Haraldur R. Gunnarsson fæddist í Reykjavik 18. apríl 1965. Hann lést aðfaranótt 18. október 2015. Foreldrar hans eru Gunnar Haraldsson, f. 3. apríl 1935, og Ingibjörg Ósk Óskarsdóttir, f. 1. ágúst 1936, d. 11. október 2014. Síðari maður Ingibjargar var Hörður Smári Hákonarson, f. 16. janúar 1938.

Systkini Haraldar eru Anna María Gestsdóttir, f. 20. febrúar 1956, maki Ellert Þór Hlíðberg, f. 28. ágúst 1954, og Óskar G. Gunnarsson, f. 10. apríl 1963, maki Sjöfn Magnúsdóttir, f. 13. janúar 1961, d. 17. október 2015.

Þann 8. ágúst 1992 kvæntist Haraldur Rögnu Ársælsdóttur, f. 10. júní 1965, starfsmanni Íslandsbanka. Börn þeirra eru: 1) Þorsteinn Andri Haraldsson, f. 22. júní 1990, M.Sc. í hagfræði, unnusta Olivia Lohmeyer háskólanemi, 2) Inga Björk Haraldsdóttir, f. 7. júlí 1994, stúdent, unnusti Sverrir Ólafur Georgsson bifvélavirki, 3) Ragna Björg, f. 19. apríl 2001, nemi.

Haraldur ólst upp í Reykjavík og gekk í Langholtsskóla. Nam bakaraiðn í Iðnskólanum í Reykjavík og starfaði með námi í Álfheimabakaríi.

Var starfsmaður Ríkisskipa á MS Esju, Heklu og Öskju og hjá Eimskip. Rak Bólstrun í Ármúla, starfaði hjá Hegasi hf. og víðar. Hann hóf árið 1996 störf hjá tryggingafélaginu Skandia sem tjónafulltrúi og starfaði við tryggingar til ársins 2012, síðast sem viðskiptastjóri sjótrygginga og tjóna hjá Verði. Lauk námi til skipstjórnarréttinda 30 rúmlesta árið 2007, námi í vátryggingum frá Háskólanum í Reykjavík árið 2008 og málmsuðu frá Tækniskólanum árið 2013.

Haraldur var meðlimur í Round Table 1 Ísland og gegndi þar störfum sem formaður um tíma, var félagsmaður í ýmsum félagasamtökum, m.a. SVFR, og tók að sér leiðsögu í laxveiði. Hann var mikill áhugamaður um stang- og skotveiði og hafði mikinn áhuga á öllu sem viðkom bílum, bílaviðgerðum, mótorsporti, fótbolta, NBA og Formúlu 1.

Útför Haraldar fer fram frá Grafarvogskirkju í dag, 27. október 2015, og hefst athöfnin klukkan 17.

Hún var einstök perla.

Afar fágæt perla,

skreytt fegurstu gimsteinum

sem glitraði á

og gerðu líf samferðamanna hennar

innihaldsríkara og fegurra.

Fáar perlur eru svo ríkulega búnar,

gæddar svo mörgum af dýrmætustu

gjöfum Guðs.

Hún hafði ásjónu engils

sem frá stafaði ilmur

umhyggju og vináttu,

ástar og kærleika.

Hún var farvegur kærleika Guðs,

kærleika sem ekki krafðist endurgjalds.

Hún var vitnisburður

um bestu gjafir Guðs,

trúna, vonina, kærleikann og lífið.

Blessuð sé minning einstakrar perlu.

(Sigurbjörn Þorkelsson)

Börnin okkar

eru ljóð sem lifa,

ort af okkur saman,

vitnisburður ástar,

óður til lífsins,

lífs sem við getum kveikt

saman, með Guðs hjálp,

lífs sem heldur áfram

og verður ekki afmáð.

(Sigurbjörn Þorkelsson)

Missirinn er óendanlega sár, guð geymi þig elsku engillinn minn.

Takk fyrir allt,

Þín

Ragna.

Elsku pabbi,

Ég veit ekki hvar ég á að byrja. Öll orð eru svo fátækleg þegar ég hugsa til þess að vera hér án þín. Þetta er ótrúlega erfitt og ósanngjarnt. Þú varst algjörlega einstakur. Sá allra besti, sanngjarn, góður, fyndinn, fallegur en mest af öllu þá varstu besti pabbi sem nokkurt barn gat hugsað sér.

