Félag íslenskra stúdenta í Kaupmannahöfn hefur óskað eftir birtingu á eftirfarandi greinargerð, undirritaðri af formanninum, Hrafni Sveinbjarnarsyni, en henni er beint sem opnu bréfi til Ólafs G. Einarssonar, forseta Alþingis. Þar er farið fram á, að hússtjórn Jónshúss verði sett af og spurst fyrir um afstöðu Alþingis til félagsins og húsnæðisaðstöðu þess.
Greinargerð Einhvers staðar verða vondir að vera

Félag íslenskra stúdenta í Kaupmannahöfn hefur óskað eftir birtingu á eftirfarandi greinargerð, undirritaðri af formanninum, Hrafni Sveinbjarnarsyni, en henni er beint sem opnu bréfi til Ólafs G. Einarssonar, forseta Alþingis. Þar er farið fram á, að hússtjórn Jónshúss verði sett af og spurst fyrir um afstöðu Alþingis til félagsins og húsnæðisaðstöðu þess.



ÞAÐ VAR líklega fyrst á fundi Félags íslenskra stúdenta í Kaupmannahöfn (hér eftir ritað Stúdentafélagið) árið 1934 sem fram kom hugmynd um að Íslendingar eignuðust hús það er Jón Sigurðsson bjó í við Øster Voldgade. Gunnar Björnsson lagði þá til að ríkið yrði fengið til að kaupa húsið undir íslenskan stúdentagarð eða sendiherrabústað. Ekki varð af því. Undir lok heimsstyrjaldarinnar síðari vöknuðu hugmyndir um að reist yrði sérstakt Íslendingahús í Kaupmannahöfn og voru þær opinberlega settar fram af Gunnlaugi Pálssyni arkitekt í tímariti Stúdentafélagsins, Fróni , árið 1943. Í húsinu áttu að vera samankomin öll íslensk og dansk-íslensk fyrirtæki, stofnanir og félög í Höfn, auk stúdentagarðs undir íslenska stúdenta. Eins og kunnugt er varð ekkert úr þessum miklu áformum. Í stríðslok stofnuðu þó Íslendingafélagið í Kaupmannahöfn og Stúdentafélagið Byggingarsjóð Íslendinga í Kaupmannahöfn. Árið 1951 kom til tals að nota sjóðinn í stúdentagarð undir íslenska stúdenta, en ekkert varð úr framkvæmdum. Hugmyndin um Íslendingahús í Kaupmannahöfn var þó ekki úr sögunni. Hinn 22. október 1965 var kosin nefnd á sameiginlegum fundi Stúdentafélagsins og Íslendingafélagsins til þess að athuga um kaup og rekstur slíks húss. Í nefndinni voru þeir Egill Egilsson, Jónas Gíslason og Þorsteinn Vilhjálmsson. Hinn 4. nóvember sama ár var nefndin þegar komin með augastað á tveimur húsum við Tesdorpfsveg á Friðriksbergi. Gunnar Thoroddsen, þáverandi sendiherra Íslands í Kaupmannahöfn, sýndi þessum áformum félaganna mikinn áhuga og velvild og tjáði nefndinni að hugsanlega væri í vændum stuðningur af hálfu hins opinbera, þar sem íslenska ríkið fengi að líkindum hús að gjöf í miðborg Kaupmannahafnar á næstunni. Þetta gekk eftir og var nefndin kölluð á fund Gunnars hinn 15. febrúar 1966 þar sem fram kom að daginn áður hefði Carl Sæmundsen, stórkaupmaður frá Blönduósi, gefið Alþingi Øster Voldgade 12 og hefði það þegar þegið gjöfina. Hóf nefndin þá að athuga hvernig félagsheimili yrði best komið fyrir í húsinu og naut nefndin aðstoðar tveggja félaga í Stúdentafélaginu, þeirra Elíasar B. Elíassonar verkfræðinema og Þorsteins Gunnarssonar ariítektúrnema. Á fundi Byggingarsjóðs Íslendinga í Kaupmannahöfn 4. apríl 1967 var samþykkt að bjóða Alþingi fé húsbyggingarsjóðs til þess að hefja framkvæmdir við endurbyggingu hússins við Øster Voldgade, með því skilyrði að fyrir lægi ákvörðun Alþingis um að Stúdentafélagið og Íslendingafélagið fengju neðstu hæð hússins og kjallara til afnota fyrir félagsstarfsemi sína