Ásgeir Kristinsson fæddist í Höfða í Höfðahverfi 25. nóvember 1935. Hann lést á Landspítala Fossvogi 20. mars síðastliðinn. Hann var sonur hjónanna Kristins Indriðasonar, f. 7.4. 1890, d. 16.11. 1953 og Sigrúnar Jóhannesdóttur, f. 18.7. 1892, d. 7.12. 1989. Systkini Ásgeirs eru Jóhannes Steinþór, f. 15.2. 1917, d. 9.5. 1934, Ragnheiður, f. 24.12. 1918, d. 18.3. 1991, Kristmann, f. 29.4. 1920, d. 26.2. 1977, Valdimar Gestur, f. 6.10. 1921, d. 30.9. 1984, Sigríður Rósa, f. 10.8. 1923, Indriði, f. 16.11. 1924, d. 6.1. 1974, Sigurður Árni, f. 10.5. 1926, d. 11.5.2001, Ásmundur Hreiðar, f. 16.6. 1927, Flosi, f. 10.3. 1929, María Soffia, f. 16.5. 1930, d. 19.2. 2000, Anna Kristbjörg, f. 6.11. 1931, d. 9.10. 1996, Jón Ingvi, f. 24.2. 1933, d. 30.10. 1999, Jóhannes, f. 19.4. 1934, d. 27.1. 2003, og Haraldur Kristófer, f. 9.10. 1938.

Ásgeir kvæntist 2.6. 1963 Elísu Friðriku Ingólfsdóttur, f. 29.6. 1944. Foreldrar Elísu voru Ingólfur Jóhannsson, f. 24.1. 1909, d. 14.3. 1994 og Bára Eyfjörð Jónsdóttir, f. 20.7. 1915, d. 27.1. 2000. Börn Ásgeirs og Elísu eru: 1) Heimir, f. 3.10. 1963, sambýliskona Ólöf Bryndís Hjartardóttir, f. 9.11. 1967, börn þeirra eru Hjörtur Geir, f. 1.5. 1991 og Sigríður Júlía, f. 2.6. 1997. Fyrir átti Heimir dótturina Hörpu Rut, f. 7.1. 1982, sambýlismaður Björgvin Björgvinsson, f. 11.1. 1980, þau eiga son, f. 14.3. 2008. 2) Sigríður Soffía, f. 16.2. 1966, d. 21.6. 1985. 3) Ingólfur Kristinn, f. 3.1. 1968, sambýliskona Álfheiður Karlsdóttir, f. 25.9. 1972, börn þeirra eru Ásgeir Tumi, f. 2.10. 1999 og Sigurður Hrafn, f. 31.1.2004.

Ásgeir lauk barnaskólanámi og tók síðar meirapróf ökumanna og vinnuvélaréttindi. Hann starfaði sem sjálfstæður atvinnurekandi frá árinu 1961, en þá eignaðist hann sinn fyrsta vörubíl ásamt því að rækta kartöflur öll sín búskaparár. Ásgeir og Elísa byrjuðu búskap 1963 á Grenivík og bjuggu þar alla tíð.

Útför Ásgeirs fer fram frá Grenivíkurkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Mér finnst það svo skrítið að hann afi Geiri sé dáinn, því ég hélt að hann gæti ekki dáið, afi var bara þannig maður. Hann var alltaf svo kátur og hress og var aldrei lasinn. Ég fer alltaf þegar ég get út á Grenivík til afa og ömmu, þar er gott að vera. Ég brasaði oft með afa í kartöflugeymslunni eða upp í skemmu. Ég fékk að snúa gröfunni meðan afi smurði hana og stýra vörubílnum eða segja afa til þegar hann bakkaði vörubílnum.

Við afi sungum mikið saman, hann kenndi mér mikið af lögum og ég kenndi honum líka nokkur lög. Uppáhaldslagið okkar afa er Söngur villiandarinnar. Elsku afi minn, þegar ég syng Villiöndina hugsa ég um þig og ég veit að þú fylgist brosandi með mér. Ég ætla að kenna Sigga bróður lagið okkar, svo hann geti sungið það með mér og pabba.

Í vor kom ég sunnan með sólskin í hjarta,

hún seiddi mig dýrðin á landinu bjarta.

