Tage Rothaus Olesen fæddist á bænum Store Riddersbog á Lálandi í Danmörku 6. mars 1922. Hann lést á Landspítalanum við Hringbraut laugardaginn 27. september síðastliðinn.

Tage ólst upp á bænum Langvang við Randers á Jótlandi. Tage var sonur hjónanna Ole Rothaus Olesen stórbónda, f. 1884, d. 1929, og konu hans Dorthe Rothaus Olesen (f. Hansen ), síðar kaupmanns, f. 1892, d. 1984. Systkini Tage voru Bent Rothaus Olesen, f. 1919, d. 1988, kvæntur Klöru Rothaus Olesen, f. 1924, búsett í Narsaq á Grænlandi, og Karen Gestsson, f. 1921, d. 1990, gift Hjalta Gestssyni, f. 1916, búsett á Selfossi.

Tage kvæntist 4. desember 1954 Magneu Bjarnadóttur frá Lambhúskoti í Biskupstungum, f. 12. febrúar 1922, d. 8. júlí 1992. Börn Tage og Magneu eru: 1) Bjarni vélstjóri, f. 7. júní 1955, í sambúð með Jóhönnu Guðjónsdóttur Öfjörð, f. 19. ágúst 1951, og eiga þau saman soninn Ólaf Tage, f. 15. apríl 1982, unnusta hans er Svanhildur Jónsdóttir. Fyrir átti Bjarni dótturina Magneu, f. 8. ágúst 1976, móðir hennar er Sólveig Guðmundsdóttir og eru þær búsettar í Svíþjóð. Jóhanna átti fyrir soninn Guðjón Öfjörð Einarsson, f. 4. júlí 1971, sambýliskona hans er Kristjana Hrund Bárðardóttir, f. 16. nóvember 1972, og eiga þau þrjú börn, Jóhann Braga, f. 1994, Önnu Sigríði, f. 1996, og Bárð Inga, f. 2003. Faðir Guðjóns Öfjörð er Einar Bragi Bergsson. 2) Ole matreiðslumeistari, f. 14 ágúst 1956. 3) Ágústa þroskaþjálfi, f. 31. október 1959. Sonur hennar er Vernharður Tage Eiríksson. Faðir hans er Eiríkur Vernharðsson.

Tage fluttist til Íslands frá Danmörku 1947 á Selfoss og hefur búið þar alla tíð. Hann starfaði sem vélvirki hjá Kaupfélagi Árnesinga allan sinn starfsferil.

Útför Tage verður gerð frá Selfosskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 11.

Tíminn líður ótrúlega hratt að manni finnst, þegar líða tekur á ævina. Þannig finnst mér ekki langt síðan ég hitti fyrst vin minn og síðar mág, Tage Rothaus Olesen, en það var árið 1940 og hann var þá 18 ára og síðan eru nú 63 ár.

Tage var þá heima hjá móður sinni sem rak smáverslun í Randers, en hún var þá ekkja eftir mann sinn, sem var stórbóndi á bænum Langvang skammt fyrir utan Randers á Jótlandi, en hann dó árið 1929 frá þremur börnum á aldrinum 7-11 ára. Þetta var þegar heimskreppan mikla var í algleymingi og var ekkjunni ráðlagt af vinum og vandamönnum að selja jörð og bú árið 1932 og flytja inn í Randers, og búa þar næstu árin á meðan börnin voru ung.

Hér höfðu því óvænt veikindi og síðar dauðsfall heimilisföðurins, stórbóndans Ole Rothaus Olesen, umbylt öllum framtíðardraumum fjölskyldunnar, sem þá var Dorthe fædd Hansen, dugmikil og mikilhæf kona frá góðbýli nokkru fyrir vestan Randers, og þrjú börn, tveir drengir, Bent fæddur 1919 og Tage fæddur 1922, og svo dóttirin Karen María fædd 1921.

