Ingólfur Jónsson byggingameistari fæddist í Ytri-Skjaldarvík 22. júlí 1928. Hann lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri 21. desember síðastliðinn. Hann var sonur hjónanna Jóns Bergvins Jónssonar, f. 1893, d. 1979 og Kristínar Margrétar Stefánsdóttur, f. 1891, d. 1966. Ingólfur ólst upp í Ytri-Skjaldarvík ásamt bróður sínum Stefáni Ólafi, f. 1920, d. 1990. Einnig eignuðust foreldrar hans annan son (Ingólf) sem var látinn þegar Ingólfur fæddist. Fjölskyldan fluttist til Akureyrar 1944 og bjó þar upp frá því.

Hinn 6. ágúst 1954 kvæntist Ingólfur Huldu Eggertsdóttur, f. 1935 og eignuðust þau fjögur börn, þau eru; 1) Gréta Berg, f. 1954, gift Pétri Jóhanni Hjartarsyni, sonur þeirra er Ingólfur Þór, sambýlismaður Jón Múli. 2 ) Eva Þórunn, f. 1959, gift Guðmundi Jóhannssymi, börn þeirra eru a) Hulda Sigríður, gift Gústafi Antoni Ingasyni, þau eiga tvö börn, Inga Hrannar og Evu Karen, b) Freyja Dan, c) Jóhann og d) Ágúst. 3) Hrefna Laufey, f. 1965, gift Árna Sigurðssyni, börn þeirra eru Axel Ingi og Rósa. 4) Eggert Þór, f. 1968, sambýliskona Júlía Björk Kristjánsdóttir, dætur þeirra eru Eva Laufey, Aldís Hulda og Kristín Edda. Á heimili þeirra hjóna ólst einnig upp systurdóttir Huldu, Edda Ásrún Guðmundsdóttir, f. 1954, gift Árna Ragnarssyni, börn þeirra eru a) Laufey, sambýlismaður Kristinn, dóttir þeirra er Hrefna Rán, b) Heiðar, c) Ingvar og d) Gauti.

Ingólfur lærði húsasmíði og vann við það alla tíð. Hann stofnaði í félagi við aðra fyrirtækið Trésmiðjuna Reyni og rak hana í 40 ár eða allt þar til hann hætti að vinna vegna heilsubrests. Ingólfur var virkur í félagsstarfi og starfaði hann í Meistarafélagi byggingamanna um árabil og sem formaður í 17 ár. Einnig sat hann í framkvæmdastjórn Landssambands iðnaðarmanna og hlaut viðurkenningu fyrir störf sín þar. Ingólfur var í Karlakórnum Geysi í 30 ár og hin síðari ár starfaði hann í Oddfellowreglunni á Akureyri. Árið 1993 veiktist Ingólfur og náði sér aldrei að fullu eftir það og síðastliðin 4 ár hefur hann dvalið í Kjarnalundi.

Ingólfur verður jarðsunginn frá Akureyrarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Það var vorið '75 sem ég kom fyrst á Sólvellina, þar bjuggu Hulda og Ingólfur sem síðar urðu tengdaforeldrar mínir. Fyrstu kynni mín af tengdapabba sem oftast var kallaður Ingi voru þau að ég sat við eldhúsborðið seint að nóttu þegar Hulda og Ingi komu heim af einhverri skemmtun. Ég sat þarna í helgasta reit fjölskyldunnar og var sem sagt farinn að dinglast með dótturinni henni Evu. Ingi var nokkuð ákveðinn og vildi örugglega láta þennan dreng vita að dóttirin færi ekki í hendurnar á neinum "slordóna", hann spurði þungri röddu hvað þessar hárlýjur niður á mitt bak ættu að fyrirstilla, hvort ég gerði mér ekki grein fyrir að hann myndi klippa mig í svefni ef ég færi ekki sjálfviljugur í klippingu. Eitthvað minnir mig að Ingi hafi slakað á kröfunum um klippingu þegar Hulda sagði að hann skyldi nú hætta þessum derringi við strákinn. Það kom glott á Inga þegar hann sagði að þetta væri ekki búið, hann myndi hafa samband við Jóa Gúmm (hann pabba minn) og sjá hvernig yrði tekið á þessum lubba. Aldrei minntist pabbi einu orði á þetta en þeir Ingi urðu mestu mátar eftir þetta, sennilega er það ástæðan fyrir því að ég fékk að eiga hana Evu mína.

