Kristrún Helga Svandís Elímundardóttir fæddist í Dvergasteini á Hellissandi 16. desember 1925. Hún andaðist á líknardeild Landspítalans í Kópavogi að morgni 25. febrúar síðastliðins. Foreldrar hennar voru hjónin Sigurlaug Cýrusdóttir og Elímundur Ögmundsson bátsformaður á Hellissandi. Foreldrar Sigurlaugar voru Cýrus Andrésson og Guðrún Björnsdóttir ábúendur á Öndverðarnesi. Foreldrar Elímundar voru Ögmundur Jóhannesson bóndi í Einarslóni og Anna Elísabet Jóhannsdóttir. Svandís var yngst ellefu barna þeirra Sigurlaugar og Elímundar. Eina eftirlifandi systkini Svandísar er Hallbjörn Bergmann en látin eru Anna, Guðrún, Björn, Kristjánsína, Ögmundur, Hallgrímur, Sæmundur, Hallbjörg og Ólafur.

Árið 1963 giftist Svandís Jóhannesi Þorsteini Jóhannessyni kaupmanni frá Kvíslarhóli á Tjörnesi, f. 22. apríl 1914, d. 25. desember 1984. Foreldrar hans voru Sigþrúður Stefánsdóttir og Jóhannes Þorsteinsson.

Hugur Svandísar hneigðist á yngri árum mjög að hjúkrunar- og líknarstörfum. Fluttist hún að heiman um tvítugt til Reykjavíkur og hóf umönnunarstörf á Hvítabandinu og síðar á Kópavogshælinu. Árið 1958 fluttist hún aftur vestur á Hellissand og hóf þá störf sem talsímakona á Póst- og símstöðinni á Hellissandi. Því starfi sinnti hún með miklum sóma, þar til hún fluttist til Reykjavíkur 1986 og bjó í Austurbrún 4. Hélt hún áfram störfum hjá Pósti og síma í Reykjavík þar til hún lét af störfum sökum veikinda.

Útför Svandísar fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Drottinn hefur nú kallað til sín okkar kæru vinkonu og móðursystur Svandísi Elímundardóttur og nú svífur hún á vængjum Guðs um geim, sem hún óskaði sér svo oft í erfiðum veikindum síðustu árin. Okkur langar að minnast hennar nokkrum orðum, þó ekki geti það orðið nema lítið brot af öllum þeim minningum sem við eigum um hana, svo nátengd var hún okkur alla ævi enda stutt á milli heimila lengst af. Hjúkrunar- og umönnunarstörf voru Dísu mjög hugleikin og lýsir það henni til dæmis vel að í skjóli foreldra hennar bjó um árabil ungur fatlaður bróðursonur hennar Guðbjartur Ögmundsson. Þegar þau voru orðin öldruð tók hún hann til sín suður, fékk hann vist á Kópavogshælinu og til að hlúa sem best að honum réð hún sig þar í vinnu við umönnun allt þar til hann lést árið1957. Faðir hennar var þá nýlega fallinn frá og flutti hún þá aftur til Hellissands til að hlynna að móður sinni aldraðri. Þar réð hún sig til starfa hjá Pósti og síma og starfaði þar til fjölda ára og var á þeim tíma oftast kölluð Dísa á stöðinni. Ekki sagði hún þó alfarið skilið við sjúkrastörfin, héraðslæknirinn sat í Ólafsvík og oft var á fyrri árum illfært undir Enni. Sinnti hún í samráði við lækninn ýmsum verkum og hafði hjá sér ýmis lyf og sprautur.

Um 1960 urðu stór hamingjuskil í lífi Dísu. Hversdagsleikinn breyttist snögglega í hreppnum þegar bygging Lóranstöðvarinnar á Gufuskálum hófst, allt iðaði af lífi og margt fólk kom til starfa og þar á meðal knálegur myndarmaður Jóhannes Þ. Jóhannesson. Þau felldu hugi saman, giftust árið1963 og hófu búskap í Dvergasteini og bjuggu þar allt þar til hann lést árið 1984. Jóhannes var mikill dugnaðarmaður, stækkaði húsið þeirra um helming og endurnýjaði. Hann stofnaði litla verslun fyrst á Hellissandi en fljótlega hófst hann handa um byggingu stórrar verslunar í Rifi og þar verslaði hann í fjölda ára.

Dísa hafði yndi af því að ferðast til annarra landa og þá sérstaklega að kynna sér ólíka menningarheima. Þau Jóhannes fóru oft utan en einnig hafði hún á yngri árum ferðast mikið með Ólafi bróður sínum. Það var sár missir þegar Jóhannes féll frá, en hún átti alltaf góða að og má þar sérstaklega nefna Ólaf bróður hennar sem andaðist á síðasta ári. Hann var óþreytandi við að hjálpa systur sinni alla tíð meðan hún bjó ein, enda voru þau yngst í systkinahópnum stóra og mjög samrýnd.

Dísa móðursystir okkar var mikil félagsvera og tók meðal annars virkan þátt í starfi Leikfélags Hellissands á sínum yngri árum. Hún var myndarleg hannyrðakona, einstaklega snyrtileg og vel til höfð eins og sagt var áður fyrr. Hún var glaðsinna og hreinskiptin kjarnakona sem trúði staðfastlega á Jesú Krist og miskunnsemi hans, lét fátt í lífinu koma sér á óvart, mótaði sínar skoðanir á eigin forsendum en lét ekki tískusveiflur fjölmiðlanna hafa áhrif þar á. Hún trúði fyrst og fremst á hið góða í manninum og óskaði þess oft að allir gætu orðið sáttir, þá yrði friður á jörðu.

