ÞEGAR fjórir hrafnar flugu yfir mig á Reykjanesi, þá hugsaði ég um það hvort það væru þrír eða fjórir slíkir sem væru slæmur fyrirboði. Ég átti að fara með Íslandsmeistaranum í rallakstri á sérleið skammt frá. Skömmu síðar sveif Rúnar yfir blindhæð og ók eins og hann ætti lífið að leysa í endamark sérleiðarinnar.
RALLAKSTUR Flugferð með meistaranum

ÞEGAR fjórir hrafnar flugu yfir mig á Reykjanesi, þá hugsaði ég um það hvort það væru þrír eða fjórir slíkir sem væru slæmur fyrirboði. Ég átti að fara með Íslandsmeistaranum í rallakstri á sérleið skammt frá. Skömmu síðar sveif Rúnar yfir blindhæð og ók eins og hann ætti lífið að leysa í endamark sérleiðarinnar. Ég fékk far þangað og tók ég við aðstoðarökumannssætinu, sem venjulega geymir föður hans, Jón Ragnarsson. Ég átti að fara salibunu til baka sömu leið í miðri rallkeppni.

Rúnar og Jón eru sannarlega engir aukvisar, þegar kemur að rallakstri. Jón hóf ferill sinn með bróður sínum, Ómari og þeir urðu margfaldir meistarar. Jón fór síðan að aka sjálfur og tók soninn Rúnar með. Síðar skiptust þeir á sætum og Rúnar tók til við að stýra rallbílum þeirra, fyrst Ford Escort og síðan meistarabílnum í ár, 250 hestafla fjórhjóladrifinum Mazda 323 rallbíl. Í honum sat ég í körfustól, sem var svipuð tilfinning og vera í vöggu. Að mig minnir. Öryggistilfinningin var algjör þótt við tæki akstur sem sýndi allt að 200 km hraða á hraðamælinum. Ég var fyrst reyður niður með fjögurra punkta öryggisbelti og með hjálm á höfði. Í hjálminum er talkerfi þannig að ökumennirnir tveir geti rætt málin á fullri ferð. Hávaði frá vél og yfirbyggingu er mikill og án talkerfis þyrftu menn að öskra sín á milli. Engin hljóðeinangrun er í bílnum. Reyndar er flest sem tilheyrir venjulegum fjölskyldubílum líka fokið. Öflugt öryggisbúr er komið í staðinn og aðeins tveir stólar eru í bílnum, stýri, gírskipting og aragrúi mæla. Gírkassinn er sex gíra og var upphaflega metin á 2,5 milljónir, en þróunin er hröð. Nýr gírkassi myndi kosta hálfa milljón í dag. Enginn teppi, hanskahólf eða önnur þægindi eru um borð. Það er opið aftur í skott, þar sem varadekk og sérstakur tjakkur er geymdur. En slíkt er sjaldnast notað. Ekki er óalgengt að rallökumenn aki allt að 10 km á sprungnu, of langan tíma tekur að skipta um dekk, þeir mega engan tíma missa. Það er helst í löngum röllum sem skipt er um dekk.

Í kapp við klukkuna

Bíllinn var nú kominn á ráslínu. Rallakstur gengur út á það að aka sem hraðast á lokuðum sérleiðum, í kapp við klukkuna. Sá tími sem keppandi er að aka leiðina er refsitími hans og í lok keppni er refsingin lögð saman. 5, 4, 3, 2, 1. Af stað. Ræsirinn hafði talið okkur niður og Rúnar óð af stað. Bíllinn dansaði milli beygja á mölinni og ég gætti þess að segja ekki orð, vildi ekki trufla einbeitingu hans. Venjulega þylur faðir hans upp leiðarlýsingu fyrir hann eftir ákveðnu merkjakerfi, sem þeir eru vanir, þannig að hann getur ekið blint í gegnum beygjur og yfir blindhæðir. Núna varð Rúnar að treysta á minnið. Það fór sælutilfinning um mig. Rúnar stýrði bílnum milli kletta og steina, eins og hann væri á skautum, hraðskreiðum skautum, því oftast var hraðamælirinn á milli 100-200 km hraða.

