Kristín Gerður Guðmundsdóttir fæddist í Keflavík 13. mars 1970. Hún lést 20. apríl síðastliðinn og fór útför hennar fram frá Keflavíkurkirkju 27. apríl.

Ég heyrði Jesú himneskt orð: "Kom, hvíld ég veiti þér. Þitt hjarta er mætt og höfuð þreytt, því halla að brjósti mér".

Sunnudagsmorgunninn síðasti var ekki eins og flestir sunnudagsmorgnar, þá hringdi síminn og ég lá fyrir og var að lesa en það var amma sem hringdi og ég fann á henni að það var eitthvað sem amaði að og hún færði mér þessar sorgarfrétt að Kristín frænka væri dáin. Ég ætlaði ekki að trúa þessu. Þegar ég hafði lagt símann á fór ég að hugsa um allar gömlu góðu minningarnar sem við áttum saman. Þá rifjaðist margt upp fyrir mér, en við Kristín vorum jafn gamlar og vorum saman í bekk fyrstu árin okkar í skóla og höfðum við gaman af því hvað það var ruglast á okkur því að við þóttum mjög líkar á okkar yngri árum og vorum við oft spurðar að því hvort við værum tvíburar en það var ekki og þá kom á eftir: Þá eruð þið örugglega systur, en við vorum bara frænkur. Það var oft sem kennarinn okkar ruglaði okkur saman og okkur fannst þetta bara allt í lagi. Þegar ég hugsa til baka þá er svo margt sem ég gæti skrifað um því að það var alveg sama hvað Kristín gerði, það var allt upp á 10 og mér er svo minnistætt þegar við fórum í skíðaferðalag með skólanum, þá vorum við nú komnar á unglingsár, þá tók Kristín sig til og söng fyrir allan hópinn og það var þögn í skálanum lengi á eftir því söngurinn var alveg stórkostlegur eins og annað sem Kristín tók sér fyrir hendur. Elsku besta frænka, ég er svo þakklát fyrir að hafa átt þig að og minningarnar um þig mun ég geyma í hjarta mínu en ég veit það að núna ertu komin til guðs og englanna.

Ég sendi fjölskyldu Kristínar innilegar samúðarkveðjur.

Guð blessi minningu Kristínar.

Þín frænka,

Bylgja.

Vorið er tími gróanda og nýs lífs. Þá vaknar jörðin aftur eftir að hafa verið undir hélugráma um stund. Kristín Gerður er farin, farin inn í nýtt líf. Dauðinn fær okkur til að doka við um stund og hugsa um lífið. Það er óþægilegt að doka þetta við og vera þvinguð til að hugsa svona mikið um dauðann, alla vega svona trekk í trekk. En hvað höfum við upp úr því? Það besta að manni fer að þykja svo skrambi vænt um þetta líf sem maður hefur og þá sem eru lifandi í kringum mann.

Lífshlaup Kristínar Gerðar var meira en svo að það komist í eina minningargrein. Það þarf heila bók. Það mætti ætla að hún hefði fyllt miklu fleiri áratugi en þessa þrjá í þessu jarðlífi, svo margt upplifði hún. Myndin sem ég hef í huga mér af Kristínu er fjölbreytileg og litskrúðug. Hún var sérlega vel af guði gerð, bæði falleg og vel gefin. Kristín, þegar hún sem lítil hnáta kom í sveitina til ömmu og afa, lífsglöð og svo hamingjusöm að fá að vera LÍKA í sveitinni. Kristín Gerður, sem kaupakona hjá mér á Kirkjubóli, fimmtán og sextán ára. Þá var hún sjálfstæð og var ekki alltaf á því að koma til mín og spyrja hvort ætti að gera hlutina svona eða einhvern veginn öðruvísi. Það var bara ráðist í þá enda átti hún traust okkar og mistökin voru bara til að hlæja að þeim. Öll bréfin frá henni sem voru svo fjölbreytileg, fyndin, sorgleg, fræðandi og hvetjandi. Þessi bréf voru frekar í ætt við bókmenntaverk heldur en smábréf. Því hún var leiftrandi penni. Alltaf var gott að fá frá henni símtöl því hún var viðræðugóð og alltaf svo ljúf og vinaleg og þegar við hittumst voru faðmlögin svo sönn. Það voru margir sem áttu Kristínu sem trúnaðarvinkonu, hún var góður hlustandi og svo skynsamleg í ráðum. Kristín Gerður er hún stóð hnarreist og barðist við eiturlyfjadjöfulinn upp á líf og dauða og bar sigur úr býtum fyrir nokkrum árum. Það sem hún tók sér fyrir hendur var ekkert kastað til höndunum. Hvorki við það að vera í dópi eða að hætta því. En á eftir þurfti hún að takast á við afleiðingarnar sem ekki gáfu henni nein grið. Það var svo ósegjanlega sárt að geta ekki létt undir hjá henni í erfiðum veikindum núna síðustu ár, geta ekki borið smyrsl á sárin eða gefið ráð sem dugðu. En hún átti góða að. Foreldra sem aldrei gáfust upp né gáfu upp von um bata. Eftir sitjum við fjölskyldan og syrgjum. Við höfum líka lært, lært svo ótrúlega mikið. Ég græt það hvað lífið lagði á þessa yndislegu stúlku, græt það að hún hafi ekki fengið að njóta, og við hin líka, allra þeirra hæfileika sem hún átti svo mikið af. En ég syrgi af því ég átti hlutdeild í svo miklu og hef misst.

