28. febrúar 2002 | Minningargreinar | 1508 orð | 1 mynd

RAGNAR MARGEIRSSON

Ragnar Ingi Margeirsson fæddist í Keflavík 14. ágúst 1962. Hann lést 10. febrúar síðastliðinn og fór útför hans fram frá Keflavíkurkirkju 15. febrúar.

Ég batt þér minn fegursta söngvasveig, en samt var það dýrast, sem aldrei var talað. Ég drakk hjá þér heimsins himnesku veig, - en hugar míns þorsta varð aldrei svalað. Með jarðarbarnsins harma ég hneig að hjarta þínu og lét mig dreyma. Mín ófædda von, sem þú unnir, var feig. Hvar á okkar skammlífa sæla heima? Eitt bros - getur dimmu í dagsljós breytt, sem dropi breytir veig heillar skálar. Þel getur snúist við atorð eitt. Aðgát skal höfð í nærveru sálar. Svo oft leyndist strengur í brjósti, sem brast við biturt andsvar, gefið án saka. Hve iðrar margt líf eitt augnakast, sem aldrei verður tekið til baka. (Einar Benediktsson.)

Það var einn sumardag fyrir mörgum árum að við félagarnir vorum að spila fótbolta í hverfinu heima. Allt í einu birtist strákur, hár að vexti og sterklega byggður, a.m.k. miðað við okkur hina. Hann kynnti sig sem Ragga Margeirs og sagðist vera nýfluttur til landsins frá Ameríku. Við létum okkur fátt um finnast og héldum áfram leik okkar. Eftir stutta stund tjáði hann okkur að hann gæti örugglega hlaupið okkur alla af sér og án þess að blása úr nös. Við höfðum ekki mikla trú á því en Raggi hafði rétt fyrir sér. Það má segja að þarna hafi knattspyrnuferill hans hafist. Mig minnir að ein æfing hjá Hólmbert þjálfara hafi dugað til að Raggi kæmist í liðið sem fremsti maður. Dagskipunin var "sendið fram á Ragga og hann sér um rest". Hæfileikar hans voru ótvíræðir inni á vellinum. Þegar fram liðu stundir og við urðum eldri heltust margir úr lestinni í boltanum því ekki höfðu allir þá hæfileika sem Raggi hafði. Hann var sá eini úr okkar árgangi sem náði einhverjum árangri í boltanum og komst í atvinnumennsku erlendis ásamt því að spila með nokkrum góðum félagsliðum hér heima. Ég held að flestir geti verið sammála mér um að sjaldan hefur Keflavík átt jafnhæfileikaríkan knattspyrnumann.

Raggi hafði átt við erfiðleika að stríða um nokkurt skeið sem að lokum leiddu til andláts hans.

Kæri vinur, þú háðir hetjulega baráttu við sjúkdóm sem að lokum hafði betur. Ég veit að þangað sem þú ferð færðu hlýjar móttökur en ég mun geyma minningar um góðan dreng í hjarta mér og halda á loft nafni þínu sem góðs félaga og frábærs íþróttamanns.

Fjölskyldu Ragga og börnum sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur og bið góðan guð að styrkja ykkur í sorg ykkar.

Vignir Daðason.

Raggi, ég kynntist þér er við byrjuðum að spila saman fótbolta í 5.fl. í Keflavík og við æfðum og spiluðum saman yfir 20 ár með stuttum hléum. Þú varst yfirburðaleikmaður á öllum sviðum og vinsæll og góður félagi. Við náðum fljótlega vel saman innan og utan vallar. Ég man hvað ég leit upp til þín og langaði að verða alveg eins og þú. Þú hafðir einstaka hæfileika sem knattspyrnumaður og sá besti sem ég hef séð og spilað með. En við áttum lífshættulegan óvin sem var alltaf að gera okkur lífið leitt og ruglingslegt. En það var fyrir rúmum fimm árum að þú ákvaðst að snúa lífinu á rétta braut, sem varð til þess að ég fór að hugsa mín mál og ári seinna aðstoðaðir þú mig við að feta réttu brautina og verð ég þér ætíð þakklátur fyrir hjálpina. En því miður bankaði þessi lífshættulegi óvinur annað slagið í þig, kæri vinur, og að lokum yfirbugaði hann þig.

Ég mun ætíð minnast vináttu okkar og samtalanna sem við áttum saman, sérstaklega síðastliðin fjögur ár, en þar kynntist ég því hversu góðan mann þú hafðir að geyma og hversu vænt þér þótti um fjölskyldu þína, hún var þér allt!

Ég bið Guð að blessa Margréti, Ingunni, Ragnar Aron, Láru og Söndru, og votta þeim mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Guð geymi þig, Raggi minn.

"Guð gefðu mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli." (Æðruleysisbænin)

Þinn vinur

Óli Þór Magnússon.

Það hafa fáir haft jafn mikil áhrif á mig sem knattspyrnumann og þú, Raggi minn. Ég var ungur þegar ég heyrði fyrst Margeir afa þinn stoltan segja hetjusögur af knattspyrnukappanum Ragga frænda. Mig langaði að feta í þín fótspor, ég vildi verða framherji líkt og þú. Einnig vildi ég alltaf leika í búningi númer 9 eins og þú, Raggi.

Ég horfði stundum aðdáunaraugum á þig leika þér með Stebba í fótbolta á Háholtinu. Þó það hafi verið 16 ár á milli okkar þá dreymdi mig á þessum tíma um að fá að leika einhvern tímann við hlið þér á vellinum. Þessi gamli draumur varð að veruleika árið '96 þegar við spiluðum saman með meistaraflokki Keflavíkur. Þetta ár er mér ógleymanlegt. Þú varst alltaf tilbúinn að leiðbeina og kenna mér. Ég lærði mikið af þér. Hjálpsemin uppmáluð, þannig varstu.

