Björn Ingi Stefánsson fæddist í Winnipeg í Kanada 10. nóvember 1908. Hann lést á Grensásdeild Sjúkrahúss Reykjavíkur aðfaranótt mánudagsins 31. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Stefán Björnsson, f. 14. mars 1876, d. 3. september 1942, prófastur á Hólmum í Reyðarfirði, og kona hans Helga Þórdís Jónsdóttir, f. 12. júní 1874, d. 8. febrúar 1957. Stefán var sonur Björns, bónda í Dölum, Stefánssonar frá Snartarstöðum í Axarfirði, og Margrétar Stefánsdóttur, prests á Kolfreyjustað. Helga var dóttir Jóns, bónda í Rauðseyjum á Breiðafirði, Jónssonar og Þórdísar Gísladóttur. Björn átti þrjú alsystkini en tvö þeirra dóu í bernsku í Kanada. Bróðir hans, Jón, lést á Hólmum í Reyðarfirði vorið 1930. Þá átti Björn tvö hálfsystkini, sammæðra, Karl Hermann í Kanada og Láru, húsmóður í Reykjavík. Þau eru bæði látin.

Björn kvæntist 12. maí 1934 Þórunni Sveinsdóttur, f. 12. desember 1913, d. 1. ágúst 1999. Foreldrar Þórunnar voru hjónin Sveinn Einarsson, múrari, frá Heiði á Síðu, f. 6. desember 1862, d. 2. maí 1950, og Arnheiður Björnsdóttir frá Þjóðólfshaga í Árnessýslu, f. 14. apríl 1883, d. 3. maí 1967.

Börn Björns og Þórunnar eru: 1) Stefán, sölumaður, f. 28. október 1934, kvæntur Gyðu Guðbjörnsdóttur skrifstofumanni og eiga þau fjögur börn. 2) Helga, verslunarmaður, f. 2. febrúar 1937, gift Stefáni Ágústssyni iðnrekanda og eiga þau þrjá syni. 3) Sveinn, öryrki, f. 13. ágúst 1938. 4) Örn, útibússtjóri, f. 9. apríl 1943, kvæntur Þórdísi Vilhjálmsdóttur snyrtifræðingi og eiga þau tvö börn. Auk þess á Örn þrjú börn frá fyrra hjónabandi. 5) Jón, sjómaður, f. 15. janúar 1949, kvæntur Svönu Júlíusdóttur og eiga þau þrjú börn. Auk þess á Jón fjögur börn frá fyrra hjónabandi. 6) Þórdís, snyrtifræðingur og móttökuritari, f. 19. janúar 1950, í sambúð með Stefáni Sæmundssyni flugmanni en hún á eina dóttur. Barnabörn Björns og Þórunnar eru 20, barnabarnabörnin 24 og eitt barnabarnabarnabarn.

Björn fluttist heim frá Kanada ásamt fjölskyldu sinni fimm ára gamall og ólst upp á Hólmum í Reyðarfirði. Hann naut farskóla og heimakennslu í Reyðarfjarðarhreppi, stundaði nám við Gagnfræðaskóla Akureyrar, var tvö ár við nám í Samvinnuskólanum í Reykjavík og lauk þaðan prófi árið 1933.

Björn hafði forgöngu um stofnun Kf. Fáskrúðsfirðinga árið 1933 og var kaupfélagsstjóri félagsins frá stofnun til 1946. Björn sat í stjórn ungmennafélagsins Skrúðs á Fáskrúðsfirði, var framkvæmdastjóri sundlaugagerðar Búðahrepps 1938, eftirlitsmaður fyrir hönd ríkisins með samvinnuútgerðarfélagi Búðahrepps og átti sæti í ýmsum nefndum Búðahrepps. Hann var fréttaritari útvarpsins þar um skeið, var framkvæmdastjóri við byggingu Hraðfrystihúss Fáskrúðsfjarðar 1938 og fyrsti framkvæmdastjóri þess og síðar stjórnarformaður. Árið 1946 flutti hann til Reykjavíkur og starfaði hjá SÍS. Björn var þá m.a. fenginn til að taka við hinum ýmsu kaupfélögum um lengri eða skemmri tíma.