"Enn syngur vornóttin vögguljóð sín". Vornóttin tekur hana upp á arminn og vaggar henni mjúklega inn í eilífðina þar sem hinn almáttugi skapari tekur hana í faðm sinn. Megi allir góðir vættir styrkja okkur sem þótti vænt um hana og láta góða minningu verða blómið sem við hlúum að í sorg okkar. Það er trú mín og von að Kristínu Gerði takist nú í gróandanum að hefja nýtt líf, líf sem við fáum að njóta með henni - seinna.

Halla Signý.

Stóri gullmoli. Það er erfitt að hugsa til þess að fá aldrei að sjá þig aftur, koma til þín og knúsa þig, segja hvað mér þykir vænt um þig og hvað þú ert yndislegust. Elsku hjartans yndið mitt, þú munt alltaf eiga stóran stað í hjarta mínu, allar þær stundir sem við áttum saman og það sem þú kenndir mér um lífið, allt þetta er mér ómetanlegt. Núna veit ég að fallega hjartað þitt og yndislega sálin hefur loksins fengið langþráða hvíld og frið. Ég samgleðst þér þó að söknuðurinn sé næstum óbærilegur en ég veit að þú vakir yfir þeim sem þú elskar, það ert þú.

Ég hlakka til að sjá þig og eins og síðustu orðin þín til mín voru, "svo sjáumst við aðeins seinna".

Risastórt faðmlag frá mér til þín.

Ég votta foreldrum, systkinum og öðrum aðstandendum mína dýpstu samúð.

Ólöf Ósk.

Mig langar að skrifa nokkur orð um Kristínu Gerði. Hún var kennarinn minn í 3. bekk Grunnskóla Mýrdalshrepps. Hún var mjög góð kona. Mér finnst mjög sorglegt að þú hafir veikst og dáið. Ég mun alltaf hugsa fallega til þín í minningunni. Guð geymi þig.

Ég kveð minn kennara með þakklæti í huga og sendi samúðarkveðju til fjölskyldu Kristínar Gerðar.

Kær kveðja.

Sara Lind Kristinsdóttir.

Það er ekki langt síðan ég kynntist Kristínu Gerði. Hún var ein í hópi nemenda sem hófu nám við ljósmyndaskólann síðastliðið haust. Fljólega kom í ljós hversu yndislega manneskju Kristín hafði að geyma og ekki skemmdi það fyrir henni hversu hæfileikarík hún var, ófeimin og djörf að sýna innstu tilfinningar í verkum sínum. Heillandi viðmót Kristínar varð til þess að með okkur tókst vinátta og áttum við margar góðar stundir saman í stúdíóinu.

Kristín sinnti náminu af miklum áhuga og ekki leið á löngu þar til hún fór að eyða öllum sínum stundum í ljósmyndunina. Hún hafði svo margt að segja heiminum og vildi nota myndirnar sínar til að tjá sig. Það er því með sorg og söknuði sem ég kveð Kristínu í dag um leið og ég gleðst yfir að hafa fengið að kynnast henni. Með þessum fáu línum vil ég votta fjölskyldu og aðstandendum Kristínar Gerðar samúð mína.

Sigríður (Sissa).

Kæra Kristín Gerður. Þú sagðir eitt sinn að eftir dauða þinn ættu ekki að vera nein fleiri leyndarmál. Það væri því synd að segja að lífið hefði leikið við þig. Líklegast er það einhver sem ekki skilur að þú skulir geta verið dáin núna eftir að hafa lifað það af að hafa farið til helvítis og tilbaka. Þú áttir þínar góðu og vondu stundir. En þínar vondu stundir voru bara aðeins verri en okkar hinna. Það var þá sem allar vondu minningarnar frá fortíðinni komu fram og átu þig upp. Þú varst þó heppin, því þú áttir góða fjölskyldu sem reyndi að hjálpa þér á sinn hátt, en það getur ekki hafa verið létt verk þar sem þú vildir ekki vera neinum byrði.

Þú varst búin að standa þig eins og hetja og hafðir ekki snert fíkniefni í sex ár. Sjálfsagt er það einhver sem heldur að þú hafir fallið á ný en þeir sem voru þér nær vita að svo var ekki.

Þú sagðir sjálf að það sem gaf þér tilgang með lífinu var að þú eygðir von um bata. Að þú gætir sofið rótt á nóttunni og lifað áhyggjulausu lífi. Sú von slokknaði þó fyrir tveimur mánuðum þegar þú fékkst að heyra að það væri engin von um endanlegan bata. Það var sú tilhugsun sem varð þér um megn. Þú fékkst lítið að ráða hvernig lífi þú lifðir - en þú fékkst þó allavega að ráða því hvernig lífið endaði.