að viðgerðinni lokinni og að viðgerð hæfist þegar á því ári. Greinilega var verið að setja þrýsting á málin með þessu og virðist ekki hafa orðið af þessum stuðningi. Einnig voru áform uppi um að félögin flyttu í húsið hinn 1. desember 1968, en eftir því sem best verður séð af gögnum félagsins sem aðgengileg eru hér í Höfn varð ekki af því fyrr en 1970. Hinn 24. ágúst 1970 var Íslendingafélaginu og Stúdentafélaginu, þá nefnt Félag íslenskra námsmanna í Kaupmannahöfn (hér skammstafað FÍNK) veitt vaxtalaust lán úr Byggingarsjóði Íslendinga í Kaupmannahöfn að upphæð 26.000 dkr. til húsgagnakaupa í félagsheimili félaganna í Húsi Jóns Sigurðssonar. Hinn 24. febrúar 1977 var lánið gefið eftir á aðalfundi sjóðsins, sem jafnframt veitti hvoru félaginu um sig 500 króna styrk þar á ofan til félagsheimilisins. Árið eftir, hinn 2. apríl 1978, var sjóðurinn lagður niður á aðalfundi í samræmi við stofnskrá sjóðsins. Úr eigum hans var stofnaður líknarsjóður, Styrktarsjóður Íslendinga í Danmörku. Hefur það vafalaust verið gert af trausti til Alþingis, sem jafnframt því að þiggja Jónshús skaut skjólshúsi yfir Íslendingafélagið og Stúdentafélagið af mikilli rausn, í minningu Hafnarstúdentsins Jóns Sigurðssonar. Lokunin 1996 Hefur blómlegt félagsstarf verið rekið í Jónshúsi frá þeim tíma allt til ársins 1996. Þá breyttist flest til hins verra hvað varðar starfsemina í Jónshúsi. Eftir deilur sem þá risu í kringum Jónshús hefur komist verulegt rót á félagslíf Hafnar- Íslendinga, en þó ríkir samstaða um að leitt sé að sú reglulega kaffisala og íslenska menningarstarfsemi sem henni fylgdi (myndlistarsýningar og fleira) skuli með öllu hafa lagst af. Það er ekki að orðlengja að sú tylliástæða sem fulltrúar Alþingis hér í Höfn notuðu til lokunar húsinu þetta ár voru ýkjusögur sem spunnar voru upp úr þremur atvikum. Í fyrsta lagi að einstaklingur varð eftir í húsinu í heimildarleysi yfir nótt eftir samkomu félagsins hinn 12. apríl 1996 og fannst óskilgreind væta á stigapalli annarrar hæðar sem talin var til afurða þessa einstaklings. Hringt var á lögregluna og hlýtur hún að hafa tekið skýrslu vegna þessa máls. Í öðru lagi var það þegar brandreið sú sem Íslendingafélagið hafði fengið léða til þess að steikja pylsur handa börnum á afmælisdegi Jóns Sigurðssonar var læst inni í geymslu í húsinu og lá eiganda brandreiðarinnar mjög á að fá hana aftur. Ekki náðist í neinn mann með lyklavöld og var því í neyð brugðið á það ráð að brjóta upp hurðina að geymslunni og greiddi sá sem það gerði úr eigin vasa kostnaðinn við viðgerðina sem fram fór daginn eftir. Í þriðja lagi brutu svo einhverjir utanaðkomandi götustrákar rúðu í húsinu. Tvö síðarnefndu atvikin koma Stúdentafélaginu ekki við. Fyrstnefnda atvikið verður varla skrifað að öllu leyti á ábyrgð félagsins, með félagi er ábyrgð einstaklingsins ekki úr gildi numin. Einstaklingurinn sem lokaðist inni í Jónshúsi var ekki kjörinn til þess að koma fram fyrir hönd félagsins. Ævintýraleg lýsing sendiherra og þáverandi formanns hússtjórnar, Róberts Trausta Árnasonar, á þessu atviki barst reyndar félaginu þegar 24. apríl 1996 (Db. sr. 3. A.3) og var því svarað með öllu hófsamari lýsingu gjaldkera félagsins, Guðrúnar Eddu Baldursdóttur, í bréfi 24. júní 1996 þar sem viðurkennd voru þau mistök að húsið hefði ekki verið kannað í