Grímur M. Helgason deildarstj. - Minning Kveðja frá Seyðfirðingafélaginu Grímur Margeir Helgason cand. mag. lést á Landspítalanum að kvöldi annars dags jóla sextíu og tveggja ára að aldri. Ekki grunaði mig er ég ræddi við hann á spítalanum skömmu fyrir jól að endadægur hans væri svo skammt undan. Einu sinni enn verður oss dauðlegum mönnum sú vanmáttuga spurn á vörum hví forsjónin hrífi svo skyndilega brott mætan mann, rétt rúmlega sextugan, frá merkum störfum, ástvinum og ættingjum.

Grímur var borinn og barnfæddur á Leifsstöðum í Selárdal í Vopnafirði 2. september 1927, sonur hjónanna Helga Kristins Einarssonar bónda og Vigdísar Magneu Grímsdóttur.

Árið 1934 fluttust þau búferlum til Seyðisfjarðar og þar ólst Grímur upp. Ekki var mulið undir íslenska alþýðu á þessum tíma. Flestir bjuggu við þröngan kost og börðust bókstaflega við að hafa í sig og á. Kaupið var lágt og atvinna lá ekki á lausu eftir að kreppan mikla hélt innreið sína um miðjan fjórða áratug aldarinnar. En foreldrar Gríms voru miklar dugnaðar- og ráðdeildarmanneskj ur sem tókst að koma börnum sínum vel á legg þótt tímar væru erfiðir.

Grímur var góðum gáfum gæddur og gekk prýðilega í barna- og unglingaskóla. Hann ákvað að brjótast til mennta og hleypti því heimdraganum milli tektar og tvítugs, fór til Akureyrar, settist þar í Menntaskólann og lauk stúdentsprófi 1948. Í þeim skóla hefur jafnan verið lögð mikil rækt við íslenska tungu og hefur sú menntastefna hugnast Grími vel því hann kaus sér íslensk fræði að ástundunarefni er hann hófnám í Háskóla Íslands. Þaðan lauk hann cand. mag.-prófi 1955.

Að námi loknu stundaði hann kennslu og fræðistörf og fórst hvorttveggja vel úr hendi. Hann kenndi við Verslunarskóla Íslands 19551962 en það ár varð hann fastur starfsmaður við handritadeild Landsbókasafns og forstöðumaður deildarinnar varð hann 1966. Hann ritaði mikið um handrit og skrifaði marga sagnfræðiþætti. Af útgáfum sem hann sá um má nefna Íslendingasögur I-IX með Vésteini Ólasyni og þjóðsögur Sigfúsar Sigfússonar ásamt Óskari Halldórssyni og Helga Grímssyni.

Grímur var Seyðfirðingur í húðog hár, Seyðfirðingur í bestu merkingu orðsins. Hann lét sér ekki nægja lof um fjörðinn og fólkið sem þar býr og faguryrði um dásemdir átthaganna á tyllidögum Seyðfirðinga hér syðra heldur sýndi hann hug sinn til æskustöðvanna í verki. Á undanförnum árum vann hann að miklu viðfangsefni sem enn er í smíðum, safni til sögu Seyðisfjarðar. Hann var umsjónarmaður og ritstjóri verksins. Fyrsta bindi þess, Skólasaga Seyðisfjarðar, kom út rétt fyrir jólin, viku áður en hann var allur. Steinn Stefánsson fyrrverandi skólastjóri á Seyðisfirði er höfundur textans en Grímur var stoð hans og stytta við útgáfuna. Hann safnaði m.a. miklum fjölda mynda í bókina og hefur það ekki verið neitt áhlaupaverk.

Þá samdi hann skýringar við myndirnar og skrifaði eftirmála.

Grímur varð dagþrota áður en öllu verkinu lauk og er nú óvíst hver framvinda þess verður.

Seyðfirðingar í Reykjavík stofnuðu með sér félag 15. nóvember 1981, tæpum tveimur árum eftir að þeir, sællar minningar, drukku saman sólarkaffi í fyrsta sinn í Félagsheimili Fóstbræðra.

Grímur var framarlega í flokki þeirra manna, karla og kvenna, semáttu frumkvæði að þessari félagsstofnun. Hann var formaður menningarnefndar félagsins og skipulagði samkomu sem hann nefndi vinafagn að og haldin var í ofanverðum nóvembermánuði ár hvert í Domus Medica. Þar voru fluttir fyrirlestrar um Seyðisfjörð og Seyðfirðinga eða rabbað um fólk og fjörð eins og Grímur orðaði það, sýndar myndir að austan og iðulega sungið saman. Á slíkum vinafagnaði var og samþykkt einróma 16. nóvember 1986 að félagið keypti húseignina Skóga við Garðarsveg á Seyðisfirði og nú eigum við Seyðfirðingar þetta hús skuldlítið, hús sem er sannkölluð staðarprýði þar eystra okkur öllum til óblandinnar ánægju. Þessi nafngift, vinafagnaður, lýsir Grími heitnum mæta vel og sýnir hvern hug hann bar til Seyðfirðinga.

Þáttaskil urðu í lífi Gríms er hann kynntist eftirlifandi konu sinni, Hólmfríði Sigurðardóttur kennara frá Raufarhöfn. Hún er ágætiskona eins og hún á kyn til. Foreldrar hennar voru Sigurður Árnason starfsmaður Kaupfélags N.-Þingeyinga á Raufarhöfn og kona hans, Arnþrúður Stefánsdóttir frá Skinnalóni á Melrakkasléttu, sæmdarhjón og vel metin í sínu byggðarlagi.

Grímur og Hólmfríður vissu hvort af öðru í Menntaskólanum á Akureyri árið 1948 en þau kynntust síðar á Raufarhöfn þar sem geislar miðnætursólarinnar eru skærari en annars staðar á landinu, felldu hugi saman og gengu í hjónaband 21. febrúar 1953. Þau eignuðust sjö mannvænleg börn sem öll eru á lífi.

Grímur var einstaklega aðlaðandi maður, fríður sýnum, hávaxinn og grannvaxinn. Hann var hógvær og hæglátur í framkomu, gáfaður, góðlátlega glettinn, vinsæll og vinmargur enda var hjálpfýsi hans, dugnaði og drenglund við brugðið. Ótímabært fráfall hins látna heiðursmanns er mörgum harmsefni og hans er minnst með þakklæti og virðingu, ekki síst af Seyðfirðingum nær og fjær. En sárastur er söknuður eiginkonu, barna og aldraðrar móður. Ég sendi þeim innilegar samúðarkveðjur.

Ingólfur A. Þorkelsson