Minning: Hallur Kristjánsson fv. póstfulltrúi Fæddur 2. ágúst 1906 Dáinn 24. apríl 1988 Þegar nóttin kemur og færir þér svefninn að gjöf þegar hin dularfullu skip rökkursins flytja anda þinn á ókunn mið,

þá hlustarðu ekki lengur á lagið

sem forlögin leika á fiðlu þína

Nóttin hefur fært þér svefninn að gjöf,

og þú mátt sofa þar til nóttin verður dagur.

(Gunnar Dal.)

Í dag verður til moldar borinn tengdafaðir minn, Hallur Kristjánsson. Hann var fæddur að Breiðabólsstað á Fellsströnd í Dölum, næst yngstur tólf systkina. Foreldrar hans voru þau hjónin Sigurbjörg Jónsdóttir og Kristján Þórðarson, bóndi.

Vegna veikinda móður hans var Halli komið í fóstur til hjónanna Ólafar Guðmundsdóttur og Þórðar Sigmundssonar, bónda að Teigi og síðar Skarðsstöðum í sömu sveit, og ólst upp hjá þeim.

Svo sem tíðkaðist um alþýðubörn þess tíma, varð Hallur að fara að vinna fyrir sér strax á barnsaldri. Hann vann fyrst við sveitastörf en fór á unglingsaldri til Reykjavíkurog vann hin ólíkustu störf til sjós og lands. Hugur hans stóð til náms, en tímabundin veikindi og kröpp kjör leyfðu ekki að sá draumurrættist. Rúmlega tvítugur réðst Hallur að Pósthúsinu í Reykjavíkog átti þar síðan alla sína starfsævi. Allt starf hans þar einkenndist af þeirri nákvæmni og prúðmennsku sem honum var lagið.

Í einkalífi sínu var Hallur gæfumaður. Árið 1935 kvæntist hann Ingeborg Nielsen, dóttur hjónanna Rögnu og Antons Nielsen, skipstjóra frá Melbu í Vesterålen í Norður-Noregi. Hjónaband þeirra hefur alla tíð einkennst af ást og samheldni. Það var gaman að sjá, hve hrifin þau voru alltaf hvort af öðru, þótt árin færðust yfir.

Þeim Halli varð þriggja barnaauðið. Elst er Inger, kennari í Reykjavík, gift undirrituðum. Næstur er Rúnar Þór, vélvirkjameistari á Fáskrúðsfirði, kvæntur Sigfríð Guðlaugsdóttur. Yngst er Heba, talkennari í Reykjavík, gift Eyjólfi Eðvaldssyni, húsgagnasmíðameistara. Barnabörnin eru ellefu og barnabarnabörnin þrjú.

Ég kynntist Halli og Ingeborg fyrst fyrir 35 árum, þegar við Inger fórum að draga okkur saman. Ég hafði áður veitt athygli þessum glæsilegu hjónum, hún ljós, grannvaxin og létt, hann brúneygður, dökkur og virðulegur í fasi. Ekkivar laust við að ég kviði okkar fyrsta fundi, en sá ótti reyndist ástæðulaus. Mér var tekið sem syni frá fyrstu tíð og æ síðan.

Hallur var dulur maður við fyrstu kynni. Eðlislæg kurteisi og fágun í allri framkomu leyndi sér ekki. Við nánari kynni var stutt í græskulausa glettni og leiftrandi frásagnargáfu. Hann var sjóður af fróðleik um Reykjavík fyrri tíma og íbúa hennar. Aldrei heyrði ég hann hnjóða í nokkurn mann. Hann var alinn upp í anda aldamótakynslóðarinnar, að skulda engum neitt, gera ætíð meiri kröfur til sín en annarra og að hafa réttsýni og heiðarleika að leiðarljósi.

Hallur var mikill fjölskyldumaður. Fjölskyldan var honum meira virði en allt annað í lífinu. Börnin hændust að honum.

Ég átti eftir heilt ár í námi þegar þriðja barn okkar, Hallur, fæddist. Auraráð voru í knappasta lagi. Tengdaforeldrar mínur buðu okkur stóran hlut af sínu húsnæði, án endurgjalds, og vildu engin frekari orð um það. Þetta var þeim líkt. Hjá þeim bjuggum við svo með börnin í þrjú ár. Aldrei féll skuggi á þá sambúð. Slíkt gleymist ekki.

Það er svo margs að minnast, þegar hugurinn reikar til baka. Það er heiðríkja yfir liðnum stundum.

Hallur var náttúrubarn. Hann kunni þá list að njóta líðandi stundar, hvort heldur var í dagsins önn eða fjölskylduhátíð. Hann naut útivistar, fuglasöngs og gróðurs, sum aryls og sólar. Á ferðalögum var hann næmur fyrir nýjum áhrifum. Gönguferðir voru hans líf og yndi.

Lengstum naut Hallur góðrar heilsu. Hann fékk kransæðastíflu árið 1971 en náði ágætri heilsu. Um 1980 fóru kalkanir í mjaðmalið um að baga hann svo, að hann átti erfitt með gang. Hann gekkst undir aðgerðir vegna þessa árið 1983 og tókust þær með þeim ágætum, að hann gat aftur farið að ganga úti.

Í ágúst 1984 hneig hann niður á götu. Hjartað hafði stöðvast. Hann var fluttur á Borgarspítalann og endurlífgaður. Hann náði sér að nokkru, en var bundinn við hjólastól og átti erfitt með að tjá sig. Greinilegt var þó, að hann þekkti sína nánustu og mat nærveru þeirra.

Halls beið nú hlutskipti hjúkr unarsjúklings. Hann var alla tíð eftir áfallið sjúklingur á deild B-6 á Borgarspítalanum og naut þar frábærrar umönnunar.

Ekki brást kjarkur og tryggð Ingeborgar fremur en endranær. Hún heimsótti bónda sinn hvern dagað kalla öll þessi löngu sjúkdómsár, hvernig sem viðraði. Hún var hjá honum klukkustundum saman í hvert skipti og veitti honum stuðning, sem orð fá ekki lýst.

Mig hafði aldrei dreymt tengdaföður minn, en á þrettándanum dreymdi mig draum. Ég kom inn í herbergi. Þar sat Hallur, eins og ég mundi hann frá fyrri tíð, hraustlegur, útitekinn og glaður. Brún augun leiftruðu af glettni og tilhlökkun. Hann var ferðbúinn og beið.

Næsta morgun var hringt frá spítalanum. Hallur hafði veikst um nóttina. Banalegan var hafin og stríðið varð langt og strangt. Ingeborg vék vart frá honum. Hinn 24. apríl fékk hann svo loksins hvíldina. Friður var yfir honum. Förin til Austursins eilífa var hafin.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi.

hafðu þökk fyrir allt og allt.

(V.Briem)

Kristján Baldvinsson