þaula og forsvarsmenn félagsins hefðu ekki gægst um gáttir af nægilegri gaumgæfni áður en þeir yfirgáfu það nóttina 12. apríl. Bréfinu lauk svo: "Að síðustu viljum við geta þess, að þó að skemmtun FÍNK hafi endað illa þetta umrædda kvöld ætti það ekki að bitna á öðrum aðilum er vilja hafa afnot af Jónshúsi til skemmtanahalda eða síðari stjórnum FÍNK, enda hafa þessir aðilar ekkert til saka unnið." Þrátt fyrir að ábyrgðin væri þannig öxluð af manndómi af stjórn félagsins með augljósri iðrun fór þetta eins og mesta hneykslismál aldarinnar í fjölmiðla á Íslandi haustið 1996 m.a. í leiðara Morgunblaðsins, og hljóta embættismenn Alþingis að hafa staðið þar á bak við. Róbert Trausti Árnason setti þessa þrjá atburði saman skv. frétt á útvarpsstöðinni Bylgjunni 9. september 1996. Í framhaldi af því að Róbert talaði um að FÍNK, Íslendingafélagið og veitingasalan fengju leigulaus afnot af húsinu og greiddu ekki fyrir rafmagn, hita, þrif eða tryggingar sagði hann að "í stað meinlausra skemmtikvölda hafi borið mikið á fylleríi, menn hafi sofnað öldauða ef til vill læstir inni og gengið síðan öskrandi um ganga, mígandi utan í veggi og brotið hurðir og glugga". Ástæðuna fyrir því að húsinu var lokað alveg þetta ár kvað hann ekki aðeins vera þessa heldur og þá að tími væri kominn til þess að endurskoða rekstrarform hússins, sem væri komið langt frá upphaflegum tilgangi gefandans Carls Sæmundsens. Þessu var sumsé blandað saman. Fáum dögum eftir þessa útvarpsfrétt sagði hann af sér hússtjórnarembætti. Í dagblöðum birtist þvættingur um óhóflegan drykkjuskap á samkomum félagsins. Allt var það tal haft eftir óskilgreindum persónum, mönnum sem aldrei voru á samkomum félagsins. Afgreiðist þetta hér með af minni hálfu sem ósannindi, enda skal félagið saklaust uns sekt sannast. Drykkjuskap einstaklingsins sem lokaðist inni í húsinu mætti á sama hátt færa yfir á alla íslensku þjóðina og yfir á Stúdentafélagið, Alþingi eða minningu Jóns Sigurðssonar. Það er tómt mál að tala um upphaflegan tilgang Carls Sæmundsens með því að gefa Jónshús út fyrir það sem segir í gjafaafsalinu, nú þegar hann er látinn. Varla standa fulltrúar Alþingis í einhverju dulrænu sambandi við látna menn? Tilgangur Alþingis með húsinu skiptir kannski meira máli en ímyndunarveiki um tilgang látinna manna. Hvað kvartanir nágranna um hávaða í húsinu snertir, sem mikið var gert úr af sendiherra og fjölmiðlum, þá voru þær skv. upplýsingum félagsins svo fáar að til undantekninga heyrði. Ein þessara undantekninga varð nóttina 12. apríl 1996. Um meintar fylleríssamkomur félagsins er það að segja að í 105 ár hefur verið drukkið öl á samkomum Stúdentafélagsins, um 75 þeirra ára vissi Alþingi fullvel er það af rausn sinni veitti félaginu húsaskjól. Með því sýndi Alþingi félaginu einnig traust til þess að samkomuhaldið færi vel fram og bjórdrykkjan yrði ekki í óhófi. Undir því trausti hefur félagið staðið, slys hafa vissulega orðið, en að sjálfsögðu hvorki með vitund né vilja félagsins þegar þau urðu og ávallt hefur félaginu þótt það miður eftir á. Einnig er alkunna að á rússagildi félagsins hefur verið skálað í brennivíni svo lengi sem elstu menn muna, m.a. hefur tekið þátt í þeim leik ekki minni maður en Gunnar Thoroddsen, meðan hann var sendiherra hér. Allt til þess er Róbert Trausti Árnason tók