Andlátsfélagar voru að vonum brattir í lokin.
Andlátsfélagar voru að vonum brattir í lokin.
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Úrslit Músíktilrauna Tónabæjar. Þátt tóku Heróglymur, Skam, Do what thou wilt shall be the whole of the Law, Trenikin, Noise, Prozac, Halim, Anonymous, Dice, Bimbó og Andlát. haldið í íþróttahúsi Fram föstudaginn 30. mars. Áhorfendur á sjöunda hundrað.

MÚSÍKTILRAUNUM Tónabæjar lauk með bravúr síðastliðið föstudagskvöld, eða réttara sagt aðfaranótt laugardags, því bæði var að hljómsveitir í úrslitunum voru óvenju margar og svo að gestir hafa líkastil aldrei verið fleiri og tók því talsverðan tíma að telja atkvæði. Svo hefur Músíktilraunum vaxið fiskur um hrygg að úrslitin voru haldin í Íþróttahús Fram og gerði umfang tilraunanna allt mun glæsilegra fyrir vikið.

Svo fór að hljómsveitin Andlát sigraði nokkuð örugglega, Halim var í öðru sæti og Anonymous því þriðja.

Fyrsta hljómsveit á svið var rokksveitin Héróglymur sem hóf leik sinn vel þétt og sannfærandi í býsna góðu lagi. Annað lag sveitarinnar var aftur á móti ekki eins traustvekjandi, keyrslan þunglamaleg og hikandi. Þrátt fyrir ágæta spretti í þriðja laginu var það ekki miklu betra; greinilegt að þeir félagar þurfa að vinna meira í lagasmíðum, því þeir eru efnilegir á öðrum sviðum.

Raftónlistarflokkur eins manns, sem kallar sig Skam, var næstur á svið. Hann gerði líkt og Heróglymur; byrjaði afskaplega vel og fléttaði saman klingjandi taktsyrpum og setti svo í fluggír þegar við átti. Annað lagið var einnig mjög gott, en heldur gamaldags og það þriðja sömuleiðis.

Do what thou wilt shall be the whole of the Law skammaðist enn út í þá sem ekki gátu skrifað nafnið rétt, kannski ekki nema von þegar þeir félagar bera það rétt fram sjálfir. Hvað sem því líður var sveitin langtífrá eins skemmtileg og kvöldið áður. Fyrsta lagið náði aldrei að lifna og það annað var stirðbusalegt. Mikið má þó útaf betra áður en tekst að klúðra því þriðja; bráðskemmtilegt lag sem vantar bara strengjasveitina.

Trenikin var eina rappsveitin sem náði í úrslit og reyndar eina eiginlega rappsveitin sem tók þátt í tilraununum að þessu sinni þó rapp hafi víða skotið upp kollinum. Sveitin leikur frekar mjúkt rapp með mjög skemmtilegu undirspili og fyrirtaks plötuskrámi. Annað lagið var gott en það þriðja sýnu best, ekki síst fyrir frumlegt undirspil. Í lokin sýndu þeir félagar svo að þeir gátu rappað á íslensku þegar sá gállinn er á þeim.

Noise-félagar höfðu greinilega undirbúið sig vel fyrir úrslitin því þeir voru talsvert þéttari en í undanúrslitunum og öruggari; létu ekki einu sinni tækjabilun í upphafi slá sig út af laginu. Þegar best var, til að mynda í fyrsta laginu, sýndi sveitin að ekki þarf nema þrjú hljóðfæri til að rokka feitt, en vissulega galli að lögin séu ekki frumlegri. Mæta væntanlega sterkari til leiks á næsta ári.

Prozac var líka geysiþétt, þó ekki hefði sú sveit haft eins langan tíma í undirbúning. Hún státaði og af fremsta trommuleikara tilraunanna að þessu sinni, en bassa- og gítarleikur var líka í hæsta rokkgæðaflokki. Söngurinn er aftur á móti Akkilesarhæll sveitarinnar, því raddir söngvaranna tveggja liggja of hátt og of nálægt hvor annarri. Sem fyrr voru bestu lögin þegar ekki var sungið eintóna, heldur farið upp og niður í styrk og áherslu.

