Hún amma mín það sagði mér: "Um sólarlagsbil á sunnudögum gakk þú ei Kirkjuhvols til! Þú mátt ei trufla aftansöng álfanna þar. ­ Þeir eiga kirkju í hvolnum, og barn er ég var, í hvolnum kvað við samhljómur klukknanna á kvöldin." Hún trúði þessu, hún amma mín, ­ ég efaði ei það, að allt það væri rétt, er hún sagði um þann stað.

KIRKJUHVOLL

Hún amma mín það sagði mér: "Um sólarlagsbil

á sunnudögum gakk þú ei Kirkjuhvols til!

Þú mátt ei trufla aftansöng álfanna þar. ­

Þeir eiga kirkju í hvolnum, og barn er ég var,

í hvolnum kvað við samhljómur klukknanna á kvöldin."



Hún trúði þessu, hún amma mín, ­ ég efaði ei það,

að allt það væri rétt, er hún sagði um þann stað.

Ég leit því jafnan hvolsins með lotningu til, ­

ég lék mér þar ei nærri um sólarlagsbil:

Ég þóttist heyra samhljóminn klukknanna á kvöldin.



En forvitnin með aldrinum þó óx svo mér hjá

og einhver kynleg löngun og brennandi þrá. ­

Á sumarkvöldi björtu um sólarlagsbil

á sunnudegi Kirkjuhvols ég reikaði til.

­ Í hvolnum glymur samhljómur klukknanna á kvöldin.



­ ­ ­



Guðmundur

Guðmundsson

SKÓLASKÁLD



(1874­1919)



Brot úr

ljóðinu

Kirkjuhvoll