Ólafur Oddgeirsson fæddist að Eyvindarholti 2. október 1929. Hann lést á heimili sínu, Stapaseli 13, Reykjavík, 15. febrúar 2012. Foreldrar hans voru Oddgeir Ólafsson, f. 24.5. 1891, d. 31.10. 1977 og Þórunn Einarsdóttir, f. 24.10. 1889, d. 11.12. 1968. Bræður Ólafs eru Einar Oddgeirsson, f. 20.6. 1924, d. 21.8. 1997, Símon Oddgeirsson, f. 5.4. 1926, d. 25.6. 1927 og Símon Oddgeirsson, f. 2.12. 1927.

Ólafur kvæntist 4. ágúst 1957 eftirlifandi eiginkonu sinni Dóru Ingvarsdóttur, f. 30.10. 1936. Foreldrar hennar voru Ingvar Þórðarson, f. 4.10. 1907, d. 27.12. 1998 og Ingibjörg Svava Helgadóttir, f. 31.12. 1912, d. 31.5. 2004. Dóttir Ólafs er Þórunn Ólafsdóttir, f. 20.1. 1964. Hún er gift Marteini Sigurðssyni, f. 18.3.1966. Börn þeirra eru Berglind Marteinsdóttir, f. 26.6. 1986 og Ólafur Marteinsson, f. 6.8. 1989.

Ólafur ólst upp að Eyvindarholti, Vestur-Eyjafjöllum, og vann þar við almenn sveitastörf og fór á vertíð til Vestmannaeyja. Árið 1954 fluttist hann að Dalsseli, Vestur-Eyjafjöllum, ásamt fjölskyldu sinni. Hann keypti ásamt bræðrum sínum vörubíl og vann meðal annars við gerð varnargarða Markarfljóts og Þverár. Eftir að Ólafur kvæntist Dóru fluttu þau til Reykjavíkur þar sem þau bjuggu alla sína búskapartíð. Hann vann hjá Mjólkursamsölunni í Reykjavík og Strætisvögnum Reykjavíkur. Frá árinu 1966 stundaði hann leigubílaaktstur hjá BSR og síðar hjá Hreyfli. Ólafur var mjög virkur í félagsmálum leigubílsjóra og var meðal annars í stjórn Bifreiðastjórafélagsins Frama. Ólafur var mjög músíkalskur og lék á orgel, harmóniku og píanó. Hann söng í kirkjukór Stóra-Dalssóknar, kór Rangæingafélagsins í Reykjavík og Karlakór sama félags.

Útför Ólafs fer fram frá Seljakirkju í dag, 24. febrúar 2012, og hefst athöfnin kl. 11.

Oft er sagt að maður velji sér vini en ekki fjölskyldu. Eitt er víst að ég hefði ekki valið betur þó að ég hefði mátt ráða. Pabbi var mín stoð og stytta í gegnum öll árin. Það eru ótal minningar sem koma upp í hugann þegar ég horfi til baka. Þegar ég var barn vorum við pabbi mikið saman. Hann sá um mig alla morgna meðan mamma vann. Ég man vel eftir því hversu umhyggjusamur pabbi var þegar ég var veik en það kom í hans hlut að vera heima hjá mér á þeim stundum. Kannski fór honum það svona vel úr hendi þar sem hann þekkti of vel af eigin raun að vera veikur.

Pabbi var einskaklega mikið snyrtimenni. Hann lagði metnað sinn í að halda öllu snyrtilegu í kringum sig og alla hans leigubílstjóratíð vann hann í jakkafötum með hálsbindi og leigubíllinn fór aldrei skítugur inn í skúr.

