Jón Sigurðsson fæddist í Syðstahvammi í Vestur-Húnavatnssýslu 20. desember 1930. Hann lést á Landspítalanum í Fossvogi 27. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru Sigurður Davíðsson, kaupmaður á Hvammstanga, f. 13.9. 1896, d. 27.3. 1978, og Ósk Jónsdóttir, húsmóðir, f. 10.7. 1893, d. 21.2. 1964. Albróðir Jóns er Björn Þórir, f. 1935. Systkini samfeðra eru Davíð, f. 1919, d. 1981, Anna, f. 1921, d. 1996, Gunnar Dal, f. 1923, Garðar, f. 1924, og Guðmann Heiðmar, f. 1928, d. 2004.

Jón kvæntist 20. desember 1953 Ástbjörgu Ögmundsdóttur, talsímaverði, f. 4.5. 1932. Foreldrar hennar voru Ögmundur Kr. Sigurgeirsson, bóndi og verkamaður, f. 3.6. 1901, d. 11.4. 1969, og Anna Gunnlaugsdóttir, húsmóðir, f. 31.7. 1900, d. 13.12. 1993. Börn Jóns og Ástu eru þrjú: 1) Sigurður Birgir, f. 11.8. 1953, búsettur á Hvammstanga. Birgir kvæntist Ernu I. Helgadóttur, f. 15.12. 1951, þau slitu samvistir. Börn þeirra eru Erla Birna, f. 1976, sambýlismaður hennar er Magnús Örn Jóhannsson, f. 1975, dóttir þeirra er Arnrún Ósk, f. 2005. Sonur Magnúsar er Jóhann Örn f. 1998. Búsett í Mosfellsbæ. b) Jón Helgi, f. 1981, kvæntur Dönu Jóhannsdóttur, f. 1983, börn þeirra eru Sebastian, f. 1999, Tara Líf, f. 2004, og Tiffany Lind, f. 2005. Búsett í Svíþjóð. c) Ástmar Yngvi, f. 1989. Búsettur í Reykjavík. 2) Anna Kristín, f. 5.3. 1956, búsett í Noregi, gift Arne Braaten, f. 27.11. 1954. Synir þeirra eru a) Reidar Freyr, f. 1979. Kvæntur Hege Jakobsen, f. 1979, sonur þeirra er Ymer, f. 2003. Þau eru búsett í Noregi. b) Ásgeir, f. 1981. c) Jón Sindre, f. 1986. 3) Ósk, f. 16.3. 1959, búsett í Reykjavík, gift Magnúsi Kristinssyni, f. 24.6. 1959. Börn þeirra eru a) Elmar, f. 1984, sambýliskona hans er Linda Sivertsen, f. 1986, búsett í Danmörku. b) Ernir f. 1993. c) Salka Arney, f. 1997, og Kolka Máney, f. 1997.

Jón ólst upp á Hvammstanga og bjó þar alla ævi. Hann vann á unga aldri í vegavinnu, fyrst sem verkamaður og síðar sem ökumaður á flutningabíl. Einnig vann hann um tíma á vélaverkstæði Hjartar Eiríkssonar, en fljótlega eftir tvítugt hóf hann störf hjá Kaupfélagi Vestur-Húnvetninga sem flutningabílstjóri í áætlunarferðum um héraðið og á milli Hvammstanga og Reykjavíkur. Síðar tók hann við vélgæslu frystivéla sláturhúss kaupfélagsins og starfaði við vélgæslustörf til starfsloka, 70 ára að aldri. Einnig var hann sjúkrabílstjóri meðfram föstu starfi allt frá u.þ.b. 1956 þegar Sigurður faðir hans eignaðist Chervolet Custom station-bifreið sem þótti upplögð til sjúkraflutninga. Jón tók þátt í starfi leikflokksins á Hvammstanga, sem leikari og leikmyndasmiður en ekki síst sem leikmunasmiður. Jón átti sterkar taugar til fæðingarstaðar síns Syðstahvamms, hann kom sér upp sælureit í hvamminum þar sem hann hóf ræktun trjágróðurs. Hann hafði yndi af að nostra við gróðurinn í frítíma sínum, setjast í grasbalann, hlusta á fuglana syngja sinn söng, njóta staðarins og stundarinnar.

Útför Jóns fer fram frá Hvammstangakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

„Tilvera okkar er undarlegt ferðalag...“

Þannig orti Tómas forðum og segja má að líf þitt og starf hafi lengst af verið ferðalag. Kæri pabbi, það er mín mesta gæfa að hafa átt þig að, þegið huggun og handleiðslu gegnum farinn veg. Hafðu hjartans þökk fyrir allt.