Útför Björns fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 7. febrúar og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Tengdafaðir minn hefur kvatt þennan heim, eftir langt og litríkt ævistarf. Hann var heilsuhraustur og ótrúlega vel á sig kominn, miðað við árin níutíu - og einu betur. Björn gat komist allra sinna ferða af eigin rammleik, var akandi bíl alveg fram til síðustu jóla. Enda naut hann þess að komast í sund í Vesturbæjarlaugina nokkrum sinnum í viku og hafði fyrir sið að fara daglega í gönguferð í nágrenni við heimili sitt. Minnið var í góðu lagi og kunni hann frá mörgu að segja og sagði skemmtilega frá, sérstaklega frá fyrri tíð, uppvaxtarárunum á Hólmum í Reyðarfirði og árunum á Fáskrúðsfirði. Björn var fæddur í Winnipeg í Kanada en fluttist ungur heim til Íslands. Áratugum síðar er hann heimsótti skyldfólk sitt í Winnipeg og Lundar mundi hann vel eftir sér þar og þekkti aftur húsið sem hann átti heima í sem barn í Winnipeg. Óhætt er að segja að Björn lifði lífinu lifandi. Hann hafði ánægju af að ferðast, fór t.d. bæði til Spánar og Danmerkur á síðustu mánuðum. Sumarbústaðurinn við Miðfell við Þingvallavatn átti hug hans allan og þar voru þau Þórunn öllum stundum, og ræktuðu garðinn sinn bæði þar svo og á Kvisthaganum, þar sem þau bjuggu lengst af. Garðurinn á Kvisthaga 9 bar umönnun þeirra fagurt vitni, allt blómstraði sem blómstrað gat. Síðastliðið sumar - þá níræður að aldri - var hann að gróðursetja sumarblóm við húsið Grandaveg 47 sér og öðrum til ánægju. Björn var stálsleginn þar til fyrir stuttu að hann veiktist alvarlega og var fluttur á Grensásdeild Sjúkrahúss Reykjavíkur og lést þar eftir tveggja vikna legu. Það varð stutt á milli þeirra hjóna, nákvæmlega hálft ár. Þórunn og Björn voru alltaf nefnd samtímis og höfðu fylgst að í 65 ár er hún lést skyndilega hinn 1. ágúst sl. Þrátt fyrir breyttar aðstæður gekk Birni ótrúlega vel að bjarga sér með góðra manna hjálp. Ég er þakklát fyrir að hafa átt samleið með Birni og Þórunni í gegnum lífið. Minningarnar streyma fram hver af annarri: Árin í sumarbústaðnum á Þingvöllum voru ógleymanleg, hvort sem var á byggingarstiginu eða síðar. Við ferðuðumst ófá skiptin saman bæði innanlands sem utan, en síðast en ekki síst mun minningin um þá væntumþykju og umhyggju sem ég fann alltaf frá þeim báðum til mín og fjölskyldunnar ylja mér um alla framtíð. Aldrei létu Björn og Þórunn sig vanta þegar meiriháttar viðburður var í fjölskyldunni og fylgdust grannt með öllum sínum stóra afkomendahóp. Þau voru sterkar persónur hvort á sinn máta og minnumst við þeirra með virðingu og þökk. Þeirra verður nú sárt saknað en mestur er missir Svenna sonar þeirra, sem þau umvöfðu allri sinni ást og alúð.

Að leiðarlokum kveð ég tengdaföður minn og þakka fyrir samfylgdina. Guð blessi minningu Björn Stefánssonar.

Gyða Guðbjörnsdóttir.

Elsku afi,

nú hefur þú kvatt okkur, mikli höfðingi, aðeins hálfu ári á eftir ömmu. Ég veit að vel hefur verið tekið ámóti þér. Það er erfitt og sárt að missa þig, svo stór þáttur sem þú varst í lífi okkar og barnanna. En við erum þakklát fyrir allan þann tíma sem við áttum saman og allt það sem líf þitt gaf okkur.