Bestu ár pabba voru árin sem hann og mamma ákváðu að byggja Stapaselið. Pabbi var þá handlangari á daginn en keyrði leigubílinn á kvöldin og um helgar en mamma sá um fjármálin. Hann lagði metnað sinn í þessa framkvæmd en oft leið pabba best þegar eitthvað var verið að framkvæma. Þetta var góður tími, hann var nokkuð heilsuhraustur enda tók það ekki nema þrettán mánuði að reisa húsið í kapphlaupi við verðbólguna og tímann.

Þegar ég og Matti standsettum íbúðina á jarðhæðinni í Stapaselinu var pabbi ráðgjafi okkar í framkvæmdum. Það hefur verið okkur mikill stuðningur í gegnum lífið að hafa foreldra mína við hlið okkar, sérstaklega þegar börnin voru lítil. Pabbi var stór hluti af lífi barnanna minna. Þegar ég ákvað að fara í nám í Kennaraháskólanum fór hann aftur í sitt gamla hlutverk og tók á móti Berglindi og Óla þegar þau voru búin í skólanum. Ég hefði aldrei klárað þetta nám nema með hans hjálp. Þannig var það alla tíð, alltaf var hægt að hlaupa upp á efri hæðina eftir ráðlegginum eða öðru sem með þurfti og hann var alltaf tilbúinn til aðstoðar.

Pabbi var mjög músíkalskur, söng og hafði gaman af því að spila á orgel og harmóniku. Hann og mamma tóku á móti Karlakór Rangæingafélagsins í Stapaselinu einu sinni í viku í nokkra vetur og þá hljómaði söngur um allt næsta nágrenni. Pabbi naut þess að taka vel á móti fólki og þetta voru ánægjulegar stundir í lífi hans.

Foreldrar mínir eiga hús á Hvolsvelli og hafa þau dvalið þar öðru hverju eftir því sem heilsan leyfði. Þegar þau voru þar fengu þau heimsóknir frændfólks og vina sem pabbi mat mjög mikils, en pabbi var með eindæmum gestrisinn.

Síðustu ár pabba einkenndust af veikindum hans en mamma var alltaf hans stoð og stytta. Pabbi var þakklátur öllu því góða fólki hjá heimahlynningunni og líknardeild Landspítalans á Landakoti sem aðstoðaði hann í veikindum hans og taldi hann það forréttindi að hafa notið aðstoðar þeirra og talaði oft fallega um það.

Ég kveð pabba minn með miklum söknuði og í þeirri vissu að nú sé þjáningum hans lokið. Við höfum misst mikið en efst í huga mér er þakklæti í hans garð fyrir alla umhyggjuna í gegnum tíðina.

Þórunn Ólafsdóttir.

Í dag verður borinn til grafar hann Óli tengdafaðir minn. Ég kynntist Óla þegar ég var 12 ára gamall og vann hjá bræðrum hans í Dalseli. Þá vann hann sem leigubílstjóri í Reykjavík og þá sá maður strax, eins og ég átti svo eftir að kynnast síðar að hann var mikið snyrti- og prúðmenni. Ekki grunaði mig þá að okkar kynni ættu eftir að standa næstu 34 árin en þannig æxlaðist það nú samt og allir vita af hverju það stafaði. Starfsævi Óla fór í að aka stórum sem smáum farartækjum, allt frá vörubílum að leigubílum. Óli var mikil aðdáandi Mercedes-Benz bifreiða og átti í fórum sínum viðurkenningu frá Mercedes-Benz þess efnis að hafa ekið 1.000.000 km á bílum frá þeim.

Í ljóðinu „Minning um mann“ koma fyrir orðin „Börnum var hann góður“ og það átti svo sannarlega við Óla og því fengu barnabörnin hans, Berglind og Óli, að kynnast.

Mér er eitt skipti minnisstætt þegar við fórum austur á Hvolsvöll og vorum nýkomin í Gilsbakka þegar dyrabjöllunni er hringt og fyrir utan stendur lítill snáði, úr næsta húsi, í gúmmístígvélum og spyr um nafna sinn og hvort hann eigi ekki sælgæti. Þó svo að heimsóknirnar hafi kannski snúist um nammið þá voru þetta mikilvægar og kærkomnar heimsóknir fyrir Óla.

