Sigurður Jóhannesson frá Þorvaldsstöðum í Hvítársíðu fæddist á Hallkelsstöðum 17. október 1912. Hann lést á hjúkrunarheimilinu Sóltúni í Reykjavík 29. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru Jóhannes Benjamínsson, f. 26. desember 1872, d. 24. mars 1958, og Halldóra Sigurðardóttir, f. 27. maí 1876, d. 8. júní 1972. Systkini Sigurðar eru Guðný, f. 1904, d. 1979, Aðalheiður Helga, f. 1906, Benjamín Nikulás, f. 1909, d. 1991, Erlingur, f. 1915, og Þórhildur, f. 1917, d. 2000.

Unnusta Sigurðar var Þorbjörg Jónsdóttir frá Bjarnastöðum, f. 7. desember 1919, d. 15. febrúar 1941 ásamt stúlkubarni þeirra. Sigurður kvæntist Sturlínu Sturludóttur í maí 1947 og áttu þau saman þrjá syni sem eru: 1) Ásgeir, f. 1946, kvæntur Sigrúnu Finnjónsdóttur, f. 1948. Börn þeirra eru Finnjón, f. 1967, dóttir hans er Eva María, f. 1991, Eva, f. 1974, maki Ágúst Friðriksson, f. 1968, dóttir þeirra er Ragnheiður, f. 2002, Kristín, f. 1988. 2) Kristján, f. 1952, maki Sigurveig Einarsdóttir, f. 1955, dóttir hans er Ína Dóra, f. 1975. 3) Halldór, f. 1958.

Útför Sigurðar fer fram frá Reykholtskirkju í dag og hefst athöfnin kukkan 14.

Látinn er sómamaðurinn Sigurður, tengdafaðir minn, á 91. aldursári. Sigga sá ég í fyrsta sinn sumarið 1966 er ég kom að Þorvaldsstöðum sem tilvonandi tengdadóttir. Margar góðar minningar á ég um Sigga sem ég á eftir að ylja mér við í framtíðinni. Alltaf voru móttökurnar jafn ljúfar þegar við komum í heimsókn, sama hver tími sólarhringsins var eða hvort sem var sumar, páskar eða á jólum, þá var alltaf sami hlýleikinn sem tók á móti manni. Fastur liður var að spyrja hvort eitthvað væri títt hjá okkur, tekið hraustlega í nefið og öllum boðið með. Siggi var hógvær og traustur, aldrei heyrði ég hann hallmæla öðru fólki, hann var ákaflega hagmæltur og fór létt með vísnagerð en vildi lítið úr þeim hæfileikum gera og sagði sem svo að það væru aðrir sér betri í að hnoða saman vísu. Það var fróðlegt að hlusta á hann segja frá ferðum sínum um landið en Siggi var vel minnugur á alla staðhætti úr sínum ferðum og eftir frásögnum annarra.

Elsku Siggi, nú hefur þú fengið langþráða hvíld og það var bjart yfir ásjónu þinni þegar þú sofnaðir svefninum langa. Mér er efst í huga þakklæti og virðing. Takk fyrir allt og allt, ég mun sakna þín.

Fjalladrottning, móðir mín,

mér svo kær og hjartabundin,

sæll ég bý við brjóstin þín,

blessuð aldna fóstra mín.

Hér á andinn óðul sín

öll sem verða á jörðu fundin.

Fjalladrottning, móðir mín,

mér svo kær og hjartabundin.

Fagra, dýra móðir mín,

minnar vöggu griðastaður,

þegar lífsins dagur dvín,

dýra, kæra fóstra mín,

búðu um mig við brjóstin þín.

Bý ég þar um eilífð glaður.

Fagra, dýra móðir mín,

minnar vöggu griðastaður,

(Sigurður Jónsson frá Arnarvatni.)

Hvíl í friði.

Þín tengdadóttir,

Sigrún.