Ó, íslenska byggð

þú átt ein mína tryggð.

Ég byggði mér hreiður við bakkana lágu

Og bjó þar með ungunum, fallegu, smáu.

Í friði og ást

sem að aldreigi brást.

Og bóndi minn prúður á bakkanum undi

Hann brosti við ungum léttum á sundi.

Þeir léku sér dátt

og þeir döfnuðu brátt.

En dag nokkurn glumdi við gjallandi

seiður.

Það glampaði eldur, ég flúði mitt hreiður.

Og bóndi minn dó,

þá var brostin mín ró.

Og annar minn vængur var brotinn og blóðið

með brennandi sársauka litaði flóðið.

Ég hrópaði hátt

út í heiðloftið blátt:

„Ó flýið þið börn mín til framandi stranda,

með fögnuði leitið þið öruggra landa.“

Svo hvarf hún mér sýn

ljúfust hamingja mín

Við íslensku vötnin er fegurð og friður.

Og fagnandi ríkir þar vornætur kliður.

Ef gefið þið grið,

öllum fuglunum frið.

(Sænskt þjóðlag – Jakob V. Hafstein)

Elsku afi, takk fyrir allar góðu og skemmtilegu stundirnar sem við áttum saman. Ég ætla að vera duglegur að heimsækja ömmu þar sem ég veit að hún saknar þín mikið.

Þinn vinur,

Ásgeir Tumi.

Það er ótrúlegt til þess að hugsa að elsku Geiri afi sé nú farinn frá okkur. Yndislegar minningar sem maður átti með honum hrannast upp og tárin fossa niður kinnarnar.

Það var mikill sorgardagur þann 20. mars síðastliðinn þegar við fengum þær fréttir að þú værir nú skyndilega farinn frá okkur. Ég var þá aðeins búin að vera einn dag heima með lítinn yndislegan langafastrák sem ég hlakkaði svo ofboðslega stolt til að sýna þér þegar þú kæmir heim. En heim komstu aldrei. Tilhugsunin um að þú hafir ekki fengið að sjá litla strákinn minn, þitt fyrsta langafabarn er mér mjög erfið. Hefði ég aldrei trúað því hversu stutt væri á milli gleði og sorgar. Þarna áttaði ég mig á því sem oft hefur verið sagt en maður aldrei komist í snertingu við fyrr en nú að á meðan eitt líf kviknar þá slökknar á öðru. En ég trúi því að þú sért nú búinn að sjá hann af himnum ofan og leiðir mig ávallt á rétta braut í uppeldi hans.

Í dag kveðjum við okkar yndislega afa með miklum söknuði. Afi var einstaklega góður við okkur barnabörnin sín og var manni ávallt tekið fagnandi við komu í Stórasvæði.

Minningarnar eru margar og munum við geyma þær í hjörtum okkar um ókomna tíð. Við eigum svo margar minningar um hann afa og þegar við hugsum um afa er amma Lísa einnig í huga okkar. Þau voru svo einstaklega góðir vinir, samheldin hjón og samstíga í einu og öllu. Þær eru ófáar stundirnar sem við höfum átt með afa í kartöflugeymslunni, kartöflugarðinum, vörubílnum, hesthúsinu eða með spil í hendi við eldhúsborðið í Stórasvæði.

Afi var sérstaklega skemmtileg persóna sem heillaði fólk við fyrstu kynni. Kímnigáfa hans var sérstök og vakti athygli hvar sem hann kom og laðaði fólk að sér. Það var ekki hægt annað en að laðast að honum með brosið sitt fallega og glettnina í augunum.

Elsku afi, við þökkum þér fyrir allar góðu stundirnar sem við áttum saman, þú varst klettur okkar allra og verður það ávallt í minningu okkar. Við munum sakna samveru þinnar, fallega brossins, útgeislunarinnar og hraustlega góða faðmlaginu þínu. Minning um ljúfan, yndislegan og ástríkan afa geymum við í hjörtum okkar. Með þökk fyrir allt, elsku afi Geiri.

Þín barnabörn,

Harpa Rut, Hjörtur Geir og

Sigríður Júlía Heimisbörn.