Þó svo að okkar áhugamál hafi ekki legið saman þá var hann alltaf áhugasamur um það sem ég tók mér fyrir hendur og vildi fræðast um þessar dellur og alltaf voru lokaorðin hjá honum þau að ég ætti að fara varlega í þessum áhugamálum.

Síðustu árin fór heilsu hans hrakandi og á stundum dvaldi hann á Líknardeild Landakots og rómaði hann þá þjónustu og umönnun sem hann fékk þar. En Óli vildi helst vera heima og lét það ekki aftra sér þó um brattan stiga væri að fara. Ég hafði orð á því að hann færi stigann létt sem fjallageit væri og ég er ekki frá því að það hafi hvatt hann til dáða í glímunni við stigann.

En nú hefur Óli stigið síðustu glímuna. Það er mikil eftirsjá og söknuður eftir góðum manni og ég er þakklátur Óla fyrir okkar kynni.

Kveðja,

Marteinn.

Elsku Óli afi minn, mikið finnst mér erfitt að þurfa að kveðja þig, afa sem alltaf var til staðar fyrir mig og vildi allt fyrir mig gera. Ég er svo heppin að eiga svona sérstakt og náið samband við ykkur ömmu, að þurfa bara að fara upp til að komast til ykkar er eitthvað sem ég mun alltaf búa að og vera þakklát fyrir. Þið veittuð mér tækifæri til að gera svo margt bæði með ykkur og seinna sjálf með ykkar stuðningi. Ég á alltaf eftir að muna eftir þér fínum í blárri skyrtu og fallegt bindi við, hlutirnir áttu að vera snyrtilegir og það sást svo vel á þér og í kringum þig.

Það voru forréttindi að vera barnabarnið þitt og ég sakna þín svo sárt þó að ég finni líka að þú ert ennþá hjá mér. Ég passa ömmu fyrir þig, afi minn.

Þín,

Berglind.

Mig langar í örfáum orðum til að minnast Ólafs Oddgeirssonar, Óla frænda eins og hann var alltaf kallaður í fjölskyldunni, og síðan afi Óli af mínum börnum. Fyrsta minningin mín af Óla tengist því þegar hann og Dóra voru að koma í heimsókn til okkar á Sólheima. Þá biðum við systkinin full eftirvæntingar við stofugluggann og síðan var kallað „Dóra og Óli eru að koma“, en það var alltaf mikil gleði þegar þau komu í heimsókn. Þau hjónin umvöfðu okkur með brosi, hlýju og umhyggju.

Óli hafði gaman af ferðalögum og fórum við stórfjölskyldan í margar fjölskylduferðir yfir sumarið. Þetta voru yndislegar ferðir þar sem margt var brallað. Það þótti spennandi hjá okkur krökkunum að fara milli bíla og ósjaldan fékk ég að vera með Óla og Dóru, þá var mikið spáð í umhverfið, náttúruna og einnig var Óli duglegur að segja okkur sögur úr sveitinni.

