Magndís Magnúsdóttir fæddist á Bakka í Tálknafirði 12. júlí 1912. Hún lést á Hrafnistu í Hafnarfirði 30. desember síðastliðinn. Foreldrar hennar voru hjónin Magnús Friðriksson bóndi í Stóra-Laugadal og síðar á Bakka, Tálknafirði, f. 16. maí 1879, d. 27. des. 1918, og Þórdís Guðmundsdóttir húsfreyja, f. 22. maí 1877, d. 18. sept. 1950. Systkini hennar voru María, f. 20. des. 1903, Friðrik, f. 14. apríl 1905, Sara, f. 20. apríl 1908, Guðrún, f. 12. maí 1909, og Halldóra, f. 10. des. 1910. Þau eru öll látin.

Hinn 21. maí 1944 giftist Magndís eftirlifandi eiginmanni sínum, Kristni J. Jónssyni, f. 19. feb. 1917, útgerðarmanni á Patreksfirði. Foreldrar hans voru Ólína Guðmundsdóttir, f. 17. okt. 1893, d. 5. ág. 1969, og Jón Jóhannesson, f. 4. apríl 1884, d. 18. feb.1950. Þau eignuðust tvær dætur. 1) Þórdís Bakkmann hjúkrunarfræðingur, f. 6. des. 1944, búsett í Hafnarfirði, maki Samson Jóhannsson bifvélavirki, f. 7. júlí 1943. Synir þeirra eru Kristinn, f. 1. júní 1965, kona hans er Pálína Samúelsdóttir, f. 17. maí 1969, og eiga þau dótturina Þórdísi, f. 13. jan. 1995. Jóhann, f. 8. apríl 1969, kona hans er Þórunn Stefánsdóttir, f. 30. sept. 1971. Þeirra börn eru Ingibjörg Ýr, f. 11. ág.1995, og Samson, f. 11. ág. 1997. Magni Þór, f. 23. júní 1970, kona hans er Kristbjörg Leifsdóttir, f. 1. okt. 1969, og sonur þeirra er Máni Þór, f. 22. maí. 2000. 2) Auður framkvæmdastjóri, f. 17. ágúst 1946, búsett í Kópavogi. Sonur hennar og Hreiðars Árnasonar skipstjóra, f. 10. okt. 1945, d. 10. jan. 1970, er Hugi, f. 17. des. 1969. Sambýliskona hans er Lilja Harðardóttir, f. 30. sept. 1975, sonur Huga og Carmen Valencia er Francisco Snær, f. 7. júní 2000. Börn Auðar og Leiknis Jónssonar málarameistara, f. 22. okt. 1943, eru Bogi, f. 20. ágúst 1974, sambýliskona hans er Lilja Kristbjörg Sæmundsdóttir, f. 16. jan. 1976, dóttir þeirra er Telma Sól, f. 15. mars 2001. Auður Magndís, f. 15. apríl 1982.

Magndís missti föður sinn ung og ólst upp hjá móður sinni í Tálknafirði til níu ára aldurs er hún flutti til Patreksfjarðar. Þar bjó hún þar til hún fluttist til Hafnarfjarðar árið 1990. Á Patreksfirði gegndi hún meðal annars ýmsum afgreiðslustörfum og var í vist en vann síðar við hlið eiginmanns síns við útgerð og fiskvinnslu. Hún var virk í félagsmálum Patreksfjarðar og var einn af stofnendum Verkalýðsfélags Patreksfjarðar, Slysavarnafélagsins Unnar og Kvenfélagsins Sifjar þar sem hún var heiðursfélagi. Síðustu sex árin dvöldu þau hjón á Hrafnistu í Hafnarfirði.

Útför Magndísar verður gerð frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Ég veit að vorið kemur,

og veturinn líður senn.

Kvæðið er um konu,

en hvorki um guð né menn.

