Bjarni Jónsson fæddist í Skeiðháholti á Skeiðum þann 10.9. 1925. Bjarni lést á deild 13 d á Landspítalanum við Hringbraut að kvöldi þess 27. mars sl.

Foreldrar Bjarna voru Jón Eiríksson, f. á Votumýri á Skeiðum, Árn. 11.3. 1893, d. 16.10. 1986 og Jóhanna Ólafsdóttir, f. í Sandprýði á Eyrarbakka 2.12. 1893, d. 10.9. 1992. Þau bjuggu í Skeiðháholti allan sinn aldur.

Systkini Bjarna: Ólafur, f. 1924, d. 2002, bóndi í Skeiðháholti og kennari. Eftirlifandi kona hans er Jóhanna Jónsdóttir, f. 1926. Gunnlaugur, f. 1928 kerfisfræðingur, lengst af búsettur í Kópavogi. Kona hans er Bergþóra Jensen, f. 1927. Vilmundur, f. 1930, bóndi í Skeiðháholti. Kona hans er Kristín Hermannsdóttir, f. 1943. Sigríður, f. 1932. Býr í Brautarholti á Skeiðum. Eiginmaður hennar var Örn Sigurðsson, f. 1928, d. 1980.

Eftirlifandi eiginkona Bjarna er

Kristín Aðalheiður Skaftadóttir, f. á Sauðárkróki 6.12. 1935. Foreldrar Kristínar voru Skafti Jónsson Magnússon, f. í Skagafjarðarsýslu 17.8. 1902, d. 14.10. 1982 og Anna Sigurpála Sveinsdóttir, f. á Mælifellsá á Efribyggð, Skag., f. 18.8. 1914,

d. á Sauðárkróki 18. ágúst 1953.

Systkini Kristínar eru Björgvin Steinar, f. 1929, d. 1958. Sveinn Ingimar, f. 1931 d. 2002. Eftirlifandi kona hans er Elísabet Hannesdóttir, f. 1937

Svanhildur Ísól Skaftadóttir, f. 1941. Hennar maður er Eggert Gautur Gunnarsson, f. 1940.

Börn Bjarna og Kristínar eru:

1.) Jón, f. 1957, kvæntur Margréti Lilliendahl, f. 1963. Hennar börn eru Katrín og Stefán Ármann. Maður Katrínar heitir Egidijus og dóttir þeirra Kristey. 2.) Björgvin Skafti, f. 1960. Kona hans er Camilla María Fors, f. 1967. Þeirra börn eru: Aron Tommi, Magnús Bjarni og Karl Gústaf. 3.) Anna Fríða, f. 1963, gift Gunnari Jónssyni, f. 1961. Þeirra börn eru Bjarni Kristinn, Árni Jón og Bryndís Gígja. 4.) Bjarni Gunnlaugur, f. 1963.

Bjarni var bóndi í Skeiðháholti alla sína starfsævi. Hann gegndi ýmsum trúnaðarstörfum í sinni sveit, var m.a. lengi hreppstjóri þeirra Skeiðamanna. Hann var bóndi af lífi og sál, frábær ræktunarmaður og tók þátt í öllum mögulegum félagsmálum meðal sinna samtíðarmanna, þar sem mild kímnigáfa hans, sönghæfileikar, mannblendni og einstakir samskiptahæfileikar nutu sín. Hann var gæddur ríkri skáldskaparhneigð og orti samferðamönnum sínum til ómældrar ánægju tækifæriskvæði söngtexta og ljóð. Í þau rúm fimmtíu ár sem þau Bjarni og Kristín áttu samleið gengu þau samstiga til starfs og leiks og nutu hverrar stundar sinna samvista.

Útför Bjarna fer fram frá Skálholtskirkju í dag og hefst kl 13.30.

