Murakami segist geyma myndina af íslensku landslagi í einni af varanlegu skúffunum í minninu svo hann geti kallað hana fram með eigin hugarorku síðar. Hér er hann í Bláa lóninu.
Murakami segist geyma myndina af íslensku landslagi í einni af varanlegu skúffunum í minninu svo hann geti kallað hana fram með eigin hugarorku síðar. Hér er hann í Bláa lóninu. — Ljósmynd/Yoko Murakami
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Japanski rithöfundurinn Haruki Murakami er einn vinsælasti og frumlegasti rithöfundur heims um þessar mundir.

Japanski rithöfundurinn Haruki Murakami er einn vinsælasti og frumlegasti rithöfundur heims um þessar mundir. Bækur hans hafa verið þýddar á fjölmörg tungumál en verk hans höfða jafnt til hins almenna lesanda sem og virtustu bókmenntagagnrýnenda, þó má segja að áköfustu lesendur hans séu ungt fólk. Þetta sannaðist eftirminnilega síðastliðið haust á Bókmenntahátíð Reykjavíkur og á opnum fyrirlestri sem Murakami hélt við Háskóla Íslands. Hvar sem hann kom fram fylltu aðdáendur hans salinn. Eftir að dagskrá bókmenntahátíðar lauk ferðaðist Murakami ásamt eiginkonu sinni Yoko Murakami um Ísland. Greinin hér að neðan er að stofni til ferðalýsing hans sem birtist í japanska tímarinu Title í febrúar síðastliðnum. Murakami er afar hlédrægur og veitir ógjarna viðtöl og því gefur einlæg ferðalýsing hans sjaldgæft tækifæri til að kynnast höfundinum. Alla jafna veitir Murakami ekki heimild til að þýddar séu og birtar greinar sem þessi en gerði góðfúslega undantekningu að þessu sinni. Hluti greinarinnar birtist hér í fyrsta sinn á prenti. Tvær bækur eftir Murakami hafa verið þýddar á íslensku, skáldsögurnar Spútnik-ástin og Sunnan við mærin, vestur af sól .

Í september síðastliðnum tók ég þátt í alþjóðlegri bókmenntahátíð í Reykjavík. Þar sem opinberar samkomur, móttökur, fyrirlestrar, kurteisishjal og kvöldverðarboð eru mín veika hlið þá held ég mig yfirleitt víðsfjarri en þegar boð kom frá Íslandi þá hugsaði ég með mér: "Hmmm Ísland." Ég breiddi út veraldarkortið og skoðaði Ísland og eftir það lagði ég allt kapp á að komast af stað - vegna þess að ég taldi ólíklegt að ég færi nokkru sinni þangað gripi ég ekki þetta tækifæri. Þegar maður skoðar kortið er Ísland efst uppi - virðist vera á útjaðri veraldarinnar. Landið tyllir fæti innfyrir norðurheimskautsbaug. Það liggur í eðli mínu að leita uppi það sem er úr alfaraleið.

Þar að auki var einmitt verið að gefa út íslenska þýðingu á skáldsögu minni Spútnik-ástin í september. Sú þýðing fylgdi í kjölfar Sunnan við mærin, vestur af sól. Á Íslandi eru tæplega 300.000 íbúar svo það getur tæpast verið arðvænlegt að þýða skáldsögur mínar fyrir svo lítinn markað. Í ljósi þessa fannst mér eins og ég yrði að sæta færis og stíga fæti á þetta land. Ísland, hvers lags land ætli það sé? Hvernig ætli fólk þar hugsi og lifi?