Ég bý að brosum hennar

og blessa hennar spor,

Því hún var mild og máttug

og minnti á - jarðneskt vor.

(Davíð Stef.)

Magndís Magnúsdóttir, tengdamóðir mín, lést eftir um það bil mánaðar sjúkdómslegu, en hún hafði um nokkurn tíma glímt við fylgikvilla ellinnar og hafði orð á að hún væri tilbúin til að ljúka lífsgöngu sinni hérna megin. Magga var mjög trúuð og það var enginn efi í hennar huga að hennar biði framhald eftir þetta líf.

Magga Magg eins og hún kynnti sig og var ávallt kölluð af samferðafólki sínu var ákaflega glaðlynd og skemmtileg og hreif alla með sér, en undir bjó staðfesta og alvara. Hún var mjög félagslynd og tók virkan þátt í ýmsum félögum og var ávallt tilbúin í slaginn þegar fólk vildi koma saman til að skemmta sér, þar sem hún var ævinlega hrókur alls fagnaðar. Magga hafði sérstakt yndi af söng og dansi, á heimili hennar var mikið sungið. Oft var brugðið undir sig betri fætinum, dansspor tekið í eldhúsinu eða stofunni, eða hvar sem var og þurfti lítið tilefni til, kannski bara fjörugt harmonikulag í útvarpinu.

Það er eftirminnilegur tími þegar fjölskylda mín dvaldi um jól fyrir vestan, en það gerðum við um árabil. Þá var sólarhringnum snúið við eins og oft vill verða um hátíðar. Magga hafði góðan frásagnarhæfileika svo unun var að hlýða á frásagnir hennar og hún kunni ógrynni af vísum og kvæðum svo undrun sætti. Margar af þessum vísum höfðu orðið til í fiskvinnunni í gamla daga, þegar menn voru að gantast og þá væntanlega til að létta sér erfiðisvinnuna. Davíð Stefánsson skáld var henni einkar hugleikinn og notaði hún oft á tíðum tilvitnanir í ljóð hans þegar henni fannst ástæða til að auðga mál sitt. Þá gat hún mælt af munni fram heilu ljóðabálkana eftir Davíð okkur til skemmtunar.

Magga fæddist á Innri-Bakka í Tálknafirði og ólst þar upp til sjö ára aldurs, en þá missti hún föður sinn. Móðir hennar, Þórdís Guðmundsdóttir, varð að bregða búi og fluttist til Patreksfjarðar, þar sem hún bjó börnum sínum nýtt heimili. Þórdís sýndi einstakan dugnað og ákveðni gagnvart yfirvöldum í sveit sinni þegar hún neitaði að láta börnin frá sér og flutti til Patreksfjarðar, en á þeim tíma var það venja að leysa upp heimilin þegar annar makinn féll frá. Á þessum tíma var engin félagsleg aðstoð eins og tíðskast í dag, þess vegna reyndi mikið á dugnað og útsjónarsemi til að komast af. Vafalaust hefur sú reynsla að alast upp hjá einstæðri móður kennt henni að fjölskyldur þurfa að standa saman ef vel á að ganga, að rækta fjölskyldubönd stórfjölskyldunnar var hún sérfræðingur í. Samband hennar við systkini sín og frændgarð fyrir vestan var alla tíð mjög náið þar sem virðing og væntumþykja einkenndi samskipti þeirra. Magga bar velferð annarra fyrir brjósti, sérstaklega þeirra er minna máttu sín í lífinu. Þeir voru ófáir sem leituðu til hennar og hún aðstoðaði með ýmsum hætti.

Hún minntist uppvaxtaráranna með mikilli gleði þrátt fyrir að hafa þurft að leggja hart að sér, en snemma fór hún að vinna í fiskvinnu sem var aðalatvinnan á Patreksfirði eins og víða annars staðar. Seinna fór hún í vist sem kallað var, og um tíma vann hún við matseld í hvalstöðinni á Suðureyri í Tálknafirði.