Kunnir gjörsamlega allt, sama hvað það var. Þú varst alltaf tilbúinn að aðstoða alla, gleymdir að setja sjálfan þig í forgang. Alltaf varstu jafn stoltur af okkur systkinunum og jákvæður, sama hvað. Án þín verður lífið ótrúlega tómlegt. Ég skal lofa að halda áfram að gera þig stoltan pabba, þú fylgist með frá öðru sjónarhorni.

Þetta ljóð lýsir þér vel.

Allt það dökka sem á dagana dreif

hann lýsti með ástúð sinni,

svo allt það góða er gaf hann af sér

ég geymi í sálu minni.

Hann bíða mun með bros um brá

á breiðunni handan hæða.

Hugga mig mun við brjóst sér þá

og hjartasárin græða

(Hrönnsa.)

Ég get nú ekki sleppt okkar bestu minningu. Þegar þú heldur betur kenndir mér lexíu. Gómaðir mig við að henda samlokunni út um gluggann því ég gleymdi að borða hana í nesti í skólanum. Þú lést mig nú bara sækja hana og fara með hana daginn eftir. Hugsa að ég hafi aldrei sleppt því að borða nestið mitt eftir það. Margar góðar stundir þegar við sælkerarnir sátum á beit í kleinuhringjum með mjólkurglas og störðum á imbann.

Ég fæ mér hálfhráar nautalundir með bernaise og okkar uppáhalds rjómakókosbollumarengstertu og kók eftir jarðarförina, alveg eins og þú hefðir viljað hafa það

Takk, elsku besti pabbi minn, fyrir allt sem þú hefur kennt mér. Haltu áfram að leiðbeina okkur í gegnum lífið. Það verður erfitt en þú vildir ekki að maður sæti í sorginni heldur fagnaði öllu því sem við áttum saman. Ég passa upp á mömmu og systkini mín.

Æ, pabbi, þetta er svo ólýsanlega sárt, sem barn að jarða foreldri sitt óska ég engum.

Ég geymi þig í hjartanu og lofa að elska þig að eilífu. Þú og amma Inga getið nú loksins faðmast á ný ásamt öllum fallegu englunum sem við eigum.

Ég kveð þig með miklum trega, mín fyrirmynd, hetja og sálufélagi. Sofðu rótt í hinsta sinn.

Bíddu pabbi...bíddu mín...

Þín dóttir,

Inga Björk.

Deyr fé,

deyja frændur,

deyr sjálfur ið sama;

en orðstír

deyr aldregi,

hveim er sér góðan getur.

(Úr Hávamálum)

Elsku pabbi.

Ég veit ekki alveg hvar ég á að byrja, þetta er allt svo óraunverulegt og óréttlátt. Að vera að skrifa minningargrein um 50 ára gamlan föður sinn kemur bara ekki heim og saman... Ég gæti skrifað heila bók um hversu mikið ég sakna þín, hversu mikið ég mun sakna þín og hversu erfitt lífið verður án þín. Þú vildir hins vegar aldrei vera syrgður á þann hátt.

Þú vildir bara hafa gaman. Þú vildir að fólk héldi áfram með lífið. Það sem lýsir þessu líklega best er þegar við ræddum saman fyrir jarðarförina hjá ömmu. Ég vildi að mín jarðarför yrði ligeglad, bannað að mæta í svörtu, á meðan þú vildir að Hells Bells eða Highway to Hell með ACDC yrði spilað þegar kistan væri borin út.

Ég viðraði þá hugmynd við prestinn en hann tók því miður ekki alveg nógu vel í það, kannski skiljanlega. Hann kunni engu að síður að meta húmorinn í því. Það yrði líklega í fyrsta og eina sinn sem þau lög fengju að hljóma þegar gengið er með kistu út úr kirkju. En þannig varst þú, einstakur gullmoli sem átti engan sinn líka. Með frábæran húmor, mikið jafnaðargeð og gerðir allt fyrir alla án þess að vera spurður tvisvar. Þú ert líka eina manneskjan sem ég þekki sem var eins og „How to“-rás á Youtube, þú kunnir hreinlega að gera allt, sama hvort það var að gera við bíl, baka snúða eða byggja hús. Ég mun þó allavega fá mér eitt skot af Jagermeister og blasta ACDC eftir jarðarförina, þér til heiðurs. Hver veit nema nokkur vel valin lög frá Deep Purple, Rainbow og U2 fái að fljóta með. Jú, og jafnvel eitt eða tvö lög með Metallica, enda fyrstu alvöru stórtónleikarnir sem við fórum saman á. Ég veit hversu spenntur þú varst fyrir að fara á U2 með mömmu í næstu viku, enda sagðirðu við mig að það væri eina bandið sem þig virkilega langaði að sjá áður en þú færir í gröfina. Engar áhyggjur af því, þú verður með mömmu í anda og nærð því áður en þú ferð í gröfina.