Elsku afi. Laugardaginn 29. mars rann upp stór stund, það var kveðjustund, þú kvaddir þennan heim og fórst yfir í þann næsta. Þú áttir langa, góða og friðsama ævi þar sem þú mættir bæði sorg og gleði, horfðir á líf koma og fara og á þínu æviskeiði leystir þú margar þrautir sem lífið lagði fyrir þig. Stærsta hluta ævi þinnar var Lína amma þér við hlið og tókust þig á við það verkefni saman að koma upp heimili og búi en einnig ólu þið upp þrjá syni og komuð þeim til manns. Á stundum sem þessum, þegar ástvinur kveður, fer hugurinn á flakk og margar minningar koma í kollinn. Núna fyllist hugur minn af hlýjum, vinalegum, traustum og sumum hverjum broslegum minningum um þig. Í huga mér sé ég þig að störfum á Þorvaldsstöðum, umkringdan kindunum þínum og stundum voru heimalningar sem hændust að þér og komu hlaupandi á móti þér þegar þú komst færandi hendi til þeirra. Þú varst þó í essinu þínu þegar þú fórst upp að Hólmavatni að leggja net. Þar var svo bjart yfir þér að draga inn veiðina, spjalla og jafnvel reyna að plata okkur krakkana til að taka í nefið með þér. Það var greinilegt á tali þínu síðustu mánuði og ár að hugur þinn fór oft upp að vatni og það er ég viss um að þar verður hægt að finna fyrir nærveru þinni í framtíðinni.

Við gerum okkur ekki alltaf grein fyrir því hversu heppin við erum og hvað við eigum góða að. Ég verð að viðurkenna að það er svo í mínu tilfelli. Þegar ég var yngri þótti mér sjálfsagt að eiga afa og ömmu sem bjuggu í sveit. Í mínum huga áttu allir að eiga afa og ömmu í sveit. Afa sem hugsaði um kindur, lagði kapla, tók í nefið og lagði sig í hádeginu og ömmu sem prjónaði sokka og peysur, eldaði besta ömmumat í heimi og steikti kleinur. En það eru ekki allir eins heppnir og ég. Ég er bara að sjá það betur og betur eftir því sem ég eldist að ég var virkilega heppin og hafði aðgang að miklum auði. Það að fá sem barn og unglingur að kynnast sveitinni og náttúrunni er mikið og gott veganesti sem ég hef heft með mér út í lífið. Takk afi, takk amma. Takk fyrir það sem þið hafið gefið mér.

Elsku amma. Guð styrki þig og veri með þér alltaf.

Eva.

Örfá orð að leiðarlokum: Á Þorvaldsstöðum fyrir meira en sjötíu árum. Fyrstu minningar strákhnokka á fimmta ári í fangi Sigga, vetrarmannsins á bænum, sem kennir honum lag eða vísu.

Strákhnokkinn og Siggi tengjast síðar sterkum böndum hinnar hljóðu sorgar. "Þær stundir koma, er ræna manninn máli." H.H.

Á Þorvaldsstöðum tuttugu árum seinna. Vetrarmaðurinn var orðinn bóndi þar og strákhnokkinn kall á Bjarnastöðum. Þeir voru að bjástra með eitthvert drasl á nýþvegnu eldhúsgólfinu.

Lína hin bráðmyndarlega húsfreyja, hafði brugðið sér af bæ.

Því féll það í hlut nýkomnu kaupunnar að sunnan að bera á borð fyrir þá kaffi og meððí. Það voru áreiðanlega til margir stampar af allskonar kökum í búrinu hennar Línu, en kaupan staflaði bara Frónkexi á disk og bókstaflega hellti því (mundi ekki eftir þröskuldinum) yfir húsbónda sinn og Bjarnastaðakarlinn, sem hún sá þarna í fyrsta sinn.

Nú, eftir meira en hálfa öld, sitja þau saman, kaupan og Bjarnastaðakallinn og reyna að koma á blað örfáum orðum til að þakka Sigga fyrir allt sem hann hefur gert fyrir þau og hana Lóu litlu sem kallaði hann afa alla tíð. Margs er að minnast frá liðnum samverustundum. Söngurinn hennar Línu og hlátrar ómuðu oft í bláa tandurhreina eldhúsinu, ekki síst þegar hún reyndi af mikilli þolinmæði að kenna kaupunni rétt handtök við húsverkin.