Eftir að ég kynntist þér á ný, eftir að hafa ekki hitt þig í nokkur ár, töluðum við stundum um gömlu góðu dagana í Keflavík. Þegar við sátum á kvöldin í vinnunni þinni eða í mötuneytinu hjá Möttu og ræddum um lífið og tilveruna. Þú opnaðir augu mín fyrir svo mörgu á þeim tíma þegar ég hafði höfuðið fullt af spurningum. Ég skrifaði þér eitt sinn að ég ætti þér svo margt að þakka frá því tímabili, að þú hefðir verið svo oft til staðar þegar ég stóð frammi fyrir erfiðum ákvörðunum. Þú varst alveg ótrúleg. Þú hafðir svo mikið að gefa og svo mikið skynsamlegt að segja. Þér tókst einhvern veginn að fá allt til að hljóma svo einfalt í framkvæmd. Í seinni tíð óskaði ég þess svo oft að ég gæti gert meira fyrir þig. En það var ekki svo auðvelt. Þú vildir vera sjálfstæð og ekki láta hafa fyrir þér.

Eitt sinn þegar þér leið illa, skrifaði ég þér að oft óskaði ég þess að það væri til eitthvað sem héti "sjálfskynhneigð", sem væri meðfædd hneigð sem gengi út á það að elska og rækta sjálfan sig eins og maður er, með öllum sínum kostum og göllum og að eðli þessarar hneigðar væri slíkt að ekkert gæti hindrað þessa ást í að dafna, ekki einu sinni tilraun annarra til að eyðileggja mann, sjúkdómar eða erfiðleikar gætu staðið í vegi fyrir því að sama hvað, þá myndi maður elska sjálfan sig eins og maður er. Ég veit vel að það er ekkert sem heitir "sjálfskynhneigð", en ég óskaði þess svo oft - þín vegna.

Þrátt fyrir að ég komi aldrei til með að gleyma öllu því vonda sem þú máttir upplifa er það fyrst og fremst það góða og fallega við þig sem ég óska að minnast.

Þegar ég hugsa til þín sé ég þig fyrir mér lesa Dostojevski við kertaljós á Óðinsgötunni, að hlusta áKK og Bubba með Venus í fanginu, að tala um gamla fólkið í götunni þinni eða að sýna frábæru ljósmyndirnar þínar og það er þannig sem ég vil minnast þín; sem björtu, hæfileikaríku, sjálfstæðu, hugrökku og fallegu Kristínar Gerðar.

Til fjölskyldu þinnar og til Ingu sendi ég allar mínar samúðarkveðjur.

Megi allir heimsins vættir vaka yfir sálu þinni.

Jónína Helga.

Elsku Kristín Gerður.

Það er sárt að sakna þín hvern dag í lífi mínu. Ég spyr þessara hefðbundnu spurninga "hvers vegna" og "af hverju". Þjáning þín hefur verið gífurleg í gegnum árin og erfitt hefur verið fyrir þig að sætta þig við hana. Mér finnst sárast að sjá þig ekki oftar, brosið á vörum þínum og hlusta á hlátur þinn, sjá bjarmann í augum þínum og heyra þig tala um heimspeki lífsins.

Það verður erfitt að kalla á dóttur mína og vita að það verður ekki þú sem munt svara mér. En gott verður að heyra að þín sé minnst hvern dag sem ég lifi. Ég veit að vel hefur verið tekið á móti þér þar sem þú ert núna, því fallegri persónu er ekki hægt að finna. Þú stóðst alltaf eins og klettur við hlið mér og aðstoðaðir mig í gegnum erfiðleika lífsins. Ég er stolt af því og Guði þakklát fyrir að hafa fengið það tækifæri til að kynnast þér og hafa gefið dóttur minni nafn þitt, enda hefur hún marga góða hæfileika frá þér.

Þú munt ávallt eiga stóran part af mínu hjarta og minning mín um þig lifir með mér og dóttur minni til eilífðar, elsku Kristín Gerður mín.

Að lokum vil ég láta fylgja með ljóð sem við sungum oft saman.

Ég heyrði Jesú himneskt orð:

"Kom, hvíld ég veiti þér.

Þitt hjarta er mætt og höfuð þreytt,

því halla að brjósti mér".

Hvíl þú í friði, elsku vinkona mín.

Sigrún Rakel og Kristín Gerður.

Fréttin sem barst til mín á sunnudeginum 22. apríl síðastliðnum um að þú værir búin að kveðja okkur og þetta jarðlíf var mér mikið áfall. Þú varst ein af þessum manneskjum sem gott var að tala við og hafðir sterka nærveru þannig að manni leið vel í kringum þig. Það var ekki bara góða skapið sem í minni minningu fylgdi þér alltaf, líka var það hversu hreinskilin þú varst og umfram allt skemmtileg.

Ég man fyrst eftir þér í þriðja bekk í Myllubakkaskóla í Keflavík, hversu falleg þú varst (og varst alla tíð) og ekki leið á löngu þar til við strákarnir í bekknum lágum kylliflatir fyrir þér. En eiginleikar þínir, sem ég talaði um hérna áðan, þeir voru komnir í ljós á þessum árum. Eldklár varstu og ég gleymi því ekki þegar við vorum að taka próf í náttúrufræði og einkunnirnar bárust til okkar. Þær voru af öllum gerðum eins og gerist og gengur en þegar ég heyrði hvaða einkunn þú fékkst, en sú var langsamlega best, hvorki meira né minna en einkunnin 11. Ég náttúrulega gapti og krafði kennarann skýringa á þessu og hann tjáði mér að Kristín Gerður hefði svarað öllum spurningum rétt, að sjálfsögðu, en auk þess hefði hún skrifað orðrétt upp svar úr náttúrufræðibókinni sem hljóðaði upp á heila blaðsíðu, sem hún kunni utan að. Þetta þótti mér magnað, því að ég átti í erfiðleikum með að muna örstutt ljóð hvað þá muna heila blaðsíðu fulla af texta.