Magga var komin um þrítugt þegar leiðir hennar og Kristins Jónssonar frá Arnarstapa í Tálknafirði lágu saman, en Kristinn var þá nýlega kominn frá Akureyri þar sem hann hafði verið við nám í Gagnfræðaskóla Akureyrar undangengin ár, en verið á síldveiðum á sumrin. Þau gengu í hjónaband 21. júlí 1944 og stofnuðu heimili sitt á neðri hæð í húsi Friðriks bróður Möggu. Árið 1952 fluttu þau í nýbyggt hús sitt á Urðargötu 26 og bjuggu þar öll sín athafnaár. Um þessar mundir var Kristinn að stíga sín bernskuspor í útgerð, hafði keypt bát ásamt félaga sínum. Meðfram heimilisstörfum vann Magga að útgerð og fiskvinnslu þeirra hjóna og studdi mann sinn með ráðum og dáð.

Hjónaband Möggu og Kristins var sérstaklega hamingjusamt og gæfuríkt. Ástúð, tillitssemi og gagnkvæm virðing einkenndi samband þeirra og viðmót. Það þarf engan að undra að heimili þeirra væri með eindæmum gestkvæmt, því viðmót þeirra og gestrisni var einstök og munaði um dugnað Möggu við móttöku gestanna, þar sem hún lét sig ekki muna um að baka heilu staflana af hveitikökum, kleinum, vínarbrauðum o.fl. Það er til marks um dugnað hennar og alúð hvernig henni tókst að græða upp urðina kringum húsið sitt svo úr varð fallegur unaðsreitur.

Þegar leið að efri árum og starfsgetan að dvína fluttu þau til Hafnarfjarðar. Þar undu þau hag sínum vel í návist fjölskyldu sinnar og vina.

Nú þegar leiðir skilur um stund vil ég þakka Möggu um 40 ára samfylgd. Ég vil þakka henni alla þá ást, umhyggju og ósérhlífni sem hún alla tíð sýndi okkur hjónum, sonum, tengdadætrum og barnabörnum.

Mér finnst það hafa verið gæfa mín þegar ég ungur maður var boðinn velkominn í fjölskylduna þegar ég kom til þeirra með tilvonandi eiginkonu minni, Þórdísi dóttur þeirra hjóna. Þar kynntist ég fljótlega hversu opinská, einlæg og hreinskilin samskipti þeirra hjóna og dætra þeirra voru. Frá fyrstu tíð hefur mér verið tekið eins og ég væri sonur þeirra. Þegar ég lít til baka finnst mér að Magga, með sinni jákvæðu lífssýn, hafi mótað ýmis viðhorf mín til góðs.

Þrátt fyrir sjúkdóma sem oft fylgja háum aldri og hnignandi getu til athafna daglegs lífs hlotnaðist Möggu sú gæfa að geta búið með fullri reisn í íbúð á Hrafnistu í Hafnarfirði ásamt Kristni manni sínum. Allt fram á síðasta dag naut hún nærveru hans, umhyggju og ástúðar.

Starfsfólki hjúkrunardeildar 3b eru færðar sérstakar þakkir fyrir frábæra hjúkrun sem veitt var af hlýju og nærfærni.

Blessun fylgi minningu Möggu Magg.

Samson Jóhannsson.

Amma mín Magndís Magnúsdóttir hefur nú kvatt þennan heim níræð að aldri. Eftir sitja ljúfar minningar um konu sem aldrei varð misdægurt og aldrei lét verk úr hendi falla. Ömmu kynntist ég vel en í 12 sumur dvaldi ég hjá henni og afa á Patreksfirði á Urðargötu 26. Það var spenningur í hvert sinn sem einkenndi heimsóknir mínar til þeirra öll þessi sumur og í minningu eru þau sveipuð ævintýraljóma. Fyrstu sumrin hjá þeim fóru í leik og íþróttir en síðar meir í að afla tekna og vinna. Afi Kristinn Jónsson, eða Kiddi á Bakka eins og hann er oft nefndur, rak útgerð þar sem róið var eftir grásleppu, hörpudisk, steinbít eða þorski, allt eftir því hvað tíðarfarið gaf af sér. Það kom í hlut ömmu að halda mannskapnum, sem hjá honum starfaði, í fæði og stundum klæði og var því oft margt um manninn á heimili þeirra.