Stökkpallur nálgaðist, sem ég hélt bara vera stökkpall, þegar hann er ekinn í gagnstæða átt. Mig hafði dreymt þennan pall nokkrum dögum áður, en hann er kenndur við Hafstein heitin Hauksson, sem sveif þar fram af með látum í einni keppni. Rúnar tiplaði létt á bremsuna á hæðinni og bíll sveif fram af. Fiðringur fór um magann og Rúnar gaf í botn um leið og bílinn lenti. Ég minntist beygjukafla, þar sem klettar eru á alla kanta og beygjurnar hver af annarri. Þar var hvergi slegið af, gírað niður úr sjötta gír í þriðja og gjöfin staðin. Bílinn sveiflaðist kanta á milli, stundum aðeins nokkra sentimetra frá stórum steinum og björgum. Þetta var eins og að sitja við hliðina á listamanni, sem hafði stýri og bensíngjöf í stað pensils eða nótnabókar. Rúnar var sífellt að fikta í míkrófóninum og eldvarnarhettunni sem hann hafði á höfðinu, ásamt hjálmi. Síðasti spretturinn var eftir og áhorfendur birtust á hólum í enda leiðarinnar. Stuttu síðar birtst flaggarinn. Leiðin var búin. Við vorum 3,59 mínútur að aka sjö km leið. Það þýðir 108 km meðalhraði, á mjög hlykkjóttri leið, þar sem hraðinn varð mestur 195 km á klukkustund. Rúnar hélt áfram kepni og vann öruggan sigur.

Ekur eins og vélmenni

Ég spurði Rúnar af hverju hann hefði alltaf verið að fikta í hettunni. "Ég hafði svo lítið að gera...," sagði Rúnar og glotti, "nei, ég geri þetta aldrei. Þegar við pabbi ökum saman er einbeitingin algjör. Hann les fyrir mig á fullu og ég ek blint, nánast eins og vélmenni. Nú var þetta afslappaðra og þá rofnar einbeitingin aðeins, en það er ekki góður siður. Það er mun þægilegra að heyra leiðarlýsinguna, þá þarf ég ekki að hugsa um hvað tekur við, fæ það beint í æð. Annars krafðist leiðin athygli, hún var þung og hál á köflum. Þótt bíllinn sé fjórhjóladrifinn er svipuð tilfinning að aka honum og afturdrifsbíl, en maður notar fjórhjóladrifið til að spóla honum gegnum beygjurnar með öllum hjólum. Ég nota vinstri fótar hemlun mikið. Það að stíga vinstri fæti á hemlanna og hafa þá hægri á bensínsgjöfinni um leið. Með því að tipla á hemlana sest bíllinn betur fyrir beygjurnar, en átakið er stillt meira að framan. Ef ég gerði þetta ekki þá væri meiri hætta á að bíllinn skriði útundan sér í beygjum. Flyti upp á mölinni."

Þessi lýsing Rúnar líkist galdrabrögðum því hann er að leika þennan leik á allt að 190 km hraða í aflíðandi beygjum. Það hlýtur að þurfa mikinn kjark og æfingu til slíkra bragða. "Ég vandi mig strax á vinstri fótar hemlun, sem hefur þróast smám saman, en erlendis nota allir þeir bestu svona hemlun. En toppbílarnir þar eru mun öflugri en minn, 3-400 hestöfl og hrikaleg tæki, sem gaman væri að prófa. Vissulega verður maður að vera nákvæmur í þessu, en ef ég notaði sama fót á bensíngjöf og hemla þá liðu alltaf dýrmæt sekúndubrot á milli þess sem maður færir fótinn", sagði Rúnar.

Vill meira afl

Rúnar er ánægður með núverandi bíl en vildi gjarnan hafa meira afl. Á miðri Reykjanesleið með blaðamann sagði hann "nú vantar meira afl," þá stóð hraðamælirinn í botni. "Ég þarf alltaf að passa að vera með vélina á snúningi fyrir beygjurnar og í réttum gír. Ég reyni að nota tog vélarinnar þegar kostur er, ek mikið í fjórða gír. En með meira afli væri leikurinn léttari. Þá þyrfti ég ekki að kreista allt út úr vélinni," sagði Rúnar. En þetta afl ásamt hæfileikum Rúnars hafa dugað til að vinna Íslandsmeistaratitilinn í rallakstri tvö ár í röð. Nú er kominn tími til að sjá hann í keppni erlendis.

Morgunblaðið/Gunnlaugur Rögnvaldsson Á sigurbraut RÚNAR ók Reykjanesleið af miklu kappi, flugkappi. Hann og faðir hans eru sexfaldir meistarar í rallakstri, en Rúnar byrjaði sem aðstoðarökumaður föður síns, en ekur nú bílnum. Leiðarnóturnar dýrmætu JÓN les nákvæma leiðarlýsingu fyrir Rúnar á keppnisleiðum, sem skilar sé í auknum hraða, minna hiki og meira öryggi. Hver beygja og hæð er skráð, þannig að Rúnar ekur oft blint eftir leiðbeiningum föður síns. Gunnlaugur

Rögnvaldsson

skrifar