Gangi þér vel á þínu ferðalagi.

Þinn sonur,

Birgir.

Ég sendi þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt.

Þig umvefji blessun og bænir,

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér.

Og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer.

Þó þú sért horfinn úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð.

Þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir)

Ég mun alltaf sakna þín.

Þín dóttir,

Anna Kristin.

Í dag verður þú, elsku pabbi, lagður til hinstu hvílu eftir snarpa viðureign við manninn með ljáinn. Þú hafðir allt það sem þarf til að vera góð manneskja. Vildir öllum vel og alltaf tilbúinn að þjóna öðrum. Þú gafst svo mikið af þér, gladdir svo marga og kenndir okkur öllum hversu gott er að gefa. Minningin um þig er svo falleg og mun ég alltaf geyma hana í hjarta mínu.

Þótt ég sé látinn, harmið mig ekki með tárum, hugsið ekki um dauðann með harmi eða ótta. Ég er svo nærri, að hvert eitt tár ykkar snertir mig og kvelur, þótt látinn mig haldið.

En þegar þið hlæið og syngið með glöðum hug, lyftist sál mín upp í mót til ljóssins. Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur og ég, þótt látinn sé, tek þátt í gleði ykkar yfir lífinu.

(Kahlil Gibran)

Hvíldu í friði elsku pabbi minn.

Ósk Jónsdóttir.

Jón, eða bara afi eins og við ávallt kölluðum hann, er horfinn, en lifir þó áfram í hjörtum okkar. Afi, sem var tengdafaðir minn og mjög góður faðir konu minnar, góður afi og fyrirmynd þriggja sona okkar, þeirra Jóns Sindra, Ásgeirs og Freys. Maður gæti kannski haldið að tungumálið hefði verið til hindrunar og gert það erfiðara fyrir okkur frá Noregi að kynnast honum til hlítar. En svona var það ekki. Hann hafði alveg einstakt lag á að fá mann til að finna að maður væri elskaður og viðurkenndur, án margra orða. Afi átti þennan eiginleika í ríkum mæli. Þegar ég kom ungur til Íslands í fyrsta skipti var ég mikið með honum. Mér fannst notalegt og hlýlegt að vera nálægt honum, orð voru óþörf.

Þegar ég kvaddi hann, þegar hann heimsótti okkur síðast til Noregs og við tókumst í hendur, lagði hann hina höndina yfir hönd mína eins og hann vildi lengja „kveðjuaugnablikið“ og þannig segja mér að allt yrði gott og blessað. Hann lagði mikla áheyrslu á kveðjuorðin án þess að það yrðu djúpar samræður.

Det er en lykke i livet

Som ikke kan vendes til lede:

Det at du gleder en annen,

Det er den eneste glede.

Þetta ljóð eftir Arnulf Överland finnst mér gefa okkur skýra mynd af afa, eins og hann lifði fyrir aðra.

Takk fyrir að þú gafst okkur innihaldsríkara líf, afi!

Þinn tengdasonur,

Arne.

Látinn er fyrrverandi tengdafaðir minn eftir stutt veikindi, sem komu eins og reiðarslag fyrir okkur sem eftir lifa, en er gott fyrir hinn veika. Ég á Nonna margt að þakka eftir tæp 40 ára kynni, en ég veit að hann hefði ekki viljað mörg orð um sín verk. Þakkir fyrir það sem hann gerði voru óþarfar, því það var allt svo sjálfsagt.

Hann var ekki margmáll maður, em hugsaði sjálfsagt þeim mun meira, sem sannast á verkum hans.

T.d. bjó ég hjá þeim hjónum í eitt og hálft ár, þá var hann vélagæslumaður hjá kaupfélaginu og ég að vinna á sjúkrahúsinu á kvöldvöktum. Hann fór alltaf síðustu eftirlitsferð fyrir nóttina, þegar ég var að ljúka vakt, og tók mig með heim.

Eins var þegar við sonur hans vorum að byggja, þá átti hann mörg handtökin þar óbeðinn, svo leit hann oft inn til að athuga hvort það væri ekki allt í lagi, svo var hann farinn.

Við barnabörnin var hann mjög natinn bæði í leik og sagði þeim sögur, átti til handa þeim nammi og afakex (kremkex).

Margt hef ég fleira að segja um þennan mæta mann, en læt hér staðar numið. Hitt er í minningunni. Votta ég konu, börnum og öðrum honum nánum mína innilegustu samúð.