Ég minnist fjölda síðdegiskvölda þegar við amma og afi sátum við stofugluggann á Urðargötunni, spiluðum rússa eða manna og spjölluðum um heima og geima. Amma var yfirleitt ekki mikið að velta sér upp úr heimsmálunum og aldrei talaði hún neikvætt um aðra. Fjölskyldan var henni allt og segja má að hún hafi hugsað um barnabörn sín öll sem sín eigin. Fyrir mig var hún í móðurhlutverkinu öll þessi sumur en kannski myndu ekki allir telja að uppeldisfræði hennar gengi upp í dag. Orð eins og þetta má ekki, þetta er bannað, eða gerðu þetta aldrei aftur voru ekki til í hennar orðaforða en í staðinn leiðbeindi hún með góðmennsku sinni. Vissulega var hún mishrifin af sumu því sem við frændurnir, sem hjá henni dvöldum, tókum okkur fyrir hendur. Sérstaklega fannst henni ótækt að við færum á sjó með afa. Hræðsla hennar við sjóinn var skiljanleg enda fá ef nokkur sjávarpláss sem ekki hafa þurft að greiða sinn toll af vályndum veðrum í gegnum tíðina. Hún gaf þó eftir, en í hvert sinn sem lagt var úr höfn bað hún okkur að fara varlega og koma fljótt heim.

Allt frá því ég man eftir mér var amma fyrst á fætur á morgnana og sú sem fór síðast að sofa á kvöldin. Einhvern tímann spurði ég hana hvernig hún færi að því að vera alltaf í svo góðu formi. Sagði hún mér að það væru Mullersæfingarnar sem héldu henni síungri en þær hefði hún lært á sínum sokkabandsárum. Ekki kann ég mikil skil á þessum æfingum nema þær líkjast kannski nútíma teygjuleikfimi. Það er ekki langt síðan ég sá ömmu taka síðustu Mullersæfinguna, fágaðar og taktfastar hreyfingar við undirspil harmoníkutónlistar. Það eru slíkar stundir sem nú eru horfnar á braut að eilífu en minningarnar hverfa ekki. Lífið er stundarinnar minning og handan móðunnar miklu hefur amma nú horfið þar sem hennar bíða nýjar og ókannaðar lendur.

Hugi Hreiðarsson.

Nú hefur einasta amman mín fengið hvíldina. Mér finnst ég vera svo ótrúlega heppin að hafa kynnst þessari konu og að hafa átta hana að ömmu. Við nöfnurnar höfum alltaf verið mjög samrýndar og ég held að varla hafi liðið sú vika í lífi mínu sem ég hitti ekki ömmu. Ég man fyrst og fremst eftir henni á Hjallabrautinni í Hafnarfirði. Þar var ég hjá henni og afa heilu og hálfu dagana að föndra, prjóna, syngja eða lesa. Ég man ekki einu sinni eftir því að það hafi verið sjónvarp í íbúðinni því við amma fundum okkur alltaf eitthvað skapandi að gera. Það er ótrúlegt hvað amma var alltaf í góðu skapi, samt ekki með nein læti heldur bara glöð og brosandi og síðast en ekki síst syngjandi. Hún kenndi mér helling af gömlum lögum og ég man að fólk rak oft upp stór augu þegar ég kunni lagið um Stínu, sem var lítil stúlka í sveit og Ég giftist Gústa á Sandi betur en leikskólalögin.

