Halldór Jóhannesson fæddist að Brekkum í Mýrdal 17. desember 1925. Hann lést á Dvalar- og hjúkrunarheimilinu Hjallatúni í Vík 19. febrúar 2016.

Foreldrar hans voru hjónin Jóhannes Stígsson, f. 20.3. 1884, d. 18.4. 1934, og Jónína Helga Hróbjartsdóttir, f. 18.10. 1884, d. 26.7. 1980. Systkini Halldórs: Jóhanna, f. 14.8. 1919, Jóhannes Óskar, f. 24.8. 1920, Elín Ágústa, f. 23.12. 1921, Guðjón, f. 30.11. 1922, Steingrímur, f. 5.12. 1923, Ásdís, f. 19.12. 1924, Guðlaugur, f. 17.4. 1927, Ólafur Ágúst, f. 5.7. 1928, Sigurbjartur, f. 9.11. 1929, Sigurbjörg, f. 20.2. 1932, Jóhannes, f. 28.7. 1933. Eftirlifandi eru Sigurbjartur, Sigurbjörg og Jóhannes.

Eiginkona Halldórs var Guðlaug Guðrún Vilhjálmsdóttir, Unna, f. 22.9. 1932, d. 11.5. 1997. Þau gengu í hjónaband 7. júní 1954.

Börn Halldórs og Unnu eru:1) Ómar Heiðar, f. 7.3. 1954, d. 11.3. 2014, kvæntur Guðrúnu Sigríði Ingvarsdóttur. Þau eiga fimm börn, þrjú tengdabörn og fimm barnabörn. 2) Helga, f. 17.6. 1955, gift Ögmundi Ólafssyni. Þau eiga þrjú börn, þrjú tengdabörn og átta barnabörn. 3) Arnar Viggó, f. 21.7. 1958, kvæntur Hrafnhildi S. Guðmundsdóttur. Þau eiga þrjú börn, tvö tengdabörn og tvö barnabörn. Jóhannes, f. 8.11. 1960, kvæntur Unni Sigurðardóttur og eiga þau eina dóttur. 4) Sævar, f. 18.9. 1965, kvæntur Höllu Guðlaugu Emilsdóttur og eiga þau fimm börn, tvö tengdabörn og þrjú barnabörn. 5) Hafdís, f. 18.9. 1965, d. 12.3. 1995, gift Þorsteini Þorkelssyni og áttu þau eitt barn og annað í móðurkviði sem létust ásamt móður sinni þann 12.3. 1995.

Halldór ólst upp á Brekkum en missti föður sinn þegar hann var á níunda ári. Tók hann þá strax þátt í bústörfunum með móður sinni og systkinum. Halldór fór ungur að vinna í Reykjavík við bílaviðgerðir og byggingavinnu, m.a. við byggingu Þjóðleikhússins. Hann vann við Sogsvirkjanir, Ljósafossvirkjun og var á vertíðum í Vestmannaeyjum. Vörubílsstjóri á eigin vörubíl í vegavinnu, fjárflutningum bæði á sláturfé og líflömbum í fjárskiptunum svo og vöruflutningum úr Reykjavík. Halldór fær til ábúðar jörðina Brekkur 3 árið 1950, var með garðrækt til að byrja með. Engin hús voru á jörðinni nema eitt ónýtt fjárhús. Byggðu þau hjónin upp öll hús, ræktuðu tún og komu upp bústofni. Var búið orðið eitt stærsta kúabú sýslunnar á áttunda áratugnum. Halldór var ötull skógræktarmaður á efri árum eins og nágrenni bæjarins ber vitni um.

Halldór verður jarðsunginn frá Skeiðflatarkirkju í dag, 27. febrúar 2016, og hefst athöfnin klukkan 14.

Þegar ég nú kveð pabba minn hinstu kveðju er mér efst í huga þakklæti. Þakklæti fyrir allt sem hann kenndi mér og gaf mér í veganesti út í lífið. Strax frá unga aldri vorum við systkinin höfð með í verkum bæði úti og inni og lærðum því snemma til verka.