Ég mun geyma þig með mér í gegnum allt lífið, elsku pabbi.

Þú varst, ert og verður alltaf minn besti vinur og fyrirmynd í lífinu.

Þinn sonur,

Þorsteinn Andri Haraldsson.

Elsku pabbi minn. Það er svo sárt og skrítið að þú sért farinn frá mér.

Ég sem hélt að ég myndi fá fleiri mínútur, klukkustundir og ár með þér, en ég held fast í allar frábæru og góðu minningarnar um þig og okkur saman.

Bíð og vona

að brátt þú munir

ganga glaður

hingað inn.

Um þig mína

arma vef ég

vil þig vernda

bera blak.

Rödd þína

sjaldan heyri

þrái að halla

höfði þínu að.

Þú varst frábær pabbi, alltaf stutt í grínið og hláturinn með þér, mun sakna þeirra stunda.

Allar minningarnar munu búa sér stað í hjarta mínu; þær eru komnar til að vera og ég mun aldrei gleyma þeim. Ég veit að þú munt fylgjast með mér, ég mun halda áfram að gera þig stoltan pabba og passa mömmu, Ingu og sostein fyrir þig.

Perlur vaxa

milli okkar

þrátt fyrir fjarlægð.

Vinir að eilífu.

Elska þig.

Þín

Ragna Björg Haraldsdóttir (Lilla).

Kallið er komið

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sér lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

(Vald. Briem)

Með sorg í hjarta kveð ég ljúflinginn Halla mág minn, eiginmann og barnsföður Rögnu systur minnar. Hann kvaddi þennan heim skyndilega öllum að óvörum. Eftir stöndum við harmi lostin.

Kynni okkar hófust þegar Ragna fór að bjóða kærastanum heim í Hábæ ung að árum. Þetta var geðugur ungur maður og fljótlega var ljóst hvert stefndi. Þessu sambandi fylgdi vinahópur sem haldið hefur sambandi við fjölskylduna til þessa dags.

Halla var margt til lista lagt, hann var áhugamaður um bíla enda gaf Ragna honum Porsche í fimmtugsafmælisgjöf, reyndar týpuna sem fer vel í hillu en rétta tegundin samt. Eins og gerist á mannsævinni geta áhugamálin verið margvísleg og breytileg en aðaláhugamál Halla og það sem hann stundaði hvað mest var veiðiskapur. Lax, lax og aftur lax en stundum silungur og annar fiskur. Halli gerði meira en veiða fiskinn því hann var meistarakokkur sem fór ótroðnar slóðir í matreiðslu á þessu eðalhráefni. Þær eru ófáar veislurnar sem þau hjónin hafa töfrað fram í gegnum tíðina, t.d. eigin brúðkaupsveisla og síðar skírnarveislur, afmæli, fermingarveislurnar, stúdenta- og útskriftarveislur. Eins og margir vita er þetta veisluglöð fjölskylda og fólk kom ekki að tómum kofunum þegar leitað var eftir ráðgjöf eða aðstoð Halla og Rögnu. Tónlistaráhuga mætti einnig geta meðal annarra áhugmála. Halli var ákaflega barngóður og ól börnin sín upp af miklum kærleik, þeirra missir er mikill.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

(Vald. Briem)

Elsku hjartans Ragna mín, Þorsteinn Andri, Inga Björk og Ragna Björg, á svona stundu mega orð sín lítils en megi góður Guð gefa ykkur styrk á þessari stundu.

Öðrum aðstandendum sendi ég og fjölskyldan innilegar samúðarkveðjur, sérstakar kveðjur til Óskars bróður og fjölskyldu.

Blessuð sé minning Haraldar Gunnarssonar.

Þóra Ársælsdóttir.

Elsku Halli minn, sunnudagsmorgun vaknaði ég við símtal sem kom eins og þruma úr heiðskíru lofti. Þær fréttir sem bárust að heiman rifu úr mér hjartað. Það eru aðeins tæpir tveir mánuðir síðan ég knúsaði þig í jarðarförinni hjá afa. Það eru svo margar minningar sem rifjast upp þegar ég hugsa tilbaka. Góðhjartaður snillingur með öllu. Ég man þegar mamma og pabbi fóru til útlanda í eitt skiptið, ég var alein heima og Ragna var beðin um að koma við heima og tékka hvort allt væri eins og það ætti að vera.