Eitt sinn var ég spurð að því hvaða poppstjarna hefði verið mín fyrirmynd á unglingsárunum og mér vafðist heldur en ekki tunga um tönn. Poppstjarna...? Síðan þá hef ég velt þessu mikið fyrir mér og komist að þeirri niðurstöðu að amma er mín poppstjarna. Hún er fyrirmyndin mín. Ég vil verða eins og hún var, létt í lund, gjafmild, góð við alla, félagslynd, falleg, hrókur alls fagnaðar, réttsýn, trúuð, ljóðelsk, músíkölsk og klár. "En hvað þú hefur stækkað," sagði amma býsna oft er við hittumst þó svo að sentimetrarnir hafi nú eitthvað látið á sér standa síðustu árin. En ég veit að ég mun halda áfram að stækka á öðrum sviðum með konu eins og hana ömmu mína sem fyrirmynd. Þannig er ég svo ótrúlega þakklát Guði fyrir að hafa sent mér hana til að vera amma mín. Nú er hún komin til skaparans eftir ríkt ævistarf þar sem hún eflaust syngur við eilífan harmónikuhljóm og tekur kannski nokkrar Möllersæfingar inn á milli.

Auður Magndís.

Þá er komið að því að kveðja ömmu í síðasta sinn. Hún er farin á eitthvert annað tilverustig, eins og hún trúði og talaði stundum um þegar dauðann bar á góma.

Það var alltaf gott að koma til ömmu og afa á Urðargötu 26, enda kom ég þangað á hverju sumri og oft í jóla- og páskafríum þangað til þau fluttu í Hafnarfjörð 1990. Fyrstu tvö ár ævi minnar var ég hjá þeim meðan foreldrar mínur stunduðu nám í Reykjavík. Þessi tími í frumbernsku minni gerði það að verkum að milli okkar var alltaf mjög sterkur tilfinningastrengur sem aldrei rofnaði.

Það fyrsta sem situr eftir í minningunni þegar ég var að koma til þeirra vestur á vorin er garðurinn í kringum fallega húsið þeirra. Garðurinn sem var ræktaður í mold sem þurfti að bera á staðinn, trén og blómin sem hún gróðursetti, lagði metnað sinn og ástúð í að hlúa að. Á kvöldin var oft setið með kaffibolla við stofugluggann, horft yfir þorpið, fylgst með bátunum koma að landi, með bílaumferðinni, með þeim sem voru á kvöldgöngu og amma sagði sögur frá í gamla daga. Hún sagði skemmtilegar sögur af atburðum á fyrri hluta síðustu aldar, frá því er hún var að alast upp á Bakka í Tálknafirði, þegar hún kynntist afa í hvalstöðinni á Suðureyri. Frá stofnun verkalýðsfélagsins, frá stofnun slysavarnafélagsins. Svo kunni hún ógrynni af ljóðum, þulum og vísum sem hún gat skotið inn í sögurnar þegar við átti.

Afi var oft að stússast í bátunum sínum og hitti alls konar karla og dró þá oft þá ályktun að þeir hefðu gott af því að kynnast húsmóðurinni Möggu Magg. Hún tók vel á móti þeim, skveraði þá af, þvoði af þeim fötin og þá var hægt að setjast til borðs. Þetta voru aðkomutrillukarlar sem gerðu út frá Patró. Það var sama í hvernig ástandi þeir voru, alltaf tók hún á móti þeim og gaf þeim að borða áður en þeir fóru aftur um borð í bátana sína.

Á sunnudagsmorgnum eftir göngutúr komu oft gömlu vinkonurnar hennar inn í kaffi, þá vaknaði ég stundum við skellihlátur í þeim. Þá voru lagðar við hlustir því þær gátu verið skemmtilegar sögurnar sem þær sögðu.

