Hörður Gunnarsson fæddist 15. september 1945 og ólst upp á Tjörnum í Eyjafirði. Hann lést á heimili sínu á Akureyri 21. janúar 2019.

Foreldrar hans voru Gunnar Valgeir Jónsson bóndi á Tjörnum í Eyjafirði, f. 8. júlí 1905 á Ytra-Gili í Eyjafirði, d. 26. desember 1972, og Rósa Halldórsdóttir húsfreyja á Tjörnum, f. 18. ágúst 1905 á Vöglum í Skagafirði, d. 4. desember 1990.

Systkini Harðar eru: Jón Lúðvík, f. 12. maí 1927, d. 17. ágúst 2005, Erna, f. 6. mars 1930, d. 26. ágúst 2011, Hreinn, f. 28. febrúar 1932, d. 27. desember 1994, Bryndís, f. 28. október 1934, Halldóra, f. 8. desember 1938, Drífa, f. 25. febrúar 1942, d. 30. desember 2004, Hrafnkell, f. 5 desember 1943, d. 6. júní 1951, Ármann, f. 3. janúar 1949, Skúli, f. 17. febrúar 1952, d. 26. mars 1977.

Hörður og Skúli tóku við búskap á Tjörnum 1972 eftir andlát föður þeirra og bjuggu þeir félagsbúi þar til Skúli lést 1977. Hörður hóf þá sambúð með Sigrúnu Rögnu Úlfsdóttur, f. 15. mars 1956. Þau eignuðust þrjú börn, þau eru: Vala Björt, f. 7. febrúar 1978, maki Jóhannes Reykjalín Þórsson, f. 2. ágúst 1958. Börn þeirra: Ragna Huld Reykjalín, f. 1. janúar 2004, Þór Reykjalín, f. 12. júlí 2006, og Hörður Reykjalín, f. 13. maí 2008. Ásta Hrönn, f. 25. apríl 1982, maki Þorsteinn Orri Magnússon, f. 2. febrúar 1968, samvistum slitið. Börn þeirra: Huginn Pétur, f. 8. september 2008, og Íris Embla, f. 24. júlí 2011. Gunnar, f. 15. apríl 1984, maki Hrafnhildur Jónsdóttir, f. 10. apríl 1986. Börn þeirra: Óðinn, f. 31. desember 2006, og Úlfur Már, f. 11. febrúar 2010.

Hörður og Ragna bjuggu á Tjörnum til 1986 en slitu þá samvistum. Hörður hélt áfram búskap á Tjörnum þar til 1988 en fluttist þá til Akureyrar, þar sem hann bjó alla tíð síðan.

Útför Harðar fer fram frá Akureyrarkirkju í dag, 29. janúar 2019, og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Elsku pabbi minn. Manstu?

Þegar þú tæmdir flórinn? Ég man varla sjálf, svo lítil var ég þegar ég datt ofan í flóðið. Ef ekki væri fyrir þín snöggu viðbrögð hefði ég endað mína stuttu ævi í skíthaugnum. Eitthvað hefði Megas getað ort um þesskonar endi. Þú sagðir okkur margoft að láta Sokku í friði, eða Drullu-Sokku eins og við Vala kölluðum hana, því hún var mannýg. Samt stríddum við henni þegar þú sást ekki til. Svo komstu í loftköstum að bjarga okkur. Lambavigtin, manstu? Ég vissi að ég mætti þetta ekki. Því var tækifærið að fanga lömbin inn meðan þú gafst og kindurnar við garðann. Ég man hvað ég var ánægð með mig og þessa útsjónarsemi. Ég man líka svipinn á þér þegar þú greipst mig glóðvolga. Æ, þau voru bara svo mjúk og gott að bora nefið í þau og finna lyktina. Ég veit þú manst líka hvernig það er. Þú varst ekki alltaf hress með uppátækin mín. En þú fyrirgafst mér alltaf allt. Eins og ég þér síðar. Manstu Óla skans?

Hláturskrampinn sem ég fékk þegar þú söngst „voðalegur vargur er hún Vala konan hans“. Þú varst svo flottur með nikkuna þína í stofunni heima. Þú spilaðir líka á orgel og munnhörpu. Þú gast eiginlega allt, pabbi minn, svo duglegur, klár og glæsilegur, hugsaði ég.

Manstu þegar þú kenndir mér að tefla? Ég var mjög lítil, en fannst þessi leikur afar spennandi. Sérstaklega af því að þú tefldir mikið og ég vildi vera klár og dugleg eins og þú. Ég gæti haldið endalaust áfram. Talið upp allar minningar sem ég á með þér frá Tjörnum. Minningar sem yljuðu og hugguðu þann tíma er engar nýjar bættust við. Tímar sem ekki er gott að muna. En ég vissi alltaf að hann pabbi minn, þessi með nikkuna, var á bak við huluna sem lá yfir þér þá. Ég vissi að ég mátti ekki gleyma honum. Ég vissi að ég mátti ekki láta huluna eyða minningunum um þig. Ég vissi að einhvern tímann fengi ég þig til baka.