við sendiherrastöðunni hér í Höfn var orðin hefð fyrir því að brennivínið á rússagildið kæmi sem gjöf frá sendiráðinu. Minningu Jóns Sigurðssonar, sem minnst er á í gjafaafsalinu fyrir Jónshúsi, stafar engin ógn af svo saklausri drykkjuskemmtan, sem ævinlega hefur farið vel fram, enda lítið gaman að óhófsömum drykkjulátum. Hvað sem því líður banna húsreglur nú hefðir rússagildis í Jónshúsi skv. upplýsingum umsjónarmanns 21. september sl. Ekki er þó einu orði minnst á neyslu áfengra drykkja í afsali Carls Sæmundsens fyrir Jónshúsi til Alþingis 17. júní 1966. Og ekki var verið að tala um slíkt er forseti Íslands kom í Jónshús fyrir tveimur árum og menn lyftu þar glasi. Ég á því ekki von á því að Alþingi saumi með reglum frekar að bjór- og víndrykkju félagsins í húsinu. Óvinsamleg orð núverandi sendiherra í okkar garð ættu ekki að breyta nokkru þar um, þar sem hann hefur ekki verið viðstaddur samkomur félagsins undanfarin ár. Um innanstokksmuni í Jónshúsi er það að segja að bæði Íslendingafélaginu og Stúdentafélaginu er sárt um eignir sínar ekki síður en Alþingis. Meirihluti innanstokksmuna í sal Jónshúss er eign þessara félaga og allur vandalismi í húsinu gagnstæður bæði vilja þeirra og hagsmunum. Hússtjórn fari frá Kveikjan að þessu bréfi er áframhaldandi virðingarleysi hússtjórnar Jónshúss gagnvart Stúdentafélaginu. Kemur það varla á óvart þar sem hússtjórn er enn skipuð að meirihluta eins og þegar allt fór hér í háaloft um árið. Sú ákvörðun Alþingis að endurskipa Róbert Trausta Árnason í hússtjórn eftir að hann hafði sagt þar af sér var bein lítilsvirðing við félagið. Áðurnefnt bréf Róberts 24. apríl 1996 (Db. sr. 3. A.3) til félagsins þar sem gert var eins mikið og hægt var úr því sem miður fór á samkomu félagsins 12. apríl sama ár er reyndar athyglisvert vegna lokaorða þess:

"Þar sem FÍNK hélt þessa skemmtun í Jónshúsi og ber alla ábyrgð á framangreindum atburðum óska ég þess, að stjórn námsmannafélagsins svari bréfi mínu skriflega. Samkomuhald af þessu tagi verður í framtíðinni ekki liðið í Húsi Jóns Sigurðssonar. Ég vil hins vegar hafa undir höndum skriflegar skýringar námsmannafélagsins áður en ég geri tillögur til forseta Alþingis og forsætisnefndar Alþingis um framtíðarfyrirkomulag skemmtanahalds í Húsi Jóns Sigurðssonar. Það segir sig hins vegar sjálft, að tillögugerð mín mun taka mið af skemmtunum eins og þeirri sem námsmannafélagið hélt föstudagskvöldið 12. apríl sl. í Húsi Jóns Sigurðssonar." Þá vitum við á hverju þriðji hluti núverandi hússtjórnar byggir sínar tillögur. Fyrr á þessu ári fengum við leiðinleg svarbréf Karls M. Kristjánssonar, núverandi formanns hússtjórnar, þar sem hann þybbaðist við að svara því hvort eitthvað hefði verið ákveðið um framtíð hússins. Kvartaði formaður félagsins yfir bréfum þessum við yður þá (sbr. tölvubréf dags. 19. júní) og fékk greinargott svar yðar við spurningunni samdægurs og er félagið yður þakklátt fyrir það. Ekkert hafði verið ákveðið. Samráðsfundur sá sem hússtjórn ber að halda með þeim er í Jónshúsi starfa, samkvæmt reglugerð Alþingis um húsið, var boðaður með miklum semingi, eftirgangsmunum og örstuttum fyrirvara hinn 24. júní sl. Kvöldið áður boðaði formaður hússtjórnar formenn Íslendingafélagsins og Stúdentafélagsins til fundar og voru nokkrir stjórnarmenn Stúdentafélagsins