Minningarnar um þig eru margar á langri og farsælli ævi þinni og okkur ákaflega dýrmætar. Ég var ekki nema rétt farinn að ganga þegar þú tókst mig fyrst með þér út í garð að vinna og hvílíkur ævintýraheimur það var fyrir stráklinginn að fá að fara á smíðaverkstæðið í bílskúrnum til að "hjálpa þér" að smíða fuglahúsið eða bara að tálga spýtur. Þér tókst að gera hina einföldustu hluti svo áhugaverða að dagurinn var að kvöldi kominn áður en ég vissi af. Þau voru ófá leikföngin sem þú smíðaðir handa okkur krökkunum og sum af þeim eru enn í notkun og það hjá langalangafabarni þínu. Ég held að betri leikskóla hefði ekki verið hægt að fá fyrir ungan dreng.

Smám saman lærðum við réttu handtökin og urðum vel liðtæk til að hjálpa þér við hin fjölmörgu verkefni sem þú ætíð hafðir utan venjulegs vinnutíma. Þar var garðræktin fyrirferðarmest. Ef einhver hafði græna fingur þá varst það þú, afi minn, og bar garðurinn á Kvisthaganum þess glöggt merki svo ekki sé minnst á alla ræktunina á Þingvöllum sem var einstakt þrekvirki hjá þér og ömmu.

Garðurinn á Grandaveginum fór heldur ekki varhluta af fingrum þínum en þar eyddir þú drjúgum tíma á sumri hverju seinustu árin, og ekki alls fyrir löngu ræddir þú við mig af miklum áhuga þær plöntur sem þú ætlaðir að gróðursetja næsta sumar. Það heillaði mig alltaf þessi óbilandi áhugi þinn á öllu er viðkom náttúrunni og umgengni við hana. Frásögur þínar af uppvaxtarárunum að Hólmum í Reyðarfirði, þar sem öll afkoma fólks var svo háð samskiptum manns og náttúru, eru minni fjölskyldu ógleymanlegar. Þann lærdóm sem þú dróst og hvernig hann mótaði lífshlaup þitt. Því miður í hraða nútímaþjóðfélags virðast þessi tengsl við upprunann oft glatast.

Virðing þín fyrir daglegum störfum og vinnuhlutverki hvers manns var sterk. Stundum þurftir þú að skamma okkur og gerðir það kröftuglega, okkur til leiðbeiningar og í þeim tilgangi að koma til skila þeim raunveruleika sem þú hafðir upplifað frá blautu barnsbeini, en umfram allt af einstakri væntumþykju.

Eftir því sem árin liðu urðu tengslin alltaf sterkari og sterkari, jafnvel þótt samverustundunum fækkaði á stundum. Áhugi þinn og umhyggja fyrir afkomendunum var mikil og þú fylgdist vel með okkur hvert sem lífið leiddi okkur, út á land eða út í heim. Ég man sérstaklega eftir því þegar ég þurfti starfa minna vegna að flytja austur á land, hve mikið í mun þér var að ég léti vita hverra manna ég væri. Og oftar en ekki þegar nafnið Björn Stefánsson var nefnt opnuðust allar dyr, slíkt var orðspor þitt eftir áralangt starf sem kaupfélagsstjóri á Fáskrúðsfirði og Hornafirði.

Það var eins með þig og ömmu, þú máttir ekkert aumt sjá, lítilmagninn var ykkar skjólstæðingur. Hvernig þið hafið hugsað um Svenna er einstakt og allt ykkar fórnfúsa starf fyrir Félag vangefinna er meira en orð fá lýst. Ég gleymi ekki þegar ég sat við hliðina á þér sem ungur drengur á leiksýningu hjá vistmönnum að Sólheimum í Grímsnesi og horfði á tárin renna niður þessar sterku kinnar, þetta voru að sönnu gleðitár, gleði yfir vegferð og ánægju þeirra sem minna mega sín.

Ég er þér þakklátur fyrir öll þau góðu ráð og aðstoð sem þú hefur veitt mér í gegnum lífið, sama hvað kom upp á, það mátti alltaf treysta á þig. Þú varst sannarlega kletturinn í þinni stóru fjölskyldu.

Ég er þér þakklátur fyrir þær stundir þegar þú og Svenni komuð í morgunkaffi um helgar og heimilishundurinn vék ekki frá ykkur, því ávallt höfðu þið eitthvað til að lauma að honum. Og einnig þær fjölmörgu kvöldstundir síðustu mánuði, og þá sérstaklega nú í janúar, þar sem við sátum og spjölluðum um heima og geima. Hvernig þú leiftraðir af frásagnargleði um upphafsár þín í kaupfélaginu, samferðamenn, dýrin þín í Hólmum, veiðiskap og ekki síst tilgang lífsins. Og alltaf fórstu með ljóð fyrir okkur sem þú kunnir svo makalaust mörg. Ef orðið stórmenni er einhvern tíma réttnefni þá er það orðið sem ég vil segja um þig. þú varst sannarlega stór og glæsilegur á velli en umfram allt með stórt hjarta.