Fermingarárið mitt byrjaði ég að fara með afa á sjóinn, fyrst var það grásleppa á vorin og dragnót seinnipart sumars. Amma sá alltaf um að taka til nestið fyrir okkur, hún bakaði nánast allt sjálf. Á kvöldin þegar von var á okkur í land fylgdist hún með þegar báturinn nálgaðist og var alltaf með heitan mat fyrir okkur, sem var vel þeginn eftir langan vinnudag. Yfirleitt fengum við hvor sinn réttinn því að ég gat ómögulega borðað signa grásleppu eða reyktan rauðmaga sem afa fannst gott að fá.

Nú þegar komið er að kveðjustund vil ég þakka þér, elsku amma, fyrir allar þær ánægjustundir sem ég átti hjá þér á Patró og að Þórdís dóttir mín fékk að kynnast þér og eignast kærar minningar um langömmu.

Kristinn Samsonarson.

Elsku amma. Nú er komið að hinstu kveðjustund okkar. Ég mun ávallt minnast þín með hlýju og þeirra stunda sem við áttum saman. Alltaf var jafngott að koma til ykkar afa á Patró og í íbúðina ykkar í Hafnarfirði eftir að þið fluttust þangað. Ómetanlegt var að fá að kynnast manngæsku þinni, gleði og þínum hárfína húmor sem þú gladdir alla með. Ég kveð þig með þessum orðum:

Nú finn ég angan löngu bleikra blóma,

borgina hrundu sé við himin ljóma,

og heyri aftur fagra, forna hljóma,

finn um mig yl úr brjósti þínu streyma.

Ég man þig enn og mun þér aldrei gleyma.

Minning þín opnar gamla töfraheima.

Blessað sé nafn þitt bæði á himni og jörð.

Brosin þín mig að betra manni gjörðu.

Brjóst þitt mér ennþá hvíld og gleði veldur.

Þú varst mitt blóm, mín borg, harpa og eldur.

(Davíð Stef.)

Magni Þór Samsonarson.

Elsku langamma mín.

Ég heyri í fjarska villtan vængjaþyt,

um varpann leikur draumsins perluglit.

Snert hörpu mína, himinborna dís,

og hlustið, englar Guðs í paradís.

(Davíð Stef.)

Þakka þér fyrir allar yndislegu stundirnar sem við áttum saman á Hrafnistu nær daglega síðustu mánuði. Það voru forréttindi að fá að kynnast þér.

Og glæðir nokkur gleði meiri yl

en gleðin yfir því að vera til

og vita alla vængi hvíta fá,

sem víðsýnið - og eilífðina þrá?

(Davíð Stef.)

Englarnir varðveiti þig, elsku langamma mín.

Þinn

Máni Þór Magnason.

Að liðinni nóttu flýgur lítill fugl yfir lygnan fjörðmeð þögn í hjarta, þrána í brjósti og þakkargjörð.

(Þorsteinn Grétar Þorst. avíólóg.)

Mín yndislega föðursystir Magndís Magnúsdóttir eða Magga Magg, eins og hún var jafnan kölluð, hefur kvatt þetta líf og er flogin á vit feðra sinna, frjáls eins og fuglinn. Laus úr viðjum líkama sem farinn var að kröftum eftir langa lífsgöngu. Eftir standa minningarnar um Möggu mína, samofnar lífi mínu frá fyrstu tíð. Hún var ekki bara föðursystir mín, heldur líka besta vinkona móður minnar og eftir að báðar voru giftar bjuggu þær lengi í sama húsi á Patreksfirði. Magga, Kristinn og dæturnar bjuggu niðri - mamma, pabbi og við systkinin uppi. Samgangur var því mjög mikill á þessum árum og æ síðan hefur Magga átt stóran sess í hjarta mínu. Hún var afskaplega glaðlynd og skemmtileg kona, hafði þessa einstöku útgeislun sem allir heilluðust af, fullorðnir sem börn. Mér er afar minnisstætt þegar ég, eitt sumar sem oftar, var stödd hjá foreldrum mínum fyrir vestan og dóttir mín átti sex ára afmæli og Möggu var að sjálfsögðu boðið í kaffi. Ekki var fögnuðurinn dóttur minnar lítill þegar hún frétti að Magga kæmi í afmælið, því eins og hún sagði: "Þá verður dansað!" Þetta einfalda dæmi sýnir að Magga kom ávallt með gleði og fjör í farteskinu hvar sem hún átti leið um. Hún elskaði lífið og naut þess að vera til, sannkallaður gleðigjafi og gestrisin með afbrigðum. Ég er því sannfærð um að allir sem nutu nærveru hennar fóru betri og glaðari af hennar fundi. Magga hafði mörg áhugamál, starfaði bæði í slysavarnafélaginu og kvenfélaginu á Patreksfirði meðan hún bjó þar, hafði líka mikið yndi af hannyrðum og var ljóðelsk með afbrigðum.