Einnig varstu góð íþróttamanneskja og stundaðir sund af kappi langt fram á unglingsár og m.a. fékkstu verðlaunin íþróttastúlka Myllubakkaskóla þegar við vorum í 5. bekk. Síðan minnist ég líka þess þegar bekkurinn var að koma saman eftir jólafrí þegar við vorum í 8. bekk (núna 9. bekkur) og þú birtist með þessa líka pönkaraklippinguna þar sem þú og vinkona þín höfðuð verið að klippa hvor aðra og líklegast hefur Bubbi verið keyrður í botn í græjunum. Þetta var á þeim tíma sem allir hlustuðu á Duran Duran og Wham, blésu hárið upp, notuðu "gloss" á varirnar og klæddust Millet-úlpum í öllum regnboganslitum. Ég, sem er ekki maður mikilla breytinga og var nú hrifnari af hinni klippingunni, röflaði oft á tíðum um þetta við þig en þú hlóst bara að þessu með þínum smitandi hlátri og fannst þetta bara æðislegt og kærðir þig kollótta um mína afskiptasemi. Þetta var kannski hluti af þínum persónuleika en þú kærðir þig kollótta um hvað öðrum fannst enda fylgdir þú aldrei neinum tískustraumum.

Ég man eftir því þegar ég heyrði þig fyrst syngja en það var í 9. bekkjar ferðalagi (10. bekkur) og glymur rödd þín enn í hausnum á mér og ég hefði alveg viljað heyra þig oftar syngja því það fór þér svo vel úr hendi eins og allt sem þú komst nálægt. Þú reyndir einnig fyrir þér í leiklistinni en þú varst virkur félagi í Vox Arena leiklistarfélaginu í Fjölbrautaskóla Suðurnesja er þú stundaðir nám þar og lá það líka vel fyrir þér.

Ég og Brynjar fengum boð um að vera viðstaddir í stúdentsveislu þinni og það þótti mér mikill heiður, að fá að taka þátt í þeim stóra degi með þér, en þú lékst á als oddi og varst ánægð með áfangann. Framtíðin blasti við þér. En einhvern veginn er það þannig að sumir vilja fara grýttu leiðina og þú, elsku Kristín mín, fórst ekki þá auðveldustu en það er nú einu sinni þannig að það ætlar sér enginn að fara þá leið sem þú fórst. Ég í rauninni trúði þessu ekki fyrr en ég hitti þig fjórum árum eftir að við hittumst síðast en þá varst þú byrjuð í Háskólanum og við áttum góða stund saman uppi í Landsbókasafni þar sem þú sagðir mér þína sögu frá því við hittumst síðast. Mér fannst þú líta svo vel út og fannst það ótrúlegt að þú hefðir gengið í gegnum allt það sem þú gerðir. Þú vannst í þínum málum og sigraðir. Þú hefur einmitt alltaf verið sigurvegari, sem sannaðist þarna. Einnig varstu ötul að segja þína sögu í skólum landsins fyrir framan öll ungmennin, sem ætla að sjálfsögðu ekki að fara þessa grýttu leið þó að einhver villist þangað. Þetta fórst þér afar vel úr hendi og veit ég til þess að þú rataðir inn í hug og hjörtu þessara ungmenna, sem dáðust að sigrum þínum. Við hittumst reglulega í skólanum og varst þú ánægð með lífið og bjartsýn á framtíðina og vildir endilega að við tvö og Brynjar vinur myndum koma saman að spjalla á einhverju kaffihúsinu í bænum, en aldrei varð ar því, kannski seinna.

Síðan gerist það að maður missir oft samband við fólk sem maður vill vera í sambandi við og þannig var það með þig, Kristín mín, að oft vildi ég að samverustundir okkar hefðu verið fleiri því mér þótti gott að tala við þig og vera í návist þinni. Síðasta skiptið sem ég hitti þig var á aðfangadagskvöld í Keflavíkurkirkju en þú og fjölskylda þín settust fyrir aftan fjölskyldu mína og það urðu miklir fagnaðarfundir með okkur. Við spjölluðum heilmikið saman og þú sagðir mér að þú værir byrjuð að læra ljósmyndun og værir ofboðslega sátt við það og ég var afar ánægður fyrir þína hönd að þarna værir þú búin að finna þína línu í lífinu. Mér finnst dásamlegt að hafa fengið að heyra þig syngja aftur og fá að syngja með þér jólalög, en það eru einmitt lög sem mér þykir mjög gaman að syngja.

Ég vona svo sannarlega að ég eigi eftir að fá að hitta þig aftur í annarri vídd og þú verður þá búin að finna kaffihús þar sem við Brynjar og þú getum tyllt okkur og spjallað saman um fortíðina og ókomna tíma.

Minning um góða stúlku mun lifa í brjósti mínu um alla tíð.

Ég samhryggist öllum þeim sem eiga bágt á þessum sorgartímum, þó sérstaklega foreldrum og systkinum og bið ég Guð um að veita þeim styrk.

Kjartan I.

Ég átti því láni að fagna að kynnast frænku minni, henni Kristínu Gerði. Ég man þegar frænkurnar, Kristín, Kolbrún og Íris komu í heimsókn fram í Hraun, frá Brekku um jólin 1982. Þá var pabbi mikið veikur og lá á Landspítalanum. Kristín Gerður hughreysti mig og mikið svakalega leið mér vel eftir að við töluðum saman. Eftir þetta hittumst við öðru hverju og þá var alltaf mikið spjallað.

