Katrín Sylvía Símonardóttir fæddist 27. september 1912 í Vatnskoti í Þingvallasveit. Hún lést á hjúkrunarheimilinu Eir 27. maí síðastliðinn. Foreldrar Katrínar voru hjónin Jónína Sveinsdóttir, f. 7.12. 1885, d. 20.4. 1958, og Símon Daníel Pétursson, f. 2.2. 1881, d. 7.3. 1966. Hún átti fjögur systkini, Pétur, Helgu og Aðalstein, sem öll eru látin, og Sveinborgu.

Katrín giftist Ívari Björnssyni 16. apríl 1949. Börn hennar eru 1) Viggó Alfreð Oddsson, f. 2.12. 1932, d. 7.3. 1983. 2) Gunnar Páll Ívarsson, f. 7.8. 1949, kona hans er Jónína Ragnarsdóttir, f. 6.1. 1952, þau eiga tvær dætur Andreu Margréti, f. 25.9. 1968, barn hennar er Gunnar Páll Torfason, f. 2.1. 1988, og Katrínu Sylvíu, f. 30.7. 1974, gift Gunnþóri Jónssyni. 3) Símon Helgi Ívarsson, f. 9.3. 1951, kona hans er María Jóhanna Ívarsdóttir, f. 5.6. 1952, þau eiga tvö börn, Ívar, f. 10.6. 1983, og Svandísi Ósk, f. 11.7. 1990. Símon á eina dóttur frá fyrra hjónabandi, Katrínu Sylvíu, f. 31.3. 1973, barn hennar er Hinrik Snær Katrínarson, f. 3.12. 1999.

Útför Katrínar Sylvíu fer fram frá Grafarvogskirkju þriðjudaginn 5. júní og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Elskuleg móðir mín hefur nú kvatt þennan heim og langar mig til að minnast hennar í fáeinum orðum. Þrátt fyrir þann söknuð sem í huga mér býr gleðst ég yfir því að tíma þjáningar og stöðugrar vanlíðunar skuli vera lokið að sinni.

Móðir mín, sem oft var kölluð Kata af vinum og vandamönnum, ólst upp í Vatnskoti í Þingvallasveit og leitaði hugur hennar gjarnan þangað. Uppvaxtarárin voru henni mjög hugleikin, enda dreif margt á daga hennar sem var ólíkt því sem nú tíðkast. Marga spennandi viðburði upplifði hún ásamt bróður sínum Pétri Símonarsyni á mótorsleðanum forðum og vatnshjólinu, sem hann smíðaði. Móðir mín hafði létta lund og var mikil atorkumanneskja sem þoldi ekki ef maður dreif ekki í hlutunum, og gerði það þá sjálf sem þurfti að gera, ef einhver bið varð á framkvæmdum. Hún var mikil útivistarmanneskja, náttúruunnandi og hafði yndi af ferðalögum og kenndi mér að meta fegurð landsins. Gjarnan fylgdu einhverjir steinar eða kuðungar með í vasanum eftir göngutúrinn og hún átti auðvelt með að koma auga á ýmsar myndbirtingar í náttúrunni.

Minnisstætt er hversu hjálpleg móðir mín var og ef hún sá að einhver átti bágt var hún alltaf tilbúin að koma til aðstoðar og gerði gjarnan gott úr erfiðleikum sínum og annarra. Hún starfaði m.a. mikið fyrir Blindrafélagið og kynntumst við bræður lífi þeirra og starfi í gegnum það. Hún hafði mikla ánægju af tónlist og spilaði sér og öðrum gjarnan til ánægju á gítar hér fyrr á árum og einnig svolítið á hljómborð. Samheldni var meðal systkinanna og oft ríkti glaðværð á fundum þeirra. Gestkvæmt var mjög heima í Hamrahlíðinni og var öllum velkomið að gista, hvort heldur var eina eða fleiri nætur. Í mínum huga ríkir óendanlegt þakklæti fyrir allar þær stundir sem við áttum saman, allt sem mér var gefið í gegnum uppeldi og hvatningu, í gegnum súrt og sætt. Ég minnist móður minnar með söknuði og veit að henni líður vel þar sem hún er núna.

Ég vil færa starfsfólki á Hjúkrunarheimilinu Eir þakklæti fyrir góða umönnun síðustu árin.

Símon H. Ívarsson.

Þegar ég minnist Kötu frænku minnar sé ég hana fyrir mér úti í náttúrunni.

Oft í gönguferð á Þingvöllum eða á skautum á Þingvallavatni, ásamt systkinum og frændfólki. Katrín móðursystir mín ólst upp í Vatnskoti í Þingvallasveit.

Þar vandist hún skauta- og skíðaferðum ásamt annarri útivist. Hún hafði gaman af því að sigla um vatnið á hjólabát, sem Símon í Vatnskoti faðir hennar og Pétur bróðir hennar höfðu smíðað, árið 1930.

Mikill útivistaráhugi hefur verið í fjölskyldunni og voru oft skipulagðar göngu- og skíðaferðir þar sem hópar úr fjölskyldunni fóru upp á heiðar og fjöll. Katrín fluttist ung að árum á mölina. Hún fékk sér vinnu í Reykjavík við saumaskap, hún vann um tíma á saumaverkstæði Helgu systur sinnar. Þær voru miklir mátar og ferðuðust mikið saman.

Á stríðsárunum var oft erfitt að fá efni til að sauma úr. Móðir mín sagði mér að þá hefði verið skammtað efni í karlmannsföt og skammturinn hefði verið í ein föt á mánuði.

Heimsóknir í Hamrahlíðina til Kötu og Ívars voru fastur punktur í tilverunni.

Katrín hafði verið heilsulítil undanfarin ár. Nú hefur hún kvatt þennan heim. En eftir lifir minningin um sterka konu, ákveðna og hjartahlýja.

Fjölskylda mín sendir Ívari, sonum og öðrum ættingjum samúðarkveðjur.

Guð blessi minningu Katrínar.

Jónína G.Melsteð.

Símon H. Ívarsson.