Það kom að því. Við sátum á móti hvort öðru í Hrísalundi. Þekktumst ekki, en mættumst í augnaráðinu og sálirnar tengdu. Ég var um 11 ára og hálfhrædd við þennan skeggjaða mann. Sá samt í augunum hlýju og eitthvað sem ég þekkti svo vel. Ég fór út með Rósu og þá komstu á eftir okkur. Þú þekktir Rósu og áttaðir þig á hver ég þá var. „Já, þetta ert þú!“ og ég þekkti röddina. Pabbi minn. Eftir þetta fjölgaði góðum minningum. Síðustu árin þín með okkur öllum voru dýrmæt og þú varst besti afinn. Skrítið hvernig lífið fer í hring. Þú glottir eitt sinn að mér þegar ég átti einhvern tímann fullt í fangi með að hlaupa á eftir dótturinni svo hún færi sér ekki að voða. Það var stríðni í röddinni þegar þú sagðir: „Já, hún er alveg eins og þú á þessum aldri.“ Sonurinn ætlar að læra á harmonikku. Þú átt stóran hóp og varst orðinn svo sáttur, í ró ef allir þínir hefðu það nú gott. Plumuðu sig, þrátt fyrir lífsins öldugang. Elsku pabbi minn. Svo oft hefur mig langað til að vita meira. Rifja upp minningar og spyrja – Manstu? En stundum er best að njóta bara líðandi stundar. Njóta og vera.

Þakka. Takk fyrir að gera mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Takk fyrir að vera þú. Hvíl í friði.

Ásta Hrönn Harðardóttir.

Gleðin hryggðin og hamingjan

Ljúfasta gleði allra gleði

er gleði yfir því, sem er alls ekki neitt,

engu, sem er á valdi eða í vil,

gleði yfir engu og gleði yfir öllu,

gleðin: að vera til.

Sárasta hryggð allra hryggðar

er hryggð yfir því sem er alls ekki neitt,

óbundin hugboði, orðum og gjörð,

hryggð yfir einhverri erindisleysu

á óskiljanlegri jörð.

Hamingjan dýpsta, sem hjartans

hamingjudrottningin þér gaf,

býr ekki í faðmlagsins flöktandi yl,

nei, það er einveruhamingja hugans:

að hún skuli vera til.

(Axel Juel)

Margs er að minnast, margs er að sakna.

Með þökk fyrir allt og allt.

Vala Björt, Ásta Hrönn

og Gunnar.

Bóndinn á Tjörnum er farinn í sína hinstu ferð. Þótt það hafi gerst skyndilega þegar að því kom þá voru þetta ekki fréttir sem komu sérstaklega á óvart. Líf Hödda hefur verið með þeim hætti að hann fór ekki vel með sig. Á tímabili má segja að bóndinn á Tjörnum hafi ekki verið heima. Einhver allt annar tók sér bólfestu í líkamanum og það var ekki Höddi. Sá sem þarna var mættur var illur viðureignar og skeytti ekki um aðra. En sem betur fer kom Höddi aftur og síðustu árin lifði bóndinn á Tjörnum í góðri sátt við alla umvafinn kærleika barna sinna og fjölskyldna þeirra.

Mitt síðasta sumar sem vinnumaður á Tjörnum hefði verið sumarið sem ég var 15 ára ef ekki hefði komið til skrítinn draumur. Ég lá inni í sófa á Tjörnum þegar mér fannst eins og ég liði úr líkamanum og horfði á sjálfan mig sofandi. Síðan var ég allt í einu kominn inn í fjós þar sem Höddi var að mjólka. Þá finnst mér eins og það sé sagt við mig að ég þurfi að gæta þessa manns. Þegar ég vaknaði var ég dágóða stund að átta mig á því að þetta hafði verið draumur.

Þegar Höddi kom að máli við mig í byrjun sumars þegar ég var 18 ára, og búinn að fá sumarvinnu annars staðar, og bað mig um að vera vinnumann hjá sér um sumarið, gat ég ekki annað minnugur draumsins. Þetta sumar var um margt sérkennilegt og augljóst að Höddi var ekki eins og hann átti að sér. Um haustið hallaði enn meira undan fæti og Höddi eins og við ástvinir hans þekktum hann fjarlægðist meir og meir.

Árin sem við tóku voru erfið. Annar maður var mættur á svæðið. Sá maður lokaði á fjölskyldu og vini og valdi sér annan félagsskap. Það var sárt að horfa upp á þennan síðhærða, fúlskeggjaða og vanhirta mann á götum Akureyrar. Ég gerði nokkrar tilraunir, eins og aðrir, til að nálgast hann án árangurs. En að lokum gerðist það. Ég mætti honum fyrir tilviljun inni í Hrísalundi. Ég horfði framan í frænda minn sem leit út eins og útigangsmaður og hugsaði um hvað þetta væru skelfileg örlög. En þegar ég horfði á eftir honum ganga út fór ég samt að velta því fyrir mér hvort verið gæti að hann væri eitthvað breyttur. Það var ekki sama brjálsemin í augunum á honum. Þegar ég kom út sat hann í bílnum sínum. Ég bankaði í bílrúðuna. Hann skrúfaði niður og ég spurði hann hvort hann þekkti mig. Hann svaraði hægt og með þunga: Ég þekki þig, Gunnar Ármannsson. Eftir þetta breyttist margt og hlutirnir féllu smátt og smátt til betri vegar. Það skrýtna var að eftir þetta fannst mér eins og mínu hlutverki væri lokið, ég hefði fullnægt skyldu minni samkvæmt draumnum.

Í síðasta sinn sem ég sá Hödda var þegar við pabbi komum við hjá honum fyrir rúmu ári síðan. Hann kom til dyra kengboginn eins og hann var orðinn en þegar hann var sestur í sófann með krosslagðar hendur og í skyrtu með ermarnar brettar upp fyrir olnboga var gamli góði Höddi mættur eins og ég man svo oft eftir honum.

Ég tel mig ótrúlega heppinn að hafa átt því láni að fagna að alast upp í sveitinni og fyrir að hafa haft Hödda eins og hann var sem fyrirmynd á uppvaxtarárum mínum.

Blessuð sé minning hans.

Gunnar Ármannsson.