Sem barn þurfti ég að fara oft til Reykjavíkur vegna tannréttinga. Kom það í hlut Óla að taka á móti mér úr rútunni og fylgja mér til læknisins. Þessar ferðir voru oft ekki auðveldar fyrir unga stúlku og því þótti mér gott að vita af Óla sem beið eftir mér og fylgdi mér til læknisins. Seinna þegar ég fór í framhaldsskóla bjó ég hjá Óla og Dóru og naut gestrisni þeirra og stuðnings. Þessa tíma minnist ég með miklu þakklæti. Mörgu skemmtilegu kynntist ég hjá þeim, en Óli var einstaklega tónelskur og lék á harmonikku, orgel og söng í kór. Sem dæmi þá buðu þau húsið sitt einu sinni í viku til kóræfinga fyrir Rangæingakórinn. Stofunni var breytt í tónleikahús og kóræfingar fóru fram. Þá ómaði um allt hverfið kórsöngur og virtust nágrannar kunna því vel. Gestrisni Óla og velvilji við alla voru eftirtektarverð og til eftirbreytni. Ég mun aldrei gleyma hve ljúfur hann var alla tíð við afa Ingvar og ömmu Svövu. Hann var alltaf tilbúinn að aðstoða þau við alla hluti. Óli var bifreiðastjóri allt sitt líf og var virkur í baráttumálum fyrir sína stétt. Hann tók þátt í samningaviðræðum varðandi kaup og kjör og önnur baráttumál. Oft ræddum við þessi mál en Óli var mikill réttlætissinni.

Óli tengdist sveitinni sinni, Dalseli og Eyjafjöllum sterkum böndum. Þegar árin færðust yfir og þau voru hætt að vinna voru Óli og Dóra dugleg að fara austur í sveit, dvöldu hjá Símoni, bróður Óla og síðar var fjárfest í húsi á Hvolsvelli. Þar naut Óli sín vel, endurnýjaði kynni við sveitunga og kynntist nýjum vinum.

Elsku Óli, nú er komið að leiðarlokum. Ég þakka þér góðar stundir sem voru mér og fjölskyldu minni, foreldrum og systkinum dýrmætar og minningarnar eru ómetanlegar. Ég votta Dóru, Þórunni, Matta, Berglindi, Óla og Símoni og öðrum aðstandendum samúð og bið ykkur öllum Guðs blessunar.

Hrafnhildur Helgadóttir.

Elsku besti vinur minn.

Nú hefur algóður Guð hvatt þig til fundar við sig. Það varð mikil sorg í mínu hjarta þegar mér var tilkynnt um andlát þitt. Elsku Óli, þú varst svo góður og það var alltaf gaman að koma til ykkar Dóru. Sum kvöldin gátum við setið inni í stofu og spjallað um allt milli himins og jarðar, bæði nýja og gamla tíma, æskuminningar og skemmtileg uppátæki. Það var svo gott að ræða við þig um marga hluti og svo varstu líka svo góður sögumaður og margar góðar sögur af fólki hefur þú sagt mér. Góðleiki þinn og vilji til að hjálpa öðrum var alltaf til staðar og ráðagóður varstu með eindæmum. Þú kenndir mér góðar reglur til þess að aka eftir í Reykjavík og aldrei mun ég gleyma fyrstu ökuferðinni með þér á Bensanum þínum. Þú ákvaðst að nú skyldi ég keyra í Reykjavík og ég man svo hvað ég var stressuð en yfirvegun þín hafði afslappandi áhrif á mig og gekk þessi ökuferð vonum framar.

Margar eru minningarnar og marga hluti höfum við gert saman. Þú varst svo góður trúss þegar við Dóra fórum í langa reiðtúra og minnist ég oft ferðar okkar inn í Þórsmörk. Þegar ég hugsa til baka man ég eftir því að þú gast verið stríðinn og orðheppinn gastu verið. Man ég þegar þú hittir afa minn við eldhúsborðið í Stóra-Dal og þú spurðir hann að því hvort hann væri sjálfstæðismaður? Afi minn reisti sig upp og sagði skýrt: „Nei, það hef ég aldrei verið.“ Þú vissir alveg hvaða flokk hann studdi. Sjaldan sá ég þig verða hissa eða orða vant en mikið gat ég nú hlegið að orðleysi þínu þegar Berglind kom einhverju sinni upp stigann og spurði: „afi, áttu kaffi?“ Þessu áttir þú síst von á.