Það var svo fyrir tæpum fjórum árum síðan að við unnum saman að erfiðu verkefni þar sem Kristín sýndi og sannaði hvers hún er megnug. Ég dáðist að því hve mikinn kjark, þor og áræði hún sýndi meðan við unnum að þessu verkefni. Þegar hún opnaði sig og talaði um það sem á daga hennar hefur drifið, þá fannst mér þau vandamál sem við kvörtum yfir vera smávægileg. Og í dag lít ég til baka og þakka fyrir þær stundir sem ég átti með Kristínu. Stundir sem eru mér ógleymanlegar og sem kenndu mér svo margt.

Elsku Eygló, Guðmundur og fjölskylda. Megi Guð styrkja ykkur í sorginni.

"Fögnuður hjarta vors er þrotinn, gleðidans vor snúinn í sorg." (Harmaljóðin, 5.15.)

Jóhannes Kr. Kristjánsson.

Okkur langar í fáeinum orðum að þakka fyrir að hafa fengið að kynnast þér og njóta samveru þinnar. Á þeim stutta tíma sem við þekktum þig þá hafðir þú mikil áhrif á okkur. Það er óhætt að segja að þín áhrif hafi verið meiri en gengur og gerist á svo skömmum tíma vegna hrífandi og skemmtilegs persónuleika þíns. Stundunum úr myrkraherberginu verður seint gleymt.

Minnumst við þess helst hversu frökk og frumleg þú varst í myndum þínum. Þær voru sannarlega áhrifamiklar og hefðum við gjarnan viljað sjá meira af þeim.

Takk fyrir allt sem þú gafst okkur. Megir þú hvíla í friði.

Leitaði ég í muna mér

að minnisverðum línum,

en nógu góð þér engin er

af öllum kveðjum mínum.

(Stephan G. Steph.)

Magnús Viðar, Ólafur, Eva Hlín, Pétur Örn og Böðvar.

Barnið mitt blítt.

Svona fór þetta þá.

Þú horfin Guðs í geym en við sem þekktum þig hnípin og hrygg og horfum nú út yfir þann dimma dag sem slökkti ljósið sem fylgdi þér inn í lífið.

Þú varst gott barn. Iðin við námið, sátt við litla hópinn í Holti, allt friðsælt og fagurt og þetta var vorið þitt.

En þínu vori fylgdi ekkert sumar, bara haust og vetur.

Þegar þú hefðir átt að gleðjast á hádegi lífsins kom gustur og þú varst öll.

Ég trúi því að hinumegin fljótsins hafi góður Guð leitt þreytta barnið sitt inn á lendur þess kærleika sem þú sífellt varst að leita að.

Þann góða Guð bið ég nú að geyma þig og blessa svo og varðveita allt þitt fólk.

Þinn gamli kennari,

Hjördís.

Ég kynntist Kristínu náið um það leyti sem við hófum nám við Fjölbrautaskóla Suðurnesja, um þær mundir lentum við bæði inni í sömu kreðsunum. Við urðum fljótt miklir sálufélagar og næstu árin vorum við í daglegu sambandi. Það gat verið opinberandi lífsreynsla að tala við hana, hún var stórgáfuð og hafði afgerandi skoðanir auk þess að vera mjög næm, næmi sem gerði henni auðvelt að setja sig í spor annarra, en gerði hana líka berstrípaða og auðsæranlega. Skoðanir hennar og lífssýn mótuðust fullkomlega óháð öllu almenningsáliti, oft gat ég ekki annað en dáðst að hugrekkinu og sjálfstæðinu, en það sagði ég henni aldrei. Hún hafði oft annarskonar mælikvarða á hlutina en þá sem viðteknir eru. Sjónarhorn hennar var öðruvísi. Hún hlakkaði til að verða gömul, taldi að það hlyti að vera frábærlega skemmtilegt æviskeið. Hún gat heillast upp úr skónum af einhverju sem ég tók aldrei eftir; rödd, höndum, veðurbrigðum, skrýtnum steini... Það varð allt svo eftirtektarvert og merkilegt í nærveru hennar.

Ekki löngu eftir að við Kristín Gerður urðum vinir, flutti hún að heiman og leigði sér kjallaraherbergi á Hringbrautinni og var snögg að koma sér fyrir; þurrkuð blóm, slæður, kertaljós, handmálað sjónvarp. Huggulegasta holan í bænum. Seinna, eftir að Kristín var flutt annað, leigði ég herbergi í sama kjallara og hálfbrá þegar ég sá hvað þetta var berangurslegt og niðurgrafið, en þá var andi Kristínar og handbragð heldur ekki lengur til staðar. Þarna sátum við á öllum tímum og lékum okkur að eldinum í djúpri alheimsstemmningu og guðrækilegri aðdáun á eigin lífsskilningi. Kristín Gerður tæmdi bikarinn í botn.

Þótt Kristín Gerður sigraðist um síðir á fíkninni, sátu sálarmeinvörpin eftir og í baráttunni við þau reyndust henni engin verkfæri brúkleg, þótt allt væri reynt. Þrátt fyrir endalausa hjálpsemi sína átti Kristín Gerður erfitt með að þiggja hjálp annarra, vildi ekki íþyngja öðrum, hafði líka mikla þörf fyrir að vera sterk.

