Hálfdán Ágúst Jónsson, fæddist í Vík í Mýrdal, 12. febrúar 1933. Hann varð bráðkvaddur hinn 12. maí 2010.

Foreldrar hans voru Jón Guðmundsson frá Kerlingardal, f. 9. ágúst 1904, d. 6. mars 1941, og Þórhildur María Hálfdánardóttir, f. 13. júní 1907 í Hnífsdal, d. 29. nóvember 1954. Hann var næstelstur þriggja systkina, Guðríðar Guðfinnu (Gauja), f. 1931 og Haraldar Þórs, f. 1938, d. 1997. Hálfsystkin þeirra, Helga Þórný Guðmundsdóttir, f. 1942, Jón Þorgeir Guðmundsson, f. 1944, d. 1977, og Björn Höskuldur Árnason, f. 1946. Uppvaxtarár sín átti Hálfdán í Vík, en eftir hið hörmulega sjóslys, þegar áttæringur föður hans og frænda fórst í Reynisfjöru með öllum mönnum utan eins, hinn 6. mars 1941, voru hann og Gauja systir hans send í fóstur austur í Álftaver, Hálfdán að Holti og Gauja að Þykkvabæjarklaustri. Í Álftaveri ólst Hálfdán upp sem sonur væri þeirra sæmdarhjóna, Gunnarínu Gestsdóttur, f. 1891, d. 1975, og Jóns Árnasonar, f. 1889, d. 1965. Hálfdán tengdist fjölskyldu þeirra svo sterkum böndum að ætíð hefur verið litið til þeirra sem frændfólksins að austan. Hálfdán fór ungur að heiman, fyrst til sjós og síðar starfaði hann hjá Landssíma Íslands í vinnuflokki sem lagði símalínur um allt vestan- og norðanvert Ísland. Sú vinna leiddi saman þau Ásrúnu Björgu Arnþórsdóttur frá Garði í Mývatnssveit, f. 26. mars 1938. Þau giftu sig 28. desember 1957 og hófu búskap í Reykjavík, fyrst á Hrísateigi 17 og svo síðar á Sogavegi 28. Þau Ásrún Björg skildu árið 1972. Börn þeirra eru: Ágústa Björg f. 17. ágúst 1957, gift Guðna Agnarssyni, f. 1947, barn hennar Þórhildur Rún Guðmundsdóttir, f. 1975, faðir hennar, Guðmundur Oddbergsson, f. 1952. Barn þeirra Guðna er Kolbrún Ágústa, f. 1981. Arnþór Helgi, f. 17. ágúst 1957, kvæntur Guðrúnu Jensdóttur, f. 1958, þeirra börn eru Ásrún Björg, f. 1982. Jenný Rut, f. 1985, Óðinn Örn, f. 1988, og Ingvar Ágúst, f. 1996. Gunnhildur, f. 11. nóvember 1958, í sambúð frá 1979 með Guðmundi Karvel Pálssyni, f. 1957, þeirra börn eru Rúnar Karvel, f. 1980, Petra D. Karvel, f. 1983, Smári Karvel, f. 1993, og Ómar Karvel, f. 1996. Jón Víkingur, f. 24. júní 1961, kvæntur Sigríði Erlendsdóttur, f. 1965, þeirra börn eru Þórkatla Eva Víkingsdóttir, f. 1989, og Þórir Björn Víkingsson, f. 1992. Anna Margrét, fædd 28. otóber 1962, gift Jóni Bergmann Skúlasyni f. 1947, dætur hennar og Magnúsar Hlyns Haraldssonar, f. 1960, eru Jóhanna Karen, f. 1983, og Dagný Eva, f. 1987. Barn þeirra Jóns er Linda Bergdís, f. 1992. Langafabörnin eru orðin átta að tölu. Hálfdán var til margra ára í sambúð með Ólafíu Sigríði Helgadóttur (Löllu), f. 1933. Árið 1988 hóf Hálfdán búskap með Guðnýju Hallgrímsdóttur, f. 1948. Eiga þau saman Þórkötlu, f. 28. september 1989. Þau slitu samvistum. Mestallan starfsferil sinn var hann bílstjóri, fyrst hjá Landssímanum síðar á rútum, leigubifreiðastjóri hjá BSR og farmaður. Síðustu starfsárin var hann bílstjóri hjá Búnaðarbanka Íslands, hann fluttist á Kirkjubæjarklaustur fyrir nokkru. Hálfdán verður jarðsunginn frá Prestsbakkakirkju á Síðu föstudaginn 21. maí kl. 11.

Elsku pabbi minn.

Ég sendi þér kæra kveðju

nú komin er lífs þíns nótt,

þig umvefji blessun og bænir

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði nú sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því,

þú laus ert úr veikinda viðjum

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér,

og það er svo margs að minnast

svo margt sem um hug minn fer,

þó þú sért horfinn úr heimi

ég hitti þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir.)