Ég partíljónið ákvað að halda teiti og um kvöldið komst þú keyrandi inn í hlaðið á Harley Davidson til þess að tékka á Logafoldinni. Ávallt svo hress og skemmtilegur, vinir mínir litu á mig og sögðu vá hvað pabbi þinn er töff, síðan knúsaðir þú mig og sagðir þú hringir bara ef það er eitthvað, þú veist hvar við erum. Elsku Halli minn, það fylgir því mikil sorg að segja að það er komið að kveðjustund, lífið getur verið svo ósanngjarnt en innst inni veit ég að þú ert kominn á góðan stað. Guð geymi þig, elsku Halli minn.

Minning þín er mér ei gleymd

mína sál þú gladdir.

Innst í hjarta hún er geymd.

Þú heilsaðir mér og kvaddir.

(Káinn)

Þín

Árný Rakel.

Elsku Halli.

Þig faðmi liðinn friður guðs,

og fái verðug laun

þitt góða hjarta, glaða lund

og göfugmennska í raun.

Vér kveðjum þig með þungri sorg,

og þessi liðnu ár

með ótal stundum ljóss og lífs

oss lýsa gegnum tár.

Vér munum þína högu hönd

og hetjulega dug,

og ríkan samhug, sanna tryggð

og sannan öðlingshug.

Guð blessi þig! Þú blóm fékkst grætt,

og bjart um nafn þitt er.

Og vertu um eilífð ætíð sæll!

Vér aldrei gleymum þér.

(Jón Trausti)

Síminn hringdi, Ragna systir er í símanum, Halli er dáinn. Elskulegi mágur minn er fallinn frá langt um aldur fram, skammdegismyrkrið varð skyndilega enn svartara, þrengdi sér í hvern krók og kima við þessi sorgartíðindi.

Halli var mjög duglegur maður, mjög vinnuglaður og vildi allt fyrir alla gera, alltaf tilbúinn að koma og aðstoða eins og honum einum var lagið. Við systurnar áttum mjög skemmtilegar stundir saman með mökum og börnum á Spáni og í útilegum. Halli var grillmeistari fjölskyldunnar og mjög góður kokkur, mjög góð viðbót við alla kokkana í fjölskyldunni.

Þegar ég hugsa um þig, elsku Halli, þá kemur upp í huga minn lax, þú hafðir mikinn áhuga á laxveiði og áttir flottan lax eftir eina veiðiferðina.

Missir Rögnu systur, Þorsteins Andra, Ingu Bjarkar og Rögnu Bjargar er mjög mikill, við fjölskyldan gerum allt, elsku Halli, til að hlúa að og hjálpa þeim á þessari sorgarstund. Takk, elsku Halli, fyrir allt sem þú hefur gert fyrir okkur, þín verður sárt saknað.

Guð blessi ykkur og varðveiti elsku Ragna mín, Þorsteinn, Inga Björk og Ragna Björg.

Þín mágkona Guðlaug (Gulla) og fjölskylda.

Með ólíkindum sárt að þurfa að kveðja hann Halla sem féll skyndilega frá, allt of snemma.

Svo stutt síðan pabbi kvaddi þennan heim og við þessu bjóst enginn.

Á svona stundu er flett upp í minningabókinni og sem betur fer er hún stútfull af góðum og eftirminnilegum minningum enda hefur Halli verið hluti af fjölskyldunni í tugi ára. Halli var reddarinn í fjölskyldunni og alltaf boðinn og búinn til að hjálpa til. Eitt sinn bilaði bíllinn minn á heiðinni og Halli kom og bjargaði málum. Arnar lenti í árekstri og Halli mætti til aðstoðar. Halli flísalagði þvottahúsgólfið hjá okkur í Hlynsölunum og svona mætti lengi telja. Það var einhvern veginn þannig með hann Halla að hann kunni svo margt og var góðum gáfum gæddur.

Hann var mikill matmaður og eldaði góðan mat, var ávallt settur á grillið þegar við vorum saman komin og dýrindis steik var á boðstólum. Halli grillaði, við Ragna sáum um meðlætið og Arnar um vínið, ansi gott teymi þar á ferð.

