Gunnar Ingi Olsen fæddist í Reykjavík 4. nóvember 1930. Hann lést á heilbrigðisstofnun Suðurlands 23. september 2016.

Foreldrar hans voru Pétur Rögnvald Olsen, f. 1901, frá Vidnes í Noregi, d. 1977, og Ingibjörg Gunnarsdóttir, f. 1894, frá Eyrarbakka, d. 1957. Bræður Gunnars voru Tryggvi Endal, f. 1928, d. 1998, og Óli Karló, f. 1935.

Gunnar var á öðru ári er hann flutti með foreldrum sínum á Eyrarbakka. Ungur fór hann að vinna ýmis störf til sjós og lands, vann margar vertíðir á vertíðarbátum og togurum frá Hafnarfirði og Reykjavík.

Þann 4. september 1957 kvæntist Gunnar eftirlifandi eiginkonu sinni, Ingu Kristínu Guðjónsdóttur frá Eyrarbakka, f. 19. apríl 1938. Þau eignuðust fimm börn: Ingibjörg, f. 1958, M. Heimir Hjaltason, f. 1955, þau eiga fimm börn og tíu barnabörn. Þuríður, f. 1960, M. Friðrik Sigurjónsson, f. 1958, þau eiga þrjú börn og fjögur barnabörn. Þórunn, f. 1962, M. Finnur Kristjánsson, f. 1960, þau eiga fimm syni og þrjú barnabörn. Guðjón, f. 1963, M. Kristjana Garðarsdóttir, f. 1967, þau eiga þrjár dætur og eitt barnabarn. Pétur Rögnvaldur, f. 1965, M. Rut Björnsdóttir, f. 1965, þau eiga þrjú börn og fimm barnabörn.

Gunnar og Inga hafa búið öll sín hjúskaparár á Eyrarbakka. Afkomendur þeirra eru 43 talsins. Á sjöunda áratugnum var Gunnar vörubílstjóri í sandflutningum til Reykjavíkur. Hann hóf störf hjá Vegagerð ríkisins á Selfossi árið 1969, starfaði þar sem verkstjóri og síðast sem rekstrarstjóri. Gunnar vann hjá Vegagerðinni í rúm 30 ár eða þar til starfsævi hans lauk. Gunnar var mikið fyrir dýr og hélt bæði kindur og hross meðan heilsan leyfði.

Útför Gunnars fer fram frá Eyrarbakkakirkju í dag, 1. október 2016, klukkan 14.

Að öllu góðu fólki í heiminum ólöstuðu þá ert þú ein af mínum uppáhaldsmanneskjum, elsku afi. Með því að vera ávallt þú sjálfur þá kenndir þú mér svo ótalmargt, þú kenndir mér að við erum öll jöfn, við erum öll mannleg og að við eigum það öll skilið að það sé stoppað og á okkur hlustað. Það var einmitt sterkur eiginleiki hjá þér afi, þú sýndir öllum áhuga, varst til staðar í núinu, sýndir endalausa þolinmæði og varst alltaf tilbúinn að hlusta. Þú mættir okkur alltaf með jákvæðni og gafst öllum þínum afkomendum jafnt pláss í hjarta þínu.

Ég hef svo ótalmargt til að vera þakklát fyrir, ég á margar minningar um þig sem munu fylgja mér um ókomna tíð og kalla fram bros á vör, þú kenndir mér að dansa gömlu dansana, allar sumarbústaðarferðirnar, öll áramótin sem við eyddum saman og stundin sem þú hélst á Ingibjörgu undir skírn er mér einstaklega dýrmæt.

Það, hversu heitt þið amma elskuðuð hvort annað og hvernig þið komuð fram hvort við annað, kenndi mér að trúa á ástina. Samskipti ykkar einkenndust af ástúð, virðingu og mikilli samheldni, það er einstakt veganesti að labba út í lífið með fyrirmyndir eins og ykkur og fyrir það verð ég ávallt þakklát.

Mig langar að þakka þér fyrir samfylgdina, elsku afi, þú verður alltaf í hjarta mínu.

Ég elska þig.

Þín

Signý Lind.

Ég elska þig svo mikið, afi minn.

Ég var svo heppinn að fá að eiga þig fyrir afa, alltaf svo góður við mig. Ég treysti því að Guð passi þig vel fyrir okkur hin.

Aron Daði Pétursson.

Við fráfall elsku afa er gott að líta um öxl og rifja upp góðar minningar. Þær voru ófáar helgarnar sem ég fékk að koma til afa og ömmu á Bakkann og gista. Oft fengum við Róbert frændi far með afa niður úr þegar hann var að koma úr vinnu á Selfossi. Við vorum ekki fyrr komnir á Bakkaveginn en afi byrjaði að flauta og spurði okkur hvort við hefðum ekki séð kóngulóna sem var að fara yfir veginn, svo var flautað aftur en aldrei sáum við þessa blessuðu kónguló og auðvitað var afi alveg steinhissa á okkur. Ferðirnar með afa í fjárhúsin voru ógleymanlegar, það var eins gott að vera snöggur í stígvélin því afi beið ekki eftir okkur, heldur keyrði hann bara af stað þegar hann var kominn í jeppann, þó aldrei svo hratt að maður gæti ekki hlaupið hann uppi og stokkið um borð. Ég var farinn að gera þetta viljandi, að leyfa afa að fara aðeins á undan því það var svo mikið sport að stökkva upp í jeppann á ferð og það skrýtna var að afi leit aldrei við til að athuga hvernig manni gengi, en gaf svo í þegar maður var rétt lentur í sætinu.