Eftir stutt hlé kom hafnfirska rokksveitin Halim á svið og byrjaði með látum. Lög sveitarinnar eru vel samin með óvæntum lausnum og frumlegum sönglínum og það þriðja var sérdeilis gott. Ragnar Sólberg, gítarleikari sveitarinnar og söngvari, er mikið efni og þó röddin eigi eftir að þroskast gerði hann allt rétt og með miklum sóma. Þeir félagar hans í sveitinni voru einnig í stuði, sérstaklega trymbillinn, bróðir Ragnars.

Rafdúettinn Anonymous var á öðrum slóðum en rokkliðið, lék lagvæna raftónlist skreytta með drum 'n bass og techno. Fyrsta lag þeirra Pollock-frændsystkina var gott, en ekki fullmótað á köflum. Annað lagið fléttaði vel saman brotakenndum taktsyrpum og skemmtilegum laglínum og líkt í undanúrslitunum var þriðja lagið verulega gott með vel völdum hljóðum.

Ágætar pælingar voru í gangi hjá Dice og sérstaklega voru skemmtilegir sprettir í sönglínum. Þeir félagar þurfa þó að vinna betur í lögunum og kaflaskilum. Annað lagið var nokkuð meinlaust stuðlag en það þriðja best. Textar voru svartagallslegir og féllu prýðilega að flutningnum.

Bimbó stakk í stúf á tilraunum að þessu sinni, enda hefur ekki sést svo eindregin poppsveit í úrslitum í mörg ár. Andvaka er fyrirtaks poppsmellur og á án efa eftir að hljóma í útvarpi áður en langt um líður, en önnur lög voru ekki beysin, sérstaklega mæðulagið sem sveitin byrjaði á, en kannski var það bara textinn.

Hafi menn verið farnir að þreytast eftir að hafa setið í fimm klukkutíma og hlustað á þrjátíu lög hrukku allir upp við dogg er Andlát hóf leik sinn, enda sveitin geysiþétt og hörkugóð rokksveit. Taugar liðsmanna voru aftur á móti greinilega þandar til hins ýtrasta og gerði sitt til að sveitin sýndi ekki allt sitt besta, en það kom ekki að sök, því þegar þeim tókst vel upp skákaði enginn Andlátsfélögum.

Andlát og tilraunirnarnar í heild sýna að rokkið er sterkara en nokkru sinni, harðkjarninn tekur á sig ýmsar myndir og dregur í sig áhrif úr ólíkum áttum; ungmenni vilja rokk og það hávært og hrátt. Fyrir þeim er nútíminn ekki trunta, hann er jarðýta og ýtustjórinn ekki með öllum mjalla.

Dómnefnd og áheyrendur voru að mestu sammála, Andlát sigraði örugglega, Halim traust í öðru sæti og Anonymous ekki langt undan í þriðja sæti. Auk hljómsveitaverðlauna var Ingi Þór Pálsson í Andláti verðlaunaður sem besti gítarleikarinn, Ragnar Sólberg úr Halim fékk verðlaun sem besti söngvarinn, Jón Hafliði Sigurjónsson úr Rúfuz þótti besti bassaleikarinn, Heiðar Brynjólfsson úr Prozac besti trommuleikarinn, Þorkell Máni Þorkelsson úr Berrössuðum þótti besti hljómborðsleikarinn og Marlon Lee Úlfur Pollock besti tölvarinn, Hjalti Steinn Sigurðsson besti rapparinn. Athyglisverðasta hljómsveitin þótti Berrassaðir og Input var kjörin bjartasta vonin.

Borgarstjóri, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, afhenti verðlaunin.

Árni Matthíasson