Sigurður Þröstur Hjaltason fæddist í Hólmahjáleigu í Austur-Landeyjum hinn 26. júlí 1960. Hann lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi 13. júní síðastliðinn og var útför hans gerð frá Þorlákskirkju í Þorlákshöfn 18. júní.

Um hugann flögra minningabrotin. Smástríðni, þeysingur á mótorhjólum, ýmsar hugmyndir framkvæmdar, sem jafnvel hefði átt að sleppa. Mest var þó skrafað og skeggrætt. Stundum fullmikið svo að ungir menn urðu að yfirgefa kennslustofuna í miðjum klíðum. Það var mikil skömm.

Ég man í raun ekki vel eftir leikjunum, heldur man ég fyrst og fremst eftir vangaveltum og spjalli. Þannig held ég það hafi verið alla tíð. Bestir tveir saman, varð aldrei sundurorða en þó ekki alltaf sammála. Það var í raun sama hvað manni lá á hjarta að aldrei var komið að tómum kofunum. Það var líka óhætt að segja frá leyndarmálum, því þagmælsku Þrastar var hægt að treysta fullkomlega.

Unglingsárin komu nokkuð brött og var mikið um að vera hjá Þresti. Það var ekki alltaf dans á rósum, en hann kom heill og standandi niður og hugurinn á réttum stað.

Það kom manni því nokkuð undarlega fyrir sjónir þegar hann allt í einu, innan við tvítugt, taldi sig þurfa að hætta sprelli og kæruleysi og hefja sambúð með öllu sem tilheyrði. Kannski var það einungis fyrirboði þess sem koma skyldi. Tíminn var einfaldlega ekki svo mikill.

Eftir þetta sneri Þröstur sér alfarið að því að hlúa að fjölskyldunni og byggja upp. Stóra gæfan í lífinu var Anna og saman drifu þau sig í að stofna heimili og fljótlega komu börnin, Víðir og Halla og seinna Örvar.

Þetta var á þeim árum sem bankarnir voru ekki beint að skríða fyrir fólki. Til að fá lán til byggingar húsnæðis þurfti nánast að sanna að maður væri svo ríkur að lánið væri næsta óþarft. Það lá því fyrir þessu unga fólki að vinna mikið til að þetta mætti takast. Og það tókst. Með einbeittum vilja var hlaðið í vörðuna, stein fyrir stein. Samheldni og samstaða þeirra hjóna hefur mér alltaf þótt aðdáunarverð. Í veikindunum kom það líka í ljós að hann átti góða að.

Það kom sér einnig vel að í forgjöf fékk Þröstur sterkan líkama og heilbrigða sál. Aldrei fann maður bilbug á honum, hann var sérstaklega raunsær, en umfram allt maður möguleikanna, en ekki víls og svartsýni. Nú síðast, þegar ljóst var að heilsan var ekki sem skyldi, hafði hann ákveðið að venda um og hefja nám að hausti. En eins og sagt er: "Maðurinn áætlar, en Drottinn ræður."

Þröstur hafði til að bera mikla almenna skynsemi, fylgdist vel með og tók afstöðu til mála. Hann var einnig dæmalaust minnisgóður, þurfti yfirleitt að muna betur en ég flest ártöl og atburði. Það var einnig stutt í húmorinn og barnið var ekki heldur langt undan og gat brugðið á leik, ef því var að skipta. Stutt er síðan hann manaði mig til að hlaupa á móti rúllustiga í Kringlunni - og við létum vaða.

Þröstur var nákvæmnismaður og nokkuð kröfuharður á reglusemi í kringum sig. Ég fékk alltaf samviskubit yfir því að hafa ekki tekið niður jólaseríuna af húsinu, þegar von var á honum. Hann undi því reyndar frekar illa og reyndi að fá mig til að koma þessu í verk með vel völdum athugasemdum.

Hann gerði líka miklar kröfur til sjálfs sín og sinna verka. Pípulagnirnar hans bera þess ljósan vott, þrátt fyrir að hann væri að mestu sjálfmenntaður í þeirri grein.

Ég var hálfpartinn farinn að hlakka til að verða gamall, heimsækja Þröst og stunda óþolandi karlagrobb, jafnvel skensa hann svolítið og hressa upp á minningar um gamla tíð. Það bíður betri tíma.

Mestur er missir fjölskyldunnar, skarð er höggvið sem ekki verður fyllt og votta ég þeim mína dýpstu samúð.

Í gegnum tárin skín þó á minningu um góðan vin, ákaflega traustan og heilsteyptan mann, sem var algerlega laus við tilgerð og kom til dyranna eins og hann var klæddur. Mann sem ávann sér virðingu samfélagsins og traust samferðamanna.

Deyr fé,

deyja frændur,

deyr sjálfur ið sama;

en orðstír deyr aldregi,

hveim er sér góðan getur.

(Úr Hávamálum.)

Elvar Eyvindsson.

Það er með miklum trega og mörgum tárum sem ég kveð minn góða vin Sigurð Þröst, eða Þröst pípara eins og hann var ávallt kallaður. Leiðir okkar lágu saman fyrir réttum áratug er ég fékk þennan ljúfling til að vinna fyrir okkur hjónin. Þá strax náðum við mjög vel saman og einnig eiginkonur okkar. Hefur sá vinskapur verið okkur hjónum ómetanlegur því þær eru margar stundirnar sem þið Anna og stóri stubburinn ykkar hann Örvar hafið átt með okkur fjölskyldunni.