Pabbi var vinnusamur, féll sjaldan verk úr hendi og hafði gott lag á að virkja okkur með sér. Þó mér væri, að hætti þess tíma, oft ætlað frekar að vinna að heimilisstörfum með mömmu en vera í útiverkum var ég ekki gömul þegar mér var falið að vinna á dráttarvélunum til jafns á við bræður mína. Ekkert þýddi að nota ég vil ekki eða get ekki þegar pabbi var annars vegar, hann sagði til verka og ekki datt okkur í hug að andmæla því. Stungið var út úr fjárhúsunum og við krakkarnir bárum skánina út í fanginu, grýttur melur var ræktaður í tún og við tíndum grjótið upp á kerru. Þetta var strembin vinna en skilur eftir skemmtilegar minningar. Síðar var Óli minn í sveit hjá afa sínum og ömmu og naut sín vel þar og var hændur að afa. Óli er bóndi í dag og er ég sannfærð um að hann hafi fengið áhugann og gott veganesti í bernsku hjá afa sínum.

Pabbi fylgdist alltaf vel með nýjungum í landbúnaði og var fljótur að tileinka sér þær. Hann ræsti fram mýrar og ræktaði tún. Snyrtimennska var honum í blóð borin og var sama hvert litið var utandyra eða innan, allt var í röð og reglu, fjósið sópað og þrifið og húsum og tækjum vel við haldið. Hin síðari ár varð trjárækt hans aðaláhugamál. Eyddi hann löngum stundum í að gróðursetja og hlúa að plöntunum sínum svo úr varð fallegur skógarlundur við hús hans.

Lengi framan af voru húsverk ekki í hans verkahring en í veikindum mömmu tók hann gjarnan til hendinni innandyra. Eftir að mamma fór að heiman vegna veikinda sinna sýndi hann góða tilburði í húsverkunum, var vel sjálfbjarga í eldhúsinu og bauð gjarnan upp á dýrindis steikur þegar gesti bar að garði.

Margs er að minnast og margar ánægjulegar stundirnar þó veikindi og áföll hafi knúið dyra og tekið drjúgan toll. Með árunum dapraðist sjónin og minnið tók að bila og flutti pabbi þá á Hjallatún í Vík. Honum gekk frekar illa að sætta sig við flutninginn og var hugurinn alltaf í sveitinni heima. Bíltúr um Mýrdalinn með viðkomu á Brekkum og jafnvel smá gönguferð um trjálundinn veittu honum gleði og þá sagði hann mér sögur frá gamalli tíð, rifjaði upp minningar úr vegavinnu og fjárflutningum. Síðustu árin ágerðist heilabilunin og svo fór að sögurnar hljóðnuðu og þögnin tók við.

Ég trúi að hann hafi verið hvíldinni feginn og mamma, Hafdís og Ómar hafi tekið á móti honum opnum örmum. Elsku pabbi minn, ástarþakkir fyrir samfylgd alla. Guð blessi þig.

Þín dóttir,

Helga.

Nú er tengdafaðir minn, Halldór Jóhannesson, búinn að fá hvíldina. Þegar ég kynntist Halldóri og fjölskyldu á Brekkum 3 sumarið 1973, er mér minnissætt að hann var alveg viss um að ég væri framsóknarmaður, en létti þegar hann heyrði að ég kæmi frá sjálfstæðisheimili. Það voru notalegar stundir í stofunni á Brekkum, þegar allir horfðu á sjónvarpið saman, Unna að prjóna og Halldór kominn úr sokkunum vegna fótapirrings. Hafdís og Sævar að fíflast í Ómari stóra bróður, enda voru þau bara 8 ára. Það var gaman að sjá Halldór við búskapinn, sjá hvað allt var myndarlegt hjá honum, enda mikill bóndi sem hugsaði vel um skepnurnar. Svo leið tíminn og Ómar fór að hugsa um að læra húsasmíði hjá Sigfúsi á Selfossi. Það líkaði Halldóri ekki, vildi hafa hann áfram heima, enda vildi hann helst hafa öll börnin sín nálægt sér.