Fyrstu árin okkar Evu var ég mikið á Sólvöllunum, við Ingi náðum vel saman og urðum góðir vinir, aldrei man ég eftir því að hann setti ofan í við mig, við áttum oft góðar stundir. Það var nefnilega stundum farið í kjallarann á laugardögum og þá var oft heldur hýrt yfir strákunum þegar Hulda kallaði í mat. Kannski var Ingi skammaður fyrir að gefa þessum nýja tengdasyni brennivín, en hann þurfti nú að vita hvað drengurinn þyldi.

Ingi var þessi fullkomni tengdafaðir, lánaði bílana, gaf peninga, tók upp hanskann fyrir strákinn og var bara einfaldlega alltaf tilbúinn að hjálpa. Ekki reyndist hann síður hjálplegur og uppörvandi þegar ég stofnaði Straumrás með félaga mínum úr Slippnum. Ansi held ég að margar "spýturnar" hafi ekki verið skrifaðar út. Það átti reyndar við um ýmsa viðskiptavini Trésmiðjunnar Reynis á þessum árum að Ingi taldi sanngjarnt að sleppa nokkrum tímum eða efni svo reikningurinn yrði nú ekki of hár. Hann sagið að hann fengi þetta til baka einhvern tímann en ekki held ég að það hafi nú ræst.

Mikill og tryggur vinskapur varð á milli foreldra minna og Inga og Huldu, þau urðu miklir ferðafélagar og var gaman að ferðast með þeim. Ég man allar ferðirnar sem við Eva fórum með Inga og Huldu, alltaf var jafn gaman að Inga, þægilegur, góður og alltaf stutt í grínið hjá honum. Stundum þótti Huldu hann Ingi sinn ansi "leiðinlegur" þegar hann sat og íhugaði, þá lá hann með brúnu augun sín lokuð og hlustaði með passlega mikilli nákvæmni, en hann var bara að hvíla sig og tæma hugann sem er hverjum manni nauðsynlegt eftir amstur dagsins. Svo þegar hvíldinni var náð var bara að fá sér magál eða harðfisk, kannski eina kleinu með smjöri og sultu fyrir svefninn. Því miður fór það svo að Ingi gat ekki fylgt okkur hinum eftir í dagsins amstri, hann vildi ekki að fyrir sér yrði haft, óskaplega var mikill missir að honum Inga úr hinu daglega lífi.

Ég þakka þér fyrir allt sem þú gafst okkur, tengdapabbi. Hvíl í friði.

Guðmundur Jóhannsson.

Lífið er eins og gönguferð. Þegar það leikur við okkur er gatan greið og bjart fram undan en stundum er líka á brattann að sækja. Nú hefur Ingi lokið göngunni og hann fengið hvíld eftir erfið veikindi síðustu ára. Ingi var ekki aðeins föðurbróðir minn heldur líka vinur. Hann var traustur sem klettur og gott var að eiga hann að. Ingi byggði Sólvelli 7 þar sem hann og pabbi bjuggu með fjölskyldum sínum í tæp 40 ár. Þar var gott að alast upp og öruggt skjól alla tíð. Ingi og Hulda bjuggu á neðri hæðinni og við uppi en alltaf vorum við velkomin niður og aldrei var komið að tómum kofanum þar, því Ingi var höfðingi heim að sækja. Það voru ófá skiptin sem Ingi og Hulda opnuðu heimili sitt á Sólvöllunum fyrir vinum og samstarfsfólki og aldrei var neitt til sparað.

