Hörður Ingólfsson fæddist á Ísafirði 30. júní 1932. Hann lést á heimili sínu Hólabraut 7, Hafnarfirði 17. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru Ingólfur Lárusson, f. 18. september 1904, d. 3. febrúar 1989, og Guðbjörg Kristín Guðnadóttir, fædd 27. júní 1910, d. 21. mars 1938. Stjúpmóðir Harðar var Fanney Júdit Jónasdóttir, f. 6. maí 1913 og býr á Dvalarheimilinu Hlíf á Ísafirði.

Hörður kvæntist 26. desember 1956 eiginkonu sinni Kristjönu G. Valdimarsdóttur, f. 29. september 1939. Foreldrar hennar voru Valdimar Breiðfjörð Finnbogason, f. 29. júní 1920, d. 8. október 1942, og Rakel Sigríður Veturliðadóttir, f. 30. október 1918, d. 10. maí 1984. Systkini Harðar eru Erling Guðmundur, f. 27. október 1933, d. 3. janúar 1936, og Inga Guðbjörg, f. 15. júlí 1935, gift Hauk Ólafssyni, f. 5. júní 1928, og búa þau á Bolungarvík.

Börn Harðar og Kristjönu eru: 1) Guðbjörg, f. 14. júní 1956, gift Helga Sæmundssyni, f. 14. febrúar 1951. Börn þeirra eru Hörður Guðni, f. 14. ágúst 1974, Sæmundur Breiðfjörð, f. 25. mars 1978, og Eva Dögg, f. 12. ágúst 1980. 2) Erlingur, f. 2. mars 1959, kvæntur Arnfríði Arnardóttur, f. 2. janúar 1961. Börn þeirra eru Valdemar Örn, f. 29. desember 1985, og Aldís Dagmar, f. 9. júlí 1991. 3) Linda Björk, f. 30. október 1966, gift Finnbirni Birgissyni, f. 10. september 1961. Synir þeirra eru Stefán Örn, f. 21. október 1985, Birgir Steinn, f. 27. ágúst 1988, og Natan Elí, f. 18. apríl 1997.

Hörður lauk barnaskóla 1946 og gagnfræðaskóla 1949 á Ísafirði og tók minna mótorvélstjórapróf á Ísafirði 1952. Hann var vélstjóri á bátum frá Ísafirði frá 1952-1954 en slasaðist þá um borð í Víkingi ÍS og varð að hætta sjómennsku. Um skeið vann hann hjá Júlíusi Helgasyni í verslun hans á Ísafirði og tók síðan að stunda vörubílaakstur og kranavinnu, sem varð hans ævistarf.

Útför Harðar fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Elsku Hörður minn.

Ég veit ekki hvað ég get sagt í fáum orðum, mig langar bara að þakka þér fyrir öll yndislegu árin okkar saman, allan styrkinn sem þú hefur veitt okkur, mér og börnunum okkar. Þína miklu þolinmæði, þegar á móti blés, þú varst alltaf til taks.

Á síðustu mánuðum töluðum við mikið saman um sjúkdóminn sem þú barðist svo hetjulega við, og það er þér að þakka hvernig ég og börnin stöndum okkur í dag.

Þú kvartaðir aldrei, aldrei sáust svipbrigði á þér, sama hversu veikur þú varst.

Þú varst ekki bara eiginmaður minn heldur einnig albesti og tryggasti vinurinn sem ég hef eignast og mun eiga. Ég gæti endalaust haldið áfram en ég ætla að stoppa núna og þakka þér fyrir allt okkar yndislega líf með bæninni sem ég bauð þér góða nótt með á hverju kvöldi og við ein kunnum.

Í lokin vil ég senda frá mér og fjölskyldunni sérstakar þakkir til Tómasar Jónssonar læknis sem reyndist þér afar vel í veikindum þínum og þú talaðir síðast við í síma viku fyrir andlát þitt. Einnig vil ég þakka sérstaklega hinu frábæra fólki hjá heimahlynningu Krabbameinsfélagsins og einnig Valgerði Sigurðardóttur lækni, sem var hjá okkur á lokastundu og veitti okkur ómældan styrk, ásamt Þórunni hjúkrunarfræðingi.

Guð gefi þér góða nótt, elsku Hörður minn, takk fyrir daginn og láttu þér líða vel á morgun. Mundu að ég elska þig mikið, mikið. Ég ætla að standa við það sem ég lofaði þér með þinni hjálp.

Þín

eiginkona.

