Skreið í hitakassanum UNNUR Müller Bjarnason vissi ekki að hún gekk með tvíbura fyrr en daginn sem hún fæddi. "Meðgangan hafði verið eðlileg, en daginn áður en ég fór í venjulega mæðraskoðun hafði ég verið á ferðalagi og fundið fyrir miklum hreyfingum. Þá voru um sex til átta vikur eftir af meðgöngu.
Skreið í hitakassanum UNNUR Müller Bjarnason vissi ekki að hún gekk með tvíbura fyrr en daginn sem hún fæddi. "Meðgangan hafði verið eðlileg, en daginn áður en ég fór í venjulega mæðraskoðun hafði ég verið á ferðalagi og fundið fyrir miklum hreyfingum. Þá voru um sex til átta vikur eftir af meðgöngu. Læknirinn sem skoðaði mig sá ekkert óvenjulegt, en ég var ekki sátt við það, sagðist hafa verið með stingi allan morguninn og bað hann að skoða mig betur. Það gerði hann og sagði svo að skoðun lokinni: Þú ert að fara að fæða, þú gengur með tvíbura og þú verður að fara eins og skot upp á spítala. Ég hafði ekki átt von á neinu af þessu þrennu! En upp á spítala fór ég í sjúkrabíl og var reyndar svo brött að ég sat frammí hjá bílstjóranum. Tvíburarnir fæddust því fyrir tímann og fóru báðar í hitakassa. Rakel Ýrr var sjö merkur og Ragnheiður Sara fjórar. Sú síðarnefnda var svo fjörug þótt smá væri að hún bókstaflega skreið um í hitakassanum! Þýskur hjúkrunarfræðingur, sérfræðingur í meðferð fyrirbura, sagðist sjaldan hafa séð svo hraustan fyrirbura. Eftir sex vikur fékk ég að taka Rakel Ýri heim. Þegar sú stærri var farin heim hætti sú minni að þyngjast. Ég fékk að taka Ragnheiði Söru heim þegar hún var níu merkur og lét hana sjálfa stjórna því hvenær hún vildi drekka. Innan skamms var hún komin á tveggja tíma gjöf. Þegar stúlkurnar voru fimm mánaða fórum við hjónin að taka eftir því að Ragnheiður Sara brást ekki við hljóðum. Okkur fór að gruna að eitthvað væri að heyrn hennar en ég neitaði að trúa eigin hugboði í fyrstu. Þegar hún var sjö mánaða fór ég með hana til læknis og sagðist vera viss um að heyrn hennar væri skert. Ertu ekki bara þreytt með tvö lítil? voru viðbrögð læknisins. Hann sagði að ég yrði að bíða með heyrnarskoðun þar til hún væri ársgömul. Daginn eftir fyrsta afmælisdag þeirra fór ég með hana í skoðun og þá var það loks staðfest sem okkur hafði grunað. Ragnheiður Sara var nær búin að missa alla heyrn. Hún fékk samt ekki heyrnartæki fyrr en sex mánuðum eftir þessa skoðun. Ég var mjög ósátt við þessi seinu viðbrögð læknanna. Að öðru leyti döfnuðu systurnar vel og voru báðar farnar að ganga ársgamlar. Það var oft fyndið að sjá Ragnheiði Söru svona litla ganga um allt hús. Fjögurra ára fóru telpurnar báðar í Heyrnleysingjaskólann og lærðu táknmál, og við foreldrarnir fórum á táknmálsnámskeið. Þá voru fáar bækur sem við gátum stuðst við svo ég varð mér úti um þýska táknmálsorðabók. Síðar gaf ég út ásamt tveim öðrum konum bókina Við tölum táknmál. Ég er þýsk í aðra ættina og því tvítyngd, og sá af þeim sökum ekkert því til fyrirstöðu að dæturnar lærðu bæði táknmál og íslensku jöfnum höndum. Allt sem skilaði árangri í samskiptum okkar við Ragnheiði Söru var notað. Hún varð læs á áttunda ári og það má segja að sjónvarpið hafi ýtt undir lestrarnámið. Hún gat tengt textann við þær hreyfingar og athafnir sem fram fóru á skjánum. Við vildum ekki láta Ragnheiði Söru alast upp í lokuðu táknmálsumhverfi, vildum líka láta hana umgangast heyrandi börn, og því sendum við hana einnig í almennan grunnskóla. Meðan við bjuggum í vesturbænum gekk hún í Kársnesskóla, en þegar við fluttumst hingað í austurbæinn fór hún í Digranesskóla. Í þeim skóla var tekið afar vel á móti henni og hún sótti þar tíma hluta úr degi nokkrum sinnum í viku. Við hjónin áttum von á því að hún færi í iðnnám eftir að hún hafði lokið samræmdu prófi úr Heyrnleysingjaskólanum, en þá kom hún til okkar og sagðist vilja fara í menntaskóla. Við vorum vissulega ánægð með þann metnað sem hún sýndi. Mér var bent á Menntaskólann í Hamrahlíð og þangað fór ég og talaði við Ágústu Gunnarsdóttur. Hún kannaði málið og setti síðan í gang námsáætlun fyrir Ragnheiði Söru. Þetta var í fyrsta skipti sem ég fékk hjálp fyrir dóttur mína fyrirhafnarlaust. Það var mikill lúxus að þurfa ekki að berjast fyrir hverju og einu sem foreldrum ófatlaðra barna þykir sjálfsögð þjónusta fyrir sín börn. Lífið hefur ekki verið dans á rósum fyrir Ragnheiði Söru. Heyrnarleysi fylgir einangrun, og heyrnarlausir hafa alltaf þurft að berjast fyrir sínu. Það þurftu snillingar eins og Goya, Beethoven og Edison sem allir voru heyrnarlausir, víst líka að gera. Við reyndum að láta Ragnheiði Söru bjarga sér sem mest sjálf. Hún fór til dæmis ein út í búð, og í skólann, og lærði að treysta á sjálfa sig, en ekki eingöngu á systur sína. Ég var heimavinnandi fyrstu sjö árin. Við vildum veita börnunum það öryggi sem þau þurftu á að halda fyrstu árin. Börn eru lítil aðeins einu sinni, en alltaf er hægt að verða sér úti um veraldlega hluti. Það er sagt að skilnaðir séu mjög tíðir hjá hjónum sem eiga fötluð börn. Við hjónin gátum hins vegar alltaf rætt saman og unnið úr þeim vandamálum sem upp komu. Þær fóru svo báðar systurnar í MH. Í kennaraverkfallinu hætti Rakel Ýrr námi en dreif sig síðar aftur af stað, svo það má segja að þær hafi báðar farið á sínum hraða í náminu. Stúdentsprófið er því sigur fyrir systurnar báðar." Morgunblaðið/Þorkell MÓÐIRIN Unnur Müller Bjarnason: Dæturnar lærðu báðar táknmál og íslensku jöfnum höndum.