Kjartan Ögmundsson fæddist að Kaldárhöfða, Grímsnesi, 10. maí 1919. Hann lést á Sjúkrahúsi Suðurlands 30. október s.l. Foreldrar hans voru hjónin Elísabet Guðmundsdóttir, frá Efra-Apavatni, f. 27.05. 1884, d. 18.08. 1951 og Ögmundur Jónsson, bóndi í Kaldárhöfða, f. 8.2. 1874, d. 15.10. 1940. Kjartan átti þrjá bræður, þá Guðmund Ragnar f. 7.1. 1917, d. 23.12. 1952, Jón Sölva f. 25.11. 1917, d. 4.12. 1978 og Óskar f. 2.6. 1923, d. 6.4. 1997.

Kjartan kvæntist 8. ágúst 1959 eftirlifandi eiginkonu sinni Ingu Bjarnadóttur, f. 5.6. 1923, en hún átti þrjú börn af fyrra hjónabandi: Guðmund Guðmundsson f. 15.4. 1941, maki Þórdís Skarphéðinsdóttir f. 20.11. 1942, þeirra börn Sveinbjörn og Guðrún. Bjarna Guðmundsson f.15.5. 1942, maki Inga Karólína Guðmundsdóttir f. 17.8. 1943, þeirra börn Heimir, Dagný og Hafdís. Önnu Guðmundsdóttur f. 30.1. 1950, maki Erlendur Ragnar Kristjánsson f. 12.3. 1944, þeirra börn Benedikt, Fjóla og Erla. Auk þeirra ólst upp á heimili þeirra frá unga aldri Bára Guðnadóttir, f. 8.9. 1947, maki Erling Ragnarsson f. 25.10. 1948 (þau skildu), þeirra börn Ingvar, Steinar Örn og Erla Sigríður. Kjartan og Inga eignuðust soninn Elís Kjartansson, lögreglumann, f. 24.11. 1963. Kona hans er Ragnheiður Kr. Björnsdóttir, sölumaður fasteigna, f. 4.8. 1964. Hún er dóttir Björns Stefánssonar, f. 28.10. 1943 og Huldu B. Lúðvíksdóttur f. 8.7. 1945 en Ragnheiður ólst upp hjá hjónunum Þorkeli Á. Guðbjartssyni f. 7.10. 1915, d. 9.10. 1981 og Ragnheiði Kr. Björnsdóttur, f. 13.1. 1920. Börn Elísar og Ragnheiðar eru Kjartan Björn, f. 20.9. 1991, Kristín Inga, f. 6.2. 1997 og Dagur Snær, f. 2.5. 1999.

Kjartan ólst upp í Kaldárhöfða en fór ungur að árum á vertíðar á Suðurnesjum milli þess sem hann sinnti bústörfum að Kaldárhöfða. Hann starfaði um árabil sem ýtustjóri í jarðvinnuframkvæmdum í Grímsnesi og víðar, hann starfaði einnig nokkur ár á Landbúnaðarverkstæði KÁ, Selfossi þar til hann hóf störf hjá Mjólkurbúi Flóamanna en þar starfaði hann sem mjólkurbílstjóri í tæpa fjóra áratugi þar til hann lét af störfum 1989 vegna aldurs. Kjartan var einn af stofnendum björgunarsveitarinnar Tryggva, Selfossi og tók virkan þátt í starfi hennar um árabil, einnig var hann virkur félagi í starfi Rauða krossins og Félagi eldri borgara síðasta áratuginn.

Útför Kjartans Ögmundssonar fer fram frá Selfosskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 13.30.

ævi>

Elsku pabbi minn, nú er komið að kveðjustund um sinn. Ég er viss um að nú ert þú á góðum stað þar sem við munum síðar hittast og njóta þess að vera saman, en þær stundir í gegnum árin sem við höfum átt hafa gefið mér mikið og mun ég í hjarta mínu geyma þær því minningin um þig, pabbi minn, er svo góð, að um ókomna framtíð mun ég geyma hana í hjarta mínu sem mitt leiðarljós og mun hún veita mér styrk þar til við hittumst á ný.