Elsku pabbi minn, ég veit ekki hvar og hvernig ég á að byrja á svona kveðju til þín. En það sem er efst í huga mínum er hinn ómældi styrkur sem þú veittir okkur öllum.

Þegar þú greindist með þennan illvíga sjúkdóm sem hafði svo yfirhöndina þá settist þú niður með okkur og vildir tala hreint um hlutina, ekki að við færum í kringum þá, heldur opinskátt. Það er kannski það sem hjálpaði okkur að takast á við þennan erfiða tíma sem framundan var. Eftir að þú varðst veikari vildirðu tala við börnin mín, vildir fá þau eitt í einu og gefa þeim góðan tíma til að skýra út fyrir þeim hvernig komið var, og enginn hefði getað þetta betur en þú. Þeirra stunda munu þau ávallt minnast og geyma í hjarta sínu, hvernig þú útskýrðir hluti sem ekkert okkar vildi sætta sig við og gat skýrt eins vel og þú. Fram á síðasta dag varst það þú sem sást fyrir því að gera okkur þetta allt eins auðvelt og hægt var, baðst okkur um loforð sem við munum reyna að standa við, það að vera sterk, standa saman og halda utan um mömmu og það munum við gera, því þú hafðir svo miklar áhyggjur af henni.

Það var alveg sama hvað það var, þú varst alltaf höfuðið í fjölskyldunni. Ef eitthvað var þá var það borið undir pabba og afa, hvort sem það voru erfiðleikar, gleði eða bara eins og þegar þrjú elstu barnabörnin þín voru að taka ákvörðun um framtíðina, því hvergi var hægt að fá betri ráð og hvatningu.

Umhyggja þín fyrir okkur, börnunum þínum, var alltaf svo mikil, og þegar barnabörnin komu hafðirðu vakandi auga með þeim og að þeim liði vel, þú varst alltaf svo stoltur af fjölskyldu þinni. Aldrei man ég eftir að hafa heyrt þig draga úr mörgum þeim hugdettum og vitleysu sem mér datt í hug, hvaða aldri sem ég var á. Alltaf ræddum við málin og alltaf vildir þú að ég reyndi og áhugi þinn fyrir öllu því sem við gerðum var mikill. Manstu til dæmis þegar ég fór að grúska í ættfræði, þá sagðir þú mér að sækja námskeið svo ég vissi hvað ég væri að gera. Þetta varð svo sameiginlegt áhugamál okkar, ég leitaði til þín og þú til mín ef vantaði eitthvað inn í þessa og hina fjölskylduna, þú vildir vera í nútíðinni en ég hélt mig meira í fortíðinni, svona gátum við fléttað þetta saman. Hvað sem þú tókst þér fyrir hendur þá kláraðir þú málið, það sýndi sig núna síðustu vikur. Þá fannstu þörf hjá þér fyrir að setjast og læra á tölvu því þú kunnir ekkert á hana og þú vildir læra, þú fikraðir þig áfram, hringdir í mig eða ég kom til þín. Ég reyndi að leiðbeina þér eins og þú hefðir gert við mig, og við öll dáðumst að því hvað þú varst orðinn sjálfstæður þegar þú sast stutta stund í einu við tölvuna svona veikur, skrifaðir og teiknaðir mikið, fórst út á Netið og sagðir mér að þú værir búinn að skoða allt á Netinu og við hlógum öll að þessu.

Elsku pabbi minn, eitt af því sem þú baðst mig um var að hafa þetta ekki langt, því þú vissir að ég myndi skrifa þér kveðju, en það er svo óendanlega mikið sem ég gæti sagt og þakkað þér, meira að segja stundirnar sem við gátum setið saman síðustu vikurnar og bara þagað. Bara að vera í kringum þig, eins og síðustu vikuna þína, það var yndislegt að geta setið og haldið í höndina þína og látið þig vita að við værum hjá þér, bara það var svo hjartnæmt, en það var það eina sem við gátum gert. Ég ætla að efna það loforð að hafa þetta ekki lengra og bið góðan guð að vaka yfir þér því ég veit að það var tekið sérstaklega vel á móti þér því þú varst góður og traustur maður hvar sem þú varst og komst. Elsku pabbi minn, þakka þér fyrir öll yndislegu árin okkar.

Elsku mamma mín, ég bið guð að styrkja þig og þakka þér fyrir þá albestu umönnun sem pabbi gat fengið og gerði honum kleift að fá að vera heima eins og hann vildi, en það er þér að þakka því þú varst svo sterk og umhyggjusöm.

Einnig vil ég þakka Heimahlynningu Krabbameinsfélagsins, því yndislega fólki, fyrir allt það sem þetta góða fólk gerði, bæði fyrir pabba og okkur öll í fjölskyldunni.