Blessuð sé minning hans.

Erna I. Helgadóttir.

Elsku afi, dagurinn sem ég vonaði að myndi aldrei koma hefur komið og farið með þig með sér. Það er svo margt sem mig langaði að segja við þig áður en þú færir. Þú kunnir ógrynni af sögum sem alltaf var gaman að fá að heyra. Alltaf varstu tilbúinn að hjálpa og það var eins og þú gætir alltaf fundið tíma fyrir barnabörnin þín. Engin orð geta lýst því hversu góð manneskja þú varst. Mig langar til að þakka þér fyrir allt sem þú kendir mér, allt frá að byggja snjóhús til að keyra bíl. Aldrei skammaðirðu mig, þú varst bezti afi í heiminum en nú er lítið eftir nema minningar og þær mun ég geyma vel. Þú varst mikill hugsuður og veltir þér upp úr kenningum á borð við kenningar Erichs von Däniken og vangaveltum eins og hvort það sé líf á öðrum hnöttum. Ég vona að þú hafir fengið svör við þessum spurningum. Allar minningar um þig eru góðar og það er það sem gerir þær svo verðmætar en í senn sorglegar.

Ég mun aldrei gleyma þér afi minn.

...að allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,

er dauðinn, sá mikli rukkari, réttir oss

reikninginn yfir það sem var skrifað hjá oss.

(Tómas Guðmundsson)

Megi hjartkær afi minn vera umvafinn ljósinu eilífa.

Elmar Magnússon.

Elsku afi, ég vil þakka þér fyrir þær fáu en góðu stundir sem ég átti með þér. Minningarnar um þig eru fyrir mér alltaf sú umhyggja og kærleikur sem orðalaust streymdi frá þér. Ég mun líka getað hugsað til baka um góðan og umhyggjusaman mann sem bæði sýndi að honum þótti vænt um mig og var stoltur af mér.

Þó að við fengjum ekki mikinn tíma saman, til að virkilega kynnast hvor öðrum, fannst mér alltaf eins og þú værir mér nálægur, þrátt fyrir þá löngu leið sem var á milli okkar.

Ásgeir.

Elsku afi.

Ég veit að það er óþarfi að segja það, en ég vildi óska þess að ég gæti sagt það við þig. Að þrátt fyrir ólík tungumál og langan veg á milli okkar voru orð óþörf til að finna hlýju þína og þau bönd sem tengdu okkur saman. Því hugur þinn og sú nærvera sagði mér meira en orð fá sagt. Í þér lærði ég að þekkja sjálfan mig betur.

Takk fyrir allt.

Jón Sindre.

Farinn er hann afi minn á betri stað. Margar góðar minnigar á ég eftir allar samverustundir okkar. Alltaf var hægt að fara til afa í vinnuna. Og alltaf var hann til í að hjálpa mér með allt sem þurfti að gera. Takk afi fyrir að hafa kennt mér margt og gert mig að þeim sem ég er í dag.

Þinn

Jón Helgi.

Elsku afi minn.

Eitthvað hefur nú gengið á á himnum úr því að þú varst kallaður til. Það hefur eflaust verið mikil þörf á þúsundþjalasmið og snillingi. Ég viðurkenni að ég er ekki sátt við að þú sért farinn frá mér – verð líklegast seint sátt. Þú ert og varst og verður minn súperman.

Ég var eina afastelpan í 21 ár og fékk ég að njóta þess til hins ýtrasta. Hef eflaust komist upp með meira en margar afastelpur.

Ég ólst upp með þig í næsta nágrenni, fyrstu mánuði lífs míns bjuggum við hjá ykkur ömmu, en fluttumst ekki langt frá. Vinnan þín var mikið til í götunni minni og ófáir voru rúntarnir þínir framhjá heimili okkar til að athuga með okkur.

Bílar hafa alltaf skipað stórt hlutverk í þínu lífi, flutninga- og sjúkrabílar. Og ekki fyrir löngu gerði ég mér grein fyrir að flestir þeir bílar sem hafa komið inn í líf mitt eru úr þínum fórum. Þið amma gáfuð mér bílabraut þegar ég varð 5 ára, nokkrum árum síðar gáfuð þið mér gamla rauða bílinn ykkar þegar hann gaf upp öndina og var hann leiktæki í garðinum. Þegar ég fékk bílpróf létuð þið mig hafa rauða Fíatinn til að draslast á og núna hef ég til umráða rauðu Toyotuna þína sem fylgdi þér í 14 ár.