Bókelsk þjóð

Það sem ég gerði á bókmenntahátíðinni var m.a. að lesa úr verkum mínum, sitja fyrir svörum, fara í tvö blaðaviðtöl, halda (eins konar) fyrirlestur við Háskóla Íslands, árita verk mín í bókabúðum og að auki tók ég þátt í móttökum og kokteilboðum þar sem ég ræddi við aðra höfunda. Maður þreytist óneitanlega á að gera hluti sem manni eru ekki tamir. En mér fannst mjög ánægjulegt að fá tækifæri til að ræða við íslensk ungmenni augliti til auglitis. Ég ræddi vítt og breitt við vingjarnlega eldri konu sem var sessunautur minn. Hún færði mér gjöf en síðar var mér tjáð að þetta hefði verið hinn frægi fyrrverandi forseti Íslands - hún var blátt áfram og laus við tilgerð.

Það sem kom mér mest á óvart í Íslandsferðinni er hvað Íslendingar lesa bækur af miklum ákafa. Langir vetur og langvarandi innivera hafa líklega sitt að segja en bókalestur í landinu hefur gífurlega mikla þýðingu og gildi. Mér var sagt að verðleikar manna réðust af því hvað þeir ættu veglegt bókasafn. Það er líka mikið líf í íslenskum bókmenntum, Halldór Laxness fékk Nóbelsverðlaun í bókmenntum árið 1955. Eins og segir í myndinni Á köldum klaka (eftir Friðrik Þór Friðriksson) með Masatoshi Nagase í aðalhlutverki þá er Ísland þekkt fyrir að eiga flesta rithöfunda í heimi miðað við höfðatölu.

Íslendingar tala svo góða ensku að segja má að þeir séu tvítyngdir. Samt sem áður fer ekki fram hjá ferðamanni eins og mér að Íslendingar eru hvort tveggja í senn stoltir og umhyggjusamir um tungu sína og menningu. Íslenska er skyld fornnorrænu og hefur málkerfið tekið litlum breytingum síðan á níundu öld. Því má halda fram að tungumálið sem notað var í Íslendinga sögunum, sem voru í hávegum hafðar í Evrópu sökum menningarlegs gildis, lifi enn þann dag í dag. Því mætti helst líkja við það að Japanir gætu enn lesið frumtexta hinnar rúmlega 1100 ára gömlu Sögu Genji - þetta er svo sannarlega aðdáunarvert. Ein af ástæðum þess að íslenska hefur varðveist er lega landsins í "útjaðri" Evrópu, samgöngur til og frá landinu hafa verið erfiðar og menningarsamskipti fóru ekki að blómstra fyrr en nýverið. Íslendingar eru mjög meðvitaðir um sérstöðu eigin menningar og leggja sig fram við að nota sem fæst tökuorð.

Óvenjuleg dýr á Íslandi

Fyrst minnst er á litlar breytingar þá hafa íslensk dýr líkt og tungumálið haldist nánast óbreytt gegnum aldirnar. Ástæðan er strangt eftirlit með innflutningi dýra. Ég hef t.d. á tilfinningunni að íslenskir kettir séu ólíkir köttum í öðrum löndum. Ég hrífst mjög af köttum og skoða nákvæmlega útlit og skapgerð kattanna þar sem ég ferðast. Mér fundust kettir á Íslandi sérlega áhugaverðir. Fyrst ber að nefna að kettirnir eru gífurlega margir miðað við fólksfjölda. Á Sakalín sá ég ekkert nema hunda en á Íslandi var yfirgnæfandi fjöldi katta. Á gönguferðum um Reykjavík rekst maður alls staðar á ketti. Þeir eru frekar stórir með fallegan feld og gæfir. Þeir eru allir með ól um hálsinn þar sem nafn þeirra stendur skrifað. Enginn vafi leikur á því hvar þeir eiga heima. Það virðist vera hugsað vel um þá. Kettirnir rölta um bæinn eftir eigin geðþótta, tiltölulega frjálsir og makindalegir. Ef maður kallar á þá: "Oide!" (á japönsku). Þá hlýða þeir umsvifalaust og koma til manns. Þótt ég segi að íslenskir kettir séu ólíkir öðrum þá vísa ég ekki sérstaklega til útlits heldur fremur til ljúflyndrar skapgerðar og þess að þeir eru óhræddir við menn. Kannski hefur innræti kattanna tekið breytingum á þessum norðlægu slóðum. Hvað sem öðru líður fer ekki á milli mála að Reykjavík er sælureitur fyrir fólk sem elskar ketti. Maður öðlast hugarró af því einu að labba um borgina.