Þegar kom að baðferðum var afi alltaf jafn hneykslaður á því að setja vatn í baðið, hann sagðist alltaf fara í þurrt bað og glotti svo bara. Þegar tappinn var tekinn úr baðinu kom alltaf mikið og hátt soghljóð frá niðurfallinu, afi sagði að þetta væru lætin í konunni i kjallaranum sem drykki allt vatnið úr baðkarinu, og þessu trúði ég og fór svo stundum inn á bað til að skrúfa frá krananum til að gefa konunni í kjallaranum að drekka.

Afi var mikill skepnumaður og var hafsjór af fróðleik um skepnur, fuglalífið og náttúruna og spáði mikið í veðrið, leit til himins að kvöldi og gat sagt til um hvernig veðrið yrði daginn eftir. Hann fylgdist vel með öllu, sérstaklega ef það viðkom vegagerð og þess háttar framkvæmdum. Hann var stoltur af sínu fólki og fylgdist vel með afkomendum sínum. þegar fólk hefur spurt mig hverra manna ég sé hefur alltaf verið nóg að segja að afi minn sé Gunnar Ólsen á Eyrarbakka en hann var verkstjóri hjá Vegagerðinni i fjölda ára,og var mikið í samskiptum við bændur og verktaka og allir hafa talað vel um afa, enda ekki annað hægt þar sem hann var alltaf svo jákvæður, léttur í lund og talaði aldrei illa um nokkurn mann.Við afi höfum alltaf verið í miklu sambandi í gegnum árin og brallað ýmislegt saman.

Elsku afi, ég kveð þig með miklum söknuði í hjarta mínu og miklu þakklæti fyrir allt saman. Við sjáumst síðar.

Þinn sonarsonur,

Jóhann Ingi.

Elsku afi, kallið er komið og nú ertu kominn í Sumarlandið. Með mikinn söknuð í hjarta sitja eftir hlýjar minningar sem ylja okkur um hjartarætur. Betri mann er ekki hægt að þekkja og voru allar samverustundir með þér yndislegar. Þú varst alltaf fullur af fróðleik og tilbúinn að ræða málin. Þú varst fróður um allar sveitir landsins og þegar maður fór með þér í bíltúra um uppsveitirnar gastu þulið upp heiti hvers einasta bæjar og hvers einasta fjalls. Í næstu ferð var maður svo sjálfur látinn þylja upp heiti næstu bæja, með hjálp vegahandbókarinnar þó. Þú sagðir alltaf að mikilvægt væri að þekkja og kunna margföldunartöfluna, með henni væru manni allir vegir færir, svarið við 12 sinnum 12 yrði maður að kunna og varstu einnig farinn að kenna langafabörnunum svarið.

Menn og dýr voru þínir bestu vinir, aldrei talaðir þú illa um nokkurn mann og voru öll dýr hænd að þér, hvort sem voru fuglar eða stór dýr. Enda sagðirðu alltaf að Guð myndi launa fyrir hrafninn. Þurftir þú ekki annað en að keyra upp mýrina og voru þá kindurnar og hestarnir farin að þekkja bílinn hjá þér í nokkur hundruð metra fjarlægð og lögðu þau þá af stað í átt til þín. Ósjaldan sást svo til þín keyra um bakkann á jeppanum þínum með hund í framsætinu.

Amma, börnin þín, barnabörn og barnabarnabörn voru mesta stolt þitt og væntumþykja þín í garð okkar allra var óendanleg.

Þú fylgdist vel með okkur öllum og vissir alltaf hvað væri að gerast í okkar lífi. Ósjaldan hringdirðu í mann til dæmis til að óska manni til hamingju með góða einkunn í skólanum eða athuga hvernig gengi á bólstrunarnámskeiði eða í vinnunni og þegar við tókum upp nafnið þitt, Widnes, varstu svo ánægður og stoltur. Þú varst alltaf þolinmóður og leyfðir okkur barnabörnunum og langafabörnunum að trufla þó þú værir að vinna einhver verk og varstu endalaust tilbúinn að gefa af þér. Þú vildir hafa ástvini þína í kringum þig og þrátt fyrir að þrekið hafi minnkað mikið undir hið síðasta var hugurinn í lagi. Í síðustu heimsókn minni til þín með Viktoríu Evu, Elvar Kára og Telmu Karen fannstu orku til að biðja þau um að koma til þín og gefa þér faðmlag. Það er ómetanleg stund. Í faðminum á þér var maður líka alltaf öruggur enda maður með stórt hjarta og sterkbyggðan líkama.