Hvíl í friði.

þín dóttir

Guðbjörg.

Elsku pabbi minn, nú ert þú dáinn.

Ég trúi því að nú líði þér vel, hjá öðrum ástvinum en okkur hér á jörðinni. Að nú sért þú frískur og verkjalaus. Þú sem barðist svo hetjulega við þennan illvíga sjúkdóm sem engin lækning var til við.

Það varst þú sem stappaðir í okkur stálinu í veikindum þínum og undirbjóst alla fyrir það sem koma skyldi. Hugsaðir fyrir öllum hlutum eins og ævinlega.

Þú tókst af okkur loforð um að við lifðum lífinu áfram eftir þinn dag, og það loforð ætla ég að reyna að efna eftir bestu getu.

Ég trúi því að þú vakir yfir okkur og verðir til taks þegar við hverfum sjálf af þessari jörð.

Í þessum fátæklegu orðum kveð ég þig pabbi minn og bið Guð að geyma þig.

Í lokin vil ég koma kærri þakklætiskveðju til Valgerðar Sigurðardóttur læknis og fólksins hjá heimahlynningu Krabbameinsfélagsins, sem gerði þér kleift ásamt mömmu að vera heima í veikindum þínum, og til læknisins þíns, hans Tómasar Jónssonar, sem reyndist þér svo vel.

Ástarkveðja pabbi minn.

Þín

Linda Björk.

Ég vil í örfáum orðum fá að kveðja tengdaföður minn, Hörð Ingólfsson, sem ég kynntist fyrir nær 30 árum.

Hann var einn heilsteyptasti maður sem ég hef kynnst, bæði í orði og verki, fáorður en gagnorður, jákvæður og framsýnn.

Hann var einstaklega laginn í höndunum hvort sem var á járn eða tré, sannur vinur sem alltaf var tilbúinn að ljá hönd ef þörf var á.

Hann tókst á við lífið af æðruleysi, allt fram í andlátið, sem sést best á því að þegar hann greindist með þennan erfiða sjúkdóm var það hann sem styrkti fjölskylduna mest. Ég bið guð að blessa þig og vera eftirlifandi eiginkonu þinni, börnum og barnabörnum styrkur í sorginni.

Kveðja, þinn tengdasonur

Helgi Sæmundsson.

Með örfáum orðum langar mig að minnast tengdaföður míns sem nú er látinn eftir erfiða sjúkdómslegu. Með söknuði en þakklæti í huga kveðjum við þennan mann sem gegndi svo stóru hlutverki í lífi okkar allra. Hann studdi okkur í erfiðleikum, hvatti okkur til dáða og hjá honum fengum við þá aðstoð og leiðbeiningar sem við þurftum á að halda. Ekkert var honum mikilvægara en velferð fjölskyldunnar og fátt gladdi hann meira en ef vel gekk hjá barnabörnunum, sem hann fylgdist með af áhuga og ræddi við um mikilvægi þess að vanda vel til verka, athuga öll mál af kostgæfni og gera aldrei neitt sem gæti skaðað þau eða aðra. Líf hans einkenndist af mikilli nákvæmni og reglusemi og hann tók á sjúkdómi sínum eins og öllu öðru í lífinu, af stillingu og styrk. Nú er komið að því að leiðir skilji um sinn. Vil ég þakka honum samfylgdina og alla hans ást og umhyggju. Megi hann hvíla í friði.

Arnfríður Arnardóttir.