Þegar við minnumst Halla er ekki annað hægt en að nefna öll ferðalögin sem við fórum í saman bæði hérlendis og erlendis. Við höfum farið saman í ótal margar sumarbústaðarferðir, nú síðast í eftirminnilega ferð um verslunarmannahelgina á Hellu. Reyndum eitt sinn að fara í rólyndisferð hringinn með tjaldvagna, ætluðum að fá sumar og sól en nei nei! Rigningarmet var slegið á Íslandi þessa vikuna. Við höfðum það samt rosa kósí í Ásbyrgi í –2 gráðum, frusum nánast föst við grasið. Okkur rigndi niður á leiðinni til Vopnafjarðar. Keyptum okkur rándýra bændagistingu þar og drukkum rauðvín fram á nótt. Restina af hringferðinni datt okkur ekki í hug að opna tjaldvagnana nema jú aðeins í Atlavík þar sem við hefðum þurft að hafa flotgalla. Þessi ferð endaði í sumarbústað á Kirkjubæjarklaustri, rosa kósí, aðeins öðruvísi en áætlað var en hún var frábær. Við keyrðum um holt og hæðir á Mallorca. Svömluðum í sjónum á Benidorm, héldum grillpartí á Torrevieja og svona mætti lengi telja.

Halli var mjög nægjusamur maður. Og talandi um það þá gaf ég honum eitt sinn afar skemmtilega jólagjöf, koníakspela sem var búið að drekka vel úr. Með pelanum fylgdu skilaboð: „Sorry Halli minn en ég opnaði vísareikninginn og...“ Halli skellti upp úr, fannst þetta ein skemmtilegasta gjöf sem hann hafði fengið. Fínt að fá eitt glas af konna. Nú lokum við minningabókinni um Halla, geymum minningar í hjörtum okkar og segjum takk fyrir allt og allt.

Þó að kali heitur hver,

hylji dali og jökul ber,

steinar tali og allt, hvað er,

aldrei skal ég gleyma þér.

Rósa Guðmundsdóttir (1795-1855).

Hugur okkar er hjá elsku Rögnu, Þorsteini Andra, Ingu Björk og Rögnu Björgu, við biðjum góðan guð að styrkja þau á þessum erfiða tíma og megi sólin skína á veg þeirra um ókomna tíð.

Kærleikskveðja,

Björg og Arnar.

Nú kveðjum við Halla og geymum margar góðar minningar í hjörtum okkar.

Sofðu, hvíldu sætt og rótt,

sumarblóm og vor þig dreymi!

Gefi þér nú góða nótt

guð, sem meiri' er öllu' í heimi.

(G. Guðm.)

Þínir vinir, Breki Elí og Eiður Áki.

Björg Ársælsdóttir.

Elsku Halli, mikið svakalega finnst mér erfitt að þurfa að kveðja þig svona fljótt. Þrátt fyrir að hafa aðeins þekkt þig í rúmt ár þá finnst mér ég hafa þekkt þig alla tíð.

Það var alltaf svo skemmtilegt að vera í kringum þig, varst alltaf að grínast og hafðir svo mörgu skemmtilegu að segja frá.

Þér fannst alltaf langþægilegast eftir langan dag að leggjast upp i sófa og horfa á sjónvarpið alveg þangað til þú sofnaðir þar og þá varð ekki aftur snúið og þá hrutum við i takt. Það hátt að við héldum vöku fyrir öllum hinum a heimilinu.

Mér finnst svo sorglegt hvað þú þurftir að kveðja þennan heim svona fljótt. Fyrir mér áttirðu 100 ár eftir.

Ég kveð þig hér með þessu ljóði:

Minning þín er mér ei gleymd;

mína sál þú gladdir;

innst í hjarta hún er geymd,

þú heilsaðir mér og kvaddir.

(Káinn)

Takk fyrir góðar stundir, Halli minn.

Sverrir Ólafur Georgsson.

Elsku Halli.

Þetta kom eins og þruma úr heiðskíru lofti. Maður trúir því ekki ennþá að þú sért farinn frá okkur, hefðir átt að eiga mörg ár með okkur til viðbótar.

Það var alltaf svo gaman að koma til ykkar Rögnu í Veghúsin, manni leið alltaf svo vel hjá ykkur, það var alltaf svo gaman að fá að fylgjast með þér, Halli. Þú fórst oft með okkur niður í bílskúr þar sem þú hafðir alltaf eitthvað sniðugt til að sýna okkur krökkunum, varst mikill bílakall og alltaf á flottasta bílnum, það var aðalsportið að fá að vera í bíl með Halla því þú keyrðir alltaf svo hratt.

Við eigum svo margar skemmtilegar minningar saman, útileguna í Galtalæk, sumarbústaðarferðirnar, skemmtilegu útlandaferðirnar til Spánar og margar fleiri ferðir út suður um landið.

Þú varst alltaf svo kær, Halli okkar, svo barngóður og hlýr. Áttir alltaf erfitt með að skamma okkur, fíflaðist frekar bara með okkur og tókst frekar þátt í leiknum með okkur. Munum við halda fast í minningarnar úr Veghúsum og alla þá vináttu sem myndaðist þar, Dísu og Lúlla, Gunna og Camillu og krökkunum.