Allt er í heimi hverfult

hratt flýgur stund, lánið valt.

Góðar og glaðar stundir

þú geyma við hjartað skalt.

(Ómar Ragnarsson)

Kallið er komið – alltof fljótt finnst okkur sem eftir stöndum. Okkur langar með örfáum orðum að minnast Ásgeirs. Kynni okkar hófust skömmu eftir að yngsta dóttir okkar og yngri sonur hans og Lísu fóru að vera saman. Allt frá fyrstu kynnum sem alltaf hafa verið ánægjuleg sýndi Geiri okkur sem og öllum velvild og vinsemd. Hann lá ekki á skoðunum sínum, kom til dyranna eins og hann var klæddur en sýndi skoðunum og viðhorfum annarra mikið umburðarlyndi. Hann var hjálpfús og greiðvikinn og það voru margir sem nutu góðs af því. Við erum svo lánsöm að eiga tvo yndislega drengi sem sameiginleg barnabörn. Þeir sakna nú afa Geira sárt, en minningarnar ylja.

Ásgeir var mikill athafnamaður með mörg járn í eldinum, einstaklega glaðsinna, mikil félagsvera sem lá hátt rómur og það var aldrei nein lognmolla í kringum hann.

Við þökkum fyrir þær stundir sem við fengum að eiga með honum og sendum öllum aðstandendum hans innilegar samúðarkveðjur.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

(Vald. Briem)

Margrét Elísabet og Karl.

Sveitungi okkar og vinur Ásgeir Kristinsson hefur verið kallaður til nýrra heimkynna. Það er erfitt að sætta sig við þá staðreynd en henni verður ekki haggað. Fáir einstaklingar sem við höfum verið samtíða á lífsleiðinni standa okkur jafn skýrir fyrir hugskotssjónum og Ásgeir. Hann var einfaldlega þannig. Hann hreif fólk með sér og gerði mannlífið skemmtilegra. Enda var hann vinamargur.

Það eru ekki miklar ýkjur að halda því fram að lífshlaup Ásgeirs hafi spannað merkilegt tímabil í þróunarsögu okkar samfélags. Hann hóf ferðina í 15 barna systkinahópi þar sem lífið snérist um að hafa mat og klæði fyrir kraftmikinn barnahóp frá degi til dags. Hann lauk henni á fallegu heimili með yndislegri fjölskyldu þar sem ekkert skorti.

Það sem einkennir Höfðaættina er dugnaður, útsjónarsemi, óendanlegur kraftur og fumlaus framkoma. Ættmóðirin Sigrún í Höfða var landsþekkt, ekki síst eftir að hún lenti í sex daga stríðinu fyrir botni Miðjarðarhafs og prjónaði sokka á meðan ósköpin gengu yfir. Það kom ekki til greina að kvarta eða sýna vanstillt viðbrögð. Það var ekki hennar háttarlag.

Það gerði hún ekki heldur þegar fjölskyldan bjó í Hringsdal á Látraströnd þar sem hallar frá bænum niður í sjó. Sagt var að hún hefði þurft að binda börnin við bæinn til að koma í veg fyrir að þau rynnu fram af klettunum.

Þegar Arvid kom til Íslands árið 1972 varð heimili þeirra Ásgeirs og Lísu að mörgu leyti hans nýja heimili. Hann var í fæði hjá Lísu og tengdist fjölskyldunni strax sterkum böndum sem hafa varað alla tíð síðan.

Það var mikið áfall þegar Ásgeir og Lísa misstu einkadóttur sína Síssu árið 1985. Það var missir fyrir fjölskylduna sem aldrei verður unnið úr að fullu en henni hefur þó engu að síður tekist að lifa með.

Við vottum Lísu og fjölskyldunni allri dýpstu samúð.

Með virðingu.

Valgerður og Arvid

Lómatjörn.

Elsku Ásgeir, lífið kemur okkur alltaf jafnmikið á óvart, ekki bjuggumst við við því að þurfa að kveðja þig strax. Þú sem varst svo fullur af lífi og krafti og gafst aldrei upp. Kærleikur og dugnaður hefur einkennt þig alla tíð og ávallt stutt í gleði og söng.