Þú leyfðir mér líka að keyra í fyrsta sinn – uppi í hvammi fékk ég oft að sitja í fanginu á þér, keyra um á túninu og flauta á rollurnar sem var verið að reka í burtu. Einnig fékk ég að keyra Land Roverinn í heyskap eitt haustið.

Ég veit að hvammurinn átti hug þinn allan og kraftaverkið sem þú hefur unnið þar er ótrúlegt. Til eru myndir frá um 1980 þegar þú varst að byggja húsið uppfrá og þar var allt bert. Núna er þar allt grænt og gróið og stóð til að græða þar meira – planta fleiri trjám og fegra – ég lofa að passa upp á hvamminn og halda verki þínu áfram. Tilfinningar þínar til þíns sælureits held ég að hefði mátt túlka með eftirfarandi:

Ó, leyf mér þig að leiða

til landsins fjalla heiða

með sælu sumrin löng.

Þar angar blóma breiða

við blíðan fuglasöng.

Þar aðeins yndi fann ég,

þar aðeins við mig kann ég,

þar batt mig tryggðarband,

því þar er allt sem ann ég.

Það er mitt draumaland.

(Jón Trausti.)

Ég á aldrei eftir að gleyma gönguferðum á háhesti um hvamminn þar sem ég sat á öxlunum á þér og hélt í eyrun til að ég dytti ekki niður. Hringlinu í klinkinu í vasanum og lyklakippunni í buxnastrengnum. Mandarínum og konfekti á jólum, ferðum í kaupfélagið til að kaupa nammi í poka og svo ótal mörgu fleiru. Ég þakka aðstoðina með nafnið hennar Arnrúnar Óskar – hún fær að vita það þegar hún verður eldri. Svo er ég líka óendanlega glöð að ég gat sagt þér nöfnin sem koma til greina á barnið sem ég á von á eftir nokkra daga. Ég veit þú samþykkir þau líka.

Það er svo margt sem ég vil þakka þér fyrir og margt sem ég átti eftir ósagt og á ég eftir að segja þér það síðar þegar hittumst á nýjan leik. Þangað til kveð ég í bili elsku afi minn.

Gangi þér vel þar sem þú ert og góða skemmtun – hvort sem það verður á keyrslu, við trjárækt, smíði reiðhjóla eða karamellukvarna.

Erla Birna.

Nonni er látinn. Jafnaldri minn og besti vinur frá barnæsku til hinsta dags. Við áttum heima hvor sínum megin við götuna. Handan götunnar var Fjaran, leikvöllur okkar með tilheyrandi skeljum og kuðungum, rauðum, hvítum og grænum steinum, stórum og smáum, ásamt öllu öðru sem í fjörunni finnst. Við stunduðum þarna útgerð og fluttum varning milli landa. Báta, bryggjur og annað tilheyrandi smíðuðum við sjálfir úr því efni sem til féll. Þegar ég hugsa aftur til þessara áhyggjulausu æskuleikja detta mér í hug línur úr kvæði Stefáns Jónssonar:

Báran suðar við sand og sólin gyllir traf

og gaman er að eiga skip við Atlantshaf.

Sérstaklega er mér fast í minni sumarið 1939. Þá var steikjandi hiti og logn nánast allt sumarið og við á stuttbuxum og bol. Föstu verkin voru að reka kýrnar, vinna við heyskap og sendiferðir. En æskuárin liðu fljótt og haustið 1949 fórum við Nonni vestur á Ísafjörð á mótorvélstjóranámskeið fyrir verðandi vélstjóra á fiskiflotanum. Þar var kennsla mikil og góð og hægt að læra margt á stuttum tíma. Þegar heim kom fórum við að vinna á vélaverkstæði og þá komst ég að því hversu góður fagmaður Nonni var. Öll hans verk voru vönduð og vel unnin. Nokkrum árum síðar gerðist hann vélstjóri í frystihúsi KVH og enn síðar fékk ég hann til að taka að sér akstur sjúkrabifreiðar héraðsins. Bifreiðin var sú fyrsta sem kom til þeirra nota í héraðið. Þetta gerði hann í nær þrjá áratugi og leysti vel af hendi eins og allt sem hann gerði.

Hjartans þakkir fyrir órofa vináttu við mig og mína alla tíð. Hafðu þökk fyrir allt og allt.

Eiginkonum, börnum, barnabörnum og frændgarði öllum votta ég samúð mína.

Sigurður H. Eiríksson

og fjölskylda.