Guð geymi þig og ömmu og megi hans friður og blessun hvíla yfir ykkur.

Elsku Svenni, guð gefi þér styrk og ég veit að þú ert umvafinn hlýju og ástúð systkina þinna og þeirra sem næst þér standa.

Stefán Örn Stefánsson.

Fyrsta daginn eftir andlát afa hljómaði innra með mér; "fallinn er höfðingi". Þessi orð fylgdu mér stöðugt í gegnum daginn og um leið fór ég í huga mínum yfir það lífshlaup afa sem ég þekkti til og hafði kynnst svo vel.

Það er margt hægt að segja um afa minn, minningarnar eru svo margar og hjartnæmar að auðvelt yrði að fylla margar síður með þeim vitnisburði. Hér verða aðeins ritaðar nokkrar línur sem þakklætisvottur fyrir það mikilvæga veganesti sem hann hefur gefið mér og að hafa hlotnast þau forrréttindi að hafa kynnst þessum réttsýna og góða manni.

Ég kynntist ömmu og afa einstaklega vel þar sem ég ólst upp fyrstu árin í risinu fyrir ofan þau á Kvisthaganum. Samgangur var sérlega mikill og var heimili þeirra mitt annað heimili.

Mínar fyrstu minningar af afa voru þegar ég sat á hnjám hans. Hann hélt í hendur mínar, hossaði mér og söng og raulaði brosandi út að eyrum, vísur og annan kveðskap sem enn eru mér í fersku minni.

Fjöldi minninga sækja huga minn þegar ég hugsa til afa. Þegar við vorum flutt á Seltjarnarnesið man ég hve stoltur ég var af honum þegar hann tók okkur bræðurna á bakið einu sinni sem oftar og synti með okkur út í kaldan sjóinn. Vinirnir fylgdust með frá bakkanum fullir áhuga, og hugsaði ég með mér: "Þetta er sko afi minn"!

Afi var listasmiður og voru margar stundirnar sem ég var með honum við smíðar í bílskúrnum. Ég sé enn fyrir mér lítinn strák sem heldur í sterka hönd afa síns á leið út í skúr. Fyrst var mér fengin spýta til að negla í, en svo lærðist smám saman að beita smíðatólunum. Afi var markmiðameðvitaður og vandvirkur með eindæmum og var mér góður leiðbeinandi við fyrstu handtökin á svo mörgum sviðum lífsins. Ég fékk þannig að læra af áralangri reynslu hans, reynslu sem aðeins fæst með þrautseigju, vilja og vinnusemi.

Þegar ég lít um öxl sé ég hve afi hefur mótað djúp spor í mitt líf og hve mikil fyrirmynd hann hefur verið mér. Þótt hann hafi verið vinnusamur með eindæmum og gustað hafi af sterkum og ákveðnum persónuleika hans var hann ástríkur maður, viðkvæmur og næmur. Ég man margar stundir þar sem tárin runnu á viðkvæmum augnablikum.

Hin síðari ár töluðum við saman um stjórnmál, lífið og tilveruna og einnig bænina. Á þessum sviðum eins og öðrum fékk ég að njóta af víðsýni hans og viskubrunni. Afi var agaður persónuleiki og mótaðist líf hans af mikilli reglusemi. Hann ræktaði líkama sinn og sál af mikilli kostgæfni. Sund stundaði hann reglulega og daglega átti hann sínar stundir frammi fyrir Guði.

Nú er liðið um hálft ár síðan amma féll frá og nú svo stuttu síðar hverfur afi einnig á braut. Saddur lífdaga safnast hann til feðra sinna. Sáðkorn þessara eðalhjóna lifir í þeirra afkomendum, þar á meðal í mínu hjarta. Þau voru mér sem gluggi inn í fortíðina. Forfeður mínir og þeirra daglega amstur fengu líf á vörum þeirra. Ég bið að þessi dýrmæti reynsluheimur og arfur megi lifa í okkur sem eftir stöndum.