Langt er um liðið síðan við Kristín Gerður vorum í daglegu sambandi, en við hittumst þó reglulega á ólíklegustu stöðum og lentum þá iðulega á kjaftatörn. Ákváðum svo alltaf í lokin að gera meira af þessu.

Þrátt fyrir löng uppgangstímabil og margar sólskinsstundir var Kristín Gerður illa bitin af ömurlegum sjúkdómum, hundelt af draugamyndum liðinna tíma, hýdd af svíðandi skömmustutilfinningu. Þartil líðanin varð svo óbærileg að hún kaus að nóg væri komið. Eftir sitja fjölskylda og vinir í mun sviplausari tilveru en áður.

Tumi Kolbeinsson.

Hún var ein af krökkunum "mínum" í FS, ein af þeim sem ég kenndi lengi. Hún var frekar lágvaxin, hnellin, lagleg, glaðvær. Hún var einn þeirra nemenda sem mér þykja hvað skemmtilegastir, ekki það að hún væri alltaf lesin, það var hún ekki. En hún var skarpgreind, kjaftfor án þess að vera dónaleg, spurul, gagnrýnin og hreint ekki reiðubúin til að kyngja öllu sem kennararnir sögðu svona þegjandi og hljóðalaust.

Hún tók virkan þátt í flestu sem fram fór innan skólans, var í leikfélaginu, ræðuliðinu, tók að sér tilsjón, mætti á uppákomur. Ég held að henni hafi þótt gaman.

Það var svo margt sem hana langaði að gera, ferðast, læra tungumál, læra fullt af misgáfulegum hlutum í háskóla, kynnast nýju fólki, taka myndir og hvað veit ég. Hún kom stundum og spjallaði, viðraði hugmyndir um lífið og tilveruna, hvað hana langaði til, hvað óréttlæti heimsins gæti verið mikið, hvernig hægt væri að bæta það.

Og heimurinn utan skólans beið hennar. Heimur fullur loforða og ónotaðra tækifæra, það var bara að velja og hafna. En sitt er hvað gæfa og gjörvuleiki. Heimurinn reyndist henni erfiður.

Ég hef alltaf haft spurnir af henni síðan hún fór, einstaka sinnum höfum við hist og spjallað, einstaka jólakort hefur óvænt dottið inn um lúguna, gamlir félagar hennar hafa stundum gaukað að mér fréttum. Ég var farin að vona að heimurinn ætlaði að reynast henni mildari, að hún gæti sæst við sjálfa sig.

Öllum þeim sem þótti vænt um Kristínu Gerði sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Þórunn Friðriksdótttir.

Það er ekki auðvelt að kveðja Kristínu Gerði sem var eins og lótusblómin sem vaxa í forinni og fanga hug allra með fegurð sinni. Það er ekki auðvelt að sjá ör grimmdar og örvæntingar. Það er ekki auðvelt að geta ekki hjálpað og bjargað og huggað. Það er ekki auðvelt að sjá þann sem maður elskar engjast um af kvöl og angist og komast ekki út. Lífið er ekki auðvelt og ég þekki engan sem reyndi það meir en Kristín Gerður. Það var auðvelt að elska Kristínu Gerði.

Það var auðvelt að kikna í hjartanu af aðdáun á hugrekki og styrk Kristínar og það var auðvelt að roðna yfir hrósi hennar. Það var auðvelt að renna inn í töfraheim hennar þar sem ástin og fegurðin réð ríkjum. Það var sá heimur sem hún bauð mér inn í en hinum ljóta hélt hún fyrir sig.

Það verður ekki auðvelt að lifa án Kristínar en það er auðvelt að skilja hvers vegna hún getur ekki verið hér lengur. Ég myndi vilja hafa hana uppi á Óðinsgötu fyrir mig í hlýja hreiðrinu en ég get ekki óskað henni þess sársauka sem fylgdi andardrættinum hennar.

Lótusblómið er helgast blóma því það býr yfir viskunni að umbreyta ljótleika í fegurð og þjáningu í hamingju, það gleymir sjálfu sér og gleður aðeins aðra. Lótusblómið er hreinleikinn sjálfur. Kristín Gerður kenndi mér að hreinleiki hjartans er það dýrmætasta í veröldinni.

Í mínum huga verður Kristín Gerður alltaf heilög gyðja með brjálaðan húmor og hjarta út yfir himingeiminn.

Ég hef skæran grænan grun um hvar hún er núna og það gleður mig dýpra en nokkuð annað hefur gert.

Elín Agla.

Við Kristín vorum eins og systur, límdar saman frá því ég var sex ára og hún fjögra ára. Ég man ekki eftir deginum sem við kynntumst en ég man hversu hissa ég var að hún vildi vera vinkona mín. Ég er nefnilega hálfur Ameríkani og gekk í skóla uppi á Keflavíkurflugvelli. Margir krakkar í Keflavík vildu lítið kynnast mér. Ég var öðruvísi í þeirra augum. En Kristínu var alveg sama um það allt saman. Hún sá bara mig, ekki furðulega nafnið mitt og pabba minn sem talaði bjagaða íslensku. Kannski var það vegna þess að hún upplifði sjálfa sig líka öðruvísi.