þar að auki, m.a. undirritaður. Á þeim fundi öskraði Karl á viðstadda, sagði "við eigendur hússins erum orðnir leiðir á níði og skítkasti", án þess að skýra það nánar. Á samráðsfundinum sjálfum bókaði stjórn félagsins svo mótmæli við nokkru af þessum skorti á háttvísi, ekki þó öskrinu. Verður að segjast eins og er að til undantekninga heyrir að Hafnarstúdentar hafi jafn hátt á samkomum sínum og þetta, og það þótt öl sé um hönd haft og liðið sé á kvöld. Á samráðsfundinum daginn eftir var það gagnrýnt að hússtjórn hefði ekki staðið við orð um að ráða nýjan rekstrarstjóra í húsið. Einnig það að hússtjórn hefði eftir tvö ár engum tillögum skilað til forsætisnefndar Alþingis um framtíð hússins. Enda hefur því alltaf verið slegið á frest. Að sögn var beðið eftir skýrslu frá Ríkisendurskoðun og eftir því að umsjónarmaður hússins, síra Lárus Þ. Guðmundsson, léti af störfum. Nú hefur það gerst og hvað nú? Tilhlökkun Stúdentafélagsins eftir að sjá tillögur hússtjórnar er engin. Enn situr Róbert Trausti Árnason í hússtjórn, og miðað við fyrri afstöðu hans til félagsins og þau viðmið sem hann hefur eigum við ekki von á góðu. Ekki heldur eftir nefnd bréf og öskur Karls Kristjánssonar, formanns hússtjórnar, á fulltrúa félaganna. Hinn 14. júlí í sumar voru undarlegar fréttir í íslenska ríkisútvarpinu um hugsanlegan flutning sendiráðs í Jónshús. Embættismenn Alþingis virðast hafa meiri áhuga á að viðra sig í fjölmiðlum um Jónshús en ræða við þá sem þar hírast skjálfandi af hræðslu. Fróðlegt væri að fá að vita hverju þessi misskammtaða tjáningarþörf sætir. Auðvitað særir svona skortur á trúnaði og fágun viðkvæmar manneskjur eins og Hafnarstúdenta sem eiga nóg með sinn prófskrekk. Hinn 22. október sl. boðaði Stúdentafélagið til opins fundar um málefni Jónshúss og bauð hússtjórn sérstaklega til fundarins. Enginn hússtjórnarmanna lét svo lítið að svara boðinu, hvað þá að koma á fundinn. Og nú síðast er stjórn Stúdentafélagsins tilkynnt að frú Kristín Oddsdóttir Bonde, ritari í sendiráðinu hér í Höfn, eigi að halda næsta samráðsfund í umboði hússtjórnar. Mennirnir eru sumsé hættir að tala við okkur. Félag íslenskra stúdenta í Kaupmannahöfn fer þess hér með á leit við yður að stjórn Húss Jóns Sigurðssonar við Austurvegg verði leyst frá störfum þar sem ekkert traust ríkir hennar og félagsins í millum. Er þess vænst að Alþingi sýni þá tillitssemi að losa félagið undan frekari samskiptum og áhrifum þeirra Róberts Trausta Árnasonar og Karls M. Kristjánssonar eftir því sem kostur er. Félagið hefur ástæðu til að ætla að aðstöðu sinni verði verulega ógnað, verði tekið mark á tillögum hússtjórnar með þessa menn innanborðs. Sparnaður hefur þótt nauðsynlegur til þess að halda minningu Jóns Sigurðssonar á lofti í húsinu við Austurvegg, á það hefur verið minnt á samráðsfundum. Skýrslu Ríkisendurskoðunar um húsið frá í apríl sl. hefur í því samhengi verið veifað framan í okkur. Verð hefur með því verið sett á rausn Alþingis til Stúdentafélagsins, Íslendingafélagsins og minningar Jóns Sigurðssonar, og greinilega þykir það alltof hátt. Það er álit félagsins að minningu Jóns Sigurðssonar sé betur borgið í lifandi menningarhúsi en með mörghundruð fermetra legsteini þar sem bræðurnir Debet og Kredit fá að leika lausum hala, rétt eins og Karíus og Baktus í óhirtum tönnum.