Þá brosti Siggi inn í sig og fór stundum með viðeigandi vísu. Hann opnaði dyrnar inn í ljóðaveröldina og sagnaheiminn, sem Hallkelsstaðafólkinu var næstum eins sjálfsagður og að draga andann.

Siggi var prúður og orðvar maður, sem bar með sér hlýju og gæsku til manna og málleysingja.

Þökkum við hverja stund með honum.

Já, við höfum margt að þakka ykkur, Lína mín. Þessi fátæklegu orð eru kveðjuorð að leiðarlokum til Sigga og samúðarkveðjur til þín og þinna.

Edda og Páll Jónsson.

Kæri vinur. Nú er komið að því að við kveðjumst og ekki er það létt. Ég veit að þú ert hvíldinni feginn og þakklátur því að vera kominn á þann stað þar sem þú getur fylgst með náttúrunni. Mig langar að fá að þakka okkar kynni sem voru mér til happs og vonandi þér til góðs einnig. Ég man þegar ég fékk að koma fyrst í sveitina til þín. Það var mér "borgarbarninu" mikið afrek að fara í sveit en pabbi hafði verið hjá þér og því þótti gott fyrir mig að fara. Ég var búin að koma til ykkar Línu á sumrin í heyskap áður með foreldrum mínum en nú var það öðruvísi. Ég átti að koma ein og vera yfir sauðburðinn og hjálpa til. Þú tókst mér að sjálfsögðu vel, eins og þér var lagið, þegar þú náðir í mig að Hreðarvatnsskála í rútuna. Á leiðinni heim að Þorvaldsstöðum léstu mig fá tóbaksklút sem þú sagðir að allir sveitamenn hefðu til að snýta sér í. Þennan klút gekk ég ávallt með síðan þó að Lína væri ekki par ánægð með að þú værir að hafa þetta fyrir stelpunni. En svona varstu. Þetta var partur af sveitamennskunni og þetta var eitthvað sem ég þurfti að læra enda var ég ekki nema átta ára þegar ég tók fyrst í nefið við mikla hrifningu þína enda hnerraði ég einhver ósköp og grét í marga tíma. Eftir þetta var það árlegur viðburður að þú réttir mér tóbaksklútinn þegar ég kom svo ég gæti verið viðbúin skælunum sem fylgja því að fara í fjárhúsin og taka í nefið.

Elsku Siggi minn, ég vil fá að þakka þér fyrir þá blessun að leyfa mér að taka þátt í hversdagslífi ykkar og fá að kynnast því hvernig alvara lífsins er. Mér hefur oft orðið hugsað til þess hvernig þú nenntir að vera með mig sífellt á hælunum við öll þín verk og alltaf á hverju sumri að fá heimalninginn til þín sem vék ekki frá þér. Þegar var komið að því að taka það rólega gastu spilað við mig svo tímunum skipti til þess að mér leiddist ekki. Ekki gerðir þú mig síður stolta þegar þú sagðir mér af ef næsta lamb yrði gimbur þá yrði það mitt. Borghatta gerði mig að ríkri manneskju sem gerði mér kleift að taka bílpróf enda var ég sauðfjárbóndi mikill að mínu mati.

Mig langar, elsku Siggi minn, að fá að þakka þér fyrir hversu mikið þú hafðir að gefa þessari stelpukind sem kom til ykkar á sumrin. Fyrir mér var þetta ævintýri sem ég veit að hefur gert mig að betri persónu en ég hefði nokkurn tímann geta orðið án þess að fá að þekkja þig. Okkar stundir og samvera veittu mér meira en nokkur önnur lífsreynsla sem ég hefði getað orðið fyrir á þessum árum.

Ég vildi að mín börn gætu verið eins lánsöm og ég og fengið að kynnast þínum persónuleika og njóta handleiðslu þinnar í gegnum þessi ár sem svo oft verða unglingum erfið. Elsku Siggi minn, ég veit að núna sérðu bæði fjöllin og túnin sem þér voru svo mikilvæg og þú getur fylgst með því hvernig sauðburðurinn gengur í Hvítársíðunni, núna líður þér vel.

Elsku Lína, Ásgeir, Kristján, Dóri og fjölskyldur, megi guð blessa ykkur í söknuði ykkar.

Kveðja,

Borghildur Sigurðardóttir.