Hvað við skemmtum okkur og hlógum. Fyrir nokkrum árum fann ég spólu sem við Kristín tókum upp af okkur þegar við vorum örugglega átta og tíu ára gamlar.

Við vorum að leika okkur að taka viðtal við hvor aðra sem einhverjar konur úti í bæ. Þegar ég hlusta á þessa spólu fer ég strax aftur í tímann og heyri hlátur hennar. Ég man líka hversu gáfuð, skýr og fyndin Kristín var. Hún var ein af best gefnu og hlýlegustu einstaklingum sem ég hef þekkt. Þegar við vorum saman sem litlar stelpur vorum við leikarar, söngvarar, dansmeyjar, rithöfundar, vísindamenn, listamenn og viðskiptamenn.

Söguþræðirnir í Barbie-dúkku leikjunum okkar voru langir og stóðu oft í marga daga. Við teiknuðum myndir (eða sögðumst hafa teikna þær en í rauninni fórum við bara eftir öðrum myndum) og seldum nágrönnunum þær á tíkall. Við vorum saman í djassballet. Við lærðum hvert einasta Elvis Presley-lag utanbókar og sungum þau saman úti á rólóvellinum.

Á sumrin þegar við vorum í útilegu með Eygló og Gumma söfnuðum við steinum úr lækjum og skoðuðum náttúruna saman. Í kringum jól bjuggum við til jólaskraut kvöld eftir kvöld og aumingja mömmur okkar þurftu að skreyta húsin og jólatrén með þessu. Á veturna, í skammdeginu, þegar önnur okkar þurfti að fara heim frá hinni, passaði sú sem sat eftir að enginn væri út í móanum sem lá á milli húsanna okkar (eins og draugur) með því að kalla "ég sé þig!" þangað til sú sem hljóp með "lífið" í vasaljósinu var komin heim.

Svo var yndislegt að eiga "tvær mömmur" og "tvo pabba". Kristín kallaði alltaf foreldra mína mömma og pabba og ég gerði það sama við Eygló og Gumma. En eitt af því besta við þetta er að þegar til dæmis mamma mín var með eitthvað óspennandi í matinn, eins og lifur eða hrogn, var alltaf hægt að borða heima hjá Kristínu og fá kannski kótilettur og svo appelsín og Síríus-súkkulaði (hefðin hans Gumma á föstudagskvöldum). Kristín náttúrlega gerði það sama og var alltaf fyrst í pottinn hjá henni mömmu þegar hún bjó til spaghettí í sósu. Ég hugsa að ég hafi sloppið við að borða hrogn alla mína æsku.

Sem litlar stelpur töluðum við líka oft um alvarlega hluti. Við töluðum um Guð og hvort hann væri virkilega til. Af hverju hann væri ekki kona.

Seinna töluðum við um þráhyggjuna hennar Kristínar og magapínuna sem hún var stöðugt með. Ekkert magasár, sögðu læknarnir. Hún átti bara að reyna að slaka á.

Þegar ég var tólf ára flutti ég með foreldrum mínum til Flórída. Það var hryllilegt. Pabbi fann loksins að hann var orðinn meiri Íslendingur en nokkuð annað og hann vissi að hann hafði gert mistök að flytja. Við mamma vorum eins og týnd lömb. Íslendingar í öðrum heimi. Við skildum engan og enginn okkur. En svo um sumarið kom Kristín og bjargaði mér. Hún hljóp í fangið á mér og mömmu þegar hún steig af flugvélinni eins og geislandi íslenskt norðurljós. Ég var ekki lengur öðruvísi. Við fluttum aftur heim þegar ég var fjórtán ára, þá í fyrsta skipti fundum við mismuninn á aldri okkar. Ég var táningur og var að rembast við að kynnast öðrum krökkum í Keflavík með því að stunda Bergás og Stapann.

Ég eignaðist aðrar vinkonur. En einhvern veginn var ég aftur öðruvísi.

Svo þegar ég var átján ára flutti ég til New York og svo til Parísar. Við Kristín byrjuðum að skrifast á. Ég fékk, liggur við, heilu dagbækurnar frá henni. Svo kom hún í heimsókn til mín í París. Ég man að ég stóð efst á tröppunum við metró-stöðina við íbúðina mína og hún kom hlaupandi í fangið á mér. Sama geislandi norðurljósið. Og það var eins og engin tími hefði liðið frá því við sáumst síðast. Eftir Parísardvölina heyrði ég annað slagið frá Kristínu. Henni gekk stundum vel. Þá sagði hún mér í bréfum sögurnar um feril sinn í Reykjavík og svo var ýmislegt sem hún sagðist ekki geta sagt frá. Þegar ég kom heim í heimsókn sá ég hana bara þegar henni leið vel. Við skildum alltaf hvor aðra þó svo að heimar okkar væru orðnir svo gjörólíkir. Gummi hringdi í mig 22. apríl og sagði mér að Kristín væri dáin. Ég sá fyrir mér augun hennar, valbrána hennar, ég finn lyktina hennar. Næst þegar ég kem heim um vetur mun ég kannski sjá norðurljós á himni sem er aðeins öðruvísi en öll hin. Ég veit að foreldrar mínir taka vel á móti Kristínu í æðri heimi og er það mér huggun. Eygló mamma, Gummi pabbi, Eydís, Berglind og Kristján, ég sendi ykkur mínar dýpstu samúðarkveðjur, hugur minn er hjá ykkur.