Ég minnist áranna þegar ég sem lítill drengur fór með ykkur mömmu í ferðalög um landið, oftar en ekki í óbyggðirnar, veiðiferðirnar sem við áttum saman þá og síðan ávallt, árin sem ég átti hestana og þú helltir þér af alefli út í hestamennskuna með mér og hélst áfram að eiga þínar sælustundir með hestunum þínum eftir að ég fór að sinna öðrum hugðarefnum. Ég minnist einnig þeirra stunda þegar þú hjálpaðir mér, með ótrúlegri seiglu, að koma fyrsta húsinu upp sem við Ragnheiður bjuggum í og síðan þeirra ótal stunda sem þú veittir mér aðstoð, við nánast allt sem ég var að fást við í gegnum tíðina. Við ræddum ekki innilega tilfinningar okkar hvors í annars garð í orðum en á milli okkar voru, að mínu viti, sterk bönd sem tengdu okkur tilfinningalega saman og gáfu sterkari skilaboð en nokkur orð hefðu áorkað.

Á svona tímamótum leita minningarnar á mann og tilfinningar sem ég hef ekki fundið í langan tíma sækja á mig en ég hugga mig við það að þú þurftir ekki að liggja lengi inni á sjúkrahúsi, aðeins níu daga, í þessari lokaorustu við krabbmeinið sem lagði jafnvel þig að velli. Mikill skóli hefur verið að lifa með þér þennan tíma, allt frá því að þú fórst í aðgerðina í apríl, eiga með þér sumarið vitandi að tíminn yrði ekki langur, fylgjast með þér síðan síðustu vikurnar þegar sjúkdómurinn lagðist á fullum þunga á þig þar til yfir lauk. Ég veit að þú fórst sáttur við allt og alla, saddur lífdaga, með fullri meðvitund, og skynsemi æðruleysisins þar til kallið kom. Ég er þér ævarandi þakklátur hversu góður og heill þú varst börnunum mínum þremur. Ekki kom til greina annað í hugum okkar Ragnheiðar en fyrsta barnið okkar héti í höfuðið á þér því við erum svo stolt af þér, pabbi minn, að orð fá því ekki lýst. Ávallt gættir þú þess að gera ekki upp á milli barnanna en stundirnar sem þið nafnarnir hafið átt saman, veiðiferðirnar, hesthúsferðirnar og svo endalaust margt annað, munu lifa. Auk þess erum við ólýsanlega ánægð yfir að börnin okkar hafa veitt þér þá auðsýndu gleði og lífsfyllingu sem þú naust síðustu árin. Pabbi minn, þú varst náttúrubarn af guðs náð, enda var í þínum uppvaxtarárum ekki um annað að ræða en lifa af náttúrunni heima í Kaldárhöfða, lifa af því sem landið og vatnið gaf, þér leið best í náttúrunni og teygaðir í þig lífskraftinn með því að ferðast um hana eða við veiðar og munt þú í mínum augum ávallt verða mesti veiðimaður heimsins auk þess sem ég mun að eilífu minnast þín sem heiðursmanns, í víðasta og marktækasta skilningi þess orðs. Nú ert þú síðastur af Kaldárhöfðabræðrunum sem ferð héðan, en ég veit að Ragnar, Jón og Óskar munu nú þegar hafa hitt þig og einnig veit ég að andi þinn mun vera mér og mínum nálægur um ókomna framtíð þannig að ég segi af heilum hug, takk fyrir allt og megi Guð varðveita þig, pabbi minn.

Þinn sonur,

Elís.

Allt eins og blómstrið eina

upp vex á sléttri grund

fagurt með frjóvgun hreina

fyrst um dags morgunstund,

á snöggu augabragði

af skorið verður fljótt,

lit og blöð niður lagði, -

líf mannlegt endar skjótt.

(H. Pétursson)