Þú varst alltaf tilbúinn að rétta fram hjálpar höndina og kunnir hina ýmsu hluti, varst svo handlaginn og duglegur. Settir öll önnur verk fram fyrir þig sjálfan.

Þar sem englarnir syngja sefur þú

sefur í djúpinu væra.

Við hin sem lifum, lifum í trú

að ljósið bjarta skæra

veki þig með sól að morgni.

Drottinn minn faðir lífsins ljós

lát náð þína skína svo blíða.

Minn styrkur þú ert mín lífsins rós

tak burt minn myrka kvíða.

Þú vekur hann með sól að morgni.

Faðir minn láttu lífsins sól

lýsa upp sorgmætt hjarta.

Hjá þér ég finn frið og skjól.

Láttu svo ljóð þitt bjarta

vekja hann með sól að morgni.

Drottinn minn réttu sorgmæddri sál

svala líknarhönd

og slökk þú hjartans harmabál

slít sundur dauðans bönd.

Svo vaknar hann með sól að morgni.

Farðu í friði vinur minn kær

faðirinn mun þig geyma.

Um aldur og ævi þú verður mér nær.

aldrei ég skal þér gleyma.

Svo vöknum við með sól að morgni.

(Bubbi Morthens.)

Svo stutt síðan við dönsuðum saman niður Laugaveginn á menningarnótt og við fjölskyldan eyddum nóttinni á Skúlagötu 20, í síðasta sinn.

Við héldum aldrei að við myndum kveðja strax annan hlekk úr fjölskyldunni, þú varst svo mikill stuðningur í gegnum missinn á afa.

Varst alltaf mættur, fínn í tauinu og vel til hafður og ekki mátti gleyma derhúfunni heima.

Við áttum góðar stundir saman á svölunum hjá afa um daginn, það var mikið hlegið og pælt í bílunum sem stóð út á plani, hver væri aðalbíllinn í dag og hver ætti að eiga hvern ef við mættum velja.

Skemmtileg sagan frá því þegar þú komst og hjálpaðir til við ganga frá í kirkjugarðinum hjá afa og hlógum við mikið að fallegu ljótu blómunum sem þú ákvaðst að setja á leiðið hjá næsta manni, svo hann myndi hafa eitthvað hjá sér líka.

Munum við kveðja þig með söknuði í hjarta, þín verður sárt saknað, Halli. Við munum sjá til þess að halda fjölskyldunni saman og vitum að þú munt vaka yfir okkur, verður með okkur á góðum og erfiðum tímum.

Þangað til næst, kæri vinur.

Þín,

Aldís Eik Arnarsdóttir

og Vilhjálmur Ragnar

Eyþórsson (Villi).

Haraldur, ég veit ekki hvar ég á að byrja, elsku vinur.

Minningarnar um þig, okkur og fjölskyldur okkar hafa streymt fram síðustu vikuna.

Ég gæti byrjað frá byrjun og talað um það þegar við fjölskyldan komum heim frá Svíþjóð og fluttum í Veghúsin. Ákvörðun sem átti eftir að verða eitthvert mesta gæfuspor sem við Camilla höfum tekið. Þarna urðu til tengsl sem ekki hafa rofnað síðan.

Ekki bara hjá okkur, heldur líka fjölskyldum okkar og vinum. Emil og Þorsteinn tveggja ára og þar myndaðist vinskapur og síðar vinahópur sem varla á sér hliðstæðu í dag. Edda fjögurra ára, ásamt fylkingu af foreldrum og krökkum sem á næstu árum urðu eins og ein stór fjölskylda. Fjölskylda sem stækkaði síðan yfir allt Húsahverfið og í raun Grafarvoginn allan. Í framhaldinu mættu Inga og Ragna á svæðið og ekki minnkaði fjörið í blokkinni við það. Í Veghúsum þurfti ekki að læsa hurðum og þegar haldin voru boð eða afmæli var öllum boðið.

Ég gæti talað um gamlárskvöldin, þá stóðu íbúðirnar bara opnar og íbúar og gestir voru bara þar sem þá langaði til að vera. Þá gæti ég líka talað um sprengjukeppnina og árið sem við tveir komumst yfir slatta af tívolíbombum á kostakjörum. Ástæðan fyrir verðinu kom síðan í ljós þegar flugeldasýningin hófst.

Púff púff heyrðist í þeim og þó svo þær hafi skilið eftir sig falleg hvít strik, þá var þetta ekki flottasta sýningin okkar.