Í lundaleit

Eitt af sérteiknum Íslands eru lundar. Kannast þú við lunda? Lundinn er virkilega sérkennilegur í útliti. Þrátt fyrir að hann lifi við norðurheimskautsbaug þá er goggurinn litríkur eins og suðrænt blóm og fæturnir appelsínugulir - hann lítur hreint ekki út fyrir að vera norrænn. Augnsvipurinn minnir á Hoshino, þjálfara Hanshin [innskot þýðanda: japanskt hafnaboltalið]. Á Íslandi er stærsta lundabyggð í heimi - þar er langmestur hluti stofnsins. Af þessum sökum er Ísland kölluð "höfuðborg lundastofnsins". Sér í lagi eru Vestmannaeyjar við suðurströnd Íslands þekkt lundabyggð. Þar er sagt að á að giska sex milljón lundar hreiðri um sig og verpi. Heilar sex milljónir!!!

Þess vegna fannst mér að ég yrði að sjá alvöru lunda ef ég færi til Íslands. En þegar ég hringdi á staðinn og spurði: "Eru lundar hjá ykkur?" Þá var svarað: "Nja, því miður eru lundarnir allir búnir að koma ungum á legg og flognir á haf út." Svo virðist sem allir lundar yfirgefi lundabyggðina í síðustu viku ágúst og taki upp sjólifnað - þar fór í verra. Ég hafði ekki hugmynd um að lundar héldu á haf út á haustin. "En reyndar er soldið af ungum eftir ennþá." Ha! Ungar?

Lundaforeldrar ala upp ungana þar til þeir ná vissum þroska en þá segja þeir: "Jæja nú sjáið þið um ykkur sjálfir." Svo halda þeir sína leið. Eftir sitja ungarnir sem eru lítils vísir um gang heimsins. Einn morgun þegar þeir vakna gera þeir sér grein fyrir að foreldrarnir hafa yfirgefið þá. Það er enginn sem færir þeim í gogginn lengur. Þeir bíða um sinn og hugsa með sér: "Mikið er maturinn lengi á leiðinni." En foreldrarnir koma ekki til baka og magarnir tæmast smám saman. Að lokum yfirgefa þeir hlýtt hreiðrið, baða út vængjunum af eðlisávísun og halda út á haf í fæðuleit.

Þó að þetta sé samkvæmt lögmálum náttúrunnar þá er ekki þar með sagt að allir ungarnir komist klakklaust út á haf. Að minnsta kosti gera margir þeirra þau mistök að fljúga í vitlausa átt og beint inn í bæinn. Hann er bjartur, líflegur og spennandi, þannig að heillaðir halda þeir af stað. Mér finnst að ég skilji hvernig þeim líður. En þetta er ekki rétt ákvörðun. Að kvöldi vafra lundapysjurnar stefnulaust um bæinn, en þar lenda þær undir hjólum bíla, í klóm katta eða gini hunda. Þær sem sleppa hugsa: "Æ, hvað ég er svöng! Mig svimar." Áður en þær svelta í hel. Þessum afvegaleiddu lundum safna krakkarnir í bænum saman, setja þá í kassa fara með þá heim, gefa þeim að borða og að lokum fara þeir með þá niður í fjöru næsta dag og lyfta þeim til flugs. Þetta er orðin föst hefð í bænum. Þessi "björgunaraðgerð fyrir afvegaleidda lunda" brestur á einmitt í byrjun september.