Örlögin höfðu einnig stillt svo til, að þessi unga stúlka, Karen María, hafði leigt sér herbergi í Gothersgade 156 í Kaupmannahöfn í "pensjónati" sem sá sem þetta ritar bjó í, en hún stundaði þá kennaranám í dansi og íþróttum, en ég var stúdent á þriðja ári í Landbúnaðarháskólanum í Kaupmannahöfn.

Við Karen urðum fljótt góðir vinir og tæpu ári seinna, þegar skólaárinu lauk, bauð Karen mér heim til sín í Randers, og sagði að sér fyndist gaman að sýna fólkinu sínu þennan góða vin sinn og fá að vita hvernig því litist á hann.

Ég fór svo þessa ferð á mínum eigin farkosti, sem var gamalt reiðhjól, og minnir mig að vegalengdin sem ég ók hafi verið eitthvað á milli 300 og 400 km. Ferðin var mjög ánægjuleg, vegurinn ágætur og ekið um fallegar og hlýlegar sveitir og alls staðar blöstu við fallegar byggingar og góð umgengni. Mér gekk vel að finna staðinn þar sem fjölskylda Karenar átti heima og þar var mér tekið opnum örmum af Karenu og bræðrum hennar Bent og Tage, en ég fann að frú Dorte horfði á mig dálítið rannsakandi augum, sem eðlilegt var.

Mér varð strax ljóst að þrátt fyrir það áfall, þegar fjölskyldufaðirinn hafði látist frá konu og börnum á unga aldri, hafði móður þeirra tekist að ala börnin vel upp og mér varð strax ljóst að hér var að vaxa upp öflug kynslóð sem hafði mikla möguleika til að ná þeim markmiðum sem hún myndi setja sér. Þessi systkini höfðu nokkra kosti um að velja en með takmörkunum þó og eldri bróðirinn Bent, sem ég fann að hafði mikinn áhuga á sveitastörfum og öllu sem tengdist sveitinni, vissi að hann vantaði fjármagn til þess að verða bóndi eins og hann vildi verða, því að kotbóndi gat hann ekki hugsað sér að verða. En hann var einstaklega skyldurækinn maður og fór fljótt að stunda alla algenga vinnu og hjálpaði móður sinni við að halda heimilið og mennta yngri systkini sín og helst svo lítið bar á.

Bent fór fljótt að stunda sjóinn og honum tókst að afla sér réttinda til að stunda sjó á litlum fiskibátum og það leiddi til þess að hann tók að sér að fara með smáfiskibát til Grænlands og þá kom hann við hér á Íslandi og lét okkur þá og alltaf síðar fylgjast með hvað hann hafðist að á Grænlandi. En hann varð innflytjandi til Grænlands og byggði sér hús í Narsak og kvæntist grænlenskri konu og þau eignuðust fjóra syni og eina dóttur, allt stórmyndarlegt fólk og barnabörnin eru orðin átján og líkleg til að verða góðir og gegnir borgarar í hinu nýja Grænlandi, sem mér sýnist að sé að skapast þar hin síðari ár.

Bent dó af hjartabilun fyrir fimmtán árum og var mikils virtur af öllum sem kynntust honum.

Karen María tók að sér að verða konan mín, og þar með að reka umsvifamikið íslenskt heimili, og við eignuðumst fjögur börn og barnabörnin eru þrettán og henni tókst að gera heimili okkar rammíslenskt, en um leið rækja þjóðerni sitt og sambandið við ættmenn sína í Danmörku eins og best verður á kosið. Við lifðum í hamingjusömu hjónabandi í 47 ár, en hún dó af heilablæðingu árið 1990 og fannst mér þá að fokið væri í flest skjól, en þó mikil hugfróun, að hugsa til hálfrar aldar sambúðar sem við fengum þó að lifa og starfa saman.