Þú varst hestamaður mikill og hafði maður gagn og gaman af þegar þið feðgar tókuð mann með í útreiðartúra.

Við eigum margar og góðar minningar saman en þau voru ekki ófá skiptin sem „Ása, Signý eða Helga“ komu í heimsókn og ýmist var spilað, smurðar rúllupylsubrauðsneiðar eða flokkuð frímerki. Þú varst okkur mjög kær og munt alltaf eiga stóran stað í hjarta okkar. Blessuð sé minning þín.

Elsku Lísa og fjölskylda, megi Guð styrkja ykkur og englarnir vaka yfir ykkur.

Bára, Síssa og Júlía Jónsdætur.

Ég heyrði fyrst talað um Ásgeir Kristinsson frá Höfða þegar ég var gutti, er pabbi og bræður hans voru að tala um vörubíla og vegagerð. Síðar, þegar ég var sjálfur orðinn vörubílstjóri, kynntist ég þessum öðlingi er við unnum saman í mörg sumur í klæðingarflokki Vegagerðarinnar undir verkstjórn Sigurjóns heitins Sigurðssonar. Alltaf var Geiri í Höfða, eins og hann var jafnan kallaður, hress og vildi hafa gang á hlutunum, sama hvort var við spilamennsku á kvöldin eða við akstur á Benzanum góða. Það rifjast upp núna hve gaman mér þótti er við Steindór, sem einnig var vörubílstjóri, höfðum eitthvað verið að rugla í gamlingjunum, eins og við kölluðum þá Ásgeir og Geir Guðmundsson, er annar sagði „þið eruð ekki á vetur setjandi“ og hinn „þið eruð ljótu skíthausarnir“. Allt var þetta samt í góðu meint og gátum við hlegið vel og lengi á eftir. Þegar ég vann við snjómokstur á leiðinni til Grenivíkur var alltaf jafn gott að koma á verkstæðið hjá Geira til að spjalla, þó að alltof sjaldan hafi verið tími til slíks. Ég bið góðan Guð að styrkja Elísu, Heimi, Ingólf og fjölskyldu í þeirra miklu sorg. Hvíl í friði, vinur.

Jón Pétursson, Danmörku.

Góður vinur og félagi er fallinn frá, langt um aldur fram. Leiðir okkar Ásgeirs eða Geira eins og hann var kallaður meðal vina og kunningja hafa legið saman nánast allt mitt líf þar sem við erum fæddir og ólumst upp í sömu sveit undir bröttum norðlenskum fjöllum austanmegin Eyjafjarðar. Þrátt fyrir um 5 ára aldursmun áttum við fjölmargt sameiginlegt bæði á þessum árum og seinna í lífinu.

Minnisstæð er ferð okkar, ásamt verðandi eiginkonum, á útihátíð í Atlavík, sennilega í ágúst árið 1960. Þessi útihátíð var svipuð öðrum af sama toga. Gestirnir staðráðnir í að skemmta sér alveg konunglega þann skamma tíma sem hátíðin stóð yfir með þeim afleiðingum að of margir héldu ekki út alla hátíðina en fengu sér blund hér og þar í skóginum á öllum tímum sólarhringsins.

Ég minnist þess að síðustu nóttina þurftu einhverjir gestanna að gera upp sín mál á gamla mátann við hliðina á tjöldunum okkar með þeim afleiðingum að þau héngu tæpast uppi að uppgjörinu loknu.

Þegar ég skreið út úr brakinu og leit þangað sem tjald Ásgeirs átti að standa var þar ekkert að sjá sem minnti á tjald annað en tjalddúkurinn sem þau hjónaleysin höfðu vafið um sig og héldu áfram að sofa eins og ekkert hefði í skorist.

Þannig var Ásgeir, hann lét ekki smámuni eins og þá hvort tjalddúkurinn hékk uppi eða ekki raska ró sinni.

Lengst af starfaði Ásgeir við akstur eigin vörubifreiðar í sveitinni heima. Hann sá um megnið af flutningum bæði fyrir bændurna í sveitinni og einnig útgerðina í Grenivík.

Þar bar hæst túnáburðinn á vorin og síðan sláturlömbin og kartöflurnar á haustin.