Kæri tengdafaðir og vinur, minningarnar um góðan og hlýjan mann leita á mig er ég kveð þig í hinsta sinn í þessu lífi. Ég veit ekki hjálplegri mann og aldrei baðst þú um neitt. Er við Elís byggðum okkar fyrsta hús varst þú ávallt til taks. Þegar systir mín og maður hennar byggðu sitt hús þá varst þú einnig til taks. Þegar bróðir minn stóð í flutningum þá varst það auðvitað þú sem bauðst þig fram og lánaðir bíl og kerru, svona gæti ég talið endalaust upp. Allstaðar varst þú þar sem hjálpar var þurfi og þáðir aldrei neitt að launum. Ég tók eftir því hvað þú áttir til mikla hlýju er börn og dýr voru annars vegar. Þú varst börnunum okkar Elísar mikið góður og á Kjartan Björn nafni þinn sérlega góðar minningar um afa sinn. Stundirnar með afa niðrí kjallaraherbergi að smíða, með afa í berjamó, með afa í hesthúsinu og með afa að veiða. Þessar stundir áttu þið nafnarnir útaf fyrir ykkur og amma hvíslaði oft að mér "ég veit ekki hvor er ánægðari, Kjartan litli eða afi" því báðir ljómuðu af ánægju. Kristín litla spyr mikið um þig og ég trúi því sem hún sagði er hún frétti um andlátið, en hún horfði í augun á mér er hún sá hversu leið ég var og tók með báðum höndum utan um kinnarnar á mér og brosti sínu blíðasta er hún sagði "Nú er afi glöð". Ég held Kjartan minn að þetta hafi verið orð að sönnu því þú fórst héðan sáttur og skuldaðir engum neitt. Oft er nú lífið skrítið, en okkar bestu stundir voru eftir að þú veiktist og leiðir okkar lágu saman í tvígang á sjúkrahús. Ég gekk þá með Dag Snæ og þurfti inná sjúkrahús í apríl og svo aftur þegar hann fæddist í maí og í bæði skiptin þurftir þú líka inná sjúkrahús í aðgerð og til meðferðar. Við spjölluðum mikið saman og þarna kynntist ég þér á annan hátt en ég hafði þekkt þig áður. Þessar stundir sem við áttum þarna voru að mínu mati einhverjar þær dýrmætustu í okkar samskiptum og tengdumst við hlýjum vináttuböndum þar til yfir lauk. Ég dáðist af því hversu duglegur þú varst og hversu mikið æðruleysi þú sýndir í veikindum þínum og dreg ég mikinn lærdóm af. Ég kveð þig elsku Kjartan minn með þessum orðum og geymi í hjarta mínu minningu um góðan mann.

Með þakklæti og virðingu,

þín tengdadóttir,

Ragnheiður Kristín Björnsdóttir.

Afi minn Kjartan Ögmundsson lést síðastliðinn laugardag á sjúkrahúsinu á Selfossi. Mér er sagt að kvöldið áður hafi hann séð á veggnum á móts við rúmið fallegt landslag, og þangað trúi ég að hann sé nú kominn.

Ég minnist afa, ýmist á ferðalagi, við fjölskyldan ásamt ömmu, afa og Elís, í veiði eða seinna meir með afa í hestamennskunni. Minningar um ömmu í framsætinu á gamla Land Rovernum með harðfisk og suðusúkkulaði, syngjandi "Ó,ó, óbyggðaferð" á meðan afi og pabbi voru að vaða árnar til að gá hvort þær væru færar. Afi var sannkallaður ferðagarpur, fróður og víðlesinn um náttúru landsins.

Okkur krökkunum þótti mikið sport að fá að fara með honum í vinnuna á mjólkurbílnum. Þá sagði hann gjarna frá nöfnum á fjöllum og ám á leiðinni inn úr og dekraði við mann á leiðinni. Það er fræg setning í okkar fjölskyldu þegar Heimir bróðir var lítill, þá þurfti hann ekki annað en segja "ég er sveittur" þá fékk hann kók.

Á hverjum sveitabæ sem við stoppuðum á í mjólkurferðunum þusti barnaskarinn til hans og lumaði hann þá gjarnan á kókómjólk og gaf sér tíma til að spjalla við þau. Barngæska var honum í blóð borin og þess fengum við að njóta í ríkum mæli. Börn þeirra Elísar og Ragnheiðar voru hans sólargeislar og naut hann þess fram á síðasta dag að vera í samvistum við þau. Það yrði langur listi að telja upp alla mannkosti afa, en greiðvikni, hjálpsemi og manngæska ásamt góðum skammti af elju og dugnaði nálgast kannski að lýsa honum.

Það var afi sem kom því til leiðar að langþráður draumur minn um að komast í sveit rættist, hjá góðu fólki að eystri Pétursey í Mýrdalnum.

Það var líka afi sem kom því til leiðar að draumurinn um að hafa hest á húsi í Reykjavík rættist. Áður var ég búin að vera eins og grár köttur á Selfossi að ríða út með afa og Elísi. En afi útvegaði mér hest til láns eftir að ég hafði lesið að það kostaði jafnmikið að reykja og að reka hest, reykingunum var því fórnað á stalli fyrir hestamennskuna og hef ég ekki enn séð eftir þeim skiptum.