Það eru næstum því 20 ár síðan ég kynntist Bjarna tengdapabba mínum í fyrsta skipti. Ég fann um leið að okkur mundi koma vel saman. Svoleiðis hefur það verið síðan. Hvernig var annað hægt en þykja vænt um hann? Það var bara svo gott að vera í návist hans. Maður fann hlýju. Fyrir mér var Bjarni þvílíkt ljúfmenni með húmor, en um leið ákveðinn og maður sem ég bar mikla virðingu fyrir. Hann var aldrei merkilegur með sig, hann var bara hann sjálfur. Bjarni var frábær afi sem las mikið fyrir barnabörnin sín og sýndi þá mikla þolinmæði og áhuga. Það leyndi sér ekki að sambandið milli Kristínar og Bjarna var sérstaklega náið og þau voru mjög samrýnd og sýndu hvort öðru væntumþykju. Annað sem ég varð vör við var hvað það var mikill gestagangur hjá Kristínu og Bjarna. Kannski ekki skrítið, þau gáfu sér alltaf tíma til að tala og hlusta, stundum voru miklar umræður við eldhúsborðið. Ýmis mál voru rædd, hvað var að gerast í þjóðfélaginu eða bara um daginn og veginn. Ekki það að þau sætu auðum höndum, síður en svo. Það var alltaf nóg að gera. Þau bara gáfu sér tíma fyrir okkur. Það er svo margt sem hrærist í hausnum á mér þessa daga þegar ég hugsa um hann Bjarna tengdapabba minn. Hvað mér finnst það mikil forréttindi að hafa kynnst honum, þótt það væri ekki nema í 20 ár, og hvað ég er stolt yfir því að vera tengdadóttir hans og eiga góðar minningar sem ég mun alltaf geyma í hjarta mínu.

Camilla Maria Fors.

Elsku bróðir minn.

Söknuðurinn er sár og kökkurinn í brjóstinu vill ekki hverfa ennþá. Ég hugsa um allar góðu minningarnar um þig, ekki neinir skuggar, bara þín einstaka góðvild og gleði sem alltaf var til staðar. Þú varst líka lánsamur í þínu lífi, fyrst og fremst fyrir að eiga hana Kristínu sem elskaði þig skilyrðislaust. Þið tvö stóðuð alltaf saman eins og ein manneskja, aldrei nema kærleikur og gleði. Heimilið ykkar með börnunum og svo barnabörnum og tengdabörnum alltaf ein heild. Hvergi er eins gott að koma. Ég ylja mér við að lesa fallegu vísurnar sem þú hefur ort til mín, alltaf sami kærleikurinn.

Takk fyrir allar góðu stundirnar.

Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi,

hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.

Þinn kærleikur í verki var gjöf, semgleymist eigi,

og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.

(Ingibjörg Sigurðardóttir) Þín systir,

Sigríður.

Á kveðjustund vil ég þakka Bjarna mági mínum ljúfa samfylgd í meira en hálfa öld. Þegar Kristín systir mín og Bjarni hófu sambúð var ég á unglingsaldri og þótti mikið til koma hvað mágur minn var einstaklega myndarlegur og sjarmerandi maður. Þegar ég síðan kynntist honum þótti mér ennþá meira koma til mannkosta hans og ljúfmennsku. Hann var skarpgreindur, minnugur og mjög fróður um þjóðlíf og náttúru landsins.

Alla tíð hefur heimili þeirra hjóna staðið mér og mínu fólki opið sem eigið heimili væri og hefur það verið okkur ómetanlegt að finna hvílíkir aufúsugestir við höfum verið hjá þeim hjónum. Bjarni var einstaklega gestrisinn og kom eins fram við alla, af virðingu og væntumþykju, og var þá sama á hvaða aldri eða þroskastigi viðmælendur hans voru. Hann var einkar fundvís á áhugamál gesta sinna og gat rætt við þá um hin ólíkustu mál. Hann gerði það ætíð af einlægni og hafði alltaf eitthvað áhugavert til málanna að leggja. Hann hafði notalega kímnigáfu, sem kom oftar en ekki fram í ljóðum hans og lausavísum en hann var fljúgandi hagmæltur.

Þegar Gautur fór að koma með mér í heimsókn í Skeiðháholt náðu þeir svilar strax vel saman, þeir skoðuðu og skeggræddu um gróður, ræktun, dýr og fugla. Bjarni oftast sá sem fræddi og vakti athygli á allskonar fyrirbærum í náttúrunni og hinn þakklátur fyrir þessa hógværu leiðsögn.