Dísa var tilbúin að kveðja þennan heim og fara í æðri víddir, hún hafði í rúm tuttugu ár þjáðst af illvígum sjúkdómi sem að lokum leiddi til hins óumflýjanlega og nú þjáist hún ekki lengur. Við getum huggað okkur við það í sorginni.

Við viljum að lokum þakka Dísu fyrir allt sem hún var okkur og fjölskyldum okkar.

Systkinin frá Fagurhóli

á Hellissandi.

Hin langa þraut er liðin,

nú loksins hlauztu friðinn,

og allt er orðið rótt,

nú sæll er sigur unninn,

og sólin björt upp runnin

á bak við dimma dauðans nótt.

(V. Briem.)

Það urðu örlög Dísu að búa við heilsuleysi seinni hluta ævinnar og íllvígur sjúkdómur plagaði hana síðustu árin.

Minningar leita nú á og hugurinn reikar um grundir genginnar tíðar.

Staðnæmst er í húsi á Hellissandi þar sem Dísa ólst upp í stórum barnahópi hjá góðum foreldrum og lífið í þorpinu og lífskjör fólksins þar mótuðu hana og gerðu hana næma fyrir kjörum alþýðufólks og þeim sem minna máttu sín.

Í sama húsi byrjaði hún búskap með föður mínum sem stækkaði húsið og hamingjusólin reis hjá þeim ásamt myndarlegri verslun er faðir minn reisti og stjórnaði af myndarskap. Þau eignuðust fallegt heimili, þar sem frændgarður beggja sótti þau heim. Dísa var alla tíð frændrækin og kært með mörgum systkinabörnum hennar. Saman ferðuðust þau talsvert til útlanda og hafði Dísa yndi af þessum ferðalögum.

Alla tíð var reisn yfir Dísu, hún var há og grönn og bjart yfir henni, oftar en ekki með nýlagt hár.

Hún var bókhneigð og sagnfræðiáhugi einkenndi hana eins og margt af hennar skyldfólki. Hún safnaði fróðleik um menn og málefni á Snæfellsnesi og las upp t.d á kvenfélagsfundum. Dísa var líka hannyrðakona og þrátt fyrir veikindi var hún ætíð með einhverja handavinnu, útsaum, dúkamálun og hvers konar föndur stytti henni stundirnar og þetta gaf hún út og suður, því gjafmild var hún.

Eitt einkenni Dísu var samúð með þeim veikbyggðu, t.d man ég eftir einu stórafmæli, þar sem hún sendi daginn eftir öll blómin austur á Litla-Hraun, þar var einn skjólstæðingur sem hún bar fyrir brjósti. Þetta fannst mér sýna gott hjartalag og umhyggju fyrir þeim sem höfðu lent á ógæfubraut.

Dísa mín, mig langar að þakka fyrir öll árin og ég geymi góðar minningar um fjölmargar samverustundir. Við fórum oft í bíltúr eftir að þú fluttist suður og varst orðin ein, t.d. niður að höfn, en sjórinn minnti þig á æskustöðvarnar. Þú varst alltaf svo þakklát fyrir allt, sagðir oft eftir bílferð eða kvöldverð: "Nú ertu búin að bjarga deginum," en ánægjan var ekki síður hjá mér að vera samvistum við þessa konu sem bar sig alltaf svo vel þrátt fyrir veikindi sín.

Fastur liður í mörg ár var að fara saman í kirkju á aðfangadagskvöld, þar til sl. jól en þá var hún komin á Líknardeildina í Kópavogi, þar sem hún fékk góða aðhlynningu og hjúkrun síðustu vikurnar sem hún lifði og var mjög þakklát að fá að vera þar, eins og hún sagði: "Hér er gott að vera og allir svo góðir við mann." Þessu góða fólki sendi ég bestu þakkir fyrir frábær störf og aðhlynningu. Ég sendi Hallbirni og systkinabörnum samúðarkveðjur.

Guð blessi minningu Svandísar Elimundardóttur.

Nú legg ég augun aftur,

ó, Guð, þinn náðarkraftur

mín veri vörn í nótt.

Æ, virst mig að þér taka,

mér yfir láttu vaka

þinn engil, svo ég sofi rótt.

(Sveinbjörn Egilsson.)

Rebekka Jóhannesdóttir.

Eilífi Jesús upp til þín

augun sér döpur lyfta mín,

af því að lífsins angurblær

innra mitt tíðum hjarta slær.

Trúarhönd þín mér taki á,

tillit þitt mér ei víki frá

að þó dauðans öflin hörð

eftir mér sæki hér á jörð.

Ég er sem fis af jarðar leir,

ég get nú ekki staðið meir,

hlaupin heims í illum móð

eftir mig standa líkt og flóð.

Við þessa trú ég þreyi hér,

þú hefur drottinn lofað mér

að ég fái þá endar líf

eilífa finna hjá þér hlíf.

(Ögmundur Jóhannesson.)

Guðmundur Sæmundsson.