Elsku afi minn. Nú þegar þú ert farinn og ég sest niður til að setja nokkur orð um þig á blað finnst mér það varla hægt, því minningarnar sem ég á um þig eru ótalmargar. Allar stundirnar okkar þegar við sátum við eldhúsborðið og spjölluðum um peningamarkaðinn, sem þú hafðir dálæti á, þú vildir ólmur kenna mér að nota markaðinn. Út frá því fórum við að tala um skólann, vinnuna og bara lífið sjálft. Svo ég tali nú ekki um allar hugmyndirnar þínar sem þú sagðir mér frá og hneykslaðist oft yfir því hvers vegna einhverjir kallar úti í bæ væru ekki búnir að finna þennan og þennan hlutinn upp, þetta væru nú svo auðveldar hugmyndir. Ég held að þú hafir bara verið á undan þinni samtíð. Þegar við töluðum um skólann varstu alltaf svo áhugasamur því þú vildir það sem væri mér fyrir bestu. Þú reyndir að koma mér í skilning um að það borgar sig að læra og loksins skildi ég það núna rétt fyrir jólin og ákvað að skrá mig í skólann á ný. Mikið varstu ánægður, ég mun aldrei gleyma því hvað þú ljómaðir þegar ég sagði þér að ég færi í skóla eftir áramót. Svo þegar ég byrjaði í skólanum varstu alltaf að spyrja mig hvort ég væri búin að læra eða hvernig mér gengi, og hvort ég skildi þetta vel. Þú sagðir mér líka að ég þyrfti að vera þrjósk ef ég vildi fá eitthvað mikið í framtíðinni. Orð þín við mig voru: "Vertu ákveðin við alla, en sérstaklega við sjálfa þig, þá kemstu eitthvað áfram í lífinu." Ég hef spáð í þessi orð að undanförnu og ég sé að þetta hafa verið þín einkunnarorð í lífinu. Þú varst nefnilega maður sem allir gátu litið upp til, þú varst svo duglegur og lést aldrei aðra gera það sem þú vildir að yrði vel gert, frekar gerðirðu það sjálfur. Þú varst þrjóskur og stóðst oft fast á þínu og þú varst ótrúlega duglegur, sama hvað þú tókst þér fyrir hendur. Ég mun ávallt muna stundirnar okkar í eldhúsinu og þegar við vorum búin að tala saman klukkustundum saman kom alltaf hjá þér þessi setning sem mun seint gleymast hjá mér: ,,Er afi orðinn leiðinlegur við þig, ertu orðin svolítið þreytt á kallinum?" En aldrei varð ég leið á þessu, annars hefði ég ekki komið alltaf beint inn í eldhús til þín og talað við þig þegar við komum í heimsókn til þín og ömmu. Þú baðst mig einnar sérstakrar bónar þegar þú varst orðinn mikið veikur og ég lofaði þér að ég skyldi efna hana eins vel og ég gæti, og ég mun gera það. Við vitum bæði hver bón þín var og þér var létt þegar ég sagði þér að ég skyldi efna hana. Ég veit að við hittumst aftur seinna, því þú sagðir að þú værir að fara til að gera tilbúið fyrir okkur hin, og því trúi ég. Þangað til veit ég að þú lítur eftir okkur og passar að við förum ekki ranga leið. En þangað til, elsku afi minn, kveð ég þig með miklum söknuði. Bless afi minn.

Þín

Eva Dögg.

Elsku bróðir.

Ótal minningar koma nú upp í hugann þegar þú ert horfinn á braut. Ég hef alltaf verið stolt af þér og margs er að minnast. Þrátt fyrir að við höfum ekki alist upp saman, vegna veikinda og síðar andláts móður okkar, þá var alltaf ljúft og gott samband okkar á milli. Foreldrar okkar bjuggu á Ísafirði og börnin orðin þrjú. Þetta var árið 1935 og þú á fjórða ári, þá þurfti að koma okkur í fóstur, þar sem faðir okkar var ávallt á sjónum. Þú fórst til móðurforeldra okkar í Bolungarvík, Evlalíu og Guðna, en hjá þeim varstu þar til amma lést árið 1940. Þá kom afi þér fyrir um tíma á fjölmennu heimili vinafólks síns, Maríu og Ólafs í Tröð, Bolungarvík, þar sem þú varst á annað ár. Níu ára fórst þú síðan til Ísafjarðar þar sem þú ólst upp hjá föður okkar og stjúpu, henni Fanneyju sem alltaf reyndist þér svo vel. Allt þetta rót hefur haft áhrif á ungan dreng, þó að allir hafi sýnt þér afar gott atlæti.

Mér er minnisstætt þegar ég kom í heimsókn til ykkar sem barn og þú tókst mig með í göngutúr út í búð. Hvað mér þótti gaman að fá að fara með þér. Við fórum í heimsókn til Margrétar ömmu sem bjó á Læk á Ísafirði. Amma sagði alltaf svo margt við okkur sem við höfðum að leiðarljósi í lífinu, ræddi við okkur eins og fullorðið fólk.

Eftir að þú varst orðinn fullorðinn og kominn með bíl komst þú stundum í heimsókn til Bolungarvíkur og fórst þá sérstaklega til Guðna afa því mikil og sterk tengsl voru á milli ykkar.