Hestarnir voru vinir og sálufélagar afa, hann umgekkst þá af virðingu, festu og umhyggju. Ég er svo lánsöm að fá að hafa lifandi minningu um afa minn hjá mér, en það er hesturinn hans, Léttir, 14 vetra, stór og stæðilegur, enda alinn á mjólk frá unga aldri. Afi var vanur að hirða dreggjarnar úr mjólkurtankinum og gefa klárnum þegar hann var trippi.

Í vor teymdi afi, þá orðinn veikur, hinn hestinn, Draum, 21 vetra, til aflífunar, en sá hestur fékk 17 góð ár með afa þegar hann fyrir tilviljun lenti hjá honum í biðstöðu eftir að tamningamenn höfðu dæmt hann til slátrunar. Lengi vel gat enginn nálgast hestinn nema afi, hann blés eins og naut á alla aðra. Seinna fékk ég að hafa þennan hest í bænum, eftir að minn hestur heltist. Það var svo sérstakt að hesturinn þekkti mig alltaf, sama hvað leið langur tími milli þess sem ég sá hann, allt uppí sex ár meðan ég var erlendis í námi. Hann þekkti mig líka í vor þegar ég kvaddi hann og sótti Létti.

En núna þegar ég kveð afa minn þá sé ég hann fyrir mér leggja á Hæring, gamla gæðinginn sinn, með Draum í taumi, fara ríðandi á nýjan áfangastað og það er sólskin, fuglasöngur og endalaus náttúrufegurð allt í kringum hann.

Fyrir hönd okkar systkinanna,

Dagný Bjarnadóttir.

Föðurbróðir minn Kjartan Ögmundsson frá Kaldárhöfða er farinn. Síðastur fjögurra bræðra, fulltrúi íslenskrar bændamenningar í fegurstu merkingu þess orðs. Kjartan var fróður maður, víðlesinn og víðsýnn. Hann var íhugull og vandur að verkum sínum. Eitt af sterkustu persónueinkennum hans var einnig kímni og sterkur glampi augna hans, og brosið þegar eitthvað gaf gamansemi hans tilefni til, tilsvör og þátttaka í alls kyns sprelli. Veiðimaður var hann af ástríðu, einkum til stangveiði, enda alinn upp á bökkum Úlfljótsvatns og Þingvallavatns. Náttúrubarn var frændi, kannski öðru fremur. Hann undi hag sínum vel við berjatínslu á heiðum, en einkum og sér í lagi var hann ferðamaður. Fyrr á árum var hann landkönnuður, meðan hálendið var að mestu ókunnugt og ósnortið nútíma ferðamáta, og alla tíð var landkönnunin sterkur þáttur í ferðamennsku hans, bæði innan lands og utan. Í árbók Útivistar er frásögn hans af ferð yfir Sprengisand og í Vonarskarð. Margar aðrar ferðir eru aðeins í minningu um frásagnir s.s. á Litlu-Heklu. Á efri árum stundaði hann gjarnan ferðir eldri borgara á Selfossi og naut ekki síður en eigin ferða um hálendið sem hann hélt áfram alla tíð. Síðast ferð hans var ferð í Veiðivötn í sumarlok, sem hann sagði okkur frá með gleði og einstöku stolti yfir veiðifeng sonarsonar síns og nafna. Ljósmyndari var frændi með ágætum og tók mikið af myndum á hálendi Íslands á ferðum sínum. Ef til vill speglaðist þetta flökkueðli og ferðaþrá frænda í ævistarfi hans, en hann var bílstjóri hjá Mjólkurbúi Flóamanna um fjölmargra áratuga skeið. Alltaf hélt hann djúpri tryggð við heimahagana og sveitina sína og þrátt fyrir að hafa búið í þéttbýlinu meiri hluta ævinnar naut hann þess mjög að hafa kost á að taka þátt í bústörfum með vinum og frændum í Grímsnesi, heyskap, smölun, hestamennsku.