Ég gæti talað um NBA-næturnar með popp og kók.

Ég gæti talað um veiði og já ef það var eitthvað sem kveikti í okkur þá var það veiði. Ég nýliði í faginu og þú hokinn af reynslu og miðlaðir því svo vel að ég varð alveg heltekinn af þessu sporti. Fundina í bílskúrnum kvöldið áður en farið var, pakka saman dótinu og hnýta eina og eina flugu sem gæti bara ekki klikkað!

Ég gæti talað um túrinn okkar í Veiðivötn á Hilux-inum, þegar við sváfum í framsætunum í 3 nætur.

„Það er alltaf laust pláss í Veiðivötnum,“ sagði einhver. Ég gæti talað um orðatiltæki sem urðu til, eins og á Pepsi-mótinu uppi á Skaga þegar við fjölskyldurnar komum okkur vel fyrir á tjaldstæðinu, ásamt Smára og Ingu. Smári sendur til að kaupa eitthvað á grillið og mætti með 10 kg af kótelettum fyrir 8 manns. „Ég þoli ekki þegar það vantar,“ sagði hann. Þetta varð setning sem við notuðum oft.

Ég gæti talað um vinnuna sem við áttum sameiginlega í mörg ár, ég gæti talað um þekkingu þína á öllu mögulegu og ómögulegu, þú varst alltaf með svör.

Halli, ég gæti talað um svo margt, en það eina sem ég í raun þarf að segja er að ég og fjölskyldan erum þakklát fyrir að hafa þekkt þig, verið vinir þínir, tengt saman fjölskyldur okkar og að eiga þessar minningar um þig.

Halli, ég þoli ekki þegar það vantar og nú vantar þig, minn kæri vinur. Hvíl í friði.

Elsku Ragna, Þorsteinn Andri, Inga Björk og Ragna Björg, sendum ykkur styrk og hlýju á þessum erfiðu tímum.

Gunnar, Camilla, Edda Lína og Emil Gunnar.

Gunnar Gunnarsson.

Fyrir 25 árum flutti hópur af ungu fólki með börnin sín í blokk í Grafarvogi. Á annarri hæð myndaðist strax skemmtileg stemning þar sem grunnur var lagður að ævilöngum vinskap.

Þegar við minnumst hans Halla okkar, sem alltaf var kallaður Halli granni okkar á milli, er margt sem kemur upp í hugann.

Oft höfum við gert góðlátlegt grín að því hvernig það er Gerði Önnu annaðhvort að þakka eða kenna að Ragna og Halli drifu í að gifta sig. Stelpan skildi ekki alveg muninn á trúlofun og giftingu, skellti sér yfir ganginn og spurði: „Halli, af hverju ert þú ekki búinn að giftast henni Rögnu?“ Brúðkaup var haldið næsta sumar með pomp og prakt.

Það var ekki forgangsatriði í lífi Halla að kunna á klukku en þótt hann væri á öðrum tíma en aðrir bætti hann það upp með hlýju viðmóti, notalegri nærveru og góðum húmor.

Nokkrum gamlárskvöldum eyddum við saman þar sem eldaður var ljúffengur matur að hætti þeirra hjóna, þó svo að einhverjir hafi frekar kosið Knorr-béarnaisesósu fram yfir Halla special-sósu. Það var líka alveg nýtt fyrir okkur að hægt væri að meta gæði kjöts með því að smakka það hrátt í búðinni en mikið svakalega var steikin góð.

Flórídaferðin sem farin var er ógleymanleg. Skemmtigarðar, verslunarferðir, hangs við sundlaugina og endalaus hlátur og gleði.

Nægjusemi Halla er ágætlega lýst þegar við rifjum upp gamla derhúfu sem honum fannst óþarfi að endurnýja þrátt fyrir slit, það mátti skella henni í þvottavél og þá yrði hún eins og ný.

Krakkarnir leituðu til Halla þegar fótboltinn eða eitthvað annað braut ljósið í kerinu fyrir utan húsið, hann var pabbinn sem reddaði því án frekari spurninga og skammaði þá aldrei.

Halli vildi allt fyrir alla gera og sagði sjaldan nei en hans mottó var „við reddum þessu“. Ekki fannst okkur tími Halla vera kominn en skemmtilegar minningar um góðan vin lifa með okkur.

Elsku Ragna okkar, Þorsteinn, Inga og Ragna Björg, það kemur að því að þegar þið minnist hans Halla þá kemur brosið á undan tárunum.

Ásdís, Lúðvík, Gerður Anna, Birgir og Helga Hjördís.