Þín dóttir,

Ágústa.

Faðir minn, hann pabbi gamli, „kallinn“ eins og við Addi bróðir kölluðum hann okkar á milli, hann var í mínum huga smávegis mikilmenni. Þetta að kalla pabba „kallinn“ hefur aldrei verið annað en vel meint. Hann naut trausts og virðingar okkar. Pabbi hafði þann reynslubrunn sem dugði og gat sagt og sýnt manni hvernig hlutirnir virkuðu, þá sérstaklega ef þeir voru tengdir bílum. Pabbi var ekki langskólagenginn, þeim mun betur var hann menntaður í lífsins fræðum. Hann var lengi á langferðabifreiðum hjá Guðmundi Jónassyni hf. Einu sinni keyrði hann Louis Armstrong, Louis heilsaði upp á kallinn og bað hann fyrir blómvönd til mömmu, þurrkuð rós úr þeim blómvendi er enn til. Lengi vann pabbi sem leigubílstjóri.

Ófáar voru veiðiferðir sem við fórum í, náðum við einum og einum. Maríulaxinn fékk ég í Krossá, kallinn landaði honum, ég var 8 ára, fínt að fara í veiðiferðir, en ofast fylgdist maður með pabba landa löxunum.

Miðað við efni og aðstæður var pabbi vel sigldur, hann sigldi reglulega á Spán og Portúgal. Útgerðarmaður var hann, átti trillu með Danna, vini sínum, og Olli var með í þessu harki? Hrönn RE, meira höfðu þeir vinirnir upp úr harkinu á leigubílunum en þessu útgerðarævintýri.

Pabba hef ég aldrei séð skipta skapi né hallmæla nokkru lifandi, hvorki mönnum né skepnum, aldrei átti hann í illdeilum við nokkurn mann. Hann lagði á sig mikla vinnu en var ætíð boðinn og búinn að aðstoða aðra, hann var okkur systkinunum oft fjarlægur, þá sérstaklega eftir að hann var skilinn, en nærvera hans var þó meiri en margan grunar. Hann gaf þessi heilræði: Guð gef mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli. Þessi orð hafa hjálpað mikið í gegnum tíðina. Pabbi var heiðarlegur, trúfastur, vinagóður og vel liðinn. Þekkt söngkona sagði mér í samtali í dag að „kvenfólkið hafi verið svermandi um hann á öllum böllum“. Vil ég trúa því að hann hafi haldið heit sín, sá sem allt veit mun nú krefja hann svara, ég bíð míns tíma og fæ mín svör þegar þar að kemur. Eitt af uppáhaldslögum okkar var Litla sæta ljúfan góða, Á sjó og lagið um Jón tröll, en það minnti okkur á pabba hans, afa minn.

Kallinn leyndi á sér því nýlega fékk hann sér harmoniku, eftir 60 ára hlé byrjaði hann að spila aftur. Húsbíll hans, Álftveringur, bíður úti á plani, hann fer í Veiðivötn í sumar, þá snýst þetta við, ég veiði og hann horfir á. Ég kveð í bili, sjáumst.

Tröll,

var hann í mínum huga, traustur og tryggur.

Lífsglaður, ljúfur, lundargóður.

Hann gat, gerði, gaf.

Nú er hann farinn, eftir ég sit hryggur.

Hugsa, hans happ, mína heppni.

Hafa hann þekkt, ég man,

þennan sómamann.

Glaður,

ég verð, þegar aftur göngum við saman. Við talað getum um liðna tíð.

Grösin grænu, gráa kletta, svarta sanda.

Fiska sem sluppu, silunga, laxa, góða anda.

Afa minn, Jón, sem aldrei ég hitti.

Þá saman ég mun sjá, þegar minn tími kemur.

Faðir minn, kletturinn, farinn, við guð sinn hann semur.

Jón Víkingur Hálfdánarson.

Elsku pabbi.

Mikið á ég eftir að sakna þín.

Það er svo margt sem kemur upp í hugann á stundu sem þessari.

Allt frá því ég var lítill strákur hefur þú verið til staðar þegar ég þurfti á þér að halda, td. þegar þú keyrðir leigubíl hjá B.S.R. Hvað skyldu starfsfélagar þínir þar oft hafa heyrt talstöðvarstúlkuna kalla 131, 131, sonur þinn er að spyrja um þig. Og að vörmu spori varst þú kominn til mín hvort sem það var að keyra mig eitthvert eða aðstoða mig á annan hátt.

Veiðiferðirnar sem ég fékk að fara með þér og vinum þinum voru ómetanlegar. Þeirri reynslu mun ég alltaf búa að.

Fyrir utan aksturinn hjá símaflokknum sem þú varst með sem ungur maður, aksturinn hjá Guðmundi Jónassyni hf þar sem þú varst svo vel liðinn og á leigubílnum, þá var sjórinn að heilla þig.