Minningar hrannast að. Kjartan og Inga buðu okkur systkinunum oft í gistingu á Kirkjuveginum, einnig var sjálfsagt að skjóta yfir unglinginn skjólshúsi færi hann á sveitaball og kæmist ekki heim. Bræðradætur saman í mjólkurbílnum með frænda upp í Þjórsárdal. Frændi í heyskap í Kaldárhöfða, það gekk mikið undan, maðurinn verklaginn og fylginn sér, heyið þyrlast upp í sæti og galta. Einhverntíma kom frændi einnig og vildi vitja um netin í Þingvallavatni í fjarvistum pabba. Og við fórum upp á vatn, stormur á vatninu, átök við að ná netunum, mikið var það skemmtileg ferð. Frændi að kenna áralagið: þú átt að róa hægan, þungan, þéttan og langan - og ekki taka of djúpt í. Ferðalögin við eldhúsborðið í Kaldárhöfða: Breitt úr kortum um eldhúsborðið, sagðar ferðasögur, lýst landslagi og staðháttum. Seinna upplifði ég jafnvel að vita hvernig ætti að aka yfir tiltekna á á ákveðnum stað, svo voru frásagnirnar skýrar og innlifun mín mikil. Myndasýningar voru fastur liður í jólaheimsókn. Seinna þegar ég var farin að ferðast mikið um hálendið sjálf, var jafnan fyrsta spurning frænda þessi: "Þú ert náttúrlega alltaf í Útivist, hvað ertu búin að fara núna nýlega?" Aldrei varð þó úr því að við færum saman yfir Fimmvörðuháls eins og við ætluðum. En okkur tókst þó að hittast einu sinni í Kaldárhöfða, mestöll fjölskylda Kaldárhöfðabræðranna, styrkja fjölskylduböndin og borða saman Þingvallavatnssilung.

Vertu sæll frændi, eftir þig er skarð, sem ekki verður fyllt. Hvíldu í friði.

Kæra Inga, Ég sendi ykkur Elís, Ragnheiði, Önnu, Bjarna, Guðmundi og Báru og fjölskyldum ykkar samúðarkveðjur okkar systkinanna.

Anna Soffía Óskarsdóttir

frá Kaldárhöfða.

Látinn er vinur okkar Kjartan Ögmundsson frá Kaldárhöfða en við þann bæ var hann jafnan kenndur þrátt fyrir að hann hafi búið á Selfossi síðari hluta ævi sinnar. Upp í hugann kemur fjöldi minninga um stundir sem við höfum átt saman, en allar eru þær á einn veg, góðar og skemmtilegar, því þannig var maðurinn.

Ein fyrsta minningin er frá árinu 1945. Það er jarðýta að koma eftir veginum, hún er húslaus og tannarlaus. Við unga fólkið á Búrfelli hlaupum niður fyrir túngarðinn til þess að sjá þetta stórmerkilega tæki, aldrei höfðum við séð annað eins. Ný jarðýta, TD9, eign Búnaðarfélags Grímsneshrepps er komin. Ýtustjórinn, Kjartan Ögmundsson, slekkur á vélinni og heilsar glaðlega, faðir minn, Páll, sem var formaður félagsins hefur bæst í hópinn, hann spyr: "Hvað varstu lengi frá Selfossi og hvar er ýtutönnin?" Kjartan svarar: "Um fimm tíma, ég komst ekki yfir Sogsbrúna svo ég varð að taka ýtutönnina af, það er vörubíll að koma með hana." Svo birtist bíllinn með ýtutönnina og hún sett á ýtuna og strax byrjað á næsta barði að jafna það niður. Jarðýtan lét strax vel að stjórn í höndum Kjartans og við horfðum hugfangin á. Bylting í túnrækt og vegaframkvæmdum í Grímsnesi var hafin og það var mikið unnið næstu árin. Tveim árum síðar fær stjórn Búnaðarfélagsins að gera tillögu um að úthluta þrem Willys-jeppum í sveitina. Fimmtán bændur sóttu um að fá jeppa, en stjórnin var sammála um að ýtustjórinn, Kjartan Ögmundsson fengi fyrsta bílinn og var það X-232 og hefur hann haldið númerinu æ síðan. Á þessum árum kom jarðýtan á flesta bæi vor og haust og sá sem þessar línur ritar færði ýtustjóranum mat og kaffi og fékk svo að sitja í ýtunni smástund og jafnvel setja í gang, hjálpa til við að smyrja eða bjóðast til að sækja jeppann svo hann væri nær ýtunni, þar sem hún var að vinna. Öllu þessu tók Kjartan með ljúfmennsku og góðlátlegri glettni, já, bændur í Grímsnesi voru ekki í vafa um að Kjartan væri besti ýtustjóri á landinu.