Þú varst góður námsmaður, gekk alltaf vel í skóla og útskrifaðist sem vélstjóri. Þú vannst við það bæði á sjó og landi þar til þú slasaðist illa á fæti um borð og áttir í langri sjúkrahúsvist og aðgerðum vegna þess. Það kom ekki á óvart að þú skyldir verða sjálfstæður atvinnurekandi því þannig maður varst þú, vildir ráða þér sjálfur. Vörubíllinn varð þinn starfsvettvangur og það eru mörg verk sem þú skilur eftir þig. Þú vannst mikið og sjaldan var tekið sumarfrí eða önnur frí. Því þú vildir ávallt vera til staðar. Þú varst vel liðinn og vel kynntur af þínum störfum enda vinnan þér í blóð borin.

Í seinni tíð voru ófá símtölin okkar á milli og þegar við Haukur komum suður í heimsókn á hlýlega heimilið ykkar áttum við notalegar stundir.

Í veikindum þínum hefur þú unnið að þínum hugðarefnum sem eflaust eiga eftir að líta dagsins ljós. Það ber vott um kjark þinn og kraft því þú varst einn af þeim sem aldrei gafst upp.

Síðastliðið ár hefur reynt mikið bæði á sál og líkama í baráttu þinni við hinn skæða sjúkdóm, krabbamein. Eftir uppskurðinn fyrir rúmu ári fékkst þú úrskurðinn, ekkert hægt að gera og aðeins fáeinir mánuðir eftir. Þú tókst þessu með einstöku æðruleysi og talaðir kjark í eiginkonu, börn og barnabörn. Þar sem þetta varð ekki umflúið vildir þú ekki skilja við án þess að ganga frá öllum málum og létta undir með þínum nánustu á meðan þú hafðir krafta til. Þú þráðir að vera heima og það var auðsótt hjá henni Dúu þinni, því hún skyldi hjúkra og vera alltaf til staðar þrátt fyrir sína skertu heilsu. Hún hefur verið þér stoð og stytta í þessum erfiðu veikindum. Því hefur verið aðdáunarvert að fylgjast með. Æðruleysi hennar og kraftur á þessu erfiða tímabili sýnir hversu mikla ást hún bar í brjósti til þín.

Með sameiginlegu átaki fjölskyldunnar og hjálp frá heimahlynningu Krabbameinsfélagsins auðnaðist þér að vera heima þar til yfir lauk. Börnin þín hafa reynst þér vel. Guðbjörg hefur verið ykkar stoð og stytta á þessu erfiða tímabili ásamt hinum börnunum, Erlingi og Lindu, þrátt fyrir að þau hafi haft um lengri veg að fara.

Ég og fjölskylda mín biðjum Guð að styrkja þau Dúu, Guðbjörgu, Erling, Lindu, fjölskyldur þeirra og Fanneyju stjúpu í þessari miklu sorg.

Mín sál, því örugg sértu,

og set á Guð þitt traust.

Hann man þig, vís þess vertu,

og verndar efalaust.

Hann mun þig miskunn krýna.

Þú mæðist litla hríð.

Þér innan skamms mun skína

úr skýjum sólin blíð.

(B. Halld.)

Guð fylgi þér, elsku Höddi minn.

Þín systir,

Inga Guðbjörg.

Þegar ég frétti andlát Harðar Ingólfssonar kom mér það ekki svo mikið á óvart, svo lengi var hann búinn að berjast við illvígan sjúkdóm. Rúm fjögur ár eru liðin síðan hann greindist með krabbamein og hefur síðastliðið ár verð hörð barátta. Sýndi Hörður ótrúlegan andlegan styrk og átti til þess síðasta kraft til að hugga sína nánustu. Frá honum heyrðist aldrei æðruorð og tók hann örlögum sínum af mjög mikilli karlmennsku.

Hann var einstakt ljúfmenni og aldrei man ég eftir að hann hafi talað illa um nokkurn mann. Hörður fylgdist mjög vel með þjóðmálum og var afar vel heima í þeim. Hann gat verið fastur á meiningu sinni en aldrei ósanngjarn.

Hörður bar með sér sterkan persónuleika. Hann var félagslyndur og skemmtilegur heim að sækja. Hann var víðlesinn og fróður og eigum við hjónin margar góðar minningar um heimsóknir til þeirra Dúu og Hödda á Hólabrautina.

Í veikindum Harðar hefur hún Dúa staðið eins og klettur við hlið hans, hefur hún þó ekki alltaf gengið heil til skógar sjálf. Hörður dvaldist á heimili sínu uns yfir lauk og er það ekki síst að þakka heimahlynningu Krabbameinsfélagsins.

Ég bið guð að styrkja Dúu og fjölskylduna alla í sorginni og sendi þeim öllum innilegar samúðarkveðjur. Guð blessi minningu Harðar Ingólfssonar.

Sigrún og Sveinn.