Fraktsiglingar voru hluti af þínu lífi og mikið varst þú stoltur af Hrönninni, sex tonna bát sem þú eignaðist með Danna vini þínum.

Áfram tengdist þú sjónum þó óbeint væri þegar þú fluttir til Suðureyrar þar sem þú varst í nálægð við Gunný systur og Guðmund Karvel, Gústu systur og Guðna. Ég man að þér leið vel fyrir vestan, þar sem alltaf var eitthvað að gerast við sjóinn.

Svo söðlaðir þú alveg um og fluttir austur í Hörgsdal á Síðu þar sem Gulla dóttir Ásgeirs heitins uppeldisbróður þíns og Fjólu býr, ásamt Gústaf manni sínum og sonum þeirra þeim Sigga og Ásgeiri Páli. Þar leið þér svo vel eins og þú sagðir svo oft við mig. Að fá að stússast í búskapnum í Hörgsdal voru þínar stærstu gleðistundir.

Það var alltaf svo gaman að koma þangað, pabbi, að hitta ykkur öll.

En aldurinn færist yfir og þú fluttist að Klausturhólum á Kirkjubæjarklaustri, þar varst þú í nálægð við svo margt samferðafólk þitt úr Álftaveri og víðar. Þangað kom Jón bróðir svo oft að hitta þig ásamt okkur hinum og var þá oft spjallað um fortíðina.

Fyrir nokkrum vikum eignaðist þú forláta Bens húsbíl sem þú varst að dytta að til að ferðast á í sumar.

Ekki vafðist fyrir þér hvaða nafn húsbíllinn átti að bera en það var að sjálfsögðu Álftveringur. Anna systir búin að láta skrá þig í húsbílafélagið, þar sem Gústa systir er líka.

En elsku pabbi minn, enginn veit sína ævina fyrr en öll er og ekki verður þitt ferðalag keyrandi um í íslenskri náttúru, sem þér þótti svo vænt um, ásamt Þórkötlu systur í sumar, heldur munt þú svífa um á skýi að fylgja okkur eftir.

Elsku pabbi minn, ég á eftir að sakna þín svo mikið, svo mikið að mig verkjar, en það fær mig þó til að líða betur að þú ert núna með afa langafa og Ásgeiri að vaka yfir okkur hinum.

Pabbi minn, ég elska þig, við hittumst síðar.

Þinn sonur,

Arnþór Helgi.

Ég kveð þig, elsku faðir minn. Þakka þér fyrir að hafa verið til staðar fyrir mig og mína.

Á margar minningar sem ég geymi um aldur og ævi. Hafði hlakkað til að verja einhverju af sumri komanda með þér. Heyra þig spila á nikkuna og segja okkur frá þínum æskuárum og deila með okkur góðum sögum. En stefna þín breyttist og þú verður með okkur í anda á þínum húsbíl Veringi og ég set í fisk fyrir þig. Ferðast um landið okkar, á staði sem minna á margt um þig.

Elsku pabbi, afi barnanna minna og langafi, við öll kveðjum þig og fylgjum þér í sveitina.

Hvíl þú í friði,

þín

Anna Margrét og fjölskylda.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Þessi sálmur eftir Valdimar Briem lýsir vel því sem farið hefur um huga mér undanfarna daga. Þegar ég rifja upp þá eigum við margar minningar saman og er mér það ljóst að ég naut forréttinda hvað það varðar. Þú hélst á mér við skírn mína, við gáfum öndunum, dáðumst að gulu flotkertunum um páskana og áttum margar góðar stundir. Fyrir allt þetta og hinar minningarnar er ég þakklát, það er margs að sakna. Því hafa tregatár fallið sem ég bið Guð um að hjálpa mér að þerra. Ég geri mér ljóst að það mun taka sinn tíma, en eitt er víst að minning þín mun ávallt lifa í hjarta mínu. Takk fyrir allt, elsku pabbi.

Þín dóttir,

Þórkatla.

Elsku afi.

Það er svo skrýtið að hugsa til þess að þú sért farinn. Sumarið er rétt að byrja og þú ætlaðir að gera svo mikið. Við efumst ekki um að þú verðir með í húsbílaferðunum í sumar eins og þú ætlaðir þér. Við erum þakklátar fyrir stundirnar sem við fengum með þér í gegnum tíðina.

Við eigum minningar um brosið bjarta,

lífsgleði og marga góða stund,

um mann sem átti gott og göfugt hjarta

sem gengið hefur á guðs síns fund.

Hann afi lifa mun um eilífð alla

til æðri heima stíga þetta spor.

Og eins og blómin fljótt að frosti falla

þau fögur lifna aftur næsta vor.

(Guðrún Vagnsdóttir.)

Kveðja,

Kolbrún og Þórhildur.