Tage, sem var yngstur systkinanna frá Langvang, var átján ára þegar við sáumst fyrst. Hann var þá þegar orðinn stórglæsilegur maður, fullar þrjár álnir á hæð, karlmannlega vaxinn, ljós yfirlitum með gult lítið eitt liðað hár. Hann var þá langt kominn með sitt nám í vélskólanum í Randers og næstu árin starfaði hann sem vélvirki í ýmsum stórum vélaverkstæðum þar í borg.

Það mun svo hafa verið á miðjum vetri 1947, að við fengum kærkomna heimsókn frá Danmörku, en þar var kominn mágur minn Tage, stór og glæsilegur, og sagði okkur að sig langaði til að dvelja hjá okkur um óákveðinn tíma og hafði hug á að kynnast nokkuð bæði landi og þjóð. Þetta þótti okkur tilvalið en eftir mánaðartíma ákváðum við að athuga hvort hann gæti ekki fengið vinnu um tíma á vélaverkstæði KÁ á Selfossi. Þetta var auðsótt, því að þar var nóg að gera, og dvöl Tage framlengdist og enginn talaði um vistaskipti fyrr en á árinu 1992, en þá var hann kominn á aldurstakmark vinnandi manna, sem er 70 ár. Hann var þá orðinn einn af elstu mönnum á verkstæðinu og búinn að starfa þar í 45 ár, mikilsverð starfsár fyrir okkar vaxandi byggðarlag á Selfossi og víða annars staðar í héraðinu eins og Þorlákshöfn sem hafði orðið til á þessum árum, ásamt mörgum stórvirkjunum, bæði rafveitum og hitaveitum, sem mestöll velferð fólksins í héraðinu byggist nú á. Að farsælli lausn margháttaðra vandamála, sem þurfti að leysa, þurftu tæknimenn verkstæðanna að leggja fram hug og hönd og minnist ég eins, sem hér er rétt að minnast á. Við borun á holu við hitaveitu Selfoss tapaðist hluti af bornum ofan í djúpri holu. Vélsmiðir KÁ voru kallaðir til að reyna að ná borhlutanum upp en lengi vel misheppnaðist allt. Tage tók þá að sér að smíða töng með því hlutverki að ná taki á borhlutanum. Það virtist ætla að takast, en það tók langan tíma og margir komu þar að og þegar borhlutinn var kominn upp úr holunni voru margir smiðir og tæknimenn ásamt smiðnum Tage Olesen rennsveittir og nærri örmagna af áreynslu og spenningi. Slíkir sigrar voru sætir og kannski dýrmætustu vinnulaunin við þetta mikilsverða starf.

Tage var hamingjumaður í sínu einkalífi. Hann kynntist á Selfossi stúlku sem hét Magnea Bjarnadóttir frá Lambhúskoti í Biskupstungum og hún var þá starfstúlka í Kaupfélagi Árnesinga. Tage og hún giftust árið 1954 og þau eignuðust fyrstu hjúskaparárin þrjú efnileg börn. Þau eru Bjarni vélstjóri búsettur á Selfossi, kvæntur Jóhönnu Öfjörð, þau eiga samtals þrjú börn, Ole matreiðslumeistari, ókvæntur og barnlaus, Ágústa þroskaþjálfi, ógift en á einn dreng.

Heimili þeirra Magneu og Tage var mjög hlýtt og hamingjuríkt, þangað til Magnea missti heilsuna og dó eftir nokkurra ára veikindi árið 1992. Það var mannbætandi að fylgjast með hve kærleiksríka umönnum Tage veitti konu sinni í langan tíma á meðan honum var það mögulegt í veikindum hennar.

Tage heppnaðist það, sem hann hugsaði sér, þegar hann kom í heimsókn til mín fyrir 56 árum, en það var að kynnast nokkuð bæði landi og þjóð.

Hann var fæddur mikill sport- og veiðimaður og elskaði að ganga um óbyggðir landsins og meðfram ám og lækjum og njóta ósnortinnar náttúru og fylgjast með fuglum og fiskigöngum. Hann var úrvals verkmaður og einstakur vinur og félagi og margir menn sakna hans nú sárt.