Þetta fannst mér hljóma ótrúlega spennandi svo ég ákvað að leggja leið mína til eyjunnar. Nafn hennar er Heimaey, sú eina Vestmannaeyjanna sem er byggð. Íbúafjöldinn er 4.400 manns. Þar er gífurlega öflugur sjávarútvegur en á þessari litlu eyju er 15% af afla landsins landað. Bersýnilega laðar fiskurinn í sjónum fuglanna til eyjanna. Eyjan er vinsæl meðal ferðamanna meðan lundabyggðin er líflegust en á þessum árstíma voru aðeins heimamenn og því fékk ég strax inni á hóteli. Við lögðum af stað frá litlum flugvelli rétt utan Reykjavíkur í gamalli lúinni tveggja hreyfla rellu sem hristist í vindinum alla leið til eyjarinnar. Það bætti í vindinn eftir því sem nær dró eyjunum og vélin hristist uns ég var farinn að hugsa: "Ætli það sé nokkuð hægt að lenda?"

Vindinn lægði ekki alla nóttina. Við inngang hótelsins var ýmsum þjóðfánum flaggað og ég ætlaði aldrei að geta sofnað því þeir börðust með svo miklum látum í veðurofsanum. Starfsmaður hótelsins sagði mér: "Um tíuleytið í kvöld verða svangar lundapysjur um allan bæ." Ég brá mér út á götu en sneri strax aftur á hótelið því það var hávaðarok og farið að rigna í ofanálag. Ég hafði á tilfinningunni að fyrr myndi ég gera út af við sjálfan mig en bjarga einni einustu pysju ef ég færi að hætta mér út í þetta veður um miðja nótt. Af þessum sökum var eini lundinn sem við sáum þann daginn pysja sem var dauð í höfninni. Ólíkt foreldrunum eru lundapysjurnar hreint ekki litskrúðugar. Þær eru eins og fullorðnir lundar í svarthvítu. Í hreinskilni sagt þá verður maður fyrir vonbrigðum þegar maður sér lunda í svarthvítu: "Ha! Er þetta virkilega lundi?" En fábreyttir litirnir eru engin tilviljun því ef ósjálfbjarga ungarnir væru litskrúðugir myndu þeir vekja á sér athygli og verða máfum eða öðrum dýrum að bráð. Eftir því sem þeir þroskast komast þeir smám saman í lit og eftir u.þ.b. ár eru þeir í öllum regnbogans litum. En það var sem sagt einn dáinn svarthvítur ungi við bryggjuna. Dánarorsökin er ókunn en líklega drapst hann úr hungri þar sem engir áverkar sáust á honum.

Í bænum er lítið náttúrugripasafn og þar eru til sýnis uppstoppuð dýr úr náttúru Íslands og lifandi fiskar. Safnstjórinn (eini starfsmaður safnsins) var mjög vingjarnlegur og gaf sér góðan tíma til að svara spurningum okkar. Þegar ég spyr hann hvort það séu lundapysjur á eyjunni þá svarar hann: "Já það er enn hellingur. Ég er að passa einn hérna núna. Viltu klappa honum?" Svo kom hann með einn unga í kassa úr einu af herbergjunum. Ég fékk að halda á honum. Þeir eru mjög sætir í návígi. Unginn var mjög gæfur og alveg rólegur þó að maður héldi á honum. Hann var glorsoltinn og gleypti af mikilli áfergju smásílin sem safnstjórinn gaf honum.

Safnstjórinn sagði: "Á morgun ætla ég að fara með greyið niður að sjó og sleppa því." Svo virðist sem vindurinn á eyjunni sé svo sterkur að það sé nóg að lyfta þeim á loft til að þeir taki flugið. Það kemur sér vel við þessar aðstæður að vindurinn skuli vera mikill.