Kjartan stofnaði heimili á Selfossi með konu sinni Ingu Bjarnadóttur og starfaði sem mjólkurbílstjóri hjá Mjólkurbúi Flóamanna, hann var traustur og vinsæll starfsmaður.

Kjartan og Inga höfðu ánægju af jeppaferðum um óbyggðir Íslands og fóru slíkar ferðir árlega um miðjan ágúst, ferðir þessar skipulögðu Kjartan og Böðvar Stefánsson að vetrinum. Það var farið inn á Kjöl, í Landmannalaugar, hringferð um Skjaldbreið, Fjallabaksleið syðri og svo mætti lengi telja, en erfiðasta og óvenjulegasta ferðin er án efa ferð sem var farin árið 1960 þar sem þrem jeppum var fleytt á tunnum yfir Tungnaá hjá Haldi og Kjartan skrifaði svo ágætlega um í jólablað Þjóðólfs enda var Kjartan ágætlega ritfær og sagði vel frá. Í þessum ferðum var ávallt nokkuð um Grímsnesinga og nutum við hjónin margra slíkra ferða sem geymast í minningunni. Fyrir nokkrum árum fórum við hópferð um línuveginn norðan Skjaldbreiðs með góðu fólki. Þegar kom austur í Mosaskarð festum við rútubílinn í aurbleytu sem við áttum ekki von á. Ekki var hægt að snúa við, en nú kom sér vel að Kjartan var með í för, því hann kunni vel til verka um það hvernig ná skyldi bílnum upp með því að púkka grjóti undir hann og losa hann úr festunni, þarna var hann í essinu sínu. Já, við eigum margar góðar minningar frá þessum sumarferðum, þótt margt sé ótalið því áhugamál Kjartans voru mörg, svo sem veiðiskapur, myndatökur og lestur góðra bóka, en nú á skilnaðarstund erum við þakklát fyrir að hafa átt Kjartan að traustum og góðum vini allt frá barnæsku.

Við sendum eiginkonu, syni og fjölskyldu innilegar samúðarkveðjur.

Lísa og Böðvar, Búrfelli.

Í uppvexti mínum í Grímsnesi hafði ég fremur óljósa hugmynd um bræðurna fjóra í Kaldárhöfða. Þótt við værum sveitungar var býsna langt á milli bæja í þann tíð. Síðar, þegar ég flutti að Ljósafossi, tókust góð kynni við þá bræður, fyrst Ragnar og Óskar. Ragnar var mikill efnismaður og vann við Ljósafossstöðina, en lést í hörmulegu slysi. Bræðurnir Jón og Kjartan voru farnir að heiman þegar hér var komið sögu, en höfðu alltaf mikil tengsl við heimahagana. Jón gerðist síðar starfsmaður hjá Landsvirkjun við Sog og síðar borstjóri hjá Jarðborunum ríkisins, en Kjartan flutti að Selfossi og gerðist bílstjóri hjá Mjólkurbúi Flóamanna. Yngsti bróðirinn, Óskar, tók við búskapnum á Kaldárhöfða. Kaldárhöfðabræður þurftu snemma að taka til hendinni. Þeir höfðu ungir misst föður sinn, en studdu móður sína með ráðum og dáð við búskapinn. Þeir voru snillingar að draga björg í bú, ekki síst hvað varðaði silungsveiði í Sogi og Þingvallavatni. Minnisstætt er mér alla tíð þegar Jón sýndi mér stórurriða er hann hafði veitt í Þingvallavatni. Kjartan var einnig snjall veiðimaður og saman hófu þeir bræður veiðar í Þórisvatni fyrstir manna og sönnuðu að vatnið var aldeilis ekki fisklaust! Höfðu þeir veiðina á leigu í nokkur ár við allnokkra öfund. Jón var snjall hagyrðingur svo sem margir vita. Allir höfðu þeir bræður gott skopskyn og naut það sín vel í ýmsum kveðskap Jóns. Kjartani kynntist ég best og mest á ferðalögum, en báðir vorum við áhugamenn um ferðalög og þó helst óbyggðaferðir. Sjálfur átti ég Rússajeppa, en Kjartan Land-Rover. Fjölmargar ferðir fórum við Svava ásamt Kjartani og Ingu og fleira fólki um fjallaslóðir, en hæst ber ferðina um Sprengisand og Gæsavatnaleið árið 1960. þá leið fórum við 10 saman á þremur jeppum, hinn þriðji var Willys-jeppi, sem Sveinn Guðnason stýrði. Á þessum tíma var ekki búið að brúa Tungnaá eða Köldukvísl en vandinn leystur með því að ferja bílana á tunnum yfir Tungnaá við Hald. þetta var mikið ævintýri og ekki vandalaust en gekk allt í haginn. Kjartan var mjög vel að sér um örnefni á hálendinu og feiknafróður um sögur sem tengdust landinu og í einu orði sagt frábær ferðafélagi. Kjartan var vel ritfær og skrifaði ágæta frásögn um ferð þessa í jólablað þjóðólfs fyrir nokkrum árum. Aðra ferð vil ég nefna og ólíka, en það var vorið 1962. Undirritaður hafði fengið ársorlof frá kennslu og við hjónin tókum stefnuna á Finnmörku í Norður-Noregi. Heimsóttum við þar marga heimavistarskóla og fengum frábæra fyrirgreiðslu skólayfirvalda þar. Þaðan lá leiðin aftur til Kaupmannahafnar um miðjan maí og um sama leyti komu Kjartan og Inga með sinn Land-Rover ásamt Arnheiði Böðvarsdóttur frá Efri-Brú og var stefnan tekin á þýskaland og allt til Ítalíu í skemmtireisu. Var þetta í alla staði ógleymanleg ferð og gekk að óskum. Ingunn dóttir Arnheiðar bjó þá í Erlangen ásamt Bergi Jónssyni manni sínum og varð Arnheiður þar eftir.