Mikið er það skrýtið að ég skuli vera að skrifa minningargrein um Harald Gunnarsson vin minn. Enn og aftur er manni kippt inn í raunveruleikann og minntur á hvað þetta líf er hverfult.

Það er erfitt að kveðja starfsfélaga og vin á þessu aldursskeiði.

Ég kynntist Halla, eins og hann var alltaf kallaður, þegar ég sóttist eftir samstarfsmanni við uppgjör á tjónum fyrir Lloyd‘s-bílatryggingar rétt fyrir aldamótin.

Þá var mér sagt að hann væri reynslubolti á þessu sviði og væri að leita sér að vinnu. Við náðum saman á fyrsta degi og stóðum við saman í þessu verkefni þar til ég hætti störfum og fór í það að stofna Íslandstryggingu, sem núna heitir Vörður. Að sjálfsögðu náði ég í Halla þegar pláss myndaðist hjá því fyrirtæki.

Halli var hjálpsamur og duglegur í sínu starfi og hafði mikinn áhuga á að gera sem flestum til geðs.

Hann kunni illa við að neita fólki um eitthvað, var alltaf tilbúinn að aðstoða fólk í hvers kyns vandræðum. Þetta gat oft leitt til þess að erfitt var að klára mál og fyrir Halla var það erfiðast því hann vildi ekki að það hallaði á neinn.

Hann var mikill verkmaður og hafði gaman af því að sinna verkþætti tjóna og stunda sölu á tjónavarningi.

Halli var stangveiðimaður og kenndi mér til verka í þeirri íþrótt.

Að hlusta á hann segja veiðisögur var algjör unun. Hann lifði sig inn í sögurnar og elskaði að segja frá. Maðkaholur í ám þar sem Halli vissi að fiskurinn faldi sig voru ótaldar. Árlega fórum við ásamt Einari Baldvinssyni, fyrrverandi samstarfsmanni hjá Íslandstryggingu, og Guðmundi Jóhannessyni ljósmyndara í veiðitúr í Eldvatnsbotna og þá notuðum við tímann á kvöldin til að spila brids.

Húmorinn var aldrei langt undan og við félagarnir höfðum fyrir reglu að grínast með hlutina þegar því var við komið.

Okkar leiðir skildu þegar ég hætti að starfa hjá vátryggingafélaginu og hélt á vit annarra verkefna en Halli hélt starfi sínu áfram á þeim vígstöðvum. Á einhverjum tíma hætti hann þar störfum líka.

Ég missti því sjónar á félaga og vini í allt of langan tíma. Ég sakna Halla, sem var þúsundþjalasmiður, strákur sem kunni að gera við hluti sem ekki var hægt að gera við. Hjálpsamur og hlýr, þannig minnist ég Halla vinar míns. Blessuð sé minning hans.

Rögnu og börnunum sendi ég mínar dýpstu samúðarkveðjur.

Smári Ríkarðsson.

Yndislegur vinur er fallinn frá langt fyrir aldur fram. Halla kynntist ég þegar við Ragna fórum að vinna saman í bankanum. Það var mikið brallað á þessum árum þegar maður var bara tuttugu og eitthvað. Útilegur, ótal margar sumarbústaðaferðir og ekki má gleyma öllum partíunum.

Skemmtilegar minningarnar hrannast upp þessi 28 ár. Svo þegar við vinkonurnar í bankanum vorum orðin svolítið settlegri stofnuðum við matarklúbbinn Borgþór, eða Bogga. Yfirmatreiðslumaðurinn í þeim klúbbi var Halli enda var hann listakokkur og gat töfrað fram hinar ýmsu kræsingar. Matarklúbburinn endaði svo oft með danssnúningi á stofugólfinu við góða músík.

Saman fórum við matarklúbburinn til Kúbu 2006, það var frábær ferð og var Halli aðalmaðurinn í þeirri ferð, alltaf hress og kátur.

Allir kunnu vel við Halla, hvort sem það var gamla eða unga fólkið, Halli gat haldið uppi samræðum við alla. Já, Halli var alltaf hrókur alls fagnaðar hvar sem hann kom og sannur vinur.

Minning um góðan mann lifir í hjörtum okkar.

Elsku Ragna, Þorsteinn Andri, Inga Björk og Ragna Björg, mikill er missir ykkar.

Við fjölskyldan vottum ykkur okkar dýpstu samúð.

Hversvegna er leiknum lokið?

Ég leita en finn ekki svar.

Ég finn hjá mér þörf til að þakka

þetta sem eitt sinn var.

(Starri í Garði.)

Svandís og Sveinn.