Safnstjórinn sagði: "Þegar sædýrasafnið í Tókýó var opnað þá fór ég þangað með lunda frá eyjunni. Þeir lundar sem eru á safninu eru allir héðan. Mér var líka boðið af þessu tilefni og ég fór til Japan. Ég var þar í viku og fór líka til Kýótó. Hmmm það var mjög skemmtilegt. Það var reyndar ótrúlega mikið af fólki..."

Á þilfarinu á ferjunni heim varð ég vitni að því þegar krakkarnir sendu lundapysjurnar á loft. Strákur sem kom um borð í ferjuna með pabba sínum tók kolsvartan lundaunga upp úr kassa sem hann hafði með sér, strauk á honum kollinn til hughreystingar og kastaði honum upp í regnmettaða vindkviðu. Unginn baðaði klaufalega út vængjunum svolitla stund en innan skamms lenti hann á sjónum og hélt sér á floti. Á augabragði varð hann að pínulitlum svörtum depli og hvarf í öldudali. Kannski tekst unga litla að lifa af á sjónum og kannski tekst honum að snúa aftur til eyjunnar næsta vor. Ósjálfrátt kallaði ég á eftir honum: "Stattu þig!!!"

Snæfellsnes, norðurljós og fleira

Frá Vestmannaeyjum héldum við aftur til Reykjavíkur þar sem við leigðum bíl og keyrðum á Snæfellsnes sem er norðan við Reykjavík.

Ísland er nær alþakið mosa og að öllum líkindum eru fá lönd í heiminum þar sem hann vex í eins miklum mæli. Íslenski mosinn er fölari og öðru vísi lagaður en sá japanski - mosi er þó alltaf sjálfum sér líkur. Stór hluti eyjunnar er þakinn hrjúfum hraunbreiðum og hraunið er vaxið djúpgrænum mosa. Líklega er loftslagið kjörið fyrir hann. Svo virðist sem mosinn hafi alltaf verið þarna og dregið í sig þögn norðursins sem hefur ríkt frá því í árdaga. Vegna þess hve mikið er um jökla og úrkomu renna margar fallegar ár um hraunbreiðurnar, hér og þar myndast krafmiklir hvítir fossar. Þetta er ansi kynngimagnað landslag. Útsýni af þessu tagi finnst trúlega aðeins á Íslandi.

Svo lítið er um skóga að segja má að þeir þekkist ekki á Íslandi. Skógurinn eyddist því Íslendingar hjuggu hann í eldivið meðan landið var ennþá fátækt. Sagt er að allt að 99% af upprunalega skóglendinu hafi verið fellt af mönnum. Fólkið í landinu lifði á heljarþröm og hafði ekki ráðrúm til að planta nýjum trjám. Það var hægara sagt en gert að lifa af í þessu harðbýla landi. Nú er skógarhögg bannað og trjárækt hafin á ýmsum stöðum en ólíkt því sem gerist í suðrænum löndum vaxa trén hægt og það líður langur tími áður en myndast þéttur skógur. Yfirleitt eru trén í mesta lagi mannshæðar há. Þótt lítið sé um há tré eru hraunbreiðurnar klæddar grænum mosa og hér og þar blómstra lítil kuldabeltisblóm - þetta er óendanlega fögur sýn. Þegar maður stendur aleinn, mitt í þessu umhverfi, þá heyrist ekki eitt einasta hljóð nema vindkviða af og til eða lækjarniður í fjarska. Þarna er ekkert nema djúp, djúp þögn sem leiðir hugann inn á við. Á svona augnabliki líður okkur eins og við séum komin langt aftur í aldir. Mannlaus þögnin fer þessari eyju ótrúlega vel. Íslendingar segja að hún sé full af draugum en ef svo er þá eru þeir býsna hljóðlátir.