Guð veri með ykkur.

Deirdre (Dídí) A. Devaney, Esq.

East Haddam, Connecticut.

Elsku besta vinkona og pennavinur! Ekki hefði mig grunað að ég ætti eftir að skrifa þér svona kveðjubréf (í bili).

Þar sem okkar góðu kynni voru ekki á svo löngu tímabili langaði mig til að kveðja þig í litlu bréfi.Við sem vorum á leiðinni að hittast og spjalla saman. Það gladdi mig mjög mikið að fá bréfið frá þér í febrúar sl. þá höfðum við ekki heyrst um árabil þar sem leiðir okkar skildu. Síðan fékk ég þetta fallega bréf frá þér sem gaf mér svo mikið og ég mun alltaf varðveita þín orð í hjarta mér. Mér þótti og þykir svo ákaflega vænt um þig Kristín Gerður og langar mig mjög að hafa eftir þau orð sem þú skrifaðir til mín. Þú með þitt einstaklega fallega hjarta, og sál þín svo hrein, svo tær og svo full af elsku, í þér sá ég spegilmynd af mér. Og það var bæði mikið sárt, og gott um leið. Þú áttir svo mikið gott skilið.

Með þessum orðum vil ég þakka þér fyrir þær yndislegu stundir sem við áttum saman.

Guð blessi foreldra þína og fjölskyldu og styrki þau í sorg sinni.

Davíðssálmur 16:1 Varðveit mig, Guð, því að hjá þér leita ég hælis.

Vertu yfir og allt um kring

með eilífri blessun þinni,

sitji Guðs englar saman í hring

sænginni yfir minni.

(Sig. Jónsson frá Presthólum.)

Þín eilífðar vinkona,

Agnes Ásta.

Ég sit hérna fyrir norðan og er svo sannarlega með sorg í hjarta yfir því að þú, elsku Rós, skulir vera dáin. Ég hafði ekki heyrt í þér lengi og... Já, gettu hver nagar sig í handarbökin og er með bágt í hjartanu í dag að hafa ekki verið búin að hringja í þig eða skrifa þér. En er ekki lífið svona, fullt af óvæntum uppákomum og því miður eru þær ekki allar skemmtilegar, en þú varst nú búin að kynnast því aðeins. Ég kynntist þér fyrir vestan í lok ársins '92. Við vorum ekki stórar í okkur þá, búnar að brenna flestar brýr að baki okkur, en vorum þó að reyna að klóra í bakkann. Það kemur mynd af þér í hugann er þú stóðst í kirkjunni á Staðarfelli og ég var búin að mana þig í að syngja og jú ég ætlaði að syngja með þér, en ég hef aldrei getað sungið neitt þó að þú segðir að ég gæti það vel, ég þyrfti bara að trúa því sjálf. Við byrjuðum og lagið var Summertime and the living is easy. Ég var fljót að setjast niður því það voru töfrar sem fylltu þessa litlu kirkju vestur í Dölum og þú elskan, aðeins þú, bjóst þá til með þinni yndislegu rödd og þessi stund hefur alltaf lifað með mér síðan. En svo skildi leiðir og ég fór norður, þú fórst fljótlega vestur á Ísafjörð og við skrifuðumst á. Ég hitti þig svo í Reykjavík sumarið '94. Ég hafði talað oft við þig í síma og ég vissi að það var mikið, allt of mikið búið að gerast hjá þér, en veistu það gyðjan mín, þarna langaði mig að pakka þér inn í sæng og fara með þig norður og hlúa að þér þar. Ég var lengi að jafna mig eftir að hafa hitt þig og varð svo ánægð þegar ég frétti að þú hefðir snúið við og værir að taka á honum stóra þínum. Og það þurftirðu oft að gera vinan eftir það, því nú fóru alls konur vofur að elta þig. Þú komst hingað til Akureyrar um haustið '97, varst að vinna að forvörnum og sagðir sögu þína í framhaldsskólum bæjarins. Ég veit að það tókst vel, þú áttir aldrei í vandræðum með að ná athygli fólks ef þú ætlaðir þér það, og þvílíkt að sjá þig, það hreinlega skein af þér þegar ég sótti þig í Gilið, og ég bara tárast núna yfir minningunni, því þú varst svo falleg. Og við skemmtum okkur vel þennan rúma sólarhring er þú stoppaðir hjá mér. Ég hef aldrei, gamla mín, getað alveg sleppt hendinni af þér, og ég veit að þeir sem fengu þann heiður að kynnast þér urðu allir miklu ríkari fyrir vikið.

Ég sendi ykkur öllum kveðju og vona að þið takið ofan fyrir yndislegri manneskju og haldið minningu hennar lifandi í hjörtum ykkar. Ef einhvers staðar er góður staður þá veit ég að þú ert komin þangað, vonandi með kertaljós og kósýheit, og frið í hjarta og sál, þú átt það skilið vinan, fyrir baráttuna. Hafðu ástarþakkir fyrir að verða á vegi mínum, lita líf mitt gleði og skilja eftir svo fallegar minningar. Þér gleymi ég aldrei.

Foreldrum, systkinum og ættingjum öllum sendi ég mínar innilegustu kveðjur og vona að minning hennar verði ykkur ljós á lífsins vegi.

Sóley Hallgrímsdóttir, Akureyri.

Bylgja.