Björn Ingi Stefánsson, Kríunesi.

Elsku langafi, frá því að langamma lést fyrir rúmum sex mánuðum höfum við verið svo lánsöm að eiga fleiri dýrmætar stundir með þér en áður. Nú ert þú farinn til himnaríkis og langömmu og skilur stórt skarð eftir þig eins og hún. Hverjir eru svo lánsamir að eiga langafa og langömmu svo lengi? Þeir eru ekki margir, en við erum ein af þeim. Langafi, þú varst engum líkur. Þú varst alltaf jafn skemmtilegur og heillandi. Sögurnar þínar var endalaust hægt að sitja og hlusta á og hver frásögn svo lífi gædd að maður hreinlega var kominn á staðinn. Í hvert skipti sem langalangafastrákurinn birtist tókstu allur á loft og fórst að leika við hann. Hver hefði trúað því að þú værir yfir nírætt, maður með engar hrukkur og leikandi á als oddi við að sýna drengnum leikföng eða dýr. Elsku langafi, þú áttir aldrei að deyja. Við vildum hafa þig hjá okkur alltaf. Heyra fleiri sögur og fara í fleiri bíltúra. Við erum stolt af því að hafa þekkt jafn mikinn mann og þú varst. Takk fyrir allar þessar ánægjulegu stundir, þú hefur verið okkur ómetanlegur. Minningin um þig mun lifa ávallt í hjarta okkar.

Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta. Á grænum grundum lætur hann mig hvílast, leiðir mig að vötnum, þar sem ég má næðis njóta. Hann hressir sál mína, leiðir mig um rétta vegu fyrir sakir nafn síns. Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, óttast ég ekkert illt, því þú ert hjá mér, sproti þinn og stafur þinn huggar mig. Þú býrð mér borð frami fyrir fjendum mínum, þú smyrð höfuð mitt með olíu, bikar minn er barmafullur. Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína, og í húsi drottins bý ég langa ævi.

(Dav.sálmur 23.)

Katrín Helga, Elín Rut og Haukur Jósef Stefánsbörn.

Aðfaranótt mánudagsins 31. janúar sl. andaðist á Grensásdeild Landspítalans heiðursmaðurinn Björn Ingi Stefánsson.

Hann var lengst af heilsuhraustur enda lifði hann heilsusamlegu lífi með því að iðka sund og útiveru af ýmsu tagi. Aðdragandinn var því ekki langur.

Laugardaginn 15. janúar brá svo við að á hann sótti óeðlilegt máttleysi og önnur vanlíðan sem varð til þess að hann var fluttur á sjúkrahús. Í ljós kom að hér var um hægfara heilablæðingu að ræða. Í fyrstu virtist svo sem að bati væri sýnilegur, en síðan breyttist ástandið til verri vegar og sorgarfregnin barst þann seinasta dag janúar.

Hér skulu ættir Björns ekki raktar, en aðeins þess getið að hann var sonur hjónanna Stefáns Björnssonar, prófasts að Hólmum í Reyðarfirði, og konu hans, Helgu Jónsdóttur, ættaðri úr Breiðafjarðareyjum.

Björn var fæddur í Winnepeg í Kanada en ólst upp á Hólmum fram til unglingsára. Á uppvaxtarárum sínum vann hann ýmis tilfallandi störf tengdum búskap, en einnig við sjósókn ásamt því að sem unglingur vann hann um skeið í Landsbanka Íslands á Eskifirði.

Vorið 1933 lauk Björn námi í Samvinnuskólanum. Eftir það var ævistarf hans ráðið.

Hann tileinkaði samvinnustarfinu starfskrafta sína. Hann var einn forgöngumanna að stofnun Kaupfélags Fáskrúðsfirðinga haustið 1933 og fyrsti kaupfélagsstjóri þess, eða til ársins 1946. Hann var mikill félagsmálamaður, hrókur alls fagnaðar á samkomum og skemmtunum en gætti hófs í hvívetna. Fljótlega varð hann virkur félagi í ungmennafélaginu og sat í stjórn þess. Var framkvæmdastjóri við byggingu sundlaugar og sat í ýmsum nefndum á vegum Búðahrepps og valdist einnig til annarra opinberra trúnaðarstarfa. Hann var næmur fyrir því sem til framfara horfði í atvinnumálum og stóð m.a. fyrir byggingu hraðfrystihúss. Hann varð fyrsti framkvæmdastjóri þess og síðar stjórnarformaður.