Snæfellsnes er langt og mjótt og teygir sig u.þ.b. 100 km í vestur átt. Fremst á nesinu er eldfjallið Snæfell. Eldfjallið er þakið allmyndarlegum jökli. Í skáldsögu Jules Verne Leyndardómar Snæfellsjökuls var 1.400 metra hár gígurinn hafður að sögusviði og sagður inngangur að iðrum jarðar. Svona er þetta auðvitað ekki í alvörunni. Það er undarlegt en maður fer að taka ótrúlegt ævintýrið trúanlegt þegar maður stendur við ræturnar og horfir á þetta dularfulla fjall - við höfðum reyndar ekki tíma til að klífa það.

Veðrið á Snæfellsnesi var hráslagalegt en útsýnið sveik ekki. Þar sem lítið er af frægum ferðamannastöðum er lítið um ferðalanga og nesið því ósnortið. Flöt strandlengja teygir sig eftir sunnanverðu nesinu. Það er mikið af sjófuglum svo svæðið er tilvalið til fuglaskoðunar. Norðanvert eru nokkrar víkur svo fallegar að maður missir málið. Klettar sorfnir af jöklum í árdaga, þögul lón, lítil kirkja með rauðu þaki, endalausar þekjur af grænum mosa, lág og hrattlíðandi ský, undarlega löguð fjöll sem segja ekki neitt, mjúk sina bærist í vindi, kindur á ráfi eftir eigin geðþótta eins og þær séu að stimpla kommur á víð og dreif, brunnin hlaða (einhverra hluta vegna eru mörg brunnin hús) og hey sem búið er að binda fyrir veturinn. Ég hikaði við að taka mynd því þetta var fegurð af því tagi sem ekki rúmast á takmörkuðum fleti ljósmyndar. Landslagið sem blasti við var samofið víðáttu, órofinni þögn, þungum ilmi sjávar, hömlulausum vindi sem æðir yfir landið og tíma sem lýtur eigin lögmáli. Litirnir í landslaginu eru veðraðir af stanslausum vindi og regni síðan í forneskju. Þeir breytast á sérhverju augnabliki af völdum veðurs, sjávarfalla og hreyfingar sólar. Þótt ég hefði reynt að fanga þetta útsýni með myndavél eða framkallað það á pappír með vísindalegri nákvæmni þá hefði afraksturinn orðið eitthvað allt annað en það sem ég hafði fyrir augunum - andrúmsloftið sem ég skynjaði hefði horfið að mestu. Af þessum sökum kom ekki annað til greina en að gefa sér góðan tíma til að skoða landslagið gaumgæfilega til að greypa það í minninu. Myndina geymi ég í einni af varanlegu skúffunum í minninu svo ég geti kallað hana fram með eigin hugarorku síðar.

Eflaust ræðst það af árstíðum en það er ótrúlega lítið af skordýrum á Íslandi, a.m.k. sáum við varla eitt einasta skordýr í byrjun september. Einu sinni sá ég þó litla kónguló á baðherbergi hótelsins. Hún virtist hanga á bláþræði. Venjulega finnst mér ekkert tiltökumál að sjá eina kónguló á baðherbergi en bara í þetta eina skipti gat ég ekki að því gert að verða dálítið melankólskur. Mig langaði eiginlega til að kalla á hana og segja: "Látt þú ekki hugfallast heldur." Hvað sem öðru líður þá finnst mér að fólki sem er illa við skordýr ætti frekar að fara til Íslands en Borneó.

