Sigurður Siggeirsson fæddist að Baugsstöðum í Gaulverjabæjarhreppi 10. mars 1918. Hann lést á Kanaríeyjum hinn 5. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Kristín Jóhannsdóttir og Siggeir Guðmundsson. Eldri systkini Sigurðar voru Guðmundur, Jóhann, Ásmundur og Sigurlaug. Þau eru öll látin nema Sigurlaug. Yngri hálfsystur Sigurðar sammæðra voru Kristín Ísleifsdóttir sem er látin og Aðalheiður Ísleifsdóttir.

Sigurður kvæntist Helgu Hjartardóttur árið 1971. Hún lést 24. ágúst 1986. Fóstursonur þeirra er Guðmundur Jónasson. Eftirlifandi sambýliskona Sigurðar er Fjóla Óskarsdóttir.

Sigurður ólst að mestu upp að Læk í Ölfusi, þar sem hann síðar tók við búi af móður sinni og fósturföður og rak það til ársins 1961 er hann flutti til Reykjavíkur.

Starfaði þar við byggingavinnu, lengi sem verkstjóri hjá Breiðholti hf.

Útför Sigurðar verður gerð frá Víðistaðakirkju í Hafnarfirði í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Það gustaði aldrei mikið af honum Sigga afa eins og barnabörnin hennar mömmu kölluðu hann flest, alla vega þau yngstu. Hann kom hægt og hljótt, á réttum tíma, inn í fjölskylduna, ekki allt of löngu eftir að pabbi dó, fyrir ellefu árum. Sigurður og mamma kynntust á gömlu dönsunum. Fljótt varð hann einn af okkur og varð senn ómissandi hluti fjölskyldunnar. Hann var svo vinalegur og þægilegur í alla staði, viljugur og vel inni í öllum hlutum, hvort sem það voru atvinnumálin, pólitíkin eða stórir sem smáir viðburðir sem voru að gerast innan fjölskyldunnar. Hann kunni vel að hlusta. Tók afstöðu og hafði skoðanir á málum en að jafnaði hafði hann ekki hátt um þær, alla vega viðraði hann þær sjaldnast að fyrra bragði. Hann var alltaf kurteis og yfirvegaður og aldrei man ég eftir að hann hafi haft ástæðu til að taka eitthvað til baka eða biðjast afsökunar á orði sínu eða athöfn, öðru nær. Við virtum hann öll mikils. Sigurður varð einlægur vinur okkar allra. Þar á meðal eru yngstu börnin en þótt hann eignaðist ekki börn sjálfur á sinni nærri 85 ára ævi náði hann einstöku sambandi við börnin, ekki síst þau yngstu sem hann gaf ómældan hluta af tíma sínum af mikilli þolinmæði og fórnfýsi. Ef Siggi afi og amma ætluðu að passa, þá var auðvelt að skreppa frá börnunum, þau sóttust eftir að vera í umsjá þeirra gömlu.

Það var mikið lán fyrir þau Sigurð og mömmu að hafa kynnst. Bæði höfðu misst maka sinn en voru lífsglöð, heil heilsu og vildu taka fullan þátt í lífinu áfram. Þau bættu svo sannarlega hvort annað upp, voru frábær saman ef ekki bara fullkomin. Oft kölluðum við þau "unglingana", þau voru svo hress og gerðu svo margt skemmtilegt, voru út um allt og nýttu árin tíu saman svo vel. Ferðalög innanlands og utan, spilakvöld, leikfimi og söngstarf að ógleymdum danskvöldunum er meðal þess sem kemur upp í hugann. Dvöl þeirra í hjólhýsinu á Laugarvatni á sumrin og öll jarðræktin sem þau unnu svo vel þar og víðar var mikilvægur þáttur í lífi þeirra þessi ár. Þau nutu alls þessa svo vel saman og meira til. Við systkinin nutum samveru þeirra svo sannarlega líka. Við vissum að mömmu leið vel með Sigurði og hafði alltaf nóg fyrir stafni. Við vorum áhyggjulaus. Þar að auki voru þau alltaf boðin og búin að snúast fyrir okkur og börnin okkar þegar á þurfti að halda. Sigurður var svo laghentur og viljugur og það kom sér oft vel fyrir okkur. Þau tóku þátt í svo mörgu með okkur.

Þau voru sannarlega heppin að kynnast, bara að árin hefðu getað orðið örlítið fleiri. Þau hugsuðu svo vel hvort um annað. Það er alveg öruggt að samveran hefur bætt lífi við árin þeirra sennilegast líka árum við lífið. Sigurður hafði lengi verið nokkuð veill fyrir hjarta og þurfti að fara varlega sem hann og gerði. Og mamma hjálpaði til með að passa upp á mataræðið og hvetja hann og taka þátt í fyrirbyggjandi leikfimi. En viljinn hans Sigurðar var líka svo mikill. Þau voru í einni af sínum mörgu Kanaríeyjaferðum og nutu lífsins eins og fyrr. Fóru út að borða og dönsuðu á kvöldin. Sigurður vildi ekki missa af leikfimitímanum þótt um nokkra vegalengd væri að ræða og stutt í að tíminn byrjaði þennan örlagaríka morgun, 5. mars sl. Það var skundað af stað en hann komst aldrei alla leið því hjartað gaf sig.

Það er komið að kveðjustundinni í dag. Við fáum seint fullþakkað Sigurði fyrir allt það sem hann gerði og hvernig hann reyndist henni mömmu og okkur. Megi góður Guð hugga alla þá sem eiga um sárt að binda eftir þennan skyndilega og sársaukafulla missi. Sigurður Siggeirsson, hvíl þú í friði, við söknum þín.