Heimilisbragurinn hjá þeim hjónum hefur alltaf verið einkar frjálslegur og skemmtilegur. Við minnumst með þakklæti allra frábæru stundanna við eldhúsborðið þegar rætt var um menn og málefni, farið með vísur og ljóð og umfram allt sagðar skemmtilegar sögur og mikið hlegið. Bjarni fékk þá gjarnan blik í auga og impraði á einhverju atviki eða sögu og fyrr en varði greip frásagnargleðin börnin hans, sem öll lögðu sitt af mörkum, enda eru þau öll frábærir sögumenn og virðast hafa erft þann eiginleika frá foreldrum sínum að sjá alltaf það skemmtilega í lífinu og tilverunni. Bjarni hlustaði með bros á vör og rak svo ætíð endahnútinn á söguna með því að draga fram það sem máli skipti.

Nú þegar lífsgöngu Bjarna mágs míns lýkur finnst mér gott að hugsa til þess hve hann var mikill gæfumaður. Hann lifði og hrærðist í því umhverfi sem hann kaus sér. Lífsstarfið var það sem hugur hans stóð til. Hann var alla tíð bóndi af lífi og sál og eftir að Bjarni Gunnlaugur sonur hans tók við búinu fylgdist hann með búskapnum og öllum framkvæmdum á jörðinni svo að segja til síðustu stundar. Fjölskyldulífið var eins og best varð á kosið og þau Kristín og Bjarni voru ákaflega samhent um allt sem máli skipti í lífinu. Það sem einkenndi sambúð þeirra var virðing og væntumþykja. Síðustu mánuði, þegar veikindi Bjarna fóru að ágerast, sýndi hún systir mín að henni er ekki fisjað saman. Hún annaðist sinn mann, með dyggri aðstoð barna sinna, svo betur hefði ekki verið hægt að gera.

Það er mikil gæfa að hafa átt Bjarna Jónsson að samferðamanni og fyrir þá gæfu erum við Gautur ákaflega þakklát.

Svanhildur Skaftadóttir.

Að alast upp á Skeiðháholtshlaðinu eru forréttindi sem við systkinin vorum svo heppin að verða aðnjótandi. Þar voru afi og amma, föðurbræður okkar og fjölskyldur þeirra. Allt voru þetta barnmargar fjölskyldur svo leikfélagarnir voru margir og krakkahópurinn stór úti að leika sér á björtum sumarkvöldum. Í dag viljum við minnast ástkærs föðurbróður okkar Bjarna Jónssonar. Þegar við hugsum um Bjarna kemur okkur fyrst í huga hans hlýja og góða nærvera og mikla velvild í okkar garð. Fyrir það viljum við þakka.

Bjarni og Kristín voru einstaklega samhent og náin hjón og mikið fjölskyldufólk, og alltaf var jafngott og notalegt að koma til þeirra. Allir fundu sig velkomna og að þeir væru mikilvægir gestir, ekki síst börnin. Mikið og margt var skeggrætt og skrafað við stóra eldhúsborðið hjá Bjarna og Kristínu, oft ásamt einhverju barna þeirra sem gerði heimsóknina enn fjörugri og skemmtilegri. Það var rætt um daginn og veginn og sérstaklega um það sem hver og einn var að fást við í dagsins önn. Sögur voru sagðar á léttum nótum, mikið hlegið og gert að gamni sínu.

Bóndinn var Bjarna í blóð borinn og stundaði hann ævistarf sitt af mikilli eljusemi, útsjónarsemi og umhyggju. Þá hafði hann einnig áhuga á garðrækt og ein af okkar góðu minningum er þegar Bjarni gekk hröðum skrefum úr fjósinu eða hljóp „milli vagna“ í heyskapnum til að sinna garðinum og njóta hans. Rósir voru í sérstöku uppáhaldi. Það var unun að ganga með Bjarna frænda um garðinn þeirra hjóna. Þá minnumst við einnig ljóðanna hans Bjarna en skáldgyðjan fylgdi Bjarna alla ævi.