Sama hvert maður fer á Íslandi eru myndir til skrauts. Hvort sem um er að ræða heimili, fína veitingastaði í Reykjavík eða ódýr hótel úti á landi þá eru myndir í löngum röðum. Oftast er ekkert pláss eftir á veggjunum. Um er að ræða vatnslitamyndir, þrykkmyndir og olíumyndir - allt eftir listamenn staðarins en í hreinskilni sagt þá voru fáar þeirra sem vöktu með mér löngun til að hrópa: "Þessi er stórkostleg!!!" Þær eru einfaldar og kannski má segja um sumar að þær séu viðvaningslegar og um aðrar spyr maður jafnvel hvort þær eigi rétt á sér. En mér duldist ekki að þeir sem höfðu teiknað þær höfðu gert það af ánægju og þeir sem höfðu hengt þær upp höfðu gert það af ánægju líka. Í öllu falli fór ekki á milli mála að Íslendingar eiga líka marga myndlistarmenn miðað við höfðatölu. Í þessu landi er það líka hluti af daglegu lífi að syngja, skrifa ljóð og ævintýri. Það virðist sem meira og minna allir taki þátt í einhvers konar listastarfi. Miðað við Japani sem flytja inn endalausar upplýsingar frá umheiminum þá virkar allt þetta frumkvæði mjög frískandi og er mér ráðgáta um leið.

Íslendingar eru fámálgir. Þótt maður ferðist þá er næstum enginn sem spyr mann: "Hey hvaðan ert þú?" Ef maður spyr um eitthvað þá svara þeir manni vingjarnlega en það er sjaldgæft að þeir tali við mann að fyrra bragði - svona lýsir skapgerð þeirra sér.

Ég er oftast mjög athugull hvað hreinlæti varðar jafnt innan sem utan dyra. Eins og í öðrum borgum heimsins var töluvert um veggjakrot en þetta var ekki bara krass á veggjunum heldur var oft um að ræða prýðileg listaverk. Það er notað mikið af steinsteypu í byggingar, trúlega af því að timbur er dýrt. Jafnvel kirkjur eru oft byggðar úr steinsteypu. Ég sá ekki stráka með tagl eitt einasta skipti né heldur fólk sem labbaði um með vasadiskó. Hvers vegna veit ég ekki. Þegar maður pantar sér kaffi fylgir því undantekningalaust súkkulaði og svo voru margir sem voru með New York Yankees-derhúfur, hvernig getur staðið á því þar sem hafnabolti er ekki einu sinni sýndur í sjónvarpinu?

Þegar ég var á gangi um götur Reykjavíkur klukkan u.þ.b. tíu um kvöld kom ég auga á skínandi græn norðurljós. Mér brá verulega því ég hafði alls ekki búist við að sjá norðurljós inni í miðri borg. Ég hafði ekki einu sinni myndavél með mér og því stóð ég lengi og fylgdist með þessum gríðarstóra græna borða sem liðaðist um himininn. Norðurljósin voru mjög skær og skiptu um lögun á hverju augnabliki. Þau voru ótrúlega falleg en í raun ekki aðeins falleg í hefðbundnum skilningi heldur litu þau út fyrir að hafa einhvers konar yfirnáttúrulega merkingu. Þau litu meira að segja út eins og þau gætu verið ein birtingarmynd áru þessarar dularfullu norðlægu eyju fullrar af mosa, þögn og sveimum.

Áður en langt um leið leystust norðurljósin upp eins og mál sem verður að hvískri og missir merkingu sína. Að lokum hurfu þau eins og þau hefðu sogast inn í myrkrið. Eftir að hafa gengið úr skugga um að þau væru endanlega horfin fór ég til baka á hlýtt hótelherbergið og sofnaði djúpum draumlausum svefni.

*Sá texti sem hér birtist er þýðing af japönsku á köflum úr Title-greininni annars vegar og hins vegar óbirtum kafla í fyrirhugaðri ferðabók Murakamis. Nauðsynlegt reyndist að velja úr efninu en meðal þess sem ekki birtist hér eru ýmsar hagnýtar upplýsingar til japanskra ferðamanna auk þess sem hann fjallar um ýmsar hliðar á náttúru og mannlífi og í því sambandi má nefna fámenni, hveri, Bláa lónið, mat á Íslandi, notkun greiðslukorta, umferðarmenningu, íslenska hestinn og sauðkindina.

Haukur Ingvarsson og Kristín Ingvarsdóttir þýddu.