Óskar Gísli og Ómar Sævar Karlssynir.

Elsku Siggi. Gaman er að minnast þess er þú og mamma voruð að draga ykkur saman. Það var nú ekki hoppað út í djúpu laugina. Enginn ungæðisháttur. Fljótlega kom líka í ljós að hér var ekki um að ræða neitt sófasamband, þvert á móti, þið urðuð algert þotufólk í orðsins fyllstu merkingu. Keypt var hjólhýsi við Laugarvatn og þar var plantað trjám, runnum og blómum, settar niður kartöflur og grasflöturinn ræktaður.

Um þetta leyti var orðið erfitt að ná af ykkur tali en skánaði þegar farsíminn kom til sögunnar. Sem sagt, þið voruð á ferð og flugi.

Þið dvölduð langtímum saman fyrir austan á sumrin, fóruð til Kanarí og/eða Barcelona til Óskars og fjölskyldu.

Þið fóruð í gönguferðir, stundum oft í viku, sömuleiðis danskennslu, dansleiki, spilakvöld og öll ferðalögin innanlands.

Settuð niður kartöflur (á nokkrum stöðum) og þær teknar upp. Allir snúningarnir fyrir skylda og óskylda. Nú er ekki aldeilis allt upptalið, en verður látið duga.

Dugnaður ykkar var slíkur að vakti aðdáun allra sem til þekktu. Hvaðan kom þessi kraftur og þitt góða skap? Við höfum öll misst góðan vin en erum þakklát fyrir tímann sem við áttum þig að.

Sérstaka þökk fyrir það að kenna okkur sem yngri erum að halda áfram að vera til.

Ástarkveðja.

Bára og Andri.

Nú er góður vinur og yndislegur maður kvaddur, hann Siggi. Það voru forréttindi að fá að kynnast honum svona jákvæðum, skemmtilegum og viljugum manni. Handtakið hans var þétt og traust og brosið ósvikið. Þannig maður var þessi öðlingur í allri umgengni. Hann var alltaf tilbúinn að rétta hjálparhönd. Hann var mikill vinur og félagi hvort sem var við börn eða fullorðna. Ekki var hægt að hugsa sér betri afa. Hann hafði alltaf nógan tíma til að taka í spil og hvað eina sem barnabörnin langaði að gera. Hann kom fram og lék við þau eins og besti afi gat gert. Aðfangadagskvöld verða ekki eins þegar hann vantar. Það var virkilega gott að vera nálægt honum, hann var ræðinn og skemmtilegur á alla lund. Það einkenndi allt hans tal að nánast allir hlutir voru ræddir út frá jákvæðu sjónarmiði. Hann var einnig fróður og fylgdist vel með þannig að hann gat tekið virkan þátt í öllum samræðum við hvern sem var. Ekki er hægt að hugsa sér betri mann.Við sem áttum því láni að fagna að kynnast Sigga erum svo miklu ríkari á eftir. Hans verður sárt saknað og lengi minnst.

Mamma missir líka yndislegan félaga. Hún var heppin að kynnast Sigga. Þau pössuðu mjög vel saman. Hún með sinn mikla jákvæða kraft og Siggi með sinn mikla vilja til að gera allt eins skemmtilegt og gott eins og hægt var. Hann var líka mjög heppinn að kynnast henni. Betri konu gat hann ekki fengið. Þau tóku virkan þátt í tómstundastarfi eldri borgara, dansi, söng, göngum, leikfimi, spilakvöldum og ferðalögum. Einnig voru þau mikið samvistum við fjölskyldu hennar. Þau höfðu unun af sumardvölum sínum á Laugarvatni. Nutu þau elliáranna til fulls saman. Fékk hann að fara frá okkur í fullu fjöri með henni á Kanaríeyjum í tilefni 85 ára afmælis síns.

Við að fylgjast með þeim mömmu og Sigga má segja að ný sýn hafi vaknað á hversu gott og skemmtilegt líf fólk á þeirra aldri getur átt. Við getum hlakkað til að verða gömul, ef við höfum vit á að taka þau okkur til fyrirmyndar.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

(V. Briem.)

Við kveðjum nú Sigga og þökkum Guði innilega fyrir að fá að kynnast og njóta samvista við svona yndislegan mann sl. tíu ár. Guð blessi hann.

Sólbjörg, Tómas, Guðrún

og Kristín Fjóla.

Elsku Siggi afi minn, ég trú því ekki að þú sért dáinn. Ég var að vona að þetta væri bara slæmur draumur.

Þú komst inn í fjölskyldu okkar rétt áður en ég fæddist. Þótt þú værir ekki alvöru afi minn, þá gat ég ekki fengið betri afa. Þú varst svo þolinmóður, kenndir mér að spila, kubbaðir með mér og last fyrir mig þegar ég var ólæs. Það var svo gaman að heimsækja ykkur í hjólhýsið á Laugarvatni. Ég var farinn að hlakka til að heimsækja ykkur í sumar en ég vona að þú, amma mín, verðir þar til að ég getir heimsótt þig. Það var líka gaman þegar þið amma heimsóttuð okkur til Spánar, þá gerðum við ýmislegt saman, fórum í skoðunaferðir og fleira. Þú varst yndislegur afi, ég á eftir að sakna þín.

Elsku amma mín, ég finn til með þér.

Guð geymi þig, elsku afi minn.

Alexander Ágúst.

Stundin líður tíminn tekur

toll af öllu hér.

Sviplegt brotthvarf söknuð vekur,

sorg í hjarta mér.

Þú veittir yl í veröld kaldri,

vermir ætíð mig,

að hafa þó á unga aldri

eignast vin sem þig.

(H.A.)

Jón Óskarsson,

Arna Óskarsdóttir.