Ég á þér og Dóru svo margt að þakka og ekki síst fyrir að standa með mér og fylgjast með mér keppa á hestum. Þú hvattir mig áfram í söngnámi og mikið þótti mér vænt um þegar þið komuð á skólatónleika hjá mér. Þú spurðir mig líka oft hvort það væri ekki kominn tími til þess að spila smá og þá settist ég stundum við píanóið ykkar Dóru og spilaði nokkur lög. Þú leyfðir mér aldrei að efast um sjálfa mig og varst sannur vinur þegar mig vantaði ráðleggingar eða bara vin að spjalla við. Ég veit að hún Píla á eftir að sakna þín mikið því þið voruð svo miklir vinir félagar.

Elsku Dóra, Þórunn, Matti, Berglind og Óli. Ég votta ykkur mína dýpstu samúð og megi algóður Guð vera með ykkur, styrkja og leiða.

Ég sendi þér kæra kveðju

nú komin er lífsins nótt,

þig umvefji blessun og bænir

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því,

þú laus ert úr veikinda viðjum

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér,

og það er svo margs að minnast

svo margt sem um hug minn fer,

þó þú sért horfinn úr heimi

ég hitti þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir.)

Takk fyrir allt, Óli minn.

Kær kveðja,

Sigurrós Lilja.

Lækkar lífdaga sól.

Löng er orðin mín ferð.

Fauk í faranda skjól,

fegin hvíldinni verð.

Guð minn, gefðu þinn frið,

gleddu og blessaðu þá,

sem að lögðu mér lið.

Ljósið kveiktu mér hjá.

(Herdís Andrésdóttir.)

Það víkur sér enginn undan því kalli almættisins sem við verðum öll að hlýða. Ólafur Oddgeirsson var brott kallaður 15. febrúar 2012. Eftir langvarandi heilsuleysi og veikindi. Þrotinn að líkamlegum kröftum, en viljinn og hugurinn óbugaður. Minningarnar streyma fram. Vinátta okkar hjóna við þau hjónin hefur staðið í áratugi. Vinátta sem myndaðist fyrir löngu vegna tengsla okkar Dóru frá æskustöðvunum í Fljótshlíð, Rangárvallasýslu. Og þeir Ólafur og Einar Einarsson minn (d. 29.7. 2010) Vestur- Eyfellingar að ætt og uppruna. Ólafur var framúrskarandi snyrtimenni, smekklegur, umhyggjusamur, prúður og vandaður maður. Hann var farsæll í starfi sem atvinnubílstjóri. Bílarnir hans alltaf í topplagi, hreinir og gljáandi. Framkoma hans einkenndist af háttvísi og öryggi. Gæfa Ólafs og stóri vinningurinn í lífi hans var fjölskyldan. Dóra, eiginkona hans, dóttirin Þórunn, Marteinn, hennar eiginmaður og sólargeislarnir þeirra Berglind og Ólafur. Það sýndi sig best eftir að heilsu hans hrakaði hve þétt þau stóðu öll saman og umvöfðu hann umhyggju. Hann uppskar eins og hann sáði. Við Dóra höfum frá því við fluttum til Reykjavíkur verið saman í ómetanlegum vinkvennahópi „Átthagaklúbbnum“. Þegar við vorum í þessum samkvæmum fóru þeir stundum eitthvað saman Einar og Ólafur, jafnvel austur undir Eyjafjöll. Fór Einar Magnússon frá Hvammi stundum með þeim. Þangað þótti þeim aldrei langt að fara. Þangað höfðu þeir sterkar taugar.

Fyrir tuttugu árum áttum við Dóra þess kost að vera um tíma í námi hjá Barclays Bank í London. Þá fórum við öll fjögur saman og deildum þar saman íbúð. Á hverjum degi ákváðu þeir hvert þeir skyldu fara og hvað þeir ætluðu að skoða næsta dag. Þeir notuðu tímann vel, fóru víða og sáu margt sér til fróðleiks og skemmtunar. En okkur Dóru var boðið af Barclays að sjá margt meiriháttar og áhugavert, og stundum voru þeir boðnir með okkur. Þessi tími var okkur öllum einstök lífsreynsla og ánægjulegur í alla staði. Oft síðan voru rifjaðar upp minningar frá þessum tíma.