En við fórum að búa á Selfossi og Ómar að læra húsasmíði, en komum oft í sveitina, alltaf sama góða stemningin í stofunni á Brekkum. Oft var farið í bíltúr á Dyrhólaey eða til Hönnu og Fúsa.

Alltaf togaði sveitin, svo við tókum þá ákvörðun að drífa okkur í sveitina eða að Suður-Hvammi og búa þar. Þá gladdist Halldór, en af því að við gátum ekki tekið strax við búinu, eða 1. mars eins og um var samið, bauðst Halldór þá til að reka búið þangað til við kæmumst austur. Sem var ómetanleg hjálp. Halldór var alltaf tilbúinn að veita okkur aðstoð ef á þurfti að halda.

Það var gaman að hlusta á sögurnar um þegar Unna og Halldór byggðu upp á Brekkum 3. Gamla kálfafjósið klætt að innan, með Morgunblaðinu að sjálfsögðu, svo þau gætu búið í því meðan þau byggðu húsið, en fluttu síðan í það hálfklárað. Nú, gaman var að fara með þeim á bílstjóraballið og síðan þorrablótin, Halldór með stríðni og húmorinn í lagi. Oft var glens og gaman í garðinum á Brekkum, haldin grillveisla og var Hafdís dugleg að hugsa um að grillið væri haldið.

Unna greindist með Parkinson aðeins 41 árs og var oft erfitt vegna veikinda hennar. Síðan þurfti hann að fá pláss fyrir hana á Hjallatúni en hún var ekki orðin sextug þegar hún fór þangað sem var ekki auðvelt fyrir Halldór. Eins þegar Hafdís og börn hennar dóu í bílslysi '95, sem var mjög erfitt hjá honum enda voru þau mjög náin. Þá vorum við að byggja við húsið í Hvammi. Kom hann þá og hjálpaði okkur og vorum við þá saman í sorginni. Síðan bjó hann einn í sínu húsi en börnin voru dugleg að kíkja í heimsókn og hann líka duglegur að kíkja í heimsókn til okkar. Þegar við svo hættum búskap, og fluttum á Selfoss, reyndum við að kíkja austur til hans eins oft og við gátum. Þegar Halldór fór að eiga erfitt með að hugsa um sig fór hann á Hjallatún.

Halldór var glettinn og hafði sinn húmor. En hann rifjaði stundum upp erfiða æsku sína enda aðeins níu ára þegar hann missti föður sinn og þá átti hann að fara á annað heimili, en ég bara strauk heim, sagði Nú er hann afi minn, Halldór Jóhannesson frá Brekkum 3 í Mýrdal, fallinn frá. Þegar ég hugsa til baka koma upp margar minningar um afa Halldór eins og ég kallaði hann og finn ég fyrir þakklæti, söknuði og heimþrá. Ég minnist þess að sitja í eldhúsinu og stofunni á Brekkum og spjalla við afa um bústörfin og heimsmálin frá unga aldri. Einnig koma upp í hugann fjölskyldugrillin á sumrin og Jólaboðið á Brekkum þar sem stórfjölskyldan hittist.

Hugur minn reikar áfram og Dyrhólaey blasir við mér, það er nýslegið og dráttarvélar um öll tún, Mýrdalurinn skartar sýnu fegursta. Ég var búinn að hristast um á dráttarvél allan daginn og minnist ég þess að hafa þurft að hafa mig allan við til að fylgja á eftir afa Halldóri, hvort sem heyskapurinn var á Brekkum eða í Suður-Hvammi. Afi Halldór var alltaf mættur þar sem hjálpina þurfti og á ég margar minningar um hin ýmsu bústörf þar sem afi fór fremstur í flokki.

Afi var mikill skapmaður, ákveðinn og hafði miklar skoðanir á því hvernig ætti að gera hlutina. Afi kenndi mér ýmislegt enda áttum við ágætlega saman þó ég hafi iðulegt gert mitt í að synda á móti straumnum og jafnvel fíflast þegar mér fannst afi full-alvarlegur.

Þegar ég varð eldri kynntist ég annarri hlið á afa þar sem hann sagði mér frá því þegar hann kynntist ömmu og hvað hann starfaði áður en hann varð bóndi.

