Ásgerður Jónsdóttir, Dalvík - Minning Fædd 19. apríl 1895 Dáin 1. júní 1989 Í dag, 10. júní, er til moldar borin amma mín, Ásgerður Jónsdóttir, húsmóðir á Dalvík. Hún fæddist 19. apríl 1895 í Hrísgerði í Fnjóskadal dóttir hjónanna Jóns Gíslasonar bónda þar og konu hans, Kristínar Karítasar Magnúsdóttur. Amma ólst upp í Grímsgerði í Fnjóskadal ásamt fimm systkinum sínum, sem öll eru nú látin. Amma giftist Sigfúsi Þorleifssyni útgerðarmanni 29. september 1918. Þau kynntust á Akureyri, þegar afi var þar við járnsmíðanám og amma ung stúlka í vist. Fljótlega hófu þau búskap á Dalvík og byggðu hús á fallegum stað rétt fyrir ofan höfnina, þar sem gott var að fylgjast með lífinu viðhöfnina og víðsýnt var út og inn Eyjafjörðinn. Ég átti því láni að fagna að vera sendur mörg sumur til afa og ömmu og fór þá strax á vorin og dvaldist hjá þeim sumarlangt eða þar til að skóli hófst að hausti. Þessi dvöl hjá afa og ömmu var sem ævintýri líkust fyrir mig, borgarbarnið, og verð ég þeim ævinlega þakklátur fyrir þessar stundir. Á þeim tíma var öðruvísi umhorfs á Dalvík en nú er. Afi og amma höfðu kindur í fjárhúsi réttfyrir ofan húsið sitt og þau voru líka með eina kú í fjósi, sem var áfast íbúðarhúsinu. Ekki var hægtað hugsa sér ákjósanlegra leiksvæði en að hafa sveitina fyrir ofan húsið og bryggjurnar og ströndina neðanvið það. Að sofna í herbergi ömmu og afa og hlusta á öldurnar skella á svörtum sandinum er ógleymanlegt. Mér eru líka alltaf minnisstæðir morgnarnir þegar við amma sátum í sólinni fyrir framan húsið á morgnana og fylgdumst með lífinu við höfnina. Þá gleymi ég heldur ekki ferðunum með ömmu á vorin, þegar við fórum í kirkjugarðinn á Upsum og kölkuðum leiðið hans Kára litla en hann var sonur afa og ömmu, og lést á unga aldri.

Ása amma var ein af þessum dugmiklu, heiðarlegu og traustu íslensku aldamótakonum, hún flíkaði ekki tilfinningum sínum og gafst aldrei upp. Hún var dugnaðarforkur, rösk og útsjónarsöm. Eflaust hafa æskuárin mótað ömmu. Eitt sinn sagði hún mér að þegar hún var lítil hafi lítið sem ekkert verið til að borða og hafi systkinin grátið, þegar þau sáu hest dysjaðan.

Amma var mikil hannyrðakona og ef hún átti stund sat hún með prjónana sína og prjónaði á okkar barnabörnin. Ófáir voru þeir sokkar og peysur sem hún sendi suður til okkar bræðranna. Þá var amma snillingur í að hekla og gaf hún mörgum ungbörnum marga góða gjöfina sem hún hafði gert. Þótt mikið væri að gera á heimilinu hjá ömmu fór hún alltaf í síld á sumrin og tók mig með þegar ég var orðinn nógu stór til að ná niður í tunnurnar. Þó man ég að fyrst þurfti hún að leggja niður fyrstu raðirnar og svo tók ég við á meðan hún hausaði og slógdróg. Það var gaman að salta, þegar miðnætursólin skein, mávarnir sveimuðu yfir tilað ná sér í síld í gogginn og heyra skarkalann af planinu. Þegar söltuninni var lokið leiddi amma svo heim strákhnokka sem var upp meðsér af því að hafa hjálpað til. Aldrei var komið að tómum kofunum hjá ömmu. Alltaf var búrið fullt af brauði sem hún hafði bakað og bláberjasultu sem hún hafði búið til, en hún fór mikið til berja á haustin allt fram á síðustu ár. Ég man, að ekki var ég alltaf jafn hrifinn af að fara með henni, enda ólíkt skemmtilegra að vera niðri á Litlu bryggju og fylgjast með trillukörlunum, eða liggja á bryggjunni og horfa niður í sjóinn og fylgjast með lífinu þar. En amma var ákveðin og ég skyldi með þótt oft berðist ég um á hæl og hnakka. Á haustin þótti mér leiðinlegt að fara frá ömmu og afa og ég man að ég spurði ömmu einu sinni, hvort ég mætti ekki koma aftur næsta sumar og þá svaraði hún: "Jú, ef ég verð á lífi." Amma átti eftir að lifa í mörg ár og hún var sem betur fer mjög ern, gat lesið og unnið lítið eitt með handavinnuna sína fram á síðasta ár.

Þegar ég heimsótti hana síðastliðið sumar var hún hress og rifjaði upp með mér gamla tíma, þegarhún og afi voru að byrja búskap sinn á Dalvík. Afi var mikill at hafnamaður og hafði í mörgu að snúast og var amma lífsakkeri hans, sem hann gat alltaf treyst á og aldrei brást. Amma og afi voru farsæl og hamingjusöm hjón og áttu barnaláni að fagna.

Þau eignuðust fimm börn og eru tvö þeirra nú látin, þau Kári Sigfússon fæddur 22. júní 1927, dáinn 1930, og Jóna Kristín Sigfúsdóttir fædd 22. júlí 1919, dáin 1960. Þrjú þeirra eru á lífi, þau Hlín Sigfúsdóttir húsmóðir í Reykjavík, Hörður Sigfússon bifvélavirki á Dalvík og Kári Sigfússon viðskiptafræðingur í Reykjavík. Þá tóku afi og amma í fóstur Ragnheiði Sigvaldadóttur húsmóður á Dalvík og reyndist hún ömmu alla tíð sérstaklega vel. Amma dvaldist á Dalbæ síðustuárin og þar leið henni vel. Ég vil nota tækifærið og þakka starfsfólki Dalbæjar vel unnin störf en það hefur gert Dalbæ að góðu heimili fyrir gömlu góðu Dalvíkingana.

En nú, þegar góður Guð hefur kallað ömmu til sín, þakka ég henni samveruna og veit að ég mæli fyrir munn barnabarna og langömmubarna hennar, sem öll elskuðu og virtu þessa góðu konu. Guð blessi elsku ömmu og megi hún og afi nú hvíla saman í friði.

Pétur Orri