Af þessu má ráða að hann hafði mörg járn í eldinum og var sístarfandi.

Enginn vafi er á því að margt var erfitt í rekstri fyrirtækja á fyrirstríðsárunum, enda gáfust margir upp. Björn var bjartsýnismaður og hafði ávallt einhver ráð. Uppbygging atvinnuvega í byggðarlaginu var eitt af meginmarkmiðum hans. Sú staða batnaði stórum með byggingu frystihússins.

Til að bæta hag kaupfélagsins á seinustu árum stríðsins keypti hann fisk af smærri bátum, tók á leigu, ásamt öðrum aðilum, færeysk skip sem sigldu með aflann til sölu erlendis. Vitað er að þetta bætti hag kaupfélagsins til muna.

Það var um og eftir 1940 sem undirritaður man fyrst eftir samfélaginu á Fáskrúðsfirði og þeirri reisn sem var yfir málefnum kaupfélagsins. Eiginkona Björns var sæmdarkonan Þórunn Sveinsdóttir, en hún lést í ágústmánuði í fyrra. Fjölskyldan bjó í sama húsi og verslunin var í. Undirritaður átti þar margar ánægjustundir við leik með elsta syni þeirra, Stefáni. Þessar stundir koma oft upp í hugann þegar hugsað er til liðinna æskuára. Þórunn og Björn voru glæsilegt par sem geislaði af hvar sem þau fóru. Góðvild og greiðvikni var höfð að leiðarljósi enda náðu þau góðu félagslegu sambandi við íbúa staðarins og greiddu götu margra. Þau voru sívinnandi, hún við heimilisstörfin en hann við fyrirtækið.

Einn hátt hafði Björn á við starf sitt sem ekki var algengur í þá daga. Í átökum við erfið verkefni fannst Birni oft gott að brjóta upp starfsdaginn. Þegar líða tók á dag kallaði hann gjarnan á okkur strákana á silungsveiðar eða til annarrar útivistar. Allir höfðu gott og gaman af, og skemmti hann sér vel við að láta okkur leysa ýmsar þrautir.

Að því loknu settist hann oft á skrifstofu sína aftur og vann þá langt fram á nótt.

Í starfi eins og hans koma oft upp mál sem leysa verður með með málamiðlun útávið. Ég veit að stundum bar hann þannig málefni upp við konu sína. Hún var fljót að sjá kjarna málsins og gaf yfirlýsingar byggðar á eigin sannfæringu. Þótt ef til vill væri meiningarmunur í fyrstu, varð oftast sameiginleg niðurstaða og eftir það stóð hún eins og klettur við hlið manns síns.

Sumardag nokkurn árið 1946 flutti fjölskyldan til Reykjavíkur. Það var dapurlegur dagur í huga flestra Fáskrúðsfirðinga þegar fjölskyldan kvaddi og Esja lagði frá bryggju eftir hið hefðbundna brottfararflaut.

Nú hófst nýr þáttur í lífi Björns er hann tók við mismunandi störfum á vegum SÍS.

Hann átti sem fyrr segir þægilegt með að umgangast fólk og sennilega af þeirri ástæðu fór hann í kaupfélög víðsvegar um land til leiðsagnar og miðlunar af reynslu sinni og rak þá oft fyrirtækin til skemmri tíma. Lengst mun hann þó hafa starfað í innheimtu- og fjármáladeildinni.

Björn nýtti tíma sinn vel. Frítíma sinn notaði hann ýmist til lagfæringa heima fyrir eða þau hjónin dvöldu í sumarbústað sínum við Þingvallavatn þar sem þau fundu afþreyingu við garð og blómarækt í faðmi íslenskrar náttúru. Oftast voru þau með Svein son sinn með sér sem meira þurfti á þeim að halda en hin börnin. Heimili þeirra hjóna var einstakt fyrir gestrisni og myndarskap í hvívetna. Einn afkomanda þeirra heyrði ég segja að Björn hafi alltaf búið á fimmstjörnu hóteli. Þetta segir sína sögu um sambúð þeirra hjóna þar sem góðmennskan sat í fyrirrúmi.