Fyllerís- og pissfélag? Stúdentafélagið starfaði áður fyrr án þess að hafa húsnæði. Það er því miður ekki hægt lengur, m.a. þar sem það stendur fyrir umfangsmikilli upplýsingamiðlun á Netinu fyrir íslenska námsmenn nýkomna eða á leiðinni hingað til Hafnar. Félagið áformar nú að stofnsetja húsnæðismiðlun fyrir þá á Netinu, en húsnæðismálin hér í Höfn eru nú afar erfið. Til að þetta nauðsynjastarf haldi áfram þarf félagið skrifstofuaðstöðu. Væri félagið þegar farið út úr húsinu í ofboði eftir allt virðingarleysið ef þessi nauðsyn væri ekki fyrir hendi. Ákvörðunin um að móta tillögur um nýtt rekstrarfyrirkomulag hússins var tekin um leið og ákveðið var með hávaða og upphlaupi í fjölmiðlum árið 1996 að Stúdentafélagið væri fyllerís- og pissfélag. Félagið hefur ríka ástæðu til að ætla að sparnaðarhugmyndum sem stofnað er til á þann hátt verði stefnt gegn því. Skýrsla Ríkisendurskoðunar um húsið frá því í apríl sl. er t.d. að nokkru mótuð af orðalagi nefndrar fjölmiðlaumræðu og hver einasti liður niðurstaðna skýrslunnar miðar að því að skerða á einhvern hátt aðstöðu félagsins í húsinu. Við leggjum áherslu á að sparnaðarhugmyndir á erfiðum tímum mótist af hreinum og heiðarlegum ásetningi en ekki óútskýranlegum fjandskap við félagsskap Íslendinga í Kaupmannahöfn. Í skýrslu Ríkisendurskoðunar er ekki minnst á aðdraganda þess að félög Íslendinga fengu aðstöðu í Jónshúsi, en það var upphaflega höfuðtilgangurinn með húsinu auk þess að heiðra minningu Jóns Sigurðssonar. Enda er skýrslan menningarsnautt og steingelt efnahagsplagg þar sem jafnvel er sett fram sú fáheyrða hugmynd að leggja niður minningarsýningu um Jón Sigurðsson og selja Jónshús. Ekki hefur skýrslan verið unnin í sjálfboðavinnu og ekki vinnur stjórn Jónshúss sín störf í sjálfboðavinnu. Allt okkar starf í Stúdentafélaginu er sjálfboðavinna. Vegna óvissunnar um Jónshús hefur félagið eytt miklum tíma og kröftum í að standa í stappi við hússtjórn og voru lögð drög að því að hægt væri að flytja eigur félagsins með sex mánaða fyrirvara út úr húsinu. Meðal annars hefur þetta kostað það að ekki gafst tími til áforma um að rétta við Sögusjóð stúdenta sem félagið stofnaði árið 1929 af peningum frá Jóni Krabbe. Sjóðurinn rýrnaði því enn á síðasta ári þannig að ekki er hægt að veita úr honum styrki til rannsókna eins og á að gera árlega. Starfsemi félagsins hefur því liðið fyrir óöryggið um afstöðu Alþingis varðandi Jónshús. Spurningar að lokum Því spyr ég, ber að skilja þetta allt saman sem svo að Félag íslenskra stúdenta í Kaupmannahöfn eigi að fara að leita sér að öðru húsnæði? Úrræði félagsins yrðu þá fá önnur en að leggjast niður og deyja. Helst að leita á náðir Kaupmannahafnarkommúnu sem mannfræðilegur minnihlutahópur (etnisk minoritet), eða eins og það er orðað með hefðbundnara orðalagi; segja sig til sveitar. Umsókninni um húsaleigustyrk yrði jafnvel hafnað ef Danir færu að skoða mikilvægan þátt félagsins í fullveldisbaráttu Íslendinga fyrir 80 árum, nema þeir kæmu kannski auga á hvað væri kaldhæðnislegt að þeir sæju því fyrir húsnæði nú. Byggingarsjóður Íslendinga í Kaupmannahöfn heyrir nú sögunni til, m.a. vegna tilkomu aðstöðunnar í Jónshúsi á sínum tíma, svo ekki er hægt að leita á náðir hans. Hvað hefur hið háa Alþingi í hyggju með öllu þessu? Er það með ýkjusögum og öskri sem Alþingi telur best að minnast sóma Íslands, sverðs þess og skjaldar? Fyrir hvað er verið að refsa félaginu með þeirri framkomu? Hversu lengi enn eigum við að búa við óvissu um framtíðarhúsnæði félagsins? Ég vona að samskipti Alþingis og Stúdentafélagsins eigi eftir að batna verulega í nánustu framtíð, það er ásetningur núverandi stjórnar félagsins að vinna að því og vonandi er sá ásetningur gagnkvæmur.

Hrafn Sveinbjarnarson