Það er margs að minnast þegar hugsað er aftur í tímann. En, kæri vinur, þá er það sumarið og haustið 2000 sem við áttum saman út af fyrir okkur. Við komum okkur saman um að ég myndi vinna hjá þér þetta sumar og það veit guð að sá tími var mér mikils virði og ég öðlaðist mikla reynsla af að fá að vera með þér þann tíma. Við þeyttumst upp í Tungur til að leggja í sumarbústað og upp í Hlíðardal. En í eldhúsinu þar hafðir þú sérstaklega gaman af að fóðra mig og hlógum við mikið að því. En það skulum við hafa út af fyrir okkur, kæri vinur.

Ég gæti haldið lengi áfram enn, en læt hér í þessum örfáu orðum staðar numið. En minningin um okkar áratug mun aldrei gleymast. Vinátta okkar og fjölskyldu þinnar mun vonandi haldast um ókomna tíð.

Elsku Anna, Víðir, Halla, Örvar Snær, Örvar Már, Karen og aðrir aðstandendur. Við, ég og fjölskylda mín, vottum ykkur dýpstu samúð okkar. Guð blessi ykkur.

Þinn vinur

Vignir.

Lítil kveðja til góðs vinar. Látinn er góður vinur minn, Sigurður Þröstur Hjaltason, eða Þröstur pípari, eins og hann var oftast nefndur. Þröstur lést 13. júní sl. aðeins 44 ára gamall eftir erfið veikindi undanfarna mánuði. Þröstur var einn af fyrstu mönnum sem ég kynntist þegar ég og fjölskylda mín fluttum til Þorlákshafnar fyrir tæpum níu árum. Hann var greiðvikinn og góður fagmaður í iðngrein sinni, sem var pípulagnir. Það var gott að vera í návist Þrastar bæði í leik og starfi, engin vandamál og stutt í grínið. Þannig var að við fluttum til Þorlákshafnar að hausti til og var farið að kólna mjög í veðri og fannst okkur húsnæðið sem okkur var útvegað ekki nægjanlega vel upphitað. Mér var ráðlagt að tala við Þröst pípara sem ég og gerði og kom hann og heimsótti okkur um hæl og yfirfór allt hitakerfið og kom málum í gott lag. Strax þá fann ég mikla hlýju koma frá þessum góða manni, bæði í gegnum hitaofnana í húsinu okkar og ekki síður frá hjarta hans og hans jákvæðu viðhorfum. Þröstur var sérlega bóngóður og úrræðagóður fagmaður, það fengum við og börnin okkar að reyna þegar þau voru að koma sér fyrir í eigin íbúðarhúsnæði í Reykjavík. Þegar eitthvað var bilað eða þurfti að bæta var hringt til Þorlákshafnar og falast eftir Þresti til viðgerða og ávallt var brugðist vel og snögglega við og málið afgreitt án vandræða.

Þröstur var ekki bara góður fagmaður, hann var einnig mjög jákvæður og vel hugsandi maður og var gaman að spjalla við hann um allt milli himins og jarðar. Hann hafði mikinn metnað fyrir hönd Þorlákshafnar og gladdist mjög yfir þeim góðu hlutum sem hér eru að gerast og hlakkaði til að taka þátt í þeirri uppbyggingu en því miður entist honum ekki líf og heilsa til þess.

Það er erfitt að kveðja góðan mann í blóma lífsins en við fáum engin svör um ráðgátur lífsins.

Kæri vinur, ég þakka þér góð kynni og velvilja í minn garð og fjölskyldu minnar, ég mun sakna þess að eiga ekki eftir að hitta þig bæði til að kvabba í þér og spjalla um lífið og tilveruna. Óskin mín til þín er að þér líði vel og þú fáir tilgang í nýjum heimkynnum.

Þröstur var ekki einn á ferð, hann kynntist ungur sinni elskulegu konu, henni Önnu, og var hún honum ávallt sterk stoð og stytta. Sérstaklega voru síðustu misserin fjölskyldunni erfið og reyndist Anna þá sem fyrr sterk og yfirveguð. Þau Þröstur og Anna eignuðust þrjú mannvænleg og glæsileg börn sem syrgja góðan föður og félaga.

Kæra fjölskylda, orðin eru smá á slíkum stundum. Ég sendi mínar innilegustu samúðarkveðjur til ykkar allra og vona að þið öðlist styrk til að takast á við sorgina. Minning um góðan dreng, eiginmann, föður og tengdaföður mun lifa og gefa ykkur minningar sem ekki verða frá ykkur teknar.

Ægir E. Hafberg.

Hann Sigurður Þröstur Hjaltason, Þröstur pípari, vinur og kunningi, er látinn. Það er sárt að missa vin og félaga á besta aldri.

Þröst pípara þekktu Ölfusbúar vel. Þröstur starfaði við pípulagnir og þjónustaði okkur í Ölfusinu vel og samviskusamlega. Þröstur hafði mjög þægilegt viðmót sem gerði hann vinsælan að fá í vinnu. Hann var vandvirkur og útsjónarsamur og leysti verk sín vel. Líklega á hann flest minnismerkin á heimilum í Ölfusinu, stór og smá, nýlagnir eða vegna viðhalds á þeim. Fagmennska hans var þannig að þeir sem höfðu notið hans verka kölluðu aftur og aftur í Þröst sem gott var að leita til og munu nú minnast hans í hvert skipti sem kalla þarf til pípulagningamann.

Þröstur vann mikið fyrir Sveitarfélagið Ölfus og á þessu kjörtímabili sat hann einnig í skipulags-, byggingar- og umhverfisnefnd. Þar starfaði hann af sömu fagmennsku við afgreiðslu mála eins og hann var þekktur fyrir í öðrum verkum. Við sem störfuðum með honum þar eigum góðar minningar um samstarfið og minnumst hans með söknuði.

Fjölskyldu Þrastar vottum við samúð okkar. Megi guð styrkja ykkur og blessa.

Sigurður Jónsson.