Um leið og ég kveð hann þakka ég honum svo margt frá liðnum árum, þakka honum mikla og holla vináttu og þakka honum störfin hans öll og trygglyndi.

Blessuð veri minning hans.

Hjalti Gestsson.

Það er skarð fyrir skildi í fjölskyldunni - Tage frændi, stóri frændinn okkar sem ekkert virtist bíta á og alltaf var til staðar þegar mikið lá við er fallinn. Frá því að við systkinin vorum lítil var alltaf tilhlökkunarefni að hitta þennan danska ömmubróður okkar sem var heljarmenni að burðum, hló hrossahlátri og talaði allra manna hæst en tók samt svo mildilega á litlu krílunum að við sóttumst eftir því að sitja hjá honum. Það var alltaf jafn spennandi að skoða hálfa puttann og notalegt að velta því fyrir sér hvenær Tage hefði eiginlega vaxið upp úr hárinu en það fullyrti hann að væri árangurinn af því að borða vel og leifa engu sama hvað í boði væri.

Fjölskylduböndin eru sterk í Olesen-fjölskyldunni og við vorum ekki há í loftinu þegar við vorum farin að skokka yfir Reynivellina í kaffi til Tage og Möggu undir því yfirskini að fá dönsku Andrés blöðin hans frænda lánuð. Tage sagði okkur tröllasögur af dönskum forfeðrum okkar, frændum á Grænlandi og svo sögur af sjálfum sér og pabba - sem hann sagðist hafa kennt að verjast hrekkjusvínunum í hverfinu - reyndar með þeim afleiðingum að stofugluggar betri frúnna í bænum létu á sjá, ömmu Karenu til mikils ama enda var hún enn að skamma hann fyrir aðstoðina þegar við komumst til vits og ára.

Tage frændi átti viðburðaríka ævi og Selfoss var lítið meira en ein gata þegar hann fluttist hingað frá hinni þéttbýlu Danmörku. Hann og amma Karen fluttu með sér danska siði og aðlöguðu að íslenskum og ef það var eitthvað sem fjölskyldan gat sameinast um þá var það að borða góðan mat í góðum félagsskap þar sem skoðanaskiptin voru hávær og einörð. Þar fór Tage fremstur í flokki, ákafamaður eins og hann átti kyn til, fastur fyrir og eindreginn í skoðunum en fljótur að sjá skoplegu hliðarnar á málunum. Þannig munum við líka best eftir Tage frænda í fjölskylduboði, spilandi bridds, þrasandi yfir einhverju lítilræði og skellihlæjandi að gamansögum.

Elsku Gústa, Ole, Bjarni og fjölskyldur, minningarnar um góðan frænda munu ekki gleymast.

Sólveig, Hjalti og María Karen.

Tage, maðurinn hennar Magneu Bjarnadóttur frænku minnar, er látinn. Við sem höfum fylgst með honum vissum að síðasta tíma hans með okkur var að ljúka, enda árin orðin 81 og heilsan farin að bila. Við fráfall Tage er horfinn síðasti hlekkurinn af fjórum sem voru mér undirritaðri mjög nánir á mínum uppvaxtarárum á Selfossi.

Tage og Magga giftu sig í Laugardælakirkju 4. desember 1954 og settust að á Selfossi Við bjuggum til margra ára í sama húsi, Magga systir pabba, Tage og þeirra börn og foreldrar mínir Gísli og Jóhanna.

Á milli þeirra var alla tíð mikill vinskapur og naut ég þess að eiga tvö heimili þar sem ég gat farið á milli hæða og notið þess besta á hverjum stað. Þetta voru góðir dagar þar sem skemmtilegar sögur voru sagðar, bæði af mönnum og málleysingjum í uppsveitum Árnessýslu og einnig frá fínum matarveislum á búgörðum á Jótlandi.