Nú, þegar ég er stödd á Kanaríeyjum og set þessi orð á blað er mér hugsað til góðu áranna á Sólvöllunum og hve margar góðar minningar ég á um Inga. Mér kemur fyrst og fremst í hug þakklæti fyrir að hafa átt Inga fyrir vin alla tíð. Veikindi hans mörkuðu líf hans síðustu árin en vinátta hans og tryggð við mig stóð alltaf óhögguð.

Elsku Hulda, Gréta, Eva, Hrefna, Eddi og fjölskyldur, Guð veri með ykkur á þessari stundu. Með kærri kveðju frá fjölskyldu minni,

Kristín María.

Elsku besti afi Ingi, við kveðjum þig og vitum að nú líður þér vel og ert farinn að syngja á ný. Þú varst svo sérstakur á marga vegu, þú söngst og ortir og sást meira en við hin, borðaðir alls kyns góðan mat í furðulegum samsetningum og fékkst "mafíósa-afslátt" á Sikiley en umfram allt varstu yndislegur maður. Þú gast alltaf hlustað og hafðir alltaf tíma til að vera með okkur í ró og næði. Þú passaðir Huldu á skrifstofunni þegar mamma byrjaði að vinna hjá þér á Trésmiðjunni Reyni og gafst þér tíma til að passa Ágúst þar til hann komst að hjá dagmömmu.

Við munum líka eftir skemmtilegum utanlandsferðum og frábærum sumarbústaðarferðum hér innanlands. Þá sast þú venjulega við grillið og passaðir að allir væru vel mettir og ánægðir. Þú vildir alltaf skaffa vel og vildir að allir fengju eins og þeir óskuðu sér. Þegar líða tók á kvöldið tókst þú lagið og oftar en ekki var afi Jói með þér og þið heilluðuð alla upp úr skónum.

Þú varst svo myndarlegur og glæsilegur og aldurinn fór þér vel. Við rúmið ykkar ömmu er mynd af þér á þrítugsaldri þar sem þú lítur út eins og kvikmyndastjarna og við sem eftir lifum njótum þessara góðu gena og mörg okkar höfum erft þessi fallegu brúnu augu sem heilluðu svo marga.

Þú og amma Hulda virtust vera eins ólík og dagur og nótt, þú svona rólegur og dulur en hún svona opin skellibjalla. Þið jöfnuðuð hvort annað út og í okkar augum pössuðuð þið saman eins og hanski og hönd. Amma Hulda er stórkostleg kona og við skiljum vel hvernig þú elskaðir hana og dáðir. Hún hefur misst mikið en jafnfram átt mikið með þér og þessari frábæru fjölskyldu sem þið hafið eignast í gegnum árin. Það er því ekki skrítið að fyrstu barnabörnin fengu nöfnin Hulda og Ingólfur.

Síðustu árin varstu ekki eins og við munum eftir þér. Þú varst lasinn og það líkaði þér ekki vel, þú vildir ekki láta okkur hafa mikið fyrir þér og baðst því ekki um mikið. Það var samt aldrei langt í skarpan huga og háðslegt grín sem féll okkur vel.

Nú ertu kominn á betri stað með vinum og ættingjum sem hafa kvatt okkur og nú líður þér vel. Þegar við sátum saman um daginn hjá ömmu og vorum að undirbúa jarðarförina þína las Gréta fyrir okkur ljóð eftir Davíð Stefánsson, uppáhalds skáldið þitt, sem endaði á svo fallegri línu. Okkur finnst því viðeigandi að enda þessa kveðju á þeim orðum, hvíldu í friði og njóttu þess að geta sungið á nýjan leik "í söng og leik lifir minning þín".

Hulda, Freyja, Jóhann og Ágúst.