Kjartan var eins og þeir bræður félagslyndur og var ásamt Ingu konu sinni einn af frumkvöðlum að stofnun félags eldri borgara hér á Selfossi. Er nú skarð fyrir skildi, því fram á þennan dag hafa þau hjónin verið áhugasöm og virk í félagsstarfinu. Betra en ekki var að hafa Kjartan sem fararstjóra og leiðsögumann og er mér minnisstætt hversu vel hann naut sín í ferð til Veiðivatna sumarið 1998 og hversu vel hann leiddi okkur um það sérstaka svæði bæði í sjón og sögu. Nú er hinn síðasti af Kaldárhöfðabræðrum horfinn yfir móðuna miklu. Blessuð sé minning hans og þeirra bræðra.

Ég flyt Ingu og eftirlifandi ástvinum innilegar samúðarkveðjur.

Böðvar Stefánsson.

Í dag kveðjum við Kjartan Ögmundsson, einn af frumherjum björgunar- og slysavarnastarfs á Selfossi, Hann var einn af stofnendum Björgunarsveitarinnar Tryggva á Selfossi fyrir rúmum 30 árum og stóð þar í stafni sem varaformaður í 10 ár.

Á þeim árum voru mörg verkefni leyst af félögum sveitarinnar, sum hver voru erfið og reyndi þá oft á hin mannlegu samskipti. Það var einkar gott að vinna með Kjartani að hinum ýmsu verkefnum. Fölskvalaus gleði hans leyndi sér ekki ef vel hafði til tekist. Og oft fannst mér sem veiðimannseðli hans nyti sín vel. Hann varð nefnilega þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa lært og tileinkað sér þá list veiðimannsins að bregðast við hinum margvíslegu aðstæðum, ásamt góðri greind. Á gleðistundum var hann hrókur alls fagnaðar og kunni þá list að gleðjast með vinum sínum á góðri stundu. Við sem með honum stóðum í þessu minnumst margra ánægjustunda þegar hann var að gefa okkur innsýn í heim bernsku sinnar að Kaldárhöfða. Þar mun hann hafa lært að lesa landið og skynja hver lífsfylling er í því fólgin að ganga um það með virðingu.

Ég hygg að það hafi verið meiriháttar gleðistundir þegar hann gekk að fallegu fjallavatni með veiðistöngina og renndi fyrir fisk.

Með þessum fáu línum þakka ég f.h. björgunar- og slysavarnastarfsins á Selfossi Kjartani hans góðu verk í þágu þess starfs sem hann gekk svo heill að.

Aðstandendum Kjartans Ögmundssonar öllum votta ég dýpstu samúð.

Ólafur Íshólm Jónsson.

Vertu yfir og allt um kring

með eilífri blessun þinni,

sitji Guðs englar saman í hring

sænginni yfir minni.

Elsku afi okkar, takk fyrir allt og Guð geymi þig.

Kjartan Björn, Kristín Inga

og Dagur Snær.