Mjög mikil samheldni og kærleikur var á milli bræðranna í Skeiðháholti, sem og systkinanna allra, og samgangur mikill á milli bæjanna. Bræðurnir höfðu svipuð áhugamál og jólabækurnar voru ræddar fram og til baka í jólaboðunum. Ómetanlegar minningar tengjast ferðum bræðranna á söngæfingar, glöðum og gamansömum.

Við höfum alltaf borið mikla virðingu fyrir Bjarna frænda okkar og litið upp til hans. Nú er komið að kveðjustund og um leið og við lítum til liðinna stunda með þakklæti viljum við votta Kristínu, Jóni, Skafta, Bjarna Gunnlaugi, Önnu Fríðu og fjölskyldum þeirra okkar dýpstu samúð. Blessuð sé minning Bjarna.

Jóhanna Sigríður, Margrét, Birna, Harpa, Jón Bragi

og Gunnar Þór Ólafsbörn.

Í dag verður elskulegur föðurbróðir okkar, Bjarni Jónsson frá Skeiðháholti, lagður til hinstu hvílu í Ólafsvallakirkjugarði. Bjarni átti við erfiðan sjúkdóm að glíma hin síðari ár og aðlagaði sig breytingum þeim sem honum fylgdu af æðruleysi. Við minnumst velvilja Bjarna frænda í annarra garð og umhyggju hans fyrir öðrum. Við munum ekki rekja æviferil Bjarna frænda en viljum minnast hans fáeinum orðum.

Við þekktum Bjarna frænda alla tíð og eftir lát hans reikar hugurinn og minningar um yndislegar samvistir standa ljóslifandi fyrir hugskotssjónum. Þetta eru ljúfar minningar um leiftrandi frásagnargleði, geislandi bros og bjartan hlátur. Bjarni frændi var einstaklega barngóður og þess nutum við systurnar sem börn og einnig minnumst við þess hversu hlýr og góður hann var börnum okkar þegar þau hittu hann. Bjarni hafði áhuga á öllu sem okkur viðvék og alltaf var hægt að finna hversu einlæglega hann óskaði þess að allt gengi okkur í haginn.

Oft heimsóttum við þau gestrisnu og samrýmdu hjón Bjarna og Kristínu á Hólnum þó svo að samverustundirnar hafi verið alltof fáar síðustu árin. Þrátt fyrir miklar annir við bústörf og nefndarstörf var ekki annað að finna en að við værum velkomnar og ætíð var tími til þess að setjast niður og ræða málin. Við minnumst margra ómetanlegra samverustunda við stóra eldhúsborðið þar sem spjallað var um alla heima og geima yfir kaffibolla og framúrskarandi meðlæti Kristínar.

Við lærðum margt af Bjarna frænda enda var hann víðlesinn og fróður á fjölmörgum sviðum. Ógleymanlegar eru lýsingar hans á fjallahringum á ættarmóti fyrir nokkrum árum. Þá safnaðist stórfjölskyldan saman í Skeiðháholti og Bjarni nefndi og lýsti fyrir okkur sérhverju fjalli þar sem við stóðum á Bjallanum. Bjarni var hagyrðingur og orti margar góðar vísur. Sá eiginleiki hans var þó ekki á allra vitorði enda var Bjarni hógvær maður.

Kristín og Bjarni eiga miklu barnaláni að fagna. Þó svo að aldursmunur sé nokkur með okkur frændsystkinum og samverustundir stopular finnum við mjög hversu sterk fjölskylduböndin eru, ekki síst á þessari stundu. Við biðjum góðan Guð að styrkja elsku Kristínu, frændsystkini okkar, fjölskyldur þeirra og aðra ættingja og vini.

Bjarni frændi okkar var einstakur maður, glæsilegur, vel gefinn, hlýr og heiðarlegur. Við kveðjum hann með söknuði. Í hugum okkar varðveitum við minningar um hann og fallegu ljóðin hans lifa um ókomna tíð.

Jóhanna, Sigríður Anný og Steinunn Gunnlaugsdætur.