Það var alltaf notalegt að koma til þeirra á þeirra fallega heimili í Stapaseli, sem þau höfðu byggt upp frá grunni, af miklum myndarskap og smekkvísi, og eiga með þeim góða stund. Að lokum þakka ég þeim Ólafi og Dóru fyrir órjúfandi tryggð og vináttu í öll þessi ár. Ég kveð Ólaf Oddgeirsson með þakklæti fyrir liðnar samverustundir og bið Guð að blessa minningu hans. Fjölskyldu hans og vinum votta ég mína dýpstu samúð og virðingu við þessi leiðarlok, í þeirri trú að þau séu þrátt fyrir allt lausn frá þrautum.

Margrét Sigurðardóttir.

Látinn er góður vinur og söngfélagi Ólafur Oddgeirsson. Fyrstu minningar um vinskap við hann tengjast áhuga hans á tónlist og söng. Ég var ungur strákur, innan við fermingu og nýfluttur með foreldrum og systkinum austur í Seljalandsskóla undir Eyjafjöllum, sem þá var nýbyggður. Þar var faðir minn kennari og skólabílstjóri. Eftir að hafa ekið skólakrökkunum heim einn daginn á þessum fyrsta vetri okkar undir Fjöllum, kom pabbi heim með hljóðfæri sem hann hafði fengið að láni hjá Ólafi í Eyvindarholti. Það var ítölsk harmónikka og glæsilegt hljóðfæri. Ég hreifst mjög af því að heyra föður minn spila á þetta undurfagra hljóðfæri og fékk brátt að prófa það sjálfur. Við þetta kviknaði áhugi minn á harmónikkuspili, sem haldist hefur upp frá því.

Þessar minningar koma nú aftur upp í hugann og þær bárust í tal milli okkar Ólafs fyrir nokkrum árum, er ég heimsótti hann og fékk að sjá og heyra í nikkunni góðu. Hann lék sjálfur ágætlega vel á harmónikku og sýndi mér aðra, þá glænýja sem hann hafði eignast. Og mig minnir að við höfum tekið lagið saman, hann á þá nýju og ég á þá gömlu.

Heimsóknir á heimili Ólafs og Dóru hér í Reykjavík, sem til komu vegna áhuga þeirra á söng og tónlist, voru þó miklu fleiri. Um árabil starfaði innan Rangæingafélagsins í Reykjavík karlakór sem ég æfði og stjórnaði. Ólafur var einn af stofnendum þessa karlakórs og öll starfsár hans fóru æfingar fram á glæsilegu heimili þeirra Ólafs og Dóru. Af einstakri ljúfmennsku og glæsilegri gestrisni opnuðu þau hjónin heimili sitt fyrir 12-15 manna kór sem æfði þar í stofunni einu sinni í viku, flesta vetrarmánuðina. Æfingar drógust oft nokkuð fram eftir kvöldi og á hverri æfingu var gert hlé, sem einnig gat orðið drjúglangt. Þá buðu þau Dóra og Ólafur öllum hópnum til veglegs kaffisamsætis og þar var ætíð vel veitt. Þessi æfingakvöld heima í stofu hjá Ólafi og Dóru urðu vettvangur ánægjulegs söngstarfs og ógleymanlegs kunningsskapar og vináttu.

Við hjónin þökkum Ólafi fyrir margar góðar samverustundir við söng, hljóðfæraslátt, á vinafundum og skemmtisamkomum af ýmsum tilefnum. Dóru og fjölskyldunni sendum við innilegar samúðarkveðjur. Minningar um einstakan öðling og heiðursmann munu lengi lifa í hjarta okkar.

Njáll og Svanfríður.