Á heimili Möggu og Tage var alla tíð mjög gestkvæmt og breytti engu þó þau væru í litlu húsnæði. Til þeirra voru allir velkomnir hvort sem var bara til þess að líta inn eða til þess að gista eins og fólk úr sveitunum þurfti gjarnan að gera á þeim tíma.

Það hrannast upp minningar um þetta fólk og er myndin af Tage mjög sterk. Þar sem Tage fór var engin lognmolla. Hann var mjög sterkur persónuleiki, glæsilegur á velli, hafði skoðun á hlutunum og fylgdist vel með öllu sem fram fór bæði hjá fjölskyldunni og í þjóðfélaginu. Þessum eiginleikum hélt Tage fram á síðasta dag.

Það var alltaf mjög heillandi að fylgjast með Tage fyrir jólin þegar hann var byrjaður að skipuleggja matarinnkaupin til hátíðarinnar. Tage var mjög mikill áhugamaður um mat og jafnframt mjög flinkur við matargerð enda af dönskum ættum.

Þegar ég hugsa til bernskuáranna og samvista minna við Möggu frænku mína og Tage þá man ég góðan og spennandi mat og bakkelsi ásamt lestri á "dönskum blöðum" sem komu reglulega á heimilið og ég fékk alltaf að njóta þeirra með heimilisfólkinu.

Til Íslands kom Tage árið 1947, frá Danmörku sem var hans föðurland. Erindið var að heimsækja systur sína Karen og hennar fjölskyldu. Svo vel líkaði honum dvölin að hann settist hér að. Tage fékk vinnu hjá Kaupfélagi Árnesinga við sitt fag sem vélvirki og starfaði þar óslitið í 45 ár.

Þrátt fyrir stórar hendur og fingur var Tage ótrúlega laghentur. Man ég ýmsa fallega hluti sem hann smíðaði úr tré og járni og hafa prýtt heimili hjá fjölskyldunni. Þá má ekki gleyma öllum flugunum sem hann hnýtti til notkunar við veiðiskap á sumrum.

Tage var veiðimaður af guðs náð og stundaði bæði laxveiði og skotveiði og hafði ég alltaf á tilfinningunni að hann kynni vel til verka þegar veiðimennska var annars vegar. Það sýnir best veiðiáhuga Tage að aðeins eru nokkrir dagar síðan hann ók út fyrir Selfoss í leit að gæs þó þreklítill væri. Samband Tage við fjölskyldu hans var mjög náið og gott, ekki leið sá dagur að hann væri ekki í sambandi við sína nánustu annaðhvort í síma eða að þau hittust.

Að lokum vil ég og fjölskylda mín þakka Tage samfylgdina og votta Bjarna, Óla, Ágústu og fjölskyldum þeirra innilega samúð.

Hvíli Tage Olesen í friði.

Benedikta G. Waage.

Það var glaður lítill drengur sem stökk yfir stærstu drullupollana í götunni með nýja veiðistöng og fisk í hendi. Veiðistöngina hafði móðurbróðir minn gefið mér og kennt mér hvernig ég ætti að fara að. Ég ætlaði að sýna honum fyrsta fiskinn er ég hafði veitt en hann var ekki kominn úr vinnunni þennan dag. Eldri systir mín var heima og hún skipaði mér að fara strax með fiskinn niður í á og sleppa honum, sem ég gerði grátandi. Um kvöldið talaði frændi við mig og sagði að næst þegar ég veiddi fisk skyldi ég fela hann þangað til hann kæmi heim. Ekki tók betra við, það gaus upp mikil og vond lykt eftir nokkra daga þegar fiskurinn fannst.