Yfir hásumarið var það vegavinnan, þ.e. á meðan ríkið sá um framkvæmdirnar, en eftir að nánast allar vegaframkvæmdir voru boðnar út minnkaði sá þáttur starfseminnar. Síðast fréttum við af Ásgeiri með bílinn í vinnu hjá Vegagerðinni fyrir um 4 árum vegna þess að elsta barnabarnið okkar var þá í sumarvinnu hjá Vegagerðinni. Hann lét afar vel af samskiptum sínum við Ásgeir því þrátt fyrir mikinn aldursmun þá kom hann ekki fram í daglegum samskiptum. Þar var Ásgeir léttur og skemmtilegur og þátttakandi í öllu því sem hópurinn tók sér fyrir hendur í það og það sinnið.

Síðast ferðuðumst við saman á liðnu sumri þegar við ásamt eiginkonum og bróður mínum og konu hans heimsóttum bæði Frakkland og Þýskaland. Við flugum til Frankfurt Hahn, tókum þar bíl á leigu og keyrðum meðfram ánum Mosel og Rín og gistum á litlum gistiheimilum sem nóg er af við árnar. Einnig keyrðum við til borgarinnar Nice í Frakklandi.

Þessi ferð heppnaðist alveg sérlega vel fyrst og fremst vegna þess hve ferðafélagarnir voru jákvæðir og skemmtilegir. Við leiðarlok þökkum við Ásgeiri samfylgdina á liðnum árum sem aldrei bar skugga á. Með honum er genginn heilsteyptur einstaklingur sem hafði bætandi áhrif á þá sem hann umgekkst. Við vottum Lísu, börnum og barnabörnum okkar dýpstu samúð.

Guðrún Elín og Helgi Laxdal.

Fallinn er frá Ásgeir Kristinsson eða Geiri frá Höfða eins og við kölluðum hann. Geiri var einstakur maður á margan hátt og fengum við bræður að kynnast því. Stórasvæði 4, heimili Lísu og Geira, stóð okkur ávallt opið hvort sem var að morgni, kveldi eða á matmálstímum.

Á uppvaxtarárum okkar vorum við þeirrar gæfu aðnjótandi að búa í næsta húsi við þau sómahjón. Oft á tíðum var skroppið á kvöldin út í Stórasvæði og þá gjarnan gripið í spil. Það var alltaf mikið líf við spilaborðið og Geiri fór þar manna fremstur í sögnum. Í kana sagði hann oft 11, 12 og jafnvel hærra og þá heyrðist í Lísu: „Í guðsbænum, þú ert ekki með nokkur spil í þetta, Ásgeir.“ Geiri lét sér ekki segjast.

Þeir sem þekktu Geira vita að hann var einstakur matmaður og úrvals kokkur. Ekki fór hann alltaf troðnar slóðir í matseldinni. Eitt sinn fengum við plokkfisk með kleinum og oftar en ekki feitt hrossakjöt eða saltkjöt. Sjálfur fékk hann sér smurt rúgbrauð með jólaköku sem álegg.

Aldrei var lognmolla í kringum Geira, hann var vörubílstjóri, kartöflubóndi, sölumaður, lyftuvörður og allsherjar reddari.

Þær voru ófáar ferðirnar sem við fengum að sitja í vörbílnum með honum. Eitt skipti að hausti til fékk Geiri okkur til að tína stórgrýti úr mölinni sem hann var að dreifa á heimreið hér í sveitinni, ef við vorum búnir að tína grjótið áður en hann kom með næsta hlass, áttum við að fara út í móa og tína ber handa honum meðan við biðum. Þannig var Geiri, honum líkaði illa við að menn sætu auðum höndum.

Matarboðin hjá Lísu og Geira á gamlárskvöld eru okkur bræðrum minnisstæð. Þá hefur stórfjölskyldunni verið boðið til kvöldverðar eins lengi og við munum. Alltaf var glatt á hjalla og Geiri hrókur alls fagnaðar. Hápunktur kvöldsins var svo þegar byrjað var að skjóta upp flugeldum. Þá varð okkar maður ungur í annað sinn og hljóp með flugeldana eins og smástrákur, þannig að sumum fjölskyldumeðlimum þótti nóg um.