Ég kveð í dag frænda minn og vin, Bjarna Jónsson frá Skeiðháholti. Við vorum bræðrasynir og mjög nánir vinir frá unga aldri. Ég var einungis níu ára gamall þegar ég kom í fóstur að Votumýri á Skeiðum en þar átti ég fjöldann allan af frændfólki sem tók mér afar vel. Á Skeiðunum átti ég heima í fimm ár, gekk þar í skóla og fermdist. Á þessum árum var ég í nánu sambandi við frændsystkini mín, sérstaklega bræðrasyni pabba og þá ekki síst Háholtsbræður. Við vorum mikið saman í íþróttum á vorin og var þá oftast farið ríðandi á íþróttaæfingar í Brautarholti á kvöldin. Það voru skemmtilegar ferðir. Allir vorum við strákarnir á ungum hrossum sem við vorum að temja eða þjálfa. Bjarni var gjarnan á góðum folum og fallegum, enda var gott hestakyn í Skeiðháholti. Þessum ferðum fækkaði síðan, hópurinn dreifðist, sumir fóru í skóla eða eignuðust sín heimili en samband okkar frænda hélst áfram.

Samskipti mín við Bjarna og hans fjölskyldu varð nánara. Þau Bjarni og Kristín buðu okkur Dísu t.d. á þorrablót í fleiri ár og var þá alltaf gist hjá þeim. Bjarni var svo lánsamur að eignast frábæra konu, Kristínu Skaftadóttur, og áttu þau fjögur börn. Það var og er samheldinn hópur. Að koma í heimsókn til Bjarna og Kristínar var sérstök tilhlökkun, það var tekið á móti manni opnum örmum, með glensi og gamni, og var oft erfitt að fara aftur því fjölskyldan var svo samtaka að láta gestum líða vel.

Bjarni var mjög áhugasamur um alla ræktun og áttu þau hjón einstaklega fallegan og vel hirtan garð með trjám, runnum og fjölærum plöntum, ásamt vel hirtum grænmetisgarði. Í garðinum er sundlaug sem þau notuðu mikið.

Fyrir nokkrum árum tók Bjarni Gunnlaugur við búi foreldra sinna og rekur þar nú stórt kúabú á nútímavísu og fylgdist Bjarni eldri vel með því og var gjarnan með syni sínum í fjósinu og sinnti þar ýmsum verkum, þeim báðum til ánægju.

Vilhjálmur sonur minn var svo heppinn að fá að vera kúasmali o.fl. hjá þeim Bjarna og Kristínu í mörg sumur og var það honum góður skóli. Þar kynntist hann frábæru fólki sem veitti honum tilsögn og innsýn í sveitastörfin og náttúruna og er hann þeim innilega þakklátur fyrir dvölina í Skeiðháholti.

Bjarna var margt til lista lagt. Hann var söngmaður góður og söng í mörgum kórum. Hagyrðingur var hann í fremstu röð og orti gjarnan tækifærisvísur og bragi við ýmis tilefni.

Bjarni var hreppstjóri í Skeiðahreppi í mörg ár og var vel metinn í því starfi. Hann þótti einstaklega góður mannasættir og leysti hvers manns vanda á þann hátt sem farsælt var.

Ég sakna frænda míns mjög, en er þakklátur fyrir þær stundir sem við áttum saman. Við Dísa sendum þér Kristín og ykkur öllum innilegar samúðarkveðjur.

Guð blessi góðan dreng.

Þess biður þinn frændi,

Vilhjálmur Sigtryggsson.

Hugurinn leitar austur að Skeiðháholti þessa dagana,sem og oft áður. Margar góðar minningar koma upp í hugann um góðan frænda sem var mér alltaf svo hlýr og kær. Alltaf var vel tekið á móti mér. Stutt var alltaf í húmorinn hjá frændfólkinu í Skeiðháholti, glatt á hjalla og mikið spjallað um heima og geima. Bóndinn í Bjarna leyndi sér ekki og vildi hann fylgjast vel með búskap á bænum. Eftir að þau hjónin brugðu búi og Bjarni Gunnlaugur tók við, þá var samt áhuginn á búskapnum sá sami og vel fylgst með öllu, farið í fjós til að hjálpa til og vera með.

