Hér hefur verið bent á, að fyrir þingkosningar 2009 sprakk kosningasprengja framan í Sjálfstæðisflokkinn: Hann hefði árið 2006 fengið 30 milljón króna styrk frá FL Group. Samfylkingin flýtti sér þá að upplýsa (í Fréttablaðinu 11.
Hér hefur verið bent á, að fyrir þingkosningar 2009 sprakk kosningasprengja framan í Sjálfstæðisflokkinn: Hann hefði árið 2006 fengið 30 milljón króna styrk frá FL Group. Samfylkingin flýtti sér þá að upplýsa (í Fréttablaðinu 11. apríl), að árið 2006 hefði hún fengið samtals 36 milljónir í styrki hærri en 500 þúsund frá fyrirtækjum. Með þessar upplýsingar fór fólk inn í kjörklefann og veitti Sjálfstæðisflokknum ærlega ráðningu, en Samfylkingin vann glæsilegan kosningasigur. Í ljós kom, þegar Ríkisendurskoðun fór yfir þetta, að Samfylkingin hafði ekki sagt rétt frá. Hún fékk samtals 102 milljónir frá fyrirtækjum árið 2006 (og Sjálfstæðisflokkurinn 104 milljónir). Hvað skýrir þetta mikla misræmi?

Samfylkingin á sér síðan tvo fjárhagslega bakhjarla, Sigfúsarsjóð og Alþýðuhús Reykjavíkur ehf. Samkvæmt ársreikningi fyrir 2014 átti Sigfúsarsjóður 109 milljónir króna og hafði 6 milljónir í hreinar tekjur. Hver fer með þessar rösku hundrað milljónir og í þágu hvers?

Alþýðuhús Reykjavíkur seldi árið 2002 Alþýðuhúsið við Ingólfsstræti fyrir að núvirði 478 milljónir. Engar upplýsingar fást um félagið, nema hvað það á tvö dótturfélög, Fjalar og Fjölni, skráð erlendis. Hver fer með þetta mikla fé og í þágu hvers?

Ég beindi þessum spurningum opinberlega til eina aðilans, sem getur svarað þeim öllum: Margrét S. Björnsdóttir var formaður framkvæmdastjórnar Samfylkingarinnar 2009-2013 og starfar með mér í stjórnmálafræðideild. Margrét hefur einmitt talað fyrir auknu gagnsæi. Í Morgunblaðinu 20. júlí 2002 taldi hún nauðsynlegt að „útvíkka“ lýðræðið og „auka gagnsæi þess“. Í Morgunblaðinu 12. janúar 2006 varaði hún við framlögum fyrirtækja til stjórnmálaflokka: „Það getur verið hætta á að orðtakið; æ sér gjöf til gjalda, eigi við í einhverjum tilvikum og því mikilvægt að öll stærri framlög séu opinber.“

Ég fékk loks svar um ellefuleytið að morgni 14. október 2016. Ég var þá að ganga út úr kaffistofunni í Odda, þar sem stjórnmálafræðideild er til húsa, en inn stikaði Margrét S. Björnsdóttir í þungum þönkum og horfði niður fyrir sig. Ég heilsa jafnan öllum vingjarnlega og sagði: „Sæl.“ Hún sagði: „Blessaður.“ Síðan leit hún upp og sá, hver maðurinn var. Í þeim svifum er ég var að fara, heyrði ég hana segja á eftir mér: „Ég tek þetta aftur, því að ég heilsa þér ekki.“

Athugasemdir og leiðréttingar vel þegnar

Hannes H. Gissurarson

hannesgi@hi.is