Það er mikið tómarúm eftir að þú fórst en minningarnar eru okkur ljósar og munu þær lifa áfram. Ég veit að þú brosir til okkar og heldur áfram að fylgjast með okkur þar sem þú liggur í heyinu og ullinni. Ég elska þig.

Þín

Sylvía Karen.

„Ég kem og sæki þig milli klukkan fimm og sjö á mánudagsmorgun – þú verður tilbúinn!“ Þannig hófust samskipti okkar Gunnars Olsen vorið 1976, þegar hann hafði ráðið mig til að gegna starfi tippara í vegavinnuflokki sínum.

Sumrin fjögur sem ég naut þess að hafa Gunnar að yfirmanni eru eftirminnileg fyrir margra hluta sakir. Verkefnin voru um alla Árnessýslu frá fjöru til fjalla, bæði viðhald vega og nýframkvæmdir.

Gunnar var óþreytandi í því að hressa upp á landafræðiþekkinguna hjá vankunnandi tipparanum.

Hann kunni heiti á öllum fjöllum og helstu kennileitum sýslunnar. Hann þekkti líka flesta karla og kerlingar til sveita og stundum fékk maður að fara heim á bæi með honum.

Það komu margir að vegagerðinni og oft var þröngt setinn bekkurinn í matarskúrnum. Þá skipti máli að hafa gleðina í fyrirrúmi. Gunnar hafði gott geðslag og gæddi samfélagið í skúrunum með léttleika sínum. Hann ýtti heldur undir hvers konar sprell, sem fundið var upp á, og hló svo sínum dillandi hlátri á eldhúsbekknum þegar fjörið stóð sem hæst.

Gunnar hafði gott verksvit og gerði kröfur til sín og annarra um að skilað væri góðu verki. Hann var sanngjarn yfirmaður og ekki síður góður félagi.

Eftir að samstarfi okkar við vegagerð í Árnessýslu lauk hélst vinátta okkar alla tíð. Hann var traustur vinur og ómetanlegur er stuðningurinn sem hann veitti mér síðar, þegar ég var kominn til annarra starfa.

Það var ákveðin vinsemd og hlýleiki sem streymdi frá Gunnari þegar fundum okkar bar saman og spjallið við hann um landsins gagn og nauðsynjar var upplífgandi.

Nú þegar Gunnar Olsen hefur runnið æviskeið sitt á enda þakka ég fyrir gott samneyti við hann fyrr og síðar.

Magnús Karel Hannesson.

Nú hefur Gunnar föðurbróðir minn kvatt okkur og óneitanlega hvarflar hugurinn til baka hjá mér sem og sjálfsagt mörgum öðrum.

Gunnar frændi bjó alla sína tíð á Eyrarbakka og þótti mér ætíð spennandi sem krakka að fara í heimsóknir á Bakkann, hvort sem það var í Vatnagarð eða í Smáratún til Gunnars og Ingu. Það var mikið um að vera á báðum stöðum. Gunnar og fjölskyldan var alla tíð með hesta og kindur, sem mér þótti spennandi. Það fór nú svo að ég fékk að vera með fyrsta hestinn minn hjá þeim í vetrarvist á unglingsárum mínum sem varð til þess að ég var tíður gestur hjá þeim um helgar þann veturinn og næstu ár á eftir. Það má segja að þessi vetur hafi gert mig tengdari fjölskyldunni en almennt er milli frændsystkina. Hef ég haldið miklu sambandi við þau systkinin, sér í lagi Pétur og Guðjón, en við strákarnir deildum hestaáhuganum og var mikið riðið út um helgar milli þess sem reynt var að gera gagn með að stinga út úr fjárhúsinu og gefa skepnunum. Ég og Kolbrún flytjum 1994 á Selfoss og það er mér eftirminnilegt að ég skyldi ná að starfa með Gunnari við Vegagerðina á Selfossi í tæp tvö ár og þar sá maður frænda að störfum. Það var aldrei æsingurinn hjá Gunnari en hann sinnti starfi rekstarstjóra og tók einnig við kvörtunum fólks yfir slæmum vegum og heimreiðum. Þegar menn komu æstir yfir slæmu ástandi vega (helst á vorin) þá átti Gunnar það til að spyrja þá hvernig sauðburðurinn gengi hjá þeim og þá var eins og það slaknaði á körlunum og úr þeim vindurinn og farið að ræða sauðburð og fleira. Eins átti Gunnar til að nudda sig í framan og segja mönnum þegar vandamál komu upp:

„Þetta jafnar sig“. Við Gunnar hættum störfum hjá Vegagerðinni á svipuðum tíma, hann vegna aldurs en ég fór í annað. Við héldum þó alltaf góðu sambandi, hittumst af og til í hesthúsinu hans og í gegnum strákana. Við Kolbrún vottum Ingu og fjölskyldunni allri samúð okkar og þökkum samfylgd liðinna ára.

Magnús Ólason.