Ég var frekar lítill bógur þetta sumar, kom oft inn skælandi vegna krakkanna í götunni, þegar ég fékk ekki að vera með, enda nýfluttur í austurbæinn. Frændi tók þá til sinna ráða og kenndi mér hvernig ég ætti að fara að í slagsmálum. Þetta svínvirkaði, ég var strax tekinn í hópinn og höfum við haldið saman síðan strákarnir í götunni. Frændi var mikill kappi í mínum augum, stór, sterkur, íþróttamaður góður, átti mótorhjól sem ekki voru algeng þá og einnig átti hann offiseradrossíu af Vellinum. Hann hafði komið hér til að heimsækja systur sína og ílentist hjá okkur fyrstu árin hér. Hann hóf vinnu hjá KÁ-smiðjunum og vann þar allan sinn starfsaldur. Hann var listasmiður bæði á járn og tré. Ég varð strax mjög hændur að móðurbróður mínum, hann kenndi mér allt um lax- og silungsveiðar, einnig á byssu og hvernig ég ætti að umgangast þær. Hann tók mig oft með sér til veiða þótt lítill væri og frekar til trafala. Það voru mikil forréttindi fyrir lítinn dreng að eiga frænda í sama húsi fyrstu árin mín en það kom að því að frændi festi ráð sitt og stofnaði heimili. Ég hafði miklar áhyggjur af því að nú væri vinskapurinn fyrir bí en það var öðru nær, Magnea kona hans var einstók og var ég þar alltaf velkominn. Eftir að ég flutti frá Selfossi sautján ára gamall urðu okkar samverustundir strjálli en jól og áramót vorum við oftast saman og enn finnst mér jólin ekki nálæg nema hafa talað við frænda. Hann var mikill matmaður, enda Dani, og það var enginn betri að búa til leverpostej (svínalifrarkæfu). Hin seinni ár fórum við oft saman í veiðiferðir víða um land, náðum þeim stóra en misstum þann stærsta. Þetta voru dýrlegir dagar. Frændi var mjög trygglyndur sínu frændfólki, bæði í Danmörku og Grænlandi. Ég fór nokkrar ferðir með honum til þessara landa og hann var í miklu uppáhaldi hjá sínu frændfólki, hrókur alls fagnaðar. Ég held að ég halli ekki á neinn þótt ég segi að á Grænlandi hafi honum liðið best meðal afkomenda Bents bróður síns, og ég veit að söknuður þeirra er mikill þessa dagana. Það verða ekki farnar fleiri veiðiferðir, hnýttar litlar flugur eða tekið í spil í bili. Ég votta börnunum, Jóhönnu, barnabörnunum og vinum frænda samúð mína.

Á þessum haustdegi er ég geng gömlu götuna mína eru fáir eftir af þessu góða fólki af eldri kynslóðinni. Haustlaufið fýkur um, engir drullupollar eru hér lengur sem voru okkar leikvöllur enda gatan malbikuð. Ég finn að ég hef misst einn minn besta vin.

Ólafur Hjaltason.

Haraldur, bróðir minn í Vík í Mýrdal, hringdi til mín að kvöldi 27. september sl. og tilkynnti mér að góður vinur minn og fjölskyldu okkar væri allur.

Hann Tage R. Olesen er dáinn. Setningin hljómaði í huga mínum aftur og aftur, langt fram á nótt og minningarnar hlóðust upp og þurftu að komast á blað.

Ég kynntist Olesen, eins og við kölluðum hann alltaf, gegnum föður minn. Pabbi, mamma og eldri bræður mínir bjuggu um skeið á Reynivöllunum 5 á Selfossi, við hliðina á Olesen og Möggu. Þeir voru einnig lengi vinnufélagar í járnsmiðju Kaupfélags Árnesinga og báðir höfðu þeir brennandi áhuga á verkalýðsmálum. Það var nú einu sinni svo að meðhöndlun KÁ á vinnuafli sínu á stundum hér áður fyrr, jók á baráttuþrek og þörf fyrir stéttabaráttu þeirra félaga, pabba og Olesens. Því var ég ekki stór fyrst þegar Olesen kom í heimsókn á Skólavellina. Það sama verður hins vegar ekki sagt um hann Olesen. Olesen var stór maður vexti og í lund. Pabbi og hann ræddu um verkalýðsmál og pólitík og á þessum árum fannst mér þau umræðuefni hálfleiðinleg. Andrés önd og leikfangabílar freistuðu fremur lítils athafnamanns. Þetta breyttist þegar árin liðu og ég held að "eldhúsfundir" þeirra félaga hafi verið stór áhrifavaldur í því.