Við munum ávallt minnast Ásgeirs með hlýhug og þakklæti fyrir að fá að kynnast þessum einstaka höfðingja. Við vottum Lísu, Heimi, Ingólfi og fjölskyldum okkar dýpstu samúð og megi góður guð hjálpa ykkur á þessum erfiðu tímum.

Ægir og Ingólfur Jóhannssynir.

Á dánardegi frelsarans – er ég sat við gluggann og starði út á akurinn, hugsandi um lífið og tilveruna, bárust mér þær fréttir að heiman að Ásgeir föðurbróðir minn hefði dáið deginum áður.

Ásgeir mátti aldrei sjá neitt ógert. Sagt er að um suma gusti, en sannarlega var rok þar sem Ásgeir fór. Glaðværð hans og kraftur smitaði alla í kringum hann þannig að dagsins önn varð að leik í návist hans.

Maður getur svo sem skilið gang lífsins – því öll erum við fædd til þessa heims til að yfirgefa hann aftur þegar sá tími er kominn. En alltaf verð ég samt svo sorgmæddur þegar fólk kveður þetta jarðlíf á alröngum tíma. Sannarlega má segja það um frænda. Hann í fullu fjöri, farinn að minnka við sig vinnu og byrjaður að njóta lífsins enn meir með konu sinni, börnum og barnabörnum.

Ásgeir elskaði uppruna sinn. Hann fæddist við Grenivík og þar vildi hann ætíð vera. Þar bjó hann fjölskyldu sinni fallegt heimili í skjóli við Höfðann sem honum var svo kær. ,,Út vestaní“ ræktaði hann sínar kartöflur sem sköpuðu honum tekjur og ekki síður ánægju því kartöflur voru eitthvað sem hann gat alltaf glatt gesti með. Aldrei fór maður kartöflulaus frá Grenivík.

Ég man fyrst eftir Ásgeiri þegar hann kom heim til okkar í Akurhól í þeim erindum að hitta bróður sinn. Stóri vörubíllinn var þá oft í gangi úti. Þó einhverjum þætti nógu líflegt á því 8 barna heimili þá fylltist húsið af krafti þegar Ásgeir kom. Hann hafði alltaf frá einhverju skemmtilegu að segja. Stundum vantaði aukabúnað á borðið í Akurhól – tók þá Ásgeir til ausunnar. Þetta þótti okkur krökkunum fyndið.

Frásagnargleðin og tæknin var slík að eftir því var tekið. Sá kostur eltist aldrei af honum. Í öllum veislum og samkomum þá leitaðist maður við að vera þar sem Ásgeir var. Maður vissi sem svo að þeim megin sæti fólk ekki og horfði í gaupnir sér.

Ásgeir fæddist í Höfða þremur árum eftir gönguna frægu frá Hringsdal og suður í Höfða þegar barnafjöldinn var slíkur að þegar sá fyrsti kom á áfangastað við Kljáströnd þá fór sá síðasti frá Látraströndinni.

Lífsbaráttan var oft hörð og vinnudagurinn langur. Vinnan og öryggið sem afrakstur vinnunnar gaf var það sem skipti máli. Þess vegna féll Ásgeiri aldrei verk úr hendi.

Honum bar gæfa til að giftast frábærri konu , Elísu Friðriku Ingólfsdóttur frá Grenivík, og eignast með henni þrjú börn.

Ásgeir er úr 15 barna hópi. Hann hefur oft þurft að horfa á eftir sínum nánustu og vissi því nákvæmlega hvað lífið bauð. Hann hefur séð á eftir tug systkina en stærsta áfallið var þó 1985 þegar 19 ára gömul yndisleg stúlka varð bráðkvödd í Þýskalandi.

Í Bókinni um Veginn segir kínverski heimspekingurinn Lao Tse; ,,Það, sem gróðursett er á réttan hátt, verður ekki rifið upp; það verður aldrei á braut borið, sem vel er varðveitt. Það vekur virðingu niðjanna“.

Elsku Lísa, Heimir og Ingólfur, við biðjum þess að þið fáið styrk í sorginni og biðjum fyrir kveðjur til annarra aðstandenda.

Johannes Valdemarsson,

Júnía Vald Jia, Svíþjóð