Eftir að Snorka mín kom austur á Skeið í janúar 1996 varð meiri samgangur á milli okkar, bæði símleiðis og eins kom ég auðvitað reglulega til að hitta frændfólk mitt um leið og rölt var út í haga að kíkja á hana. Tók ég strax eftir því hvað Bjarna var umhugað um að hún þroskaðist vel, að ég tali ekki um eftir að hún fór í folaldseignir. „Villi Kalli, er hún ekki út af Nasa frá Skarði,“ nefndi hann oft við mig, enda var hann í miklu uppáhaldi hjá Bjarna. Votumýrar-varkárnin leyndi sér ekki í frásögnunum. Það var með eindæmum hvað Bjarni var fróður um allt sem við kom Skeiðunum, enda alinn þar upp. Þótti mér sérstaklega gaman að heyra sögur af langafa mínum, enda hélt ég mikið upp á gamla manninn.

Það er frekar skrýtið til þess að hugsa til þess að koma austur að Skeiðháholti og finna fyrir því að nú tekur Bjarni ekki á móti mér ásamt henni Kristínu, á tröppunum eins og þau voru vön að gera, að ég tali ekki um það að hann sitji ekki lengur á sínum stað í eldhúsinu .

Elsku frænda kveð ég með miklum söknuði, en jafnframt þakklæti fyrir allt sem hann og hans fjölskylda hefur gert fyrir mig.

Jesús sagði: „Mitt ríki er ekki af þessum heimi“ (Jóh 18.36.).

Við sameinumst í sorginni,

svona lífið er.

Með bænunum úr borginni

bið ég fyrir þér.

(VKH)

Elsku Kristín og fjölskylda. Ég sendi ykkur mínar dýpstu samúðarkveðjur.

Guð geymi ykkur alltaf.

Hvíl í friði, frændi.

Vilhjálmur Karl Haraldsson

(Villi Kalli.)

Í dag kveðjum við móðurbróður okkar, Bjarna Jónsson frá Skeiðháholti, í hinsta sinn. Margar minningar koma fram í hugann um góðan og greindan mann.

Það hefur alltaf verið jafn gott að heimsækja fjölskylduna á Hólnum og þær eru ógleymanlegar stundirnar sem við höfum átt við eldhúsborðið sem ávallt hefur verið miðpunktur heimilisins. Gestrisni þeirra hjóna, og fjölskyldunnar allrar, er mikil og allir gestir jafn mikilvægir, ungir sem aldnir. Þess höfum við notið og alla tíð hefur fjölskyldan á Hólnum skipað sérstakan sess í hjörtum okkar. Seinni árin hafa svo börnin okkar notið þeirra forréttinda að kynnast þessu sómafólki eins og við höfðum með mömmu þegar við vorum lítil.

Vart er hægt að hugsa sér samrýndari hjón en Bjarna og Kristínu, enda eru þau nánast alltaf nefnd í sömu setningunni hjá okkur systkinunum. Við minnumst glettninnar í augum Bjarna ef honum var skemmt, enda var alltaf stutt í húmorinn hjá honum. Við minnumst djúps skilnings hans og þekkingar á öllu milli himins og jarðar. Við minnumst ljóðanna hans og þau munu lifa meðal okkar. Við minnumst þess hve heilsteyptur hann var og hversu mikla athygli hann sýndi okkar hugðarefnum. Hann kunni að hlusta, en það er vanmetin og dýrmæt gáfa á góðri stund. Við minnumst hjartahlýjunnar og hvernig gleðin og góðmennskan hefur alltaf ráðið ríkjum á heimilinu.

Á síðustu árum hefur heilsu Bjarna smám saman farið hrakandi en nærvera hans var alltaf jafn sterk og gefandi.

Meðan lífsins logi skær

logar glatt og hryggð er fjær

langt í fjarska feigðarspár

fremur sjáum bros en tár.

Samt er ekki sumum rótt.

Sjá þeir ævi líða fljótt.

Frá því birtan boðar dag

er býsna stutt í sólarlag.

Ýmsir þó með þakklátt geð

það við höfum margoft séð

eiga þegar endar för

áhyggjulaust bros á vör.

(Bjarni Jónsson frá Skeiðháholti)

Kristín, Jón, Skafti, Anna Fríða, Gulli og fjölskyldur. Við vottum ykkur okkar dýpstu samúð.