Nokkrum árum seinna fékk ég einsog margir ungir drengir frá Selfossi áhuga á stangveiði. Pabba fannst þetta óskiljanleg árátta í þá daga og sagði að ég gæti nú bara talað við hann Olesen ef ég þyrfti á ráðum að halda. Af Reynivöllunum fór ég heldur ekki tómhentur. Olesen og Magga tóku mér opnum örmum og þar með var lagður grunnur að okkar góðu og löngu vináttu. Selfoss hefur fóstrað margar veiðiklær gegnum tíðina. Laxveiðar hafa verið mörgum á Selfossi unun og áhugamál. Það voru því margir leiðbeinendurnir á þeim vettvangi sem ungir veiðimenn gátu leitað til. Olesen var einn af þeim sem sjaldan sögðu nei ef til hans var leitað. Hann opnaði með gleði dyrnar inn í veröld stangveiðanna fyrir mér og strákunum sem voru að flækjast við Ölfusá. Olesen gerði engan mannamun. Það var sama hvort um var að ræða sýslumann, hreppstjóra eða strákpjakk, allir voru metnir eftir sínum verðleikum, háir sem láir. Ekkert fór meir í taugarnar á honum en ef einhver var að jagast í okkur strákunum að ástæðulausu. Þá fuku margar glósurnar og ekki allar á skólabókaríslensku.

Árin liðu og með heimsóknum mínum á Reynivellina sköpuðust tengsl við Olesen og Möggu sem mér voru mikilvæg. Sem drengur og unglingur fann ég að þrátt fyrir aldursmun og minni reynslu var mér tekið sem sjálfstæðri persónu. Þetta var mér mikilvægt og myndaði vinabönd sem dauðinn hefur nú rofið.

Þrátt fyrir að ég flutti frá Selfossi er ég hóf nám í Háskóla Íslands eða vann sem líffræðingur við Veiðimálastofnunina í Reykjavík og fór seinna til framhaldsnáms í fiskifræði í Noregi, rofnuðu ekki tengslin. Ég held að oftar en ekki hafi Olesen fylgst betur með hvað gerðist í mínu lífi enn ég í hans. En þegar ég var í heimsókn á gamla landinu reyndi ég alltaf að heimsækja Olesen. Þær heimsóknir gáfu báðum mikið. Það var spjallað um hagi hvors annars, laxveiðina í Ölfusá og fiskifræði. Hann var glöggur maður sem fylgdist vel með, þess vegna gat ég sem fagmaður talað við hann um fagið mitt án nokkurra vandræða. Olesen hringdi oft í mig út til Bergen og spjallaði um daginn og veginn og liðna tíð. Þetta voru að jafnaði stutt samtöl en gefandi.

Ég sá Olesen síðast nákvæmlega einum mánuði fyrir andlát hans. Ég fór með föður mínum í heimsókn til hans. Þeir spjölluðu eins og venjulega um gamla daga og skemmtu sér hið besta. Aðeins tveimur dögum seinna var faðir minn allur. Olesen sem einn af pabba bestu vinum var í hópi þeirra fyrstu sem heyrðu um andlátið. Olesen tók andlát föður míns nærri sér, en nefndi það að þeir hefðu átt góða stund saman og það væri fyrir mestu. Hver hefði trúað að það yrði svo stutt á milli þeirra félaganna.

Ég vil að síðustu votta Gústu, Óla, Bjarna og fjölskyldum þeirra samúð við fráfalls Olesens. Með Tage R. Olesen er góður maður fallinn í valinn. Manns sem lengi verður minnst af góðu einu.

Lárus Þór Kristjánsson.