Þessi fátæklegu orð eru sett á blað til þess að þakka minni elskulegu frænku samfylgdina sem hefur í alla staði verið yndisleg. Ástvinum öllum sendi ég samúðarkveðjur, minnug orða frelsarans: "Ég lifi og þér munuð lifa." Hvíl í friði.

Sigríður Friðriksdóttir (Sísí).

Söknuður er mér efst í huga þegar ég kveð mína kæru vinkonu, Magndísi Magnúsdóttur eða hana Möggu Magg eins og hún var ætíð kölluð í okkar hópi. Við áttum samleið í um fimm áratugi og aldrei féll skuggi á þá samleið allan þann tíma, þvert á móti treystist vináttan eftir því sem árin liðu. Nú þegar ég sit og hugsa til genginnar vinkonu leita margar góðar minningar á hugann frá árunum á Patreksfirði, minningar sem oft voru rifjaðar upp eftir að við fluttum báðar "suður". Þessar stundir eru mér mjög dýrmætar. Sama má segja um stundirnar sem við áttum á Hrafnistu ásamt Björgu, Sigurjóni og Kidda, jafnvel eftir að minni þitt fór að bila, minni sem áður hafði verið ótrúlega gott og magnað. Birtist það m.a. í áhuga þínum á ljóðlistinni sem var þér svo kær, svo kær að þú kunnir utanbókar alla helstu kvæðabálka Davíðs Stefánssonar og fleiri góðra skálda. Þú varst í essinu þínu þegar tækifæri gafst á góðum stundum til ljóðaflutnings og söngs. Oftar en ekki enduðu heimsóknirnar á Urðargötunni í "þættinum við gluggann" þar sem við gátum fylgst með lífinu við höfnina, fylgst með bátunum fara og koma og við dáðumst að fjöllunum hinum megin við fjörðinn. Við komum okkur upp siðum eins og að kveikja á "siglingaljósunum" sem var lampi í stofuglugganum hjá mér sem ég kveikti á svo að þú og Kiddi gætuð séð hvenær ég væri komin heim eftir að það rökkvaði. Eftir að minnið bilaði breyttust heimsóknirnar talsvert þar sem við skemmtum okkur við dans og söng þar sem þú gleymdir ekki svo glatt öllum gömlu kvæðunum og lögunum sem þú lærðir sem ung stúlka. Þetta voru ómetanlegar stundir.

Þar sem þú elskaðir sérstaklega ljóðin hans Davíðs Stefánssonar er mér ljúft að fá tækifæri til að kveðja þig með ljóði hans. Hafðu þökk fyrir allt og allt frá mér og börnum mínum.

Ég sendi Kidda, Dísu og Auði og fjölskyldum einlægar kveðjur.

Nú dreymir allt um dýrð og frið

við dagsins þögla sálarhlið,

og allt er kyrrt um fjöll og fjörð

og friður drottins yfir jörð.

(Davíð Stef.)

Erla Gísladóttir.