Við kveðjum þig með söknuði elsku Bjarni okkar. Minningin um þig lifir.

Fríða Hrefna, Jón Kristófer,

Sigurður, Örn og Jóhanna Lilja.

Þegar við Hildigunnur fórum í fyrsta skipti í sveitina börn að aldri var það ekkert smáferðalag. Pakkað var í eina tösku fyrir sumarið og lagt í glæfraferð með rútu yfir Hellisheiðina, austur fyrir fjall niður krókóttan „þjóðveginn“, Kambana, með þverhnípta og hrikalega fjallshlíð á aðra hönd. Ferðin til Skeiðháholts á Skeiðum tók marga klukkutíma. Núna tekur hún örskotsstund!

Við systkinin Hildigunnur vorum í sveit í Skeiðháholti í sex sumur hvort, fyrst hún, síðan ég í kjölfarið og höfðum mjög gott af dvölinni. Þar lærðum við til verka og var okkur innprentað vinnusiðferði, sem við höfum búið að alla tíð síðan. Aldrei féll verk úr hendi hjá þeim Kristínu og Bjarna og hver stund nýtt. Í Skeiðháholti lærðum við Hildigunnur bændadugnað.

Í Skeiðháholti var á köflum talsvert krakkastóð á þríbýlinu og ekkert skorti á fjörið, þegar við fórum í reiðtúra eftir bökkum Þjórsár, út í Ólafsstaðahverfi eða bara til Blesastaða, þar sem ég var „skotinn“ í annarri hverri stelpu! Og hver man ekki eftir mjúkhentum „slagsmálum“ við fallegustu stelpurnar í mjúku heyi hlöðunnar? Hildigunnur var kaupakona öll fyrstu árin hjá Jóni Eiríkssyni, föður Bjarna, virðulegum hreppsstjóra sveitarinnar. Bjarni varð reyndar einnig hreppsstjóri. Þeir feðgar ráku fyrst saman býli. Bjarni, sem reyndist okkur góður húsbóndi og vinur, lézt sl. fimmtudag 82 ára að aldri. Hann hafði þjáðst af Parkinsonsveiki og var lagður inn á sjúkrahús viku áður en hann kvaddi þennan heim. Hann var umkringdur fjölskyldu sinni, þegar dauðann bar að garði.

Hildigunnur var hjá unga bóndanum sumarið 1957. Það var síðasta sumar hennar í Skeiðháholti. Þá tók ég við. Ég er stoltur af því að hafa verið fyrsti vinnumaðurinn hjá Bjarna og Kristínu eftir að þau giftust árið 1957. Áttu þau því gullbrúðkaup í fyrra.

Við Hildigunnur vorum hins vegar ekki fyrstu börnin úr fjölskyldu okkar sem vorum í Skeiðháholti. Við frændsystkinin tókum við eitt af öðru. Fyrst var Steinunn Bjarnadóttir (Vasulka), videólistamaður, og var hún lengst fyrir austan, byrjaði sex ára að okkur minnir. Hildigunnur var með henni eitt sumar og eitt sumar með Hildi, systur hennar, fréttamanni.

Ekki verður horft fram hjá því að svo löng sveitadvöl smáfólks, sem við systkinin nutum í Skeiðáholti, verður gífurlega mikilvægur hluti af uppeldi borgarbarna úr Vesturbænum; á kafi í náttúrunni, umgengni við skepnur, við heyskap, mjaltir, skítmokstur og önnur sveitastörf. Þetta er reynsla sem alltof sjaldan er lofuð.

Bjarni var stólpaduglegur, vinnusamari og þrautseigari en flestir menn sem við höfum þekkt um ævina. Hann var rólyndur en samt kappsfullur sem eru skapgerðarkostir sem sjaldan fara saman. Bjarni var metnaðarfullur ungur bóndi sem hvergi sló slöku við.