Á skömmum tíma eru þau hjónin Björn og Þórunn horfin á vit almættisins. Ljóst er að þórunn tekur þar á móti Birni með sínu blíða brosi. Ég minnist þeirra beggja með hlýhug og djúpri virðingu. Börnum þeirra, öðrum aðstandendum og vinum votta ég samúð mína.

Ágúst Karlsson.

Mér brá í brún er ég frétti fyrir fáeinum dögum lát uppáhaldsfrænda míns, Björns Inga Stefánssonar, fyrrverandi kaupfélagsstjóra og starfsmanns SÍS. Skömmu áður hafði ég hitt hann hjá sonarsyni hans, Guðmundi Stefánssyni, og var hann þá hress í bragði, þótt greinilegt væri að nokkuð var af honum dregið sökum nýlegra veikinda.

Björn Ingi fæddist 10. nóvember 1908 í Winnipeg í Kanada, en fluttist 5 ára gamall með foreldrum sínum til Íslands og ólst upp á Hólmum í Reyðarfirði. Þau voru Helga Jónsdóttir, fædd á Rauðseyjum á Breiðafirði, og Stefán Björnsson, fæddur á Kolfreyjustað í Fáskrúðsfirði. Stefán varð prestur á Hólmum og síðar prófastur á Eskifirði. Móðir mín, Herborg, var föðursystir Björns Inga.

Björn stundaði nám við Samvinnuskólann í Reykjavík og lauk þaðan prófi vorið 1933. Síðla sumars það ár var stofnað Kaupfélag Fáskrúðsfirðinga og var Björn kaupfélagsstjóri þess frá upphafi þar til í júní 1946. Þá fluttist hann til Reykjavíkur og starfaði hjá Sambandi íslenskra samvinnufélaga (SÍS) fram undir 1980. Þar vann hann m.a. að eftirlitsstörfum og var einnig fenginn til þess að taka að sér tímabundin framkvæmdastjórastörf hjá ýmsum kaupfélögum. Björn var uppörvandi stjórnandi, hagsýnn maður og lagtækur, og naut hvarvetna óskoraðrar virðingar, jafnt meðal viðskiptamanna kaupfélaganna, starfsfólks og forystumanna samvinnuhreyfingarinnar.

Auk aðalstarfa sem kaupfélagsstjóri vann hann ötullega að ýmsum félagsmálum. Á Fáskrúðsfirði sat hann þannig í stjórn ungmennafélagsins Skrúðs, var framkvæmdastjóri sundlaugargerðar Búðahrepps, átti sæti í hafnarnefnd, var framkvæmdastjóri við byggingu Hraðfrystihúss Fáskrúðsfjarðar o.fl. o.fl.

Björn Ingi var gæfumaður í einkalífi. Vorið 1934 kvongaðist hann Þórunni Sveinsdóttur, mikilli mannkosta konu. Hún reyndist honum góð eiginkona og móðir og bjó honum gott og myndarlegt heimili. Þau eignuðust 6 börn. Nú eru barnabörnin 20, og barnabarnahópurinn er stór og mannvænlegur. Þau hjónin, Þórunn og Björn, voru ávallt samhent í einstakri gestrisni og hjálpsemi, ekki síst gagnvart þeim sem minna máttu sín.

Björn Ingi var hár og myndarlegur maður, sannkallað glæsimenni í sjón og raun. Hann var skemmtilegur í umgengni, hjálpsamur og sannur vinur vina sinna. Þau hjón reyndust foreldrum mínum einstaklega vel, þegar þau bjuggu í sama húsi á Fáskrúðsfirði, enda þótti mömmu minni og pabba mjög vænt um Björn og Þórunni, og hélst sú vinátta alla tíð. Sem unglingur vann ég sumar-tíma við Kaupfélagið á Fáskrúðsfirði undir stjórn Björns. Hann var mér ávallt mjög góður húsbóndi og lærði ég margt af honum, m.a. að sýna eldra fólki virðingu.

Björns Inga mun ávallt minnst með þakklæti, söknuði og virðingu.

Blessuð sé minning hans.

Unnsteinn Stefánsson.