Fyrir utan að vera knattspyrnulegum hæfileikum gæddur var Ragnar afburða ljúfur og góður maður. Kannski of góður, því hann lét stundum annarra vellíðan ganga fyrir sinni eigin.

Með þessum fátæklegu orðum vil ég þakka þér fyrir allt það sem þú gafst mér. Ég vildi óska að ég hefði getað gefið þér eitthvað til baka.

Elsku Magga, Ragnar, Lára, Sandra, Margeir, Ingunn og allir aðstandendur og vinir, megi góður Guð vernda og styrkja ykkur í þessari miklu sorg.

Haukur Ingi.

Þegar Ragnar Margeirsson kom frá Ameríku til Keflavíkur, þá sem ungur drengur, var líkamlegt atgervi hans á við hetju úr Íslendingasögunum. Hann kom frá landi þar sem hlaupið er með fótboltann í fanginu. Leikni hans í knattspyrnu var þess vegna ekki upp á marga fiska í fyrstu, enda var hann þá að eiga við stráka sem höfðu stundað íþróttina í fimm til sex ár. En Ragnar var staðráðinn í því að ná langt og tók undraverðum framförum. Ekki síst vegna einbeitts ásetnings Hólmberts Friðjónssonar þjálfara, sem veitti honum strax um vorið, þá í 5. flokki, verðlaun fyrir mestu framfarir. En síðar um sumarið bar Ragnar Margeirsson af í úrslitaleiknum um Íslandsmeistaratitillinn. Næstu tvö árin óx Ragnar mjög sem knattspyrnumaður. Hverjum gat dulist, sem til þekkti, að þar fór eitt mesta efni knattspyrnumanns sem Ísland hefur átt?

Kannski má líkja lífi Ragnars við knattspyrnuleik með lélegum dómurum. Dómurum sem skildu ekki hve sérstakur Ragnar var, svo firnasterkur en heill í öllum leik sínum. Hversu mörgum vítum slepptu dómararnir, vegna þess að þeir áttuðu sig ekki á því að Ragnar gat ekki dottið? Þótt leikmenn hafi allt með sér, atgervi, liðsmenn og þjálfara, eru úrslit knattspyrnuleikja ekki alltaf sanngjörn.

Ragnar Margeirsson var lánsamur maður. Hann var umkringdur fólki sem vildi honum allt það besta. Veikleiki Ragnars Margeirssonar fólst fyrst og fremst í því að kunna illa að þiggja góð ráð. Með alla þá í kringum sig sem reyndust honum vel og gátu verið honum góð fyrirmynd, hallaði hann sér oft í aðrar áttir.

Við félagarnir fyllumst stolti þegar hugsað er til tímans í yngri flokkunum í Keflavík. Ekki vegna þess að við vorum í toppbaráttunni í gegnum alla flokkanna, heldur vegna þess að við mynduðum traustan kjarna sem var til fyrirmyndar í hvívetna. Samviskusemin gagnvart hópnum einkenndi þennan knattspyrnuárgang í Keflavík.

Við jafnaldrar Ragnars trúðum ekki fréttinni um svo skyndilegt fráfall æskuvinar okkar og félaga. Það að finna til þegar svona atburðir gerast, finna að við erum enn mennskir, að okkur er ekki sama, að efast jafnvel um þátt okkar í lífshlaupinu, er jákvætt.

Það er sorglegt til þess að hugsa, að við sem áttum að þekkja helsta veikleika Ragnars skyldum ekki fylgja honum áfram út lífið. Það er ekki laust við að í huga okkar leynist sú hugsun að við höfum hlaupist undan ábyrgð, brugðist félaga okkar.

Allan þann tíma sem Ragnar átti með okkur, gaf hann allt sitt. Var okkur frábær liðsmaður, stórkostlegur knattspyrnumaður og góður drengur. Fyrir okkur sem Guð gaf ekki eins mikið af líkamlegu afli og Ragnari, en blés þeim mun meiri bjartsýni í okkar brjóst, mun Ragnar Margeirsson alltaf vera hetja.

Viljum við félagarnir votta móður Ragnars og börnum hans okkar dýpstu samúð.

Fyrir hönd '62 knattspyrnuárgangsins í Keflavík,

Elías Georgsson.

Elsku Ragnar minn. Hve erfitt það er að kveðja þig núna. Minningar um þennan stutta tíma sem við áttum saman geymi ég í hjarta mínu og þakka fyrir að hafa fengið tækifæri til að kynnast þér. Ég veit að þér líður betur núna, með langþráða ró í sálu þinni, í faðmi ömmu þinnar sem þú talaðir svo oft og fallega um. Megi algóður Guð vernda og styrkja börnin þín og móður þína á þessum sorgartíma.

Ég batt þér minn fegursta söngvasveig,

en samt var það dýrast, sem aldrei

var talað.

Ég drakk hjá þér heimsins himnesku

veig, -

en hugar míns þorsta varð aldrei svalað.

Með jarðarbarnsins harma ég hneig

að hjarta þínu og lét mig dreyma.

Mín ófædda von, sem þú unnir, var feig.

Hvar á okkar skammlífa sæla heima?

Eitt bros - getur dimmu í dagsljós

breytt,

sem dropi breytir veig heillar skálar.

Þel getur snúist við atorð eitt.

Aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Svo oft leyndist strengur í brjósti,

sem brast

við biturt andsvar, gefið án saka.

Hve iðrar margt líf eitt augnakast,

sem aldrei verður tekið til baka.

(Einar Benediktsson.)

Elsku Raggi minn, þín er sárt saknað.

Þín

Björg Ingþórsdóttir.

Vignir Daðason.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.