Bjarni var gegnheill og grandvar maður sem ekki mátti vamm sitt vita. Það er Bjarna til mikils hróss að hann var afskaplega varkár þegar dráttarvélar og heyvinnuvélar hófu innreið sína í sveitina af alvöru fyrir röskri hálfri öld. Hann gætti okkar krakkanna mjög vel, leiðbeindi okkur og gerði lágmarkskröfur til okkar sem voru í umsjá hans. Stundum þótti okkur kappsfullum krökkunum nóg um! En maður kunni að meta varkárni Bjarna síðar meir.

Bjarni var húmoristi, viðræðugóður og hafði fallegt bros. Hann hafði gaman af að spjalla um menn og málefni en var orðvar maður. Minning okkar systkinanna um Bjarna Jónsson er sú, að hann hafi verið góður maður, ekki sízt barngóður. Hann var jafnframt mjög mikilvæg persóna í lífi okkar og uppeldi, maðurinn sem opnaði augu okkar fyrir Íslandi sveitarinnar og sjálfsbjörg sveitamannsins.

Er hægt að biðja um meira?

Halldór Halldórsson,

Hildigunnur Halldórsdóttir.

Að alast upp í Skeiðháholti á sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar voru einstök forréttindi, þar bjuggu þrír bræður ásamt konum sínum og börnum og svo voru amma og afi og þegar flest var á torfunni bjuggu þar um það bil tuttugu manns. Við sem börn og unglingar áttum heimili á öllum bæjum. Það skipti ekki höfuðmáli hvar maður var á matmálstímum, hvort maður var austur í bæ eða uppi á hól; alls staðar átti maður heima og alls staðar var maður velkominn.

Það er ómetanlegt veganesti út í lífið að fylgjast með vináttunni og virðingunni sem var á milli Óla, Bjarna og pabba.

Bjarni frændi var mikill mannvinur og gaf sér alltaf tíma til að spjalla. Hann hafði einlægan áhuga á því sem við krakkarnir vorum að gera og fylgdist vel með okkur alla tíð. Sama áhuga og virðingu sýndi hann svo okkar börnum eftir að þau fæddust og eru ótal kaffibollarnir og spjallstundirnar sem við höfum átt við eldhúsborðið uppi á Hól. Bjarni var einstakt ljúfmenni, ekki munum við hann nema í góðu skapi, meira að segja í smalamennsku. Hann hafði ríka kímnigáfu og læddust frá honum mörg gullkornin.

Að sjá það skemmtilega í lífinu er ekki öllum gefið, en það kenndi Bjarni Jónsson föðurbróðir okkur. Dæmigerð minning um Bjarna er girðingarvinna fyrir utan skurð þar sem þeir bræður Bjarni, Óli og pabbi eru að girða og við krakkarnir að reyna að hjálpa til og allir bræðurninr að segja okkur kennileiti og skemmtisögur af „gömlu mönnunum“. Þetta síaðist inn í litla kolla og var Bjarni hvað drýgstur í að miðla þekkingunni. Oftar en ekki komu vísur frá honum, frumsamdar um líðandi stund. Hvatti hann okkur og leiðbeindi áfram þegar við reyndum að böggla saman vísu og var það mikill sigur þegar Bjarni samþykkti vísu leiðréttingalaust, en seinna uppgötvuðum við að hann var ekki strangur á bragfæðinni við „skáldin“. Mannvinurinn Bjarni virti viljann fyrir verkið, og þannig var Bjarni; alltaf hrós, aldrei löstur, hvatti okkur áfram í hverju sem við tókum okkur fyrir hendur og treysti fyrir verkum og leiðbeindi á sinn hæverska hátt. Bjarni hafði einstakan hæfileika til að gera lífið skemmtilegt, sama í hversu miklu basli við vorum alltaf var hægt að sjá eitthvað gaman við hlutina. Var það því alltaf tilhlökkun að komast í vinnu með honum, og að vinnu lokinni að fara heim í bæ og fá sér kaffi og lenda í uppdekkuðu kaffiborði hjá Kristínu.

Bjarni ræktaði garðinn sinn öðrum mönnum betur í öllum merkingum þess orðs og hann hafði einstakt lag á að gera góða daga betri.

Við kveðjum Bjarna með virðingu og þakklæti og vottum Kristínu og öllum ástvinum innilega samúð.

Ólöf, Hermann, Jón og Sigurbjörg.