Einhverjir ofdekraðir og vanþakklátir stafsmenn fyrirtækis gerðu úr því fjölmiðlafár að jólagjöf þeirra frá fyrirtækinu hafi ekki verið nógu vegleg þetta árið.

Mikið vona ég nú að sem allra flestir séu komnir í jólaskapið. Ætli það sé því ekki við hæfi að hripa litla hugleiðingu niður á blað í tilefni hátíðanna. Reyndar held ég að allir séu orðnir frekar þreyttir á hjalinu um hvað okkur beri að vera þakklát fyrir það sem við höfum um jólin. Hvernig þessi hátíð er orðin eitt stórt neyslufyllirí og hvernig þjóðinni hefur tekist að gleyma rauða þræðinum í þessu öllu saman, sjálfum kristsburðinum o.s.frv. Slíkar lesningar geta orðið þreytandi.

Hins vegar finn ég mig knúinn til að setja nokkur orð á blað um þær fréttir sem mér blöskraði við að lesa í vikunni. Einhverjir ofdekraðir og vanþakklátir stafsmenn fyrirtækis gerðu úr því fjölmiðlafár að jólagjöf þeirra frá fyrirtækinu hefði ekki verið nógu vegleg þetta árið. Þeir fengu sem sagt sjópoka að gjöf. Slíkir pokar eru framleiddir með sjómenn í huga en gagnast okkur landkröbbunum í útilegum og öðrum ferðalögum. Þess má einnig geta að sjópokar kosta að jafnaði tugi þúsunda króna.

En þetta þótti alveg fyrir neðan allar hellur og því var vaðið í alla fjölmiðla og fyrirtækið gagnrýnt harðlega fyrir að gera ekki nógu vel við starfsmenn sína. Ein efnishyggju-dekurrófan lét m.a.s. hafa eftir sér: „Þetta er bara mjög niðurlægjandi jólagjöf og starfsfólki finnst það niðurlægt.“ Ég vil bara fá að taka mér það bessaleyfi að svara fyrir hönd þjóðarinnar: „Þú, kæri starfsmaður, hefur niðurlægt fyrirtækið þitt og ekki nóg með það heldur líka sjálfa jólahátíðina. Vinsamlegast farðu bara burt.“

Svo vil ég fá að varpa fram spurningunni: Hvurslags fjölmiðlar birta slíkar „fréttir“ gagnrýnislaust og án þess að leita annarra viðbragða?

Þá er eflaust rétt að velta því fyrir sér til hvers fyrirtæki gefa starfsmönnum sínum jólagjafir. Í formlegum skilningi teljast þær ekki til hlunninda. Það undirritar enginn starfssamning þar sem kveðið er á um „launakjör, veglegar jólagjafir og önnur hlunnindi“. Forsvarsmenn fyrirtækja taka þá ákvörðun að gefa starfsmönnum jólagjafir af því að fyrirtækið samanstendur af fólki sem deilir menningar- og trúarlegum gildum. Kannski er ég bara einfaldur en ég hef alltaf skilið þetta svona. Með jólagjöfum er fyrirtækið einfaldlega að óska starfsmönnum sínum gleðilegra jóla og gefa það til kynna að fyrir sér er starfsmaðurinn það mikilvægur að ef fyrirtækið væri eiginleg persóna myndi það gefa starfsmanninum jólagjöf.

Til að undirstrika þessa húrrandi efnishyggju og vanþakklæti starfsmanna er auðveldlega hægt að taka lítið dæmi. Það hafa allir fengið geisladisk sem þeir eiga nú þegar eða ljóta vettlinga frá einhverjum ættingja sínum í jólagjöf. Engu að síður dytti engum til hugar að kalla gjafirnar „niðurlægjandi“ í næsta fjölskylduboði. Eða hvað þætti fjölskyldu manns um það? Ætti viðkomandi skilið að fá jólagjafir framvegis? Og mikið ótrúlega hlyti viðkomandi ættingja að líða illa. Það er einfaldlega þannig með gjafir að það ristir djúpt ef þeim er mætt með vanþakklæti.

Svo, til að hámarka jólaklisjuna, vona ég bara að þessir freku og ofdekruðu starfsmenn sjái að sér þegar hin helga hátíð gengur í garð. Hugsi e.t.v. til þeirra fjölmörgu fjölskyldna sem af sárri nauðsyn biðu fyrir utan Fjölskylduhjálp til að geta haft eitthvað á borðum í kvöld.

Ég óska samstarfsmönnum mínum og öllum öðrum góðra og gleðilegra jóla.

jonasmargeir@mbl.is