Bjarni Konráðsson Skuggar aðventunnar eru að lengjast, en við teljum okkur sjá fyrir endann á vexti þeirra þegar birta jólaljósanna tekur við. Það er á aðventunni sem við förum að hugsa um helgi jólanna og bera boðskap þeirra saman við tilgangsleysi þess lífsgæðakapphlaups sem daglegt amstur býður okkur. Þá fer hugur okkar að leita til þeirra sem sjúkir eru eða um sárt eiga að binda. Um nokkurra ára skeið hef ég haft fyrir sið á aðventunni að heimsækja vin minn Bjarna Konráðsson sem lengi hefur átt við veikindi að stríða. Síðastliðið haust höfðum við spjallað saman í síma og ég talað um að heimsækja hann. Jú, hann sagði að ég gæti gert það ef ég vildi.

Nokkrum dögum síðar keyptum við hjónin lítinn blómvönd og fórum og hringdum dyrabjöllunni í Þingholtsstræti. Svarað var og boðin innganga. Þegar upp á loftið kom var spurt hvað ég væri þangað að gera, og ekki get ég nú sagt að fögnuður gagnvart blómvendinum væri meiri. Þóru konunni minni var aftur á móti tekið með virktum og okkur boðið til stofu. Þar kom í ljós að við sóttum illa að, nýlega var byrjaður fótboltaleikur á þýskri sjónvarpsstöð. Um leið og okkur var skenkt sherry í glös fengum við að heyra allt um það hvað þýski fótboltinn væri miklu betri en sá enski eða ítalski. Nokkrir sparklingar sem á skjánum birtust voru nefndir með nöfnum og þess getið frá hvaða liðum þeir hefðu síðast komið og hvernig þeir hefðu staðið sig í deildinni það sem af var leiktímabilinu.

Einhver sparklingurinn átti góða sendingu, sá hafði á ferli sínum dvalið í Austurríki, þannig að talið barst að landi söngs og lista. Bjarni og Ragnhildur kona hans höfðu vitjað þess lands fyrir fjölmörgum árum og áður en varði var hann kominn með myndaalbúm og hóf að segja frá ferð þeirra. Hann rakti sögu flestra torga og halla, listaverkin á myndunum þekkti hann með nafni, auk þess sem hann gjörþekkti sögu þeirra sem þau höfðu gert. Það tók okkur drjúgan tíma að fara í gegnum albúmin og hlýða á frásögn Bjarna. Öðru hvoru sló hann saman höndum og gaf frá sér íþróttamannsleg hljóð þegar eitthvað það gerðist í boltanum sem athygli vakti, en hélt svo óðara áfram frásögn sinni þar sem frá var horfið. Við áttum góða stund saman, stund sem ekki gleymist, en um það leyti sem fótboltanum lauk tjáði hann okkur að nú þyrfti hann að skipta yfir á aðra þýska stöð þar sem væri að hefjast einn hluti framhaldsmyndaflokks sem hann mætti alls ekki missa af. Við þekktum okkar vitjunartíma, stóðum upp, þökkuðum og kvöddum, sæl í sinni eftir heimsókn til fársjúks manns sem hafði engu tapað af sinni innri reisn, frásagnargleði og kappsömum áhuga fyrir krafti þess lífs sem lifir.

Þannig var Bjarni, hann var gefandi í samræðum og sífræðandi um ótrúlegustu málefni. Hann var margfróður og víðlesinn og hafði þann fágæta eiginleika að muna það sem hann las, sá og heyrði. Það var sama hvað rætt var við Bjarna, hvort það var Gamlatestamentið, Heimskringla, óperur eða nýjustu kvikmyndirnar, hann var alls staðar vel heima og gat endursagt heilu kaflana eða lýst atriðum, þarna var aldrei komið að tómum kofanum. Hann var stórgáfaður maður og hreinlyndur með afbrigðum. Honum lét ekki vel að fljóta með straumi ef hann trúði ekki á stefnu rennslisins, og sagðist þá oft einfaldlega "ekki nenna að taka þátt í þessari vitleysu". Hreinskilni var honum eðlisborin og það þurfti ekki að velkjast í vafa um álit hans á málefnum. Þau voru annaðhvort "ágæt" eða "bara vitleysa". Þá voru jaðrarnir þarna á milli oft eina göngufæra leiðin okkur venjulegum mönnum.

Kynni okkar Bjarna hófust fyrir 30 árum þegar ég tiltölulega ungur gekk í Oddfellowstúku nr. 12, Skúla fógeta, sem þá var nýstofnuð. Þar var Bjarni við stjórnvölinn og mótaði með öðrum starf hins unga félagsskapar, til festu í hefðum og athöfnum, þannig að við búum að enn í dag. Ég segi oft að Oddfellowreglan hafi verið minn besti skóli, skóli þar sem Bjarni Konráðsson var einn aðalkennarinn. Ég hafði fyrst af honum ákveðinn ótta, en eftir að góð kynni tókust með okkur breyttist sá ótti í virðingu og trygga vináttu. Bjarni var síkennandi okkur og hikaði ekki við að aga okkur til ef honum fannst þurfa. Hann hafði mjög gott vald á íslenskri tungu og unni góðu málfari. Hann var góður tungumálamaður og naut þess. Til gamans vil ég segja litla sögu sem lýsir skemmtilegum persónuleika Bjarna.

Fyrir nokkrum árum stóðum við saman að því að taka á móti dönskum gestum sem heimsóttu stúku okkar. Ég bar mig upp við Bjarna um aðstoð þar sem ég væri óhæfur að tjá mig á dönsku. Bjarni svaraði: "Auðvitað geturðu talað dönsku, það geta allir talað dönsku, þetta eru alltsaman sömu orðin og í íslensku." Á eftir fylgdi langur fyrirlestur um mismunandi beitingu tungunnar við framburð ýmissa orða og orðasambanda, hvaðan þau væru dregin og tenging þeirra allt til latínu og grísku. Aftan í þetta hnýtti hann því að það væri hörmulegt að hlusta á menn vera að tala dönsku sem alls ekki hefðu vald á málinu. Ekki varð þessi fyrirlestur dönskum framburði mínum til framdráttar og héldum við báðir sáttir af fundinum.

Fyrir hönd Oddfellowstúkunnar nr. 12, Skúla fógeta, vil ég þakka góðum bróður allt það sem hann gaf af sér til starfsins, því það var mikið, enda hlotnuðust honum æðstu viðurkenningar stúkunnar, svo og Oddfellowreglunnar. Verka hans mun gæta í starfi okkar um ókomin ár.

Bjarna Konráðssyni vil ég þakka samfylgdina. Genginn er vitur og góður maður sem ég hefði ekki viljað verða af að kynnast. Ég færi fjölskyldu hans mínar bestu samúðarkveðjur.

Ingjaldur Ásvaldsson.