[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
MEÐ Bergþóra Jónsdóttir blaðamaður Það er algjörlega ástæðulaust að bíða með að draga það upp úr umslögunum þar til jólin koma

MEÐ

Bergþóra Jónsdóttir
blaðamaður

Já, auðvitað má opna jólakortin fyrir jól. Maður „á“ að opna kortin fyrir jól. Það geri ég alls ekki í þeim tilgangi að forvitnast um það hver man eftir mér og hverjum ég á eftir að senda – ég sendi sjálf ekki jólakort nema ca. fimmta hvert ár – heldur til þess að hafa alla þá sem mundu eftir mér MEÐ MÉR í jólaundirbúningnum. Þetta er fólkið sem er hjá mér meðan ég dusta rykið af jólatréskúlunum, set Þorláksmessuhangikjötið í pottinn og strauja jóladúkinn. Það er algjörlega ástæðulaust að bíða með að draga það upp úr umslögunum þar til jólin koma – í mínum huga eru jólin nefninlega líka í undirbúningnum sjálfum og öllu havaríinu sem honum fylgir. Ég hef reyndar þann sið að hengja öll jólakort upp í jólafesti um leið og þau berast. Sum eru með landslagsmyndum og aðrar með jötu, en sum kortanna prýða myndir af börnum – og jafnvel fullorðnum í fjölskyldunni. Ég vil ekki bíða til jóla með að opna þessi skemmtilegu kort – mig langar að sjá hvernig krílin hafa dafnað; hvort fermingarbörnin eru komin yfir hjákátlega feimnissvipinn og hvort frænkan sem sendir á hverju ári nýtt myndaþema af fjölskyldunni tekur upp á því að mynda fjölskyldu sína sem Álftagerðisbræður þetta árið – og svo brosi ég jafn blítt framan í þetta fólk sem er mér svo kært og það brosir til mín.

MÓTI

Stefán B. Árnason
vefstjóri

Nei, alls ekki! Sumir eru haldnir þeirri meinvillu að það sé í lagi að opna jólakortin áður en kemur að aðfangadegi og bera fyrir sig alls konar afsakanir: „Það er hluti af aðventunni að lesa jólakveðjurnar áður en kemur að aðalhátíðinni“, „það er svo skemmtilegt að skreyta heimilið með jólakveðjum“ o.s.frv. Raunverulegar ástæður þessa meinlega hátternis eru þó aðeins tvær og er hvorug gild eða í anda jólanna.

Önnur er sú að baktryggja sig fyrir því að gleyma að senda jólakort á einhvern sem sendir þér kveðju. Smekklegar uppstillingar á opnum jólakortum í aðdraganda jólanna eru sem sagt lítt dulinn tossalisti.

Hin er sú að menn hreinlega ráða ekki við forvitnina. Og af því að þeir eru orðnir fullorðnir geta þeir með fullorðinslegum klækjabrögðum og útúrsnúningum snúið á jólahefð eftirvæntingarinnar. (Þetta sama fólk vill helst vita hvað það fær í jólagjöf í byrjun desember, þótt það haldi eflaust öðru fram.) Þetta er sem sagt birtingarmynd undanlátssemi og á eflaust rætur í erfiðleikum barnæsku viðkomandi við að ráða við spennuna samfara öllum jólapökkunum sem ekki má handfjatla eða opna fyrr en á aðfangadag. Eftir mat og uppvask.

Það á hins vegar að opna jólakortin á aðfangadag, eftir að búið er að opna pakkana, í værðarlegum ljóma jólaljósanna. Kveðjur vina og ættingja eru hinn fullkomni lokapunktur þessarar dýrðlegu fjölskyldustemningar, þegar við lítum upp úr pakkaflóðinu og leyfum kærleiksríkum hugsunum að leita út fyrir stofuna til allra þeirra sem eru ekki hjá okkur en eru samt órjúfanlegur hluti stórfjölskyldunnar: Fólksins sem okkur þykir vænt um.

Og fólkið sem okkur þykir vænt um móðgast ekki þótt við gleymum að senda því jólakort.