Hi-camp meets lo-fi, diskur Dip. Öll tónlist er eftir Jóhann Jóhannsson og Sigtrygg Baldursson. Jóhann Jóhannsson spilar á hljómborð og forritar og Sigtryggur Baldursson trommar og spilar á slagverk. Margrét Kristín Blöndal, Ása Júníusdóttir, Sara Guðmundsdóttir, Emiliana Torrini og Jón Þór Birgisson syngja, Pétur Hallgrímsson spilar á gítar,

Siglandi slagparadís

TÓNLIST

Geisladiskur

HI-CAMP MEETS LO-FI Hi-camp meets lo-fi, diskur Dip. Öll tónlist er eftir Jóhann Jóhannsson og Sigtrygg Baldursson. Jóhann Jóhannsson spilar á hljómborð og forritar og Sigtryggur Baldursson trommar og spilar á slagverk. Margrét Kristín Blöndal, Ása Júníusdóttir, Sara Guðmundsdóttir, Emiliana Torrini og Jón Þór Birgisson syngja, Pétur Hallgrímsson spilar á gítar, Óskar Guðjónsson á saxófón og Gunnlaugur Guðmundsson á bassa. STRÁKARNIR í Dip eru mættir til leiks með sína fyrstu plötu, Hi- camp meets lo-fi. Sigtryggur Baldursson trommari og smellasöngvari hittir Jóhann Jóhannsson Lhooq-er í slagparadís tölvustuðsins. Það eru nokkrir hressir sem stinga sér í ídýfuna hjá strákunum, meðal annarra fjörpían Magga Stína og Jónsi úr Sigur Rós, sem bæði fara á kostum á plötunni með innleggi persónuleika og raddar.

Diskurinn hefst á bútnum Drinking With the Fishes sem er þriðjungur úr stemmningu sem skýtur upp sjónpípunni aftur í laginu To safely sail, past the bar og kemur að landi í lokalaginu, Just to perish on the rocks. Stemmningin bindur diskinn skemmtilega saman, enda víða komið við í millitíðinni.

Útvarpsslagarinn Come out, sem að sögn Dip er "gay anthem" (óður til samkynhneigðra), myndi setja hvaða diskótek eða kokteilbar á annan endann ef ekki væri fyrir söngleikjagargið hennar Emiliönu Torrini. Lagið hefði staðið fullkomlega með sjálfu sér án söngs!

Lagið Glands, sem Ása Júníusdóttir syngur í af stakri snilld, sýnir frábæran samruna Jóhanns og Sigtryggs í hljóða/slag-pælingum og tekur mann meira og meira með sér eftir því sem líður á lagið. Ítalir eru greinilega jafnhrifnir, því Howie B hefur verið að æra diskótek óperuþjóðarinnar með Glands við argandi undirtektir.

Við af Glands tekur töffaralegur spæjarasmellur sem ég skil ekki alveg tilganginn með en er fínn undirleikur stífrar kaffidrykkju og tekur vel á móti náttúrulegri Söru í laginu 10% More Free, sem er eitt besta lag plötunnar. Strákunum tekst að renna með stuðið ljúflega niður í lægðina og aftur upp í partíið og Sara siglir með "grúvskútunni" af fullum karakter. Í laginu á eftir dýfir Gunnlaugur Guðmundsson í flottustu bassalínu eftir stríð, með órafmagnaða bassanum sínum. Það ætti eiginlega að skrifa nafnið hans tvisvar á umslagið fyrir afrekið.

Dramatíska hápunktinum er svo náð af drottningu uppákomanna, Möggu Stínu, í laginu Trampoline. Það slær heimsmetið í dýnamík og virkar á ólíklegustu afkima taugakerfisins, kannski sérstaklega slagæðarnar. Laglínan er áhrifamikil og fer með lagið út í stemmningu sem ekki sést annars staðar á diskinum. Trampólínið er ábúðarfullt en samt liðugt og leikandi.

Skyscraper Heart er lokalag Hi-camp meets lo-fi og jafnframt fegurðarblettur disksins. Það er kórdrengurinn Jónsi sem trallar af innlifun og hljómar ekki síður sannfærandi í því samhengi en með Sigur Rós. Það hlýtur að vera eftirsóknarverður hæfileiki að geta aðlagast hvaða hljóðumhverfi sem er.

Flestum sem koma að þessum diski með Jóhanni og Sigtryggi tekst frábærlega upp í að koma sínum persónuleika til skila og um leið gera það fyrir lagið sem það þarfnast. Það fékk mig til að hugsa um hvað stíll hvers og eins er afgerandi þegar einstaklingar eru settir í nýtt samhengi. Pétur Hallgrímsson getur hvergi falið sig með Kjöltustálið sitt, söngleikjagargið hennar Emilíönu þekkist hvar sem er rétt eins og vægðarkórinn er rækilega merktur Jónsa. Það sem er svo mest um vert,er að Jóhanni og Sigtryggi tókst einfaldlega að sjóða saman frábæra ídýfu.

Kristín Björk Kristjánsdóttir