Afi Halldór, ég minnist þín með söknuði og þakklæti.

Ingvar Helgi Ómarsson.

Það er ennþá erfitt að trúa að við fáum aldrei að hitta elsku afa aftur. Hann var ákveðinn maður og á köflum jafnvel þrjóskur. Þessi þrjóska nýttist honum þó í baráttunni sinni seinustu árin og þrátt fyrir að vera orðinn mjög veikur hafði hann alltaf styrkinn.

Innst inni var hann þó einn yndislegasti maður sem hægt er að finna. Hann var einstaklega barngóður og dýrkaði barnabörnin sín útaf lífinu. Hann var svo blíður og man ég eftir að vera lítil stelpa sem fékk að sofa upp í hjá honum þegar mig dreymdi illa og hann knúsaði mann alltaf og kyssti. Jafnvel seinustu árin þegar hann var kominn á elliheimilið og vissi lítið sem ekkert hver maður væri tók hann alltaf í höndina á manni og kyssti mann til baka þegar maður kvaddi.

Margar af bestu minningum mínum síðan ég var lítil eru frá því að vera á Brekkum hjá honum. Hann fór í gönguferðir um skóginn og gat talað um hvert einasta tré sem hann sá. Hann fór með okkur í fjárhúsið og leyfði okkur að halda á lömbunum og hjálpa sér við allt. Hann keyrði líka með okkur krakkana upp í fjárhús eða kartöflugarða á gamla gifsa og fannst honum æðislegt að keyra gamla veginn á þessum eldgamla bíl sem honum þótti svo vænt um.

Ég mun aldrei geta þakkað honum nóg fyrir allar þessar minningar eða í raun kveðja hann almennilega en við munum öll reyna. Ég ætla ekki að ljúga og segja að það verði auðvelt en við munum alltaf eiga yndislega minningu um þennan ótrúlega mann.

Takk elsku afi minn fyrir allt, ég mun aldrei gleyma þér.

Hafdís Rós Jóhannesdóttir.

Halldór bóndi á Brekkum var sveitamaður og stoltur af því. Hann hugsaði um sínar kýr og kindur og gerði það af mikilli alúð og eljusemi. Hann þurfti að hafa fyrir því að hefja búskap í sinni sveit, en gat ekki hugsað sér neitt annað.

Ég kynntist Halldóri árið 1991 þegar ég hóf sambúð með Hafdísi dóttur hans. Þá fann maður þetta baráttuþrek og elju. En Halldór átti aðrar hliðar, hann vildi alltaf eiga góða bíla til að ferðast, en samt hélt hann alltaf við gamla Austin Gypsy sem hann kom í gegnum skoðun á hverju ári. Einnig minnist ég annars sem tengist nýtni og ráðdeild Halldórs. En það var þegar ég lét hann hafa flíspeysur sem ég hafði hætt að nota í tengslum við starf mitt í björgunarsveit. Bóndinn á Brekkum III taldi það gæðaflíkur sem hann notaði árum saman og hefði alveg getað notað fleiri ef þær hefðu verið til.

Eftir að við misstum Hafdísi og börnin í umferðarslysi árið 1995 átti ég alltaf traustan samastað hjá Halldóri. Minnist ég sérstaklega þess þegar ég um páskana 1998 var í ferð á Hvannadalshnjúk og gekk þar upp á skírdag og ætlaði að brenna heim um kvöldið úr Skaftafelli. Þá tók Halldór ekki annað í mál þegar ég stoppaði hjá honum. Hann var búinn að hita læri og á endanum sá ég að eina vitið væri að sofa á Brekkum eins og hann lagði til, áður en ég brenndi í bæinn daginn eftir.

Núna þegar kallið er komið vil ég þakka Halldóri fyrir mig og segja: „Takk fyrir samveruna vinur.“

Þorsteinn Þorkelsson.

hann. Held það hafi verið mjög kært með honum og móður hans, ég upplifði það þegar þau hittust hér áður. Þakka notalegar samverustundir, hjálpsemi og hlýju.

Guðrún S. Ingvarsdóttir

og fjölskylda.