð barátta hófst, sem því miður tapaðist að lokum.

Fyrir nokkru hafði verið ákveðið að Dóri yrði heima við til hinstu stundar. Það var okkur þungbært en einnig notalegt að vera á heimilinu hjá þeim og fjölskyldunni síðustu dagana. Að upplifa þann styrk, natni og umhyggju sem Helga og fjölskyldan veitti Dóra síðustu sólarhringana snart okkur djúpt. Nánir vinir komu sem nú sakna sárt fallins félaga.

Helga og fjölskyldan öll, fátækleg orð breyta í engu bláköldum veruleikanum. En megi minning um ástríkan og einstakan mann og fullvissa þess að endurfundir muni verða þegar fram líða stundir, verða ykkur styrkur í ykkar miklu sorg og missi.

Rögnvaldur og Ólafía.

Ég man hvað Halldór var áhugasamur um að fá okkur hjónin til að koma til Vestmannaeyja í fyrsta sinn. Hann var þá orðinn veikur og það var dagamunur á þreki hans. Ók hann með okkur víða um og fræddi um flest sem fyrir augun bar. Halldór þekkti til á Stórhöfða og var okkur þar vel tekið. Þaðan sást vel í gosmökkinn frá Eyjafjallajökli þar sem hann reis hátt upp þennan sólríka dag. Ekki óraði okkur fyrir að daginn eftir yrði þessi fallega eyja svört af sóti. Og svo dimmt varð að það sá ekki á milli húsa þann dag. Halldór ók með okkur um myrkvaðan bæinn til að setja okkur betur inn í ástandið sem ríkti. Margt var skrafað í þessari drungalegu ökuferð þennan svarta dag. Það virtist sem ekkert gæti raskað ró Halldórs. Hann var að vísu alltaf pollrólegur og yfirvegaður og kolsvört askan þennan dag breytti engu þar um. Halldór bjó yfir ótrúlegu æðruleysi fram á síðasta dag og vissi vel frá byrjun veikinda sinna að hverju stefndi. Mér er minnisstætt er kom til tals að hann yrði að fara í aðra lyfjameðferð, sagði hann að það mætti bíða því hann ætlaði sér að fara fyrst í laxveiði, svo á gæs, þar næst á rjúpu og ljúka árinu á hreindýri. Hann stóð við þetta allt. Leiðir okkar Halldórs lágu fyrst saman í Þjórsárdalnum fyrir nokkrum árum. Í þessum fallega dal naut Halldór sín vel og aldrei var vont veður hjá honum þó hjá mér í næsta húsi væri rok og rigning. Þau voru mörg uppátækin hjá Halldóri og sumra þeirra verður sárt saknað. Að fá hann ekki lengur í heimsókn því hann átti það til að banka upp á hjá okkur í dalnum á ótrúlegustu tímum til að aðgæta hvernig við hefðum það. Oft var setið lengi að við góðar veigar, blandað með söng og gríni, fram á morgun. Ég tók fljótlega eftir því að Halldór hafði mikinn áhuga á tónlist og hann naut þess að sjá og heyra aðra spila. Í minningunni var hann alltaf mjög nálægt þeim sem spiluðu til að njóta. Halldór gaf mikið af sér með nærveru sinni og uppátækjum. Hann reyndist afar traustur og skemmtilegur félagi. Honum var mjög umhugað um fjölskyldu sína og velferð hennar sem og að rækta gott sambandi við vini. Hans mun verða sárt saknað. Haf þökk fyrir allt. Minning um góðan dreng, eiginmann, föður og vin mun lifa. Við hjónin vottum eiginkonu hans og fjölskyldu innilega samúð.

Friðrik og Svava.

Elsku Dóri, Eyja-pabbi, „fósturpabbi“ og KR-vinur minn.

Mikið eru sporin þung sem stigin eru núna af öllum sem þekktu þig, þá ekki síst af þinni heittelskuðu fjölskyldu. Ég var svo heppin að fá að kynnast þér þegar við Anna urðum vinkonur fyrir 14 árum. Ég væri ekki að segja satt ef ég viðurkenndi það ekki að ég hefði verið svolítið hrædd við þig fyrstu skiptin sem ég hitti þig, en þegar ég kynntist þér betur sá ég að þannig var húmorinn þinn, þér fannst fyndið að vera alvarlegur, en varst í raun einn sá yndislegasti, fyndnasti og besti maður sem ég hef kynnst. Síðan ég fékk fréttirnar af fráfalli þínu hafa ótal minningar flogið í gegnum huga minn og ég get ekki annað en brosað þegar ég rifja upp öll þessi ár, en aldrei minnist ég þess að þú hafir nokkurn tímann verið reiður eða þungur í skapi, alveg sama hvað við Anna gerðum af okkur og margt gerðum við nú af okkur á gelgjunni, en þú brostir bara oftast og hlóst að uppátækjum okkar. Þú tókst mér sem hluta af fjölskyldunni og þið Helga urðuð mjög fljótt mér sem aðrir foreldrar, alltaf var ég velkomin á heimilið ykkar, hvort sem var á Ásaveginn eða eftir að þið fluttuð í Stóragerðið. Ætli ég hafi ekki sofið jafn margar nætur á ykkar heimili og mínu seinni hluta unglingsáranna og ég get ekki talið öll þau skipti sem ég fór með ykkur í helgarferðir til Reykjavíkur. Þau voru ófá sms-in sem gengu okkar á milli á sumrin þegar íslenski fótboltinn var í fullum gangi og ófáir diskar af grjónagraut sem borðaðir voru meðan málefni dagsins voru rædd við eldhúsborðið heima hjá ykkur. Ég hef upplifað með fjölskyldu þinni björtustu og dimmustu hliðar lífsins, hlegið hátt og grátið sárt. Mig langar að þakka þér öll þessi ár sem við þekktumst, takk fyrir húmorinn þinn, sem var einn sá fyndnasti og besti sem ég hef kynnst, takk fyrir öll góðu ráðin í sambandi við allt sem ég leitaði til þín með, takk fyrir allan góða matinn sem þú eldaðir fyrir okkur, takk fyrir þolinmæðina og kærleikann sem þú sýndir mér ætíð, takk fyrir allar minningarnar sem ég á um þig og takk fyrir allt sem þú kenndir mér. Það er erfiðara en orð fá lýst að geta ekki fylgt þér síðustu sporin á þessari jörð, en þér til heiðurs ætla ég að elda mér góðan mat og opna góða rauðvín og skála fyrir þér.

Skrifuð á blað

verður hún væmin

bænin

sem ég bið þér –

en geymd

í hugskoti

slípast hún

eins og perla í skel

við hverja hugsun,

sem hvarflar til þín

(Hrafn Andrés Harðarson.)

Elsku Helga „mamma“, Jóhann, Guðný, Bríet Eva, Símon, Jóna, Anna mín, Halldór og Helga Lind, ég bið almáttugan guð að styrkja ykkur og umvefja á þessum erfiðu tímum.

Elsku besti Eyja-pabbi minn, ég veit núna að þér líður betur og að þið Halldór Atli vakið yfir okkur og passið.

Þín aukadóttir og vinkona,

Jóhanna Jóhannsdóttir.

Það var fyrir fjórum árum að góður vinur minn Einar Jóhannsson hafði samband við mig og sagði mér að hann og vinur hans Dóri væru með plön um að taka á leigu Fossá í Gnúpverjahreppi og spurði hvort ég vildi slást í hóp með þeim og nokkrum ágætiskörlum og stofna veiðifélag. Það gekk eftir og þannig byrjuðu kynni okkar Dóra. Við settum saman stjórn um félagið og urðu stjórnarmenn Dóri, formaður og gjaldkeri, Einar varaformaður og ég ritari. Veiðifélagið Minkurinn varð til.

Ég tel það mikið lán fyrir mig að hafa kynnst Dóra. Við áttum gott samstarf og urðum ágætir mátar. Dóri var athugull og glöggur maður hann vildi hafa allt í föstum skorðum og fór alltaf rétt að, stálheiðarlegur, góður drengur og ágætur foringi fyrir okkar hóp. Hans kveðja var alltaf eins þegar ég hringdi „Halldór“ og svo, sæll og blessaður. Hann var maður prúður og skapstilltur en fjallfastur fyrir. Hann sagði mér að burtförin héðan væri ekkert til að óttast heldur væru löng og erfið veikindi frekar kvíðvænleg, samt tókst hann á við þau umyrðalaust af stakri hugprýði og sannri karlmennsku. Hann hafði áður horfst í augu við manninn með ljáin og óttaðist hann ekki hætis hót. Hann átti trú á líf að lokinni burtför héðan sem er gott, þar vorum við sammála.

Við áttum oft spjall um lífið og tilveruna og er mér í fersku minni helgi sem við áttum saman á gæsaveiðum norður á Ströndum fyrir hálfu öðru ári. Margar flugu gæsirnar yfir höfði okkar hátt við himnafesti og aðrar gögguðu pakksaddar og bústnar af berjum í móanum allt í kring en engin þeirra féll fyrir okkar höndum, við vorum prýðilega sáttir við það. Þessa helgi styrktust góð vinarbönd, sátum við þolinmóðir tæpan sólarhring í skurði og ræddum heimsins gagn og nauðsynjar og sögðum hvor öðrum óborganlegar sögur og hlógum mikið, Dóri var sögumaður hin besti.

Skömmu fyrir burtför hans vorum við að vinna saman að öflun gagna fyrir Veiðimálastofnun um veiði í Fossá og að undirbúa aðalfund í veiðifélaginu, Dóri var óvenjuhress þrátt fyrir allt og bjartsýnn á það sem framundan var, engan bilbug var á honum að finna. En fljótt skipast veður í lofti og af fundi okkar varð ekki heldur hélt hann á vit þess ókunna til fundar við skapara sinn.

Dóri var lýsandi mynd hins sterka æðrulausa íslenska sjómanns, sannur eiginmaður og góður fjölskyldufaðir og afi sem hafði gefið Ægi stórt og stóran hluta af starfsævi sinni, tekist á við hann með kjark og festu að vopni af einurð og kappsamri elju en með skilyrðislausri virðingu og aflaði vel. Það er þessi mangerð sem hefur hvað mest lagt íslenskri þjóð til gegnum aldirnar. Ég veit að við eigum einn góðan veðurdag eftir að hittast á ný og renna fyrir þann silfraða í gjöfulli á en er að finna hérna megin. Mín hinstu kveðjuorð til þín, kæri vinur, farðu þú vel og í friði og berðu kveðju mína í hús.

Elsku Helga og börn og barnabörn, ég og allir félagar í veiðifélaginu Minknum sendum ykkur okkar hugheilu samúðarkveðju og biðjum algóðan Guð að gæta ykkar og sefa sára sorg.

Samúel Ingi Þórisson.

Trúr vinur minn og traustur félagi er fallinn frá langt fyrir aldur fram. Kynni okkar Dóra hófust haustið 1978 þegar við tókum saman 2. stig í Stýrimannaskólanum í Vestmannaeyjum undir styrkri stjórn hins mikla heiðursmanns og skólastjóra, Friðriks Ásmundarsonar. Tíu félagar luku námi þá um vorið og hefur aldrei borið skugga á vinskap okkar síðan. Veturinn í Vestmannaeyjum varð okkur öllum ógleymanlegur og þarna bundumst við traustum vinaböndum fyrir lífstíð.

Á lífsgöngu sinni lagði Dóri gjörva hönd á margt. Hann stundaði sjó um árabil en þurfti að draga sig í hlé á þeim vettvangi í kjölfar alvarlegs slyss. Eftir það var hann starfsmaður Stýrimannafélagsins Verðandi í Vestmannaeyjum og allt fram á síðasta dag. Halldór var mikill vinur vina sinna, traustur í alla staði og höfðingi heim að sækja. Hann og Helga tóku á móti okkur Hönnu, dætrum okkar og vinum þeirra margsinnis, sama á hvaða tíma sólarhringsins var bankað upp á. Allir voru velkomnir.

Skarð er nú höggvið í vinahópinn sem vandfyllt verður en við eigum ógleymanlegar og dýrmætar minningar. Leiðir okkar fjölskyldnanna hafa reglulega legið saman síðan haustið 1978 bæði hérlendis og erlendis og hafa þau hjónin verið dugleg að heimsækja okkur Hönnu heim á Seyðisfjörð.

Ég sakna vinar í stað og mér þykir leitt að geta ekki fylgt honum síðasta spölinn. Ég veit þó að sjómaðurinn Dóri hefur skilning á því. Hugur okkar Hönnu er hjá fjölskyldu hans. Við sendum okkar innilegustu samúðarkveðjur með þökk fyrir frábæra vináttu og margar dýrmætar samverustundir í